บทที่ 240 จ้าวแห่งความฝัน: ข้าเป็นคนแรก...
บทที่ 240 จ้าวแห่งความฝัน: ข้าเป็นคนแรก...
[\แปลโดยแฟนเพจ ยักษาแปร\มาติดตามในแฟนเพจ\เพื่อติดตามข่าวสารได้นะ\]
[\Thai-novel \ลงไวกว่าที่อื่น\ทุกที่ 5 ตอน\แต่จะราคาแพงที่สุด\]
[\หลังแปลจบจะมีการแก้ไขคำอ่านใหม่ตั้งแต่ต้นอีกครั้ง จะแก้ไขแบบเทียบคำต่อคำให้ตรงตามหลักไวยากรณ์ อ่านแบบเทียบภาษาต้นฉบับคำต่อคำ ซึ่งถ้าอ่านแบบเถื่อนหรือแชร์กันเป็นคณะ\100คน\ก็อ่านไปครับ เพราะผมจะแก้แบบแปลใหม่อีกรอบแค่ในThai-novel กับเว็บอื่น ๆ และแหล่งที่ผมแปลครับ ซึ่งถ้ารู้ว่าหลุดจากที่ไหนก็จะไม่แก้ไขตรงเว็บนั้นครับ ส่วนคนที่อ่านที่อื่นก็จะได้อ่านแบบเวอร์ชั่นแรกไปนะครับ\]
บทที่ 240 จ้าวแห่งความฝัน: ข้าเป็นคนแรก...
ผู้สร้างภาพลวงตาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ (ΩДΩ) รีบส่ายหน้าพยายามสลัดความคิดบ้าๆนั่นออกไปจากหัว
เป็นไปไม่ได้!
เธอคือจ้าวแห่งห้วงลึกเชียวนะ!
จะไปหวั่นไหวกับการสัมผัสของมนุษย์ตัวเล็กๆได้ยังไง...?
ไม่มีทาง!
มันช่าง...
ไร้สาระสิ้นดี!
ทว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้นกับร่างกายกลับต้านทานไม่ได้ สัมผัสจากเย่เหรินส่งผ่านปีก ปลุกเร้าความรู้สึกประหลาด ยากจะอธิบาย
ความรู้สึกซาบซ่าน สบาย
ราวกับ...
มีกระแสไฟฟ้าวิ่งพล่านไปทั่วร่าง!
ร่างกายของหล่อนเหมือนจะละลาย
หล่อนเผลอครางออกมาเบาๆ
"อืม..."
เพียงเสี้ยววินาที หล่อนก็รีบยกมือขึ้นปิดปาก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ
ล้อเล่นหรือเปล่าเนี่ย?
เสียงเมื่อครู่...เป็นเสียงของหล่อนจริงๆเหรอ?
โชคดีที่เย่เหรินกำลังเพลิดเพลินกับสัมผัสอันสุดแสนวิเศษ ไม่ได้สังเกตเห็นท่าทีแปลกไปของหล่อนเลยสักนิด
แต่เทวทูตตกสวรรค์ที่ยืนอยู่ข้างๆ...
เทวทูตตกสวรรค์ "อ๋า.."
น้องสาว นี่เธอเป็นอะไรไป?
แค่ลูบปีกเอง ทำเป็นเรื่องใหญ่โต...
เทวทูตตกสวรรค์เอ่ยขึ้น
"พอได้แล้ว! ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป ระวังนิยายจะโดนแบนนะ!"
ผู้สร้างภาพลวงตาได้สติ
ใบหน้าสวยขึ้นสีแดงระเรื่อ อยากจะมุดดินหนี
ขายหน้าจริงๆ!
เธอ...
เธอส่งเสียงน่าอายแบบนั้นออกมาต่อหน้าเทวทูตตกสวรรค์เนี่ยนะ?!
ผู้สร้างภาพลวงตาแทบระเบิดด้วยความอับอาย
ฝ่ายเย่เหรินที่ได้ยินคำเตือนก็ยังรู้สึกเสียดาย
"แต่ปีกของหล่อนลูบแล้วรู้สึกผ่อนคลายดีจริงๆ สัมผัสนี่มันยอดเยี่ยมมาก!"
เทวทูตตกสวรรค์: "..."
ไม่รู้ทำไม อยู่ๆเธอก็รู้สึกคันยุบยิบที่ปีก
วินาทีสุดท้ายก่อนจะปล่อยมือ เย่เหรินอดใจไม่ไหวออกแรงบีบอีกนิด ไล้ไปตามลวดลายบนปีกของผู้สร้างภาพลวงตาเป็นครั้งสุดท้าย
"โอ๊ย... เบาๆหน่อย... เบาๆสิ..."
ผู้สร้างภาพลวงตาแทบจะทนไม่ไหวแล้ว
นี่เธอ ผู้เป็นถึงจ้าวแห่งห้วงลึก ต้องมาเจอเรื่องแบบนี้เนี่ยนะ?!
แต่เธอก็ไม่กล้าขัดขืน
ในที่สุด เย่เหรินก็ยอมปล่อยมือ
"เฮ้อ..."
ผู้สร้างภาพลวงตาถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก
รู้สึกเหมือนผ่านไปเป็นศตวรรษ
แต่พอเย่เหรินเลิกสัมผัส ผู้สร้างภาพลวงตากลับรู้สึกโหวงเหวงแปลกๆ
เหมือนกับ...
ยังไม่ชิน?
ความรู้สึกนี้ ทำให้ผู้สร้างภาพลวงตาหวั่นใจ
เธอไม่เข้าใจ ทำไมถึงรู้สึกแบบนี้
ทั้งที่...
ทั้งที่ควรจะรู้สึกอายและโกรธสิ!
ผู้สร้างภาพลวงตาสับสนไปหมด
ส่วนเย่เหริน หลังจากลูบคลำจนพอใจ เขาก็เลิกเล่น
"สนุกดี คราวหน้ามาเล่นกันอีกนะ!"
ผู้สร้างภาพลวงตา "..."
เธอมองหน้าเย่เหริน ความรู้สึกซับซ้อนตีขึ้นมาในใจ
ทั้งโกรธ ทั้งอาย แต่ที่มากกว่านั้นคือ...
ตื่นเต้น?!
ผู้สร้างภาพลวงตารู้สึกตัว...
ว่าเธอ...
ติดใจแล้ว?!
"แย่ล่ะ สงสัยจะติดใจจริงๆด้วย..."
ผู้สร้างภาพลวงตายืนนิ่ง อารมณ์สับสนไปหมด
โดนมนุษย์ลูบปีกแบบนี้...
เมื่อก่อนเธอไม่กล้าแม้แต่จะคิด!
เธอ ผู้สร้างภาพลวงตา เป็นถึงจ้าวแห่งห้วงลึก ใครจะกล้ามาแตะต้องปีกของเธอ?
แต่ตอนนี้...
เธอก้มมองปีกสีทองที่เย่เหรินสัมผัส
เป็นอะไรไปเนี่ย!
อย่าไปติดใจนะ!
แบบนี้... มันแปลกๆ...
ทันใดนั้น ผู้สร้างภาพลวงตาก็สังเกตเห็นโซ่ตรวนแห่งห้วงลึกที่พันธนาการร่างกายเธออยู่!
โซ่ตรวนแห่งห้วงลึกพวกนี้ เดิมทีใช้ปลุกเธอขึ้นมา
ทว่าบัดนี้ เธอได้ตื่นขึ้นแล้ว
แต่โซ่ตรวนแห่งห้วงลึกเหล่านั้น ยังคงพันธนาการร่างกายเธอเอาไว้ ราวกับต้องการกักขังเธอไว้ตลอดกาล!
"หรือว่า..."
หัวใจของผู้สร้างภาพลวงตาพลันบังเกิดลางสังหรณ์อันเลวร้าย
หรือว่า... ตอนนี้ตนเองกำลัง...
ถูกห้วงลึกกักขังอีกครั้งงั้นหรือ?!
อิสรภาพที่เพิ่งได้รับมา จะต้องสูญเสียไปอีกแล้วหรือ?!
อย่านะ!
นางเงยหน้าขึ้น มองเย่เหรินด้วยแววตาซับซ้อน
เย่เหริน "(ÒωÓױ)"
"เกือบลืมไปเลย ยังมีโซ่พวกนี้อยู่นี่นา"
ว่าแล้ว เย่เหรินก็ดีดนิ้ว
"แป๊ะ!"
เสียงดีดนิ้วดังก้องกังวาน
โซ่ตรวนแห่งห้วงลึกนับไม่ถ้วนที่พันธนาการร่างของผู้สร้างภาพลวงตาอยู่
พลันไหลบ่าราวกับสายน้ำ กลับคืนสู่ห้วงลึกแห่งความว่างเปล่าอย่างรวดเร็ว!
"ข้า..."
ผู้สร้างภาพลวงตาเบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ
เธอจ้องมองภาพตรงหน้า หัวใจเต้นระรัว
บ้าจริง นี่มันความรู้สึกหวั่นไหว!
ผู้สร้างภาพลวงตาเงยหน้ามองเย่เหริน ดวงตาคู่สวยฉายแววน้ำตา
"ขอบคุณ..."
ผู้สร้างภาพลวงตาเอ่ยเสียงแผ่วเบา
แม้เสียงจะเบา แต่กลับเปี่ยมล้นไปด้วยความรู้สึกขอบคุณอย่างจริงใจ
เย่เหรินได้ยินดังนั้น ก็เพียงโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ
"ถ้าอย่างนั้น ครั้งหน้าก็ให้ฉันลูบ...ปีกของเธออีกก็แล้วกัน"
สัมผัสนั่นช่างวิเศษเสียจริง
ผู้สร้างภาพลวงตา "..."
สรุปคือ ฉันเป็นแค่เครื่องมือช่วยคลายเครียดใช่มั้ยเนี่ย?!
ทันใดนั้น สหายรักที่ถูกละเลยบนท้องฟ้าก็กระแอมไออย่างเคอะเขิน
"อะแฮ่ม..."
เขามองเย่เหริน เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลผ่านการเชื่อมต่อทางจิตวิญญาณที่ดังขึ้นในหัวของเย่เหริน
"ว่าแต่โซ่ตรวนบนตัวข้านี่ ช่วยถอดออกให้ด้วยได้รึไม่...?"
เย่เหริน "(ÒωÓױ)?"
จ้าวแห่งความฝันถูกจ้องมองด้วยสายตาแปลกๆของเย่เหริน จนรู้สึกใจคอไม่ดี
นี่ๆๆ!
มองแบบนั้นหมายความว่ายังไง?
เอาไงดีล่ะ จะไปต่อหรือพอแค่นี้!
คิดได้ดังนั้น จิตใจของจ้าวแห่งความฝันก็พลันรู้สึกน้อยใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
"ข้านะ ข้ามาก่อน จากทั้งหมด ข้ามาก่อนทุกตนเลย..."
เย่เหรินตกใจสุดขีด "บ้าเอ๊ย! สมัยนี้แล้วยังเล่นมุกนี้กันอีกเหรอ!?"
แต่เย่เหรินก็ไม่ได้คิดจะปฏิเสธคำขอของจ้าวแห่งความฝันหรอกนะ
ก็สหายรักคนนี้ช่วยเหลือเขามาตลอดทาง นับครั้งไม่ถ้วนเลยทีเดียว
ถ้าไม่มีสหายรักคนนี้ ก็คงไม่มีเย่เหรินในวันนี้
"เราสองคนสนิทกันขนาดนี้ เรื่องแค่นี้จิ๊บจ๊อยมาก!"
เย่เหรินพูดพลางตบหน้าอกดังปั่กๆ
จ้าวแห่งความฝัน "(o´ω`o)و"
จากนั้น เย่เหรินก็ออกคำสั่งแก่โซ่ตรวนแห่งห้วงลึกอีกครั้ง
"ปลดปล่อยสวัสดิกะ!"
เอาเถอะ มุกนี้น่าจะเก่าไปหน่อย หลายคนอาจจะไม่เข้าใจ
สรุปคือ ภายใต้อาณัติของเย่เหริน โซ่ตรวนแห่งห้วงลึกก็ปลดพันธนาการของจ้าวแห่งความฝัน
โซ่ตรวนแห่งห้วงลึกที่เคยแทงทะลุร่างของจ้าวแห่งความฝัน
เมื่อได้ยินคำสั่งของเย่เหริน ก็สั่นสะท้านอย่างรุนแรงในทันที!
ราวกับว่า...
กำลังหวาดกลัวเย่เหริน!
แล้ว ท่ามกลางสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหวังของจ้าวแห่งความฝัน โซ่ตรวนแห่งห้วงลึกก็เริ่มถอนตัวออกจากร่างของเขาอย่างช้าๆ!
"ซี๊... ฮู่..."
เมื่อโซ่ตรวนแห่งห้วงลึกถูกดึงออกทีละเส้น จ้าวแห่งความฝันก็อดไม่ได้ที่จะสูดหายใจเข้าลึกๆ
ถึงแม้ว่ากระบวนการนี้จะเจ็บปวดอยู่บ้าง
แต่เขากลับรู้สึกยินดี!
เพราะนี่คือสัญญาณของอิสรภาพที่กำลังจะมาถึง!
ดังนั้น ไม่ว่าอย่างไร เขาก็ต้องทนให้ได้!