บทที่ 276 ทักษะประหารรุ่นใหม่? !

[แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ\]

[Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย]

[หลังแปลจบ คิดว่าจะมีการเกลาคำเบื้องต้น แก้คำผิด ปรับสำนวนให้สละสลวย เทียบคำต่อคำ ขอบคุณที่ให้การสนับสนุนกันเสมอมานะครับ]

บทที่ 276 ทักษะประหารรุ่นใหม่? !

การโจมตีของทุกคนประดุจดังพายุฝนที่โหมกระหน่ำใส่ร่างของเส้นชีพจรจักรวาล!

ภาพนั้นช่างงดงามเกินกว่าจะจินตนาการ!

เกินกว่าที่มนุษย์จะนึกภาพออก!

แววตาของเย่เหรินเปล่งประกายความตื่นเต้น!

เขามองเห็นแถบเลือดเหนือหัวของเส้นชีพจรจักรวาลค่อย  ๆ  ลดลง!

50%...

40%...

30%...

ในที่สุด เมื่อแถบเลือดลดลงถึง 30% ในสายตาของเย่เหรินก็ปรากฏข้อความแจ้งเตือนที่มองเห็นได้เฉพาะเขาเท่านั้น

[สามารถใช้ทักษะติดตัว : ประหาร]

มุมปากของเย่เหรินยกยิ้มเย็นชา!

เขารอคอยเวลานี้มานานแล้ว!

"ตอนนี้แหละ!"

เย่เหรินคำรามต่ำ ดาบโลหิตในมือเปล่งประกายเจิดจ้า!

ทันใดนั้น พลังดาบสีแดงโลหิตก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าเส้นชีพจรจักรวาล!

เส้นชีพจรจักรวาล "(ΩДΩ)!? "

นี่มันอะไรกันเนี่ย? !

ต้องตายแน่!

ตายจริง  ๆ  แน่!

ในวินาทีที่มันเห็นพลังดาบจากทักษะประหารปรากฏขึ้น ชะตากรรมของเส้นชีพจรจักรวาลก็ถูกกำหนดไว้แล้ว

เย่เหรินหรี่ตาลงอย่างเย็นชา "มัน... จบแล้ว..."

ขอบของพลังดาบเปล่งประกายเจิดจ้า ราวกับว่าสามารถตัดผ่านมิติได้

ในขณะที่พลังของทักษะสังหารพุ่งไปข้างหน้า อนุภาคในอากาศก็ดูเหมือนจะหลีกทางให้ เกิดเป็นเส้นทางที่มองเห็นได้ชัดเจน

ร่างกายอันใหญ่โตของเส้นชีพจรจักรวาลดูเล็กจ้อยลงเมื่อเทียบกับพลังดาบ ราวกับใบไม้ที่ลอยอยู่ในพายุ

ในชั่วขณะที่พลังดาบสัมผัสกับเส้นชีพจรจักรวาล เวลาราวกับหยุดนิ่ง

ปลายพลังดาบสัมผัสผิวของเส้นชีพจรจักรวาล ก่อนจะเกิดรอยแตกเล็ก  ๆ

รอยแตกนั้นเหมือนสายฟ้าฟาด แล่นผ่านร่างของห้วงลึกประสาทในพริบตา

ทุกที่ที่พลังดาบพุ่งผ่าน ผิวหนังของเส้นชีพจรจักรวาลก็แตกออกราวกับน้ำแข็ง เผยให้เห็นโครงสร้างที่ซับซ้อนภายใน

เมื่อพลังดาบแทงลึกลงไป เนื้อเยื่อภายในก็ถูกตัดราวกับงานแกะสลักของศิลปิน ขอบแผลเรียบเนียนราวกับกระจก

ในสุญญากาศ เสียง "ฉัวะ" ดังขึ้น

ร่างของห้วงลึกประสาทถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน เผยให้เห็นรอยตัดที่เรียบเนียน

เส้นชีพจรจักรวาล "..."

ในสายตาของเย่เหริน แถบเลือดเหนือหัวของเส้นชีพจรจักรวาลหายวับไปในทันที

และหลังจากที่พลังดาบทำหน้าที่ของมันเสร็จสิ้นแล้ว มันก็ยังคงพุ่งไปข้างหน้าด้วยความเร็วสูง

มันพุ่งทะยานราวกับมีดตัดเต้าหู้ ผ่าดาวเคราะห์น้อยดวงหนึ่งออกเป็นสองซีก ทิ้งไว้เพียงละอองฝุ่นเป็นทางยาวในความเวิ้งว้างอันไร้ที่สิ้นสุดของห้วงอวกาศ

【ประหารเสร็จสิ้น】

ซากของกลุ่มประสาทล่องลอยไร้ชีวิตชีวาอยู่กลางอวกาศ หมอกสีเลือดที่ดาบโลหิตปลดปล่อยออกมาปรากฏขึ้นข้าง  ๆ  ราวกับภูตผี ไอร้อนสีเลือดเข้มข้นกัดกินซากศพอันน่าสะอิดสะเอียนของกลุ่มประสาทอย่างหิวกระหาย ราวกับอสูรกายที่อดอยากมานานแสนนาน กัดกิน ฉีกทึ้ง บดขยี้สัตว์ประหลาดที่ไม่มีใครรู้จัก จนในที่สุดก็สลายกลายเป็นพลังงานบริสุทธิ์ ถูกหมอกโลหิตดูดกลืนจนหมดสิ้น

ดาบโลหิต "(งั่ม  ๆ   ๆ  อร่อย!)"

ยิ่งดูดกลืนมากเท่าไหร่ สีของหมอกโลหิตก็ยิ่งเข้มข้นขึ้น ทึบขึ้น ราวกับต้องการจะย้อมจักรวาลทั้งใบให้กลายเป็นสีแดงฉาน!

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ หมอกโลหิตก็หยุดการกลืนกิน แล้วค่อย  ๆ  หดตัวลง

และแล้ว... ช่วงเวลาแห่งการตอบแทนที่คุ้นเคยก็มาถึง

"อื้มมม——!"

ร่างกายของเย่เหรินสั่นสะท้าน ราวกับมีกระแสไฟฟ้าอันทรงพลังแล่นผ่าน! เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนถึงพลังงานที่ไม่รู้จักกำลังไหลเวียนอยู่ในร่างกาย หล่อหลอม เสริมสร้าง และเพิ่มพูนพลังให้กับเขา!

ช่างเป็นความรู้สึกที่วิเศษอะไรเช่นนี้!

ราวกับกำลังล่องลอยอยู่ในสรวงสวรรค์!

เย่เหรินกำหมัดแน่น สัมผัสถึงพลังอันมหาศาลที่พลุ่งพล่านอยู่ในร่างกาย มุมปากยกยิ้มกว้างจนหุบไม่อยู่

สมแล้วที่เป็นกลุ่มประสาทที่มีพลังศักดิ์สิทธิ์ ผลลัพธ์จากการตอบแทนหลังจากกินมันเข้าไปนี่มัน...สุดยอดจริง  ๆ  !

เย่เหรินถึงกับคิดเข้าข้างตัวเองว่า ตอนนี้เขาสามารถเล่นบาสเกตบอลโดยใช้หัวสหายรักแทนลูกบาสได้เลย!

จ้าวแห่งความฝัน "..."

สหายรักรู้สึกร้อน  ๆ  หนาว  ๆ  ขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ

แต่ทว่าในตอนนั้นเอง ข้อความแจ้งเตือนที่มองเห็นได้เพียงเขาคนเดียวก็ปรากฏขึ้นในสายตาของเย่เหริน

【สามารถเลือกเสริมความแข็งแกร่งทักษะระดับจินตภาพได้】

【สังหาร: เพิ่มเกณฑ์ต่ำสุดที่สามาถเรียกใช้ 】

【ปลดอาวุธ: เพิ่มความเสียหายจากการปลดอาวุธ ลดเวลาคูลดาวน์】

【คำทำนาย: เพิ่มเวลาการตัดสิน เพิ่มขอบเขตการตัดสิน】

เย่เหริน "(ΩДΩ)!? "

บ้าไปแล้ว!?

นี่มันอะไรกันเนี่ย!?

ก่อนหน้านี้ก็เพิ่มความแข็งแกร่งให้ร่างกาย ทำไมคราวนี้ถึงเพิ่มความแข็งแกร่งให้กับทักษะได้ด้วยล่ะ?

โอ้โห! ช่างเป็นเรื่องน่ายินดีอย่างไม่คาดฝันจริง  ๆ  !

ในขณะนั้น แอตลาส เทวทูตตกสวรรค์ และจ้าวแห่งความฝัน ต่างมองเย่เหรินด้วยความประหลาดใจ

เขากำลังยืนดีใจ ถูมือไปมาอยู่ตรงนั้น ราวกับแมลงวันไม่มีผิด

เย่เหรินมองตัวเลือกทั้งสามไปมา ในที่สุดก็เลือกตัวเลือกแรก

สังหารคือทักษะระดับจินตภาพแรกของพี่เย่

ต้องบอกเลยว่านี่คือทักษะที่แข็งแกร่งที่สุด!

ถ้าหากเสริมพลังทักษะประหารได้ พลังของเขาจะพุ่งสูงขึ้นอย่างมหาศาล!

คิดได้ดังนั้น เย่เหรินก็เลียริมฝีปาก

"เอาล่ะ! ตัดสินใจแล้ว!"

เขาไม่ลังเลใจแม้แต่น้อยที่จะเลือกเสริมพลังทักาะประหาร!

【ทักษะประหารระดับจินตภาพได้รับการเสริมพลังแล้ว】

【เงื่อนไขการใช้เดิม: พลังชีวิตของเป้าหมายต่ำกว่า 30%】

【เงื่อนไขการใช้ปัจจุบัน: พลังชีวิตของเป้าหมายต่ำกว่า 35%】

【การตัดสินเดิม: หลังจากเป้าหมายเข้าเงื่อนไขการใช้ประหาร หากพลังชีวิตกลับไปสูงกว่า 30% จะเสียเงื่อนไขการใช้ประหารไป】

【การตัดสินปัจจุบัน: หลังจากเป้าหมายเข้าเงื่อนไขการใช้ประหาร สามารถใช้ประหารได้ทุกเมื่อภายในสามวินาที】

เย่เหริน "(o´ω`o)و"

ว้าว!

แบบนี้ไม่เรียกว่าพุ่งทะยานได้ยังไง!

ตอนนี้แค่พลังชีวิตของเป้าหมายต่ำกว่า 35% ก็ใช้ประหารได้เลย

แล้วที่สำคัญที่สุดคืออะไร?

ก่อนหน้านี้ ถ้าเจอจ้าวแห่งห้วงลึกอย่างผู้กลืนกิน ตราบใดที่มันไม่ถูกฆ่าในทันที มันก็จะฟื้นฟูพลังชีวิตตัวเองจนเต็มได้เกือบจะในพริบตา

ดังนั้นเงื่อนไขการใช้ประหารกับมันจึงเข้มงวดมาก

ต้องใช้ในจังหวะที่พลังชีวิตของมันต่ำกว่า 30% พลาดไปนิดเดียวก็จะเสียโอกาสในการใช้

แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว

แค่มีข้อความเตือนว่าสามารถใช้ประหารได้ ภายในสามวินาทีหลังจากนั้น เย่เหรินจะใช้เมื่อไหร่ก็ได้

เป้าหมายจะถูกตัดสินว่าตายทันที!

นี่มันก้าวกระโดดครั้งยิ่งใหญ่ชัด  ๆ  !

เย่เหริน "สะใจจริง  ๆ  !"

จากนั้นเขาก็เก็บดาบโลหิต หมอกสีแดงเลือดก็สลายไปตาม

ราวกับน้ำลงที่ลดต่ำลงอย่างรวดเร็วจากห้วงอวกาศ

ท้องฟ้าที่เคยถูกย้อมเป็นสีเลือดก็ค่อย  ๆ  กลับคืนสู่สีสันดั้งเดิม ดวงดาวระยิบระยับ งดงามจับตา

ทว่า ณ ตำแหน่งที่เคยเป็นซากศพของสัตว์ประหลาด กลับมีเศษชิ้นส่วนหลงเหลืออยู่

เศษชิ้นส่วนนี้มีขนาดเท่าฝ่ามือ มีสีเทาขาวแปลกประหลาด

พื้นผิวเต็มไปด้วยลวดลายละเอียดราวกับตัวอักษรโบราณ แต่ก็ไม่อาจระบุได้ว่าเป็นอักษรอะไร

เศษชิ้นส่วนเปล่งแสงเรืองรองจาง  ๆ  ดูโดดเด่นเป็นพิเศษในห้วงอวกาศอันเงียบสงัดนี้

ที่สะดุดตามากยิ่งกว่านั้นคือ เศษชิ้นส่วนนี้แผ่กลิ่นอายแห่งเทพอันน้อยนิดแต่ไม่อาจมองข้ามได้!

นั่นคือ... กลิ่นอายของพระเจ้าต้นกำเนิด!

แอตลาสมองเศษชิ้นส่วนนั้น ดวงตาฉายแววสับสนที่ไม่อาจเข้าใจได้

แปลกจริง

ทำไมกลิ่นอายของพระเจ้าต้นกำเนิดถึงปรากฏอยู่บนตัวสัตว์ประหลาดแบบนี้ได้?

แล้วสัตว์ประหลาดนี่มันตัวอะไรกันแน่!?

ด้วยพลังที่เหนือกว่าของมัน แม้แต่แอตลาสก็ไม่กล้าเข้าใกล้เศษชิ้นส่วนนั้นโดยง่าย

ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ผู้แปลลงแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับผม หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิกกระซิก ;-;_