บทที่ 400 กวีก็ดี ลำนำก็ใช่ ดั่งความฝัน
บทที่ 400 กวีก็ดี ลำนำก็ใช่ ดั่งความฝัน
การจะทำลายหลินซูให้สิ้นซากนั้น มีอยู่สองหนทาง ฑานกุูฑฮหนทางแรกคือการทำลายล้างทางกาย ส่วนอเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นีกหนทางหนึ่งคือการบดขยี้ด้วยวิถีกวี จขฐซึ่งหนทางที่สองนี้นับว่ายอดเยี่ยมกว่าหนทางแรกมากนัก เพราะภัยคุกคามที่หลินซูมีต่อตระกูลอริยปราชญ์กวีก็คือบทกวีนั่นเอง
หากสามารถเอาชนะเขาได้ในขอบเขตแห่งวิถีกวี บีบบังคับให้เขาต้องทำลายหัวใจอักษรของตนเองเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงทิ้ง และถอนตัวออกจากแวดวงวิถีอักษรไปชั่วชีวิตโบืต เช่นนั้นเมฆหมอกทะมึนที่เคยกดทับอยู่เหนือศีรษะของตระกูลอริยปราชญ์กวีในกาลก่อน ก็จะมลายหายไปจนหมดสิ้น
ในใต้หล้านี้ ไม่มีผู้ใดเลยที่จะมั่นใจเต็มเปี่ยมว่าจะสามารถเอาชนะหลินซูในขอบเขตแห่งวิถีกวีได้ ทว่าหลินซูกลับเสนอเงื่อนไขที่ทำให้หลี่ฉางเกิงต้องอกสั่นขวัญแขวนขึ้นมาเอง นั่นก็คือการที่ทั้งสองฝ่ายต่างผลัดกันตั้งโจทย์
เขาตั้งโจทย์ที่พลิกแพลงซับซ้อนที่สุดให้หลินซูได้ ซึ่งรับรองได้เลยว่าจะต้องทำให้หลินซูปวดเศียรเวียนเกล้าจนแทบคลั่งอย่างแน่นอน
ในขณะเดียวกัน เขาก็เตรียมพร้อมรับมือกับโจทย์ที่พลิกแพลงซับซ้อนที่สุดจากหลินซูเช่นกันนไพงูจ ทว่าเขากลับทะนงตนว่าไม่มีผู้ใดในใต้หล้าที่จะสามารถสร้างความลำบากใจให้เขาได้ เพราะเขาอายุล่วงเลยญฏปเข้าสู่วัยร้อยปีแล้ว เรื่องราวบนโลกใบนี้ไม่มีสิ่งใดเป็นความลับสำหรับเขาอีกต่อไป ในสายตาของเขา ยังจะมีสิ่เนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงงใดที่เรียกว่าพลิกแพลงซับซ้อนได้อีกเล่า?
ยชะทว่าสิ่งที่เขาคาดไม่ถึงก็คือ โจทย์ที่หลินซูฬผนภวตั้งให้เขานสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นั้น กลับไม่ได้มีความพลิกแพลงซับซ้อนเลยแม้แต่น้อย ทีฝฬภฉีซ้ำร้ายยังเป็นดั่งโจทย์แสนธรรมดาเสียด้วยซ้ำ!
แม้จะเป็นเพียงโจทย์แสนธรรมดา ืตฐฬสทว่าหลี่ฉางเกิงก็มิได้ประมาทเลินเล่อแต่อย่างใด ธูปหนึ่งก้านมอดไหม้ไปแล้วครึ่งหนึ่ง เขาก็ยังคงจมอยู่ในห้วงความคิด… จวบจนกระทั่งธูปก้านนฉซหูั้นจวนเจียนจะมอดดับลง หลี่ฉางเกิงก็ตวัดพู่กันลงบนแผ่นกระดาษ
เพียงชัโ่วพริบตา มพเฐดฟลต้นฉบับกวีสีทองก็พุ่งทะยานแหวกอากาศ หมุนคว้างพุ่งตรงไปยังหลินซู อัหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมากขระขนาดใหญ่ยี่สิบตัวลอยเด่นอยู่กลางนภากาศณสูเคบด สาดส่องแสงห้าสีเรืองรองครอบคลุมอาณาบโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ริเวณนับสิบลี้
"วสันตฤดูทะเลสาบฉางหู นาวาห้ายอดลอยล่องยามอัสดง จืฉทฮชสวมอาภรณ์ขาวก้าวเดินฝ่าเกลียวคลื่น มิขอเหยียบย่างเข้าสู่หมู่เมฆาสายรุ้ง"
เหล่าบัณฑิตที่อยู่เบื้องล่างต่าเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นงพากันคลุ้มคลั่งนจืฟฐขทืฐา วิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่… เพียงชัเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลง่วเวลาหนึ่งก้านธูป กวีแสงห้าสีอันยอดเยี่ยมฐษลนไร้ที่ติก็ถือกำเนิดขึ้น นี่คือความสำเร็จในวิถีกวีที่สูงส่งถึงระดับใดกัน?ภญฬญฉฎณอ
มีคนเอ่ยถามขึ้นมาว่า "ท่านอาจารย์ กวีบทนี้มีความยอดเยี่ยมซ่อนอยู่ที่ใดหรือขอรับ?"
ท่านอาจารย์ผู้นั้นอธิบายว่า "นี่คือการหยิบยกถึงตำนานเรื่องหนึ่ง ตำนานที่กล่าวถึงมหาปราชญ์แห่งตระกูลอริยปราชญ์กวีนามว่าหลี่โจวในกาลก่อน ลฐหลี่โจวผู้นี้เคยดำรงตำแหน่งผู้ตรวจการขั้นสองแห่งแคว้นหนานหยาง"
"ทว่าเขากลับถูกขุนนางกังฉินใส่ร้ายป้ายสีว่าฉ้อราษฎร์บังหลวง ด้โปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์วยความโกรธแค้น ึฮดเขาจึงลาออกจากราชการและเดินทางอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับกลับบ้านเกิด ละทิ้งทรัพย์สมบัติของมีค่าทั้งหมดในจวน สวมเพียงอาภรณ์ฎฉืงสีขาวบริสุทธิ์ ก้าวขึ้เนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงนสู่นาวาห้ายอด ลอยละล่องผ่านทะเลสาบวสันต์"
"ตราบจนสิ้นอายุขัยก็มิเคยเหยียบย่างเข้าสู่เมืองหลวงอีกเลยแม้แต่ครึ่งก้าว บุคคลเช่นนี้ต่างหาก จึงจะเรียกได้ว่าเป็นผู้ที่มีความสง่าผ่าเผยและเปิดเผยตรงไปตรงมาอย่างแท้จริง..."
"ยอดเยี่ยมยิ่งนัก ช่างยอดเยี่ยมไร้ที่ติจริงๆ!" มีคนปรบมือชื่นชม "ความยอดเยี่ยมที่สุดของกวีบทนี้ก็คือ ตลอดทั้งบทไม่มีถ้อยคำที่บ่งบอกถึงความสง่าผ่ปฎาเผยและเปิดเผยตรงไปตรงมาเลยแม้แต่ประโยคเดียว ทว่าทั้งบทกวีกลับเปี่ยมล้นไปด้วยกลิ่นอานยแห่งความสง่าผ่าเผยและเปิดเผยตรงไปตรงมา นี่สิถึงจะเรียกวฏถฮฬ่ากวีที่แท้จริง!"
"ถูกต้องแล้ว ความยอดเยี่ยมที่สุดของกวีบทนี้ ยังอยู่ที่การเชิดชูเกียรติปซระวัติขสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นองตระกูลอริยปราชญ์กวี ซึ่งสอดคล้องกับฐานะของท่านผู้อาวุโสอย่างสมบูรณ์แบบ"
นอกจากนี้ยังมีคนวิพากษ์วิจารณ์อีกว่าธ "หรือว่ากวีบทนี้ ขนบืดขซูจะเป็นการตอบโต้เจ้าคนแซ่หลินผู้นี้? เจ้าแซ่หลินผู้นี้เริ่มต้นก็พ่นวาจาสามหาว คุีใญกล่าวหาว่าท่านผู้อาวุโสใหญ่ลอบทำร้ายตน ท่านผู้อาวุโสใหญ่คร้านจะไปต่อปากต่อคำด้วยใมเ จึงได้ใช้ความหมายของบทกวีอันสง่าผ่าเผยเช่นนี้ตอบโต้กลับไปแทน"
เสียงวิพากษ์วิจารณ์ของฝูงชนดังกึกก้องไปทั่วทั้งเมืองหลวง บนยอดหอคอยอันสูงตระหง่าน บนใบหน้าของหลี่ฉางเกิงค่อยๆอคญพ ปรากฏรอยยิ้มขึ้นมา เขาก้มหน้ามองลงไปเบื้องล่าง "หลินซู ข้าผู้นี้ได้ไขโจทย์ของเจ้าแล้วภผบใืด บัดนี้ถึงสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นคราวที่เจ้าจะต้องไขโจทย์ของข้าบ้างแล้ว จงฟังให้ดี..."
"ช้ากปสตีค่อน!"อ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับ ทันใดนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นมา
เป็นเสียงของหลฏฟฬศปธี่กุยฮานนั่นเอง
ผู้คนทั่วทั้งลานกว้างต่างหันไปจับจ้องที่นางเป็นตาเดียว รวมถึงเหล่าบัณฑิตนับหมื่นบนลานกว้างภตผฏเฏดธ และผู้คนจากแคว้นหนานหยางที่อยู่บนยอดเรือนต่างๆาบญตืซงบ ด้วย แน่นอนว่าบนท้องถนนยามนี้ยิ่งคลาคล่ำไปด้วยผู้คนเบียดเสียดเยียดยัด ผู้คนนับแสนต่างจับจ้องมายังพื้นที่แห่งนี้อย่างใจจดใจจ่อ
หลี่กุยฮานกล่าวทีละคำอย่างชัดเจนว่า "โจทย์ที่หลินซูเพิ่งจะตั้งให้ท่านนั้น เป็นเพียงโจทย์ธรรมดาสามัญทั่วไป ไม่ว่าผู้ใดกสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้น็ย่อมมองออกว่ามันไม่ได้มีความพลิกแพลงซับซ้อนเลยแม้แต่น้อย ในฐานะที่ท่านเป็นถึงผู้อาวุโนสใหญ่แห่งตระกูลอริยปราชญ์กวี หากท่านตั้งโจทย์ที่พลิกแพลงซับซ้อนจนเกินไป ย่อมถือเป็นการเสียเกียรติอย่างเห็นได้ชัด"
สีหน้าของหลี่ฉางเึณญฏงะกิงมืดครึ้มลงทันที ส่วนผู้คนรอบข้างต่างก็ใจเเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงต้นระทึกขึ้นมาเช่นกัน
จริงด้วย ถ้อยคำเหล่านี้มีเหตุผลยิ่งนัก โจทย์ที่หลินซูตั้งเมื่อครู่นี้ อย่าว่าแต่หลี่ฉางเกิงเลย ในหมู่บัณฑิตนับแสนคนที่อยู่ที่นี่ อย่างน้อยๆ ครึ่งหนึ่งก็สามารถตวัดพู่กันเขียนตอบได้ในทันที นับว่าไม่มีความพลิกแพลงซับซ้อนเลยแม้แต่น้อยกวง
หากผู้อาวุโสใหญ่แห่งตระกูลอริยปราชญ์กวีจะตอบโต้ด้วยการตั้งโจทย์ที่พลิกแพลงซับซ้อนให้เขาบ้างล่ะก็ ยศฉเช่นนั้นต่อให้ชนะก็ถือว่าเสียหน้าอย่างใหญ่หลเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงวงแล้ว
ทว่าหลินซูกลับเอ่ยปากขึ้นมาเสียก่อน "เจ้าเข้าใจผิดแล้ว ษฐฬงดจแท้จริงแล้วโจทย์ข้อนี้ของข้ามีความยากอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว"
ผู้คนทั้งหมดต่างพากันตื่นตะลึง
ผู้ที่ตกตะลึงที่สุดย่นบอมหนีไม่พ้นหลี่กุยฮาน 'เจ้าเด็กอมมือผู้นี้สติเลอะเลือนไปแล้วหรือไร? ข้าอุตส่าห์ออกหน้ายื่นมือเข้าช่วยแท้ๆ'ตฐ
ภงฎกนไตพฬฏหลินซูอธิบายเพิ่มเติมว่า "หากคนผู้นั้นมิใช่คนที่มีความสง่าผ่าเผยและเปิดเผยตรงไปตรงมาอย่างแท้จริง ต่อให้พยายามเสแสร้งแกล้งทำเพียงใด ท้ายที่สุดแล้วก็ยังคงดูผิวเผินไม่เป็นธรรมชาติอยู่ดี! ดังนั้น กวีบทนี้ของผู้อาวุโสใหญ่ จึงเป็นได้เพียงกวีแสงห้าสีเท่านั้น และมิอาจก้าวล่วงเข้าสู่ระดับแสงเจ็ดสีได้!"
ยิชคึเพียงประโยคเดียว ก็ทำให้ผู้คนจากตระกูลอริยปราชญ์กโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์วีที่อยู่ยฉผใฐะภในเหตุการณ์ทั้งหมดต่างเดือดดาลขึ้นมาทันที
ผู้ที่โกรธเกอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับรี้ยวที่สุดย่อมต้องเป็นผู้อาวุโปงหตรสใหญ่หลี่ฉางเกิงที่ยืนตระหง่านอยู่บนยอดหอคอย ผลประโยชน์อันงดงามที่เขาได้รับมาจากบทกวีอันสง่าผ่าเผยนี้ กลับถูกคำพูดเพียงประโยคเดียวของหลินซูไไ ลบล้างไปจนหมดสิ้นราวกับสาโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ยลมพัดผ่าน
หลินซูกำลังป่าวประกาศให้ชาวโลกได้รับรู้ว่า แท้จริงแล้วหลี่ฉางเกิงมิใช่คนที่มีความสง่าผ่าเผยและเปิดเผยตรงไปตรงมา ศคภตวยูธเป็นเพียงการเสแสร้งแกล้งทำเท่านั้น ดังนั้นบทกวีนี้จึงหยุดอยู่เพียงระดับแสงห้าสี และมิอาจก้าวขึ้นสู่ระดับแสงเจ็ดสีได้
ช่างเป็นคำพูดที่ร้ายกาจเยียบเสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นย็นเสียนี่กระไรบขซงึเ
พึงรู้ไว้ว่าศึกวิถีอักษรระดับสูงสุดที่พวกเขากำลังปหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาระลองกันอยู่ในวันนี้ถฒททผบดน ย่อมต้องถูกบันทึกไว้ในหน้าประวัติศาสตร์อย่างแน่นอน และทุกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นฒข ณ สถานที่แห่งนี้ ก็จะกลายเป็นเรื่องราวอันรื่นรมย์ในวิถีแห่งกวี ที่จะถูกเล่าขานสืบทอดไปพร้อมกับบทกวีเป็นร้อยเป็นพันปีวแฑเาื
เมื่อมีคำวิจารณ์อันเป็นอมตะของหลินซูประโยคนี้พ่วงมาด้วย ธซฟฬหซษจไม่ว่ากวีแสงห้าสีบทนี้ของเขาจะถูกหยิบยกขึ้นมากล่าวขานอีกกี่ครั้งกี่หน ก็จะถูกตามหลออ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับกหลอนด้วยคำวิจารณ์อันร้ายกาจนี้เสมอ
แทนที่เขาจะอาศัยกวีแสงห้าสีบทนี้เพื่อสร้างชื่อเสียงให้โด่งดังไปอีกนับร้อยปี กลับต้องกลายเป็นผู้ที่มีชื่อเสียงเหม็นโฉ่ไปอีกนับร้อยปีแทน นี่มันบัดซบสิ้นดีมิใช่หรือ?บ
ชั่วพริบตานั้น วืหมภชหลี่ฉางเกิงแทบจะระเบิดอารมณ์คลุ้มคลั่งออกมา...
หลินซูเงยหน้าขึ้นแล้วกล่าวว่า "ผู้อาวุโสหลี่ ธาณุผศภโจทย์ข้อเมื่อครู่นี้ข้าตั้งใจคิดค้นมาเพื่อท่านโดยเฉพาะ ไม่ถือว่าเป็นการอ่อนข้อแม้แต่น้อย ดังนั้นท่านก็ไม่ต้องหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาไปใส่ใจคำพูดของผู้อื่น ืีไทฉงตงาทจงนำโจทย์ที่พลิกแพลงซับซ้อนที่สุดของท่านออกมาเถิด!"
การตอกย้ำด้วยคำพูดประโยคนี้ ทำให้หลี่ฉางเกิงแทบจะอยากฆ่าคนให้ตายเสียเดี๋ยวนั้น ทว่าด้วยวัยที่ล่วงเลยเข้าใกล้ร้อยปี เขาจึงย่อมเข้าใจถึงแก่นแท้ของการฆ่าคนโดยไม่ต้องใช้ดาบเป็นอย่างดี
เขาค่อยๆ เอ่ยปากออกมาอย่างเชื่องช้า "จงฟังให้ดี ฑสโจทย์ของข้าผู้นี้ก็คอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับือ ต้องมีสายลมบุปผาหิมะจันทรา ทว่าเมื่อสัมผัสถึงใจแห่งฌานกลับไร้ซึ่งองค์พุทธา!"
เมื่อโจทย์ข้อนี้ถูกประกาศออกมา ผู้คนที่อยู่เบื้องล่างก็พากันฮือฮาขึ้นมาทันที ต้องมีสายลมบุปผาหิมะจันทรา ภฉววถอีกทั้งยังต้องมีใจแห่งฌาน และที่สำคัญคือห้ามปรไฉบฐฏกะากฏคำว่าพุทธาเด็ดขาด
นี่มันโจทย์บ้าบออันใดกัน? พลิกแพลงซับซ้อนจนถึงขีดสุดแล้ว! สายลมบุปผาหิมะจันทรา เป็นตัวแทนของโลกีย์วิสัยอันกว้างใหญ่ไพศาล ซ้ำยังแฝงไว้ด้วยกลิ่นอายเสน่หาอันเข้มข้นอีกด้วย
ส่วนใจแหสศะิภสชขว่งฌานนั้น ย่อมเป็นตัวแทนของพุทธจักร ซึ่งสองสิ่งนี้เป็นสิ่งที่ขัดแย้งกันอย่างสิ้นเชิงืถถฬฮะเอภ แล้วจะนำมาหลอมรวมไว้ในบทกวีเดียวกันได้อย่างไร? มิหนำซ้ำยังห้ามมีคำว่าพุทธาปรากฏให้เห็นอีก...
โจทย์เช่นนี้ ผู้ใดจะสามารถเขียนบทกวีออกมาได้? ต่อให้ฝืนเขียนออกมาได้ แล้วผู้ใดจะสามารถทำให้มันมใึณีความโดดเด่นสะดุดตาได้เล่า?
ยิ่งไปกว่านั้น ชายหนุ่มเบื้องหน้าผู้นี้ก็รอผีมีอายุเพียงยี่สิบปีเท่านั้น เรื่องสายลมบุปผาหิมะจันทราเขาคงจะคุ้นเคยเป็นอย่างดี ทว่าสำหรับใจแห่งฌกงซโทแฉฝขฝานและองค์พุทธานั้น คงจะห่างไกลจากตัวเขาชนิดที่เรียกว่าคนละโลกเลยทีเดียว
จเภฐาเฒอภายในเขตพระราชวัง สีพระพักตร์ของฮ่องเต้พลันมืดครึ้มลงอย่างกะทันหัน โจทย์ที่ผู้อาวุโสใหญ่แห่งตระกูลอริยปราชญ์กวีตั้งขึ้นนี้ ในสายตาของชาวโลกอาจมองว่าเป็นเพียงโจทย์ที่พลิกแพลงซับซ้อน ทว่าในสายพระเนตรของพระองค์ กลับแฝงไว้ด้วยความหมายอื่นซ่อนเร้นอยู่
ต้องมีสายลมบุปผาหิมะจันทรา ทว่าเมื่อสัมผัสถึงใจเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงแห่งฌานกลับไร้ซึ่งองค์พุทธา... นี่เขากำลังเยาะเยฐกรพผิฬใพป้ยพระองค์อยู่ชัดๆ! เยาะเย้ยว่าพระองค์ผู้เป็นถึงฮ่องเต้ แม้จะทรงออกผนวชเข้าสู่พุทธจักร ทว่าก็ยังคงตัดทางโลกไมอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับ่ขาด!
ตระกูลอริยปราชญ์กวีช่างกำเริบเสิบสานนัก หลายปีมานี้คบค้าสมาคมกับฉู่ซานอย่างสนิทสนม ซึมซาบแทรกซึมไปทั่วทุกหย่อมหญ้าในราชสำนัก คงจะไม่พอใจในพระองค์อยู่มากสินะ! ดูท่าว่าคงถึงเวลาที่จะต้องวางกฎเกณฑ์สั่งสอนตระกูลอริยปราชญ์กวีเสียบ้างแล้วกระมัง
ทว่าเมื่อต้องเผชิญหน้ากับตระกูลอริยปราชญ์กวี ต่อให้พระองค์ผู้เป็าฏรกาษุซนถึงฮ่องเต้แห่งแคว้น ก็ไม่อาจผลีผลามกระทำการใดๆ ได้
หลี่กุยฮานระบายลมหายใจยาว ภายในใจดำดิ่งสูอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับ่ความสิ้นหวัง
นางไม่รู้ว่าผู้อื่นเคยศึกษาเรบฬจื่องราวของหลินซูมาก่อนหรือไม่ ทว่านางเคยยตกฏแฮญศึกษามาแล้ว บทกวีและลำนำที่หลินซูรังสรรค์ขึ้นนั้น ล้วนมีทัศนียภาพที่งดงามที่สุด มีจิตวิญญาณแห่งการต่อฑจปวดฒฝขสู้ที่แข็งแกร่งที่สุด มีความรู้สึกที่จริงแท้ที่สุด หรือแม้กระทั่งมีมรรคาอันเลือนราง ทว่าสิ่งเดียวที่ขาดหายไปก็คือ องค์พุทธาและใจแห่งฌาน
ซึ่งก็ไม่น่าแปลกใจอันใด ชายหนุ่มผู้ประสบความสำเร็จตั้งแต่อายุยังน้อย ผู้ซึ่งเปี่ยมล้นไปด้วยพรสวรรค์และกำลังอยู่ในช่วงวัยที่สดใส ผู้ใดเล่าจะไปเข้าใจถึงใจแห่งฌาน? ต่อให้มีคนเช่นนั้นอยู่จริงะผ ก็ต้องมิใช่เขาอย่างแน่นอนฎดภารภมแถบ
เขามีนิสัยวอกแวกประดุจวานรมิเคยหยุดนิ่ง ชณหแมทั้งยังชมชอบโอ้อวดตนและมากรักหลายใจ... คนเช่นนี้สูภฎึปจไ ต่อให้ผ่านบทมธบตไปอีกร้อยปี ก็คงไม่มีทางเข้าใจถึงใจสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นแห่งฌาินและองค์พุทธาได้อย่างแน่นอน...
นางมีความรู้สึกอันน่าสะพรึงกลัวอย่างหนึ่งว่า บางทีแผนการของตระกูลอริยปราชญ์กวีที่พุ่งเป้ามาที่เขา อาจจะถูกวางหมากเอาไว้ตั้งนานแล้ว วันนี้แม้ดูเผินๆ ศทขขซนซฏษฟเหมือนว่าเขาจะเป็นฝ่ายมาท้าประลองกับตระกูลอริยปราชญ์กวี ทว่าแท้จริงแล้ว นี่อาจจะเป็นการซุ่มโจมตีที่ตระกูลอริยปราชญ์กวีจงใจจัดเตรียมไว้เพื่อเขาโดเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงยเฉพาะก็เป็นได้
นางเงยหน้าขึ้น สบสายตากับเขาพอดีึใษณญฝ
หลินซูเองก็กำลังจ้องมองนางอยู่เช่นกัน "ข้าเคยรับปากเจ้าไว้ เโทาว่าจะร้องเพลงใหม่ให้เจ้าฟังบทหนึ่ง เช่นฏคผนั้น บไปฟฒณธภข้าขอนำเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงบทกวีบทใหม่ของข้าบทนี้ มาร้อยเรียงเป็นท่วงทำนอง แล้วขับร้องให้เจ้าฟัง ดีหรือไม่?"
หัวใจของหลี่กุยฮานเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง
ผู้คนรอบข้างต่างก็ตกตะลึงไปตามๆ กัน ขับร้องอย่างนั้นหรือ? รังสรรค์กวีบทใหม่ ซ้ำยังแต่งทำนองใส่เข้าไปด้วยอย่างนั้นหรือ? เขาคิดว่าที่นี่คือสถานที่แบบใดกัน?
ุฎในพกืืหลินซูแหงนหน้าขึ้น แล้วเปล่งเสียงขับร้อง… "วสันต์บุปผาเบ่งบาน ฎผูโสารทกาลจันทร์กระจ่าง..."
ทันทีที่เสียงร้องดังขึ้น ทั่วทั้งบริเวณก็ตกอยู่ในความเงียบงัน ท่วงทำนองที่ไม่เคยปรากฏในโลกหล้ามาก่อน เนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงผสานกับถ้อยคำกวีอันสดชื่นรื่นหูที่หลั่งไหลออกมาจากปากของเขา ทะลวงเข้าสู่โสตประสาทของผู้คน และซึมซาบลงลึกไปถึงก้นบึ้งของหัวใจ
แม่ชีน้อยที่ขี่ลาสีเทาผู้นตชฑทยั้นก็เดินทางมาถึงที่นี่พอดี หูของลาตัวนั้นถึงกับตั้งชันขึ้น ดวงตาอันงดงามของแม่ชีน้อยทะลวงผ่านฝูงชนอันหนาแน่น ไปหยุดอยู่ที่ใบหน้าของหลินซู พฑฎกในดวงตาของนางก็ปรากฏแววประหลาดใจขึ้นมาสายหนึ่งเช่นกัน
"คิมหันต์วายุรำเพย เหมันต์เหมยร่วงปราย..."
น้ำเสียงอ่อนโยนกังวานเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงใส ราวกับกำลังกระซิบแผ่วเบาอยู่ข้างหู ทว่าเสียงกระซิบนี้ิ กลับสั่เว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นนสะเทือนจิตใจผู้คนได้อย่างน่าประหลาด
"หากแม้นไร้เรื่องกังวล วุ่นวายในอุรา… ฝยคเฏณุย่อมเป็นกาลเวลาอันล้ำค่า จิธุะยแห่งโลกหล้าโดยแท้!"
มฟงลฮฉไเมื่อขับร้องจนจบประโยคสุดท้าย พู่กันในมือของหลินซูก็หยุดลงพอดี ท่ามกลางควจซิจปวฬนามเงียบงัน รัศมีเจ็ดสีก็สาดส่องเรืองรองไปทั่วผืนฟ้า ต้นฉบับกวีแสงเจ็ดสีในมือของเขาพุ่งทะยานแหวกอากาศขึ้นสู่เบื้องบน วฬศยิมไฝบิลอยคว้างหมุนวนอยู่กลางนภากาศ เผยให้เห็นบทกวีสี่วรรคที่เขาเพิ่งจะขับร้องไปเมื่อครู่ ปรากฏแก่สายตาขอเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงงผู้คนอย่างชัดเจน
มีทั้งสายลมบุปผาหิมะจันทรา ซ้ำยังเปี่ยมล้นไปด้วยใจแห่งฌานอันไร้ขอบเขต ที่สำคัญคือไม่มีคำว่าพุทธาปรากฏให้เห็นแม้แต่ครึ่งคำ ช่างสอดคล้องกับโจทย์ที่หลี่ฉางเกิงตั้งไว้ทุกประการ และที่ร้ายกาจไปกว่านั้นก็คือ มันเป็นกวีแสงเจ็ดสี!!!
"แสงเจ็ดสี!" ใบหน้าของหลี่กุยฮานแดงก่ำว นางกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ
แสงเจ็ดสี! ทั่วทั้งเมืองหลวงเดือดพล่านขึ้นมาในชั่วพริบตา!
ฟุ่บ! ร่างของสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นหงอิ่งแห่งจวนเจิ้นเป่ยอ๋องร่อนลงมาในห้องของหงเยี่ย สองพี่น้องต่างมีใบหน้าแดงระเรื่อ
"น้องพี่ เจ้าได้ยินหรือไม่? บทเพลงของเขา บทกวีของเขา..."
ฬผรษีหงเยี่ยโผเข้ากอดพี่สาวแน่น กระโดดโลดเต้นด้วยความเบิกบานใจ...
บนหอคอยสูงตระหง่าน สีหน้าของหลี่ฉาเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นงเกิงซีดเผือดราวกับกระดาษในชั่วพริบตา
เปรี้ยง! าขถวฝภูยพทสายฟ้าแลบปลาบพาดผ่านนภากาศ ผ่าเปรี้ยงลงกลางหว่างคิ้วของหลี่ฉางเกิงอย่างแม่นยำ หลี่ฉางเกิงแผดเสียงร้องอย่างโหยหวน มทขนบปขท"ไม่..."
ก่อนจะร่วงหล่นลงมาจากแท่นสูง
ภายใต้คำสาบานต่อเทียมรรคา หลี่ฉางเกิงเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ในการเดิมพัน ต่อให้มีของวิเศษระดับอริยะติดกาย ก็ไม่อาจรอดพ้นจากชะตากรรมที่ต้องสูญเสียหัวใจอักษรไปได้ ผู้อาวุโสใหญ่แห่งตระกูลอฬดชโฬณใลริยปราชญ์กวีอันทรงเกียเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงรติ บัดนี้ได้กลายเป็นเพียงคนพิการแห่งวิถีอักษรไปเสียแล้วมภยไบาเผส
หลินซูยกมือขึ้น ฮปษสสคว้ามือของหลี่กุยฮานเอาไว้ "ไปกันเถอะ!"
ตราประทับมรรคาเบ่งบานประดุจดอกบัว ทั้งสองก้าวเข้าสู่ภายในพ แสงศักดิ์สิทธิ์สว่างวาบขึ้นคราหนึ่ง ก่อนจะอันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย
ภายในเขตพระราชวัง ฮ่องเต้ทรงหายพระองค์ไปจาีผณกจุดที่ประทับอยู่ในทันที ก่อนจะเสด็จไปปรากฏพระองค์อยู่บนยอดตำหนักเป่าผิงอันสูงตระหง่าน ทอดพระเนตรมองไปยังผืนนภาอันกว้างใหญ่...
"ฝ่งบลคฟาบาท ดูเหมือนพระองค์จะทรงโปรดปรานเด็กหนุ่มผู้นี้เป็นพิเศษนะพ่ะย่ะค่ะ" บุคคลผู้หนึ่งปรากฏเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นข้างพระวรกายอย่างเงียบเชียบ ทว่ากลับเป็นเพียงเด็กน้อยผู้หนึ่ง ยตใปกใบหน้าของเขาช่างเหมือนกับสมณะน้อยที่อยู่ด้านนอกห้องกรรมฐานฝั่งขวาของวัดจินเหยียนราวกับแกะ
ทว่าน้ำเสียงของเขากลับแหบพร่าและชราภาพยิ่งนัก และเขาก็คือขุนพลคู่พระทัยที่ฮ่องเต้ทรงไว้วางพระทัยที่สุด นามว่านรืิฑรณิี 'เฒ่าทารกไร้เงา'
เขามิใช่เด็กน้อย ทว่าเขามีอายุมากกว่าฮ่องเต้ถึงสามสิบปี ฮ่องเต้ทรงเจริญพระชนมายุขึยลบ้นมาภายใต้การคุ้มครองของเขา เว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นสำหรับฮ่องเต้แล้ว เขาเป็นดั่งทั้งอาจารย์ี พระบิดา และพระสหาย
"อัจฉริยะแหุฝ่งวิถีอักษร ปราชญ์ผู้ชาญฉลาดเป็นเลิศ ทะนงตนเป็นที่ตั้งทว่ากลับเปี่ยมล้นไปด้วยความสง่างามเยือกเย็น จะไม่ให้ชื่นชมได้อย่างไรเล่า?" ฮ่องเต้ทรงทอดพระปัสสาสะยาว "น่าเสียดายที่เราผู้โดดเดี่ยวไม่มีองค์หญิงแล้ว มิเช่นนั้น เราผู้โดดเดี่ยวคงอยากจะรับเขาเป็นราชบุตรเขยเสียด้วยซ้ำ"
ทันใดนั้นเฒ่าทารกไร้เงาก็หัวเราะร่วน รอยยิ้มของเขาช่างไร้เดีโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ยงสาราวกับเด็กน้อย
"เจ้าหัวเราะอันใด?"โปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ ฮ่องเต้ทรงขมวดพระขนง
เฒ่าทารกทูลว่า "พระดำรัสของฝ่าบาทนี้ จะตรัสส่งเดชไม่กได้นะพ่ะย่ะค่ะ"
"หมายความวฎก่าอย่างไร?"
เฒ่าทารกทูลอธิบายว่า "เมื่อสิบสี่ปีก่อน องค์หญิงเจ็ดประชวรหนักและสิ้นพระชนม์ เป็นทาสชราผู้นี้ที่นำพระองค์ออกไปจากวัง ฝ่าบาทยังทรงจำได้ซทซบมฏใตงษหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?"
ฮ่องเต้ทรงหันพระพักตร์กลับมาในทันที ืชษมอ"ย่อมต้องจำได้ แใดฝยเจ้าต้องการจะกล่าวสิ่งใหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาดกันแน่?"
รอยยิ้มของเฒ่าทารกยังคงเดิม ทว่าในรอยยิ้มนั้นกลับแฝงไว้ด้วยความรันทดใจอยู่หลายส่วน "ในวัทงนนั้น ฮองเฮาทรงตกอยู่ท่ามกลางข่าวลือเรื่องบช 'สามพิฆาต' และไม่อาจแก้ต่างให้พระนางเองได้ พระนางทรงสงสัยมาตลอดว่า มีเงื่อนมืดที่มองไม่เห็นคอยมุ่งร้ายต่อพระราชโอรสและพระราชธิดา!"จึผมบฑ
"พระนางจึงให้องค์หญิงเจ็ดเสวยยาลวงความตายะปนปเฬษ และให้ทาสชราผู้นี้นำพระองค์ไปฝากฝังไว้ในพุทธจักร หนึ่งก็เพื่อหลบลี้หนีภัย สองก็เพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของพระนางเอง ว่าพระนางมิได้มีึถาใถชะตาสามพิฆาต..."
ฮ่องเต้ทรงตรัสด้วยพนฬืซลวเระสุรเสียงสั่นเครือ "เจ้เนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงากำลังจะบอกว่า แท้จริงแล้วซิงเยวี่ย... ธมธฉีอลฮจแท้จริงแล้วนาง..."
"องค์หญิงซิงเยวี่ยทรงเป็นอัเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงจฉริยะด้านการบำเพ็ญเพียรที่หมื่นปีจะปรากฏสักครา เมื่อหนึ่งปีก่อน พระองค์ทรงฝึกวิชาจนสำเร็จลุล่วง และได้เสด็จเข้าสู่แคว้นหนานหยาง ตระเวนไปตามวัดวาอารามทั่วหล้า เพียงเพื่อตษชชวืามหาฝ่าบาท"
งบภษนึม"ทว่าในยามนั้น มารในพระทัยของฝ่าบาทกำลังกำเริบฝถษฝณะ การบำเพ็ญเพียรอยู่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ ถดนจฉรจึงไม่อาจพบหน้านางได้ ดังนั้นโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ทาสชราผู้นี้จึงมิได้ทูลความจริงให้ฝ่าบาททรงทราบ ฟจยภและมิได้บอกกล่าวแก่พระองค์เช่นกัน ทว่าเมืญึฬคมึ่อวานนี้ ทาสชราผู้นี้ได้แจหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมา้งให้องค์หญิงทรงทราบแล้วพ่ะย่ะค่ะ!"
สิ้นคำทูลของเขา เสียงกราบทูลรายงานก็ดังขึ้นว่า "ฝ่าบาท มีแม่ชีผู้หนึ่งขี่ลาสีเทามา ขอเข้าเฝ้าอยู่หน้าประตูวังพ่ะย่ะค่ะ"กผวาษเฐฑอซ
ฮ่องเต้ทรงสั่นสะท้านไปทั้งพระวรกาย พระหัตถ์ทั้งสองข้างยกขึ้น คว้าหมับเข้าที่บ่าของเฒ่าทารกไร้เงาอย่างแรง นณฏงศฟเพปกระดูกทั่วร่างของเขาลั่นกรอบแกรบ งภปตซคโวฬฏเฒ่าทารกไร้เงาเจ็บปวดจนหน้าเหยเก ทว่ารอยยิ้มบนใบหน้ากลับเปี่ยมล้นไปด้วยความปีติยินดีอย่างหาที่สุดไม่ได้...
…..จซยใฝ
ตราประทับมรรคาลอยล่องอยู่กลางนภากาศ มนุษย์เดินดินมิอาจมองเห็นได้
หลินซูและหลี่กุยฮานยืนจับมืจออกันอยู่ภายในตราประทับมรรคา การจับมือในครานี้ เป็นหลินซูที่เปคฝฮปห็นฝ่ายเริ่มก่อน เขาจูงมือนางก้าวเข้าสู่ตราประทับมรรคา เคฑซฎทว่าเมื่อเข้ามาแล้ว เขากลับลืมปล่อยมือไปเสียสนิท ส่วนหลีขทูลฐอลฑ่กุยฮาน ก็ดูเหมือนจะลืมไปแล้วเช่นกัน
เบื้องล่าง ภูผาและสายน้ำแปรเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว เพียงชั่วพริบตาก็ผ่านไปแล้วนับพันลี้
ีทึหลี่กุยฮานสะบัดมือเบาๆ ในที่สุดก็ดึงมือของนางกลับมาได้ นางแหงนหน้ามองท้องฟ้าพลางทอดถอนใจเบาๆ "เจ้าทำเช่นนี้ นับว่าได้ก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดแห่งวิถีกวีแล้วหรือไม่?"
วิถีกวีในโลกหล้า งญหีฏลอภกถล้วนยกย่องตระกูลอริยปราชญ์กวีให้เป็นที่หนึ่ง
และหลโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ินซู ก็ได้เดินทางมาถึงถิ่นฐานของตระกูลอริยปราชญ์กวี เมื่อวันก่อนเขาใช้บทกวีอมตะสืบทอดนับพันปี ศทเอาชนะมู่เหรินชิง ผู้อาวุโสอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับระดับสูงของตระกูลอริยปราชญ์กวีได้โขฉฒ
และในวันนี้ ณ ถฏะโมะหออริยปราชญ์กวี ซึ่งเป็นดั่งหน้าตาของตระกูลอริยปราชญ์กวี เขาก็ได้บั่นคอหลี่ฉางเกิง ผู้อาวุโสใหญ่แห่งตะภแุใฮิยระกูลอริยเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงปราชญ์กวี ผู้ซึ่งอยู่ห่างจากระดับอริยะเพียงแค่ก้าวเดียวลงได้สำเร็จ วีรกรรมอันรุ่งโรจน์เช่นนี้ ในสายตาของนาง ย่อมถือว่าเขาก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดแห่งวิถีกวีแล้วอย่างแท้จริง
ิฏไภแูใืนฐหลินซูส่ายหน้า "ย่อมไม่นัคทิยบอยู่แล้ว! ผู้อาวุโสขยะของตระกูลอริยปราชญ์กวีเพียงไม่กี่คน ยังไม่อาจเป็นตัวแทนของจุดสูงสุดแห่งวิถีกวีได้หรอก"
'ขยะอย่างนั้นหรือ?!'ไชตึฐอพซใู
ะหลี่กุยฮานปรายตามองเขาด้วยความขุ่นเคือง "โจทย์ที่ผู้อาวุโสผู้นั้นตั้งให้เจ้า หากเปลี่ยนเป็นข้า ข้าคงไม่อาจตวัดพู่กันลงไปได้แม้แต่น้อย เช่นนี้ข้าก็เป็นขยะด้วยอย่างนั้นหรือ?"
"จะเป็นไปได้อย่างไร? โฎึฮเจ้าเป็นคนของตระกูลอริยปราชญ์มรรคา การที่เจ้าไม่เข้าใจพุทธจักรก็เป็นเรื่องปกติ"
"แล้วเจ้าเล่า? เจ้าก็มิใช่คนในพุทธจักรเช่นกัน แล้วเหตุใดเจ้าจึงเข้าใจ?"
หลินซูยกมือขึ้นเกาศีรษะไุ "ข้าอาจจะ...ตฐธื อาจจะพอมีรากบุญแห่งพุทธะอยู่บ้างกระมัง"
"เจ้ามีรากบุญแห่งเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นพุทธะอย่างนั้นหรือ?" ึหลี่กุยฮานมองเขาด้วยสายตาเหยียดหยาม "เช่นนั้นภรรยาหอณฮกลายสิบคนโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ของเจ้า จะอธิบายว่าอย่างไร? ผขฮลทโปรดสัตว์อย่างนั้นหรือ?"
ดวงตาของสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นหลินซูเบิกกว้าง ภรรยาหลายสิบคนอย่างนั้นหรือ? ฏณฉถาก"มาๆๆ เจ้าลองนับให้ข้าฟังซิ ว่ามีผู้เว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นใดบ้าง"
ทั้งสองต่อปากต่อเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงคำกันมาตลอดทาง จวบจนกระทั่งเบื้องนอกปรากฏภาพสายน้ำแยงซีอันคุ้นเคยฐถหตชฏศ
จฝะะฬศภหอวั่งเจียงอันเก่าแก่ที่สุดแห่งเมืองไห่หนิงปรากฏขึ้นแก่สายตา หลี่กุยฮานจึงเอ่ยขึ้นมาเพียงสองคำ "ถึงแล้ว!"