บทที่ 560 - [วิญญาณแฝด]

บทที่ 560 - [วิญญาณแฝด]

เมื่อแผ่นหลังของหลินผิงและ "หลี่เฉียง" หายเข้าไปหลังม่านประตูเต็นท์อันหนาหนักและมืดมิดทีละคน

เสียงโหวกเหวกโวยวายบริเวณนอกประตูเมืองทิศใต้ก็ค่อยๆ สงบลง

สายลมยังคงพัดโชย หอบเอากลิ่นคาวเลือดฉุนกึกและกลิ่นเหม็นไหม้ของซากสัตว์อสูรมาด้วย

หานเยวี่ยถือ [เขี้ยวสุนัขวิญญาณน้ำแข็ง] ปลายกระบี่ชี้เฉียงลงพื้นโดยไม่พูดอะไรสักคำ

ร่างของซุนซื่อกลืนหายเข้าไปในเงาของกำแพงเมืองไปครึ่งตัวแล้ว กริชสีม่วงเข้มพลิกหมุนไปมาบนปลายนิ้วอย่างไร้สุ้มเสียงราวกับอสรพิษที่พร้อมจะฉกเหยื่อได้ทุกเมื่อ

สือเหล่ยกระแทกโล่ยักษ์อันหนักอึ้งลงกับพื้นอย่างแรง ร่างอันใหญ่โตกั้นขวางอยู่ด้านหน้าราวกับกำแพง

เฉินหยวนฝูหิ้วค้อนยักษ์ อวิ๋นตั่วกำคทาแน่น ถังโต้วนั่งอยู่ขอบห้องโดยสารของรถเจาะเกล็ดน้ำแข็ง สมาชิกหลักทุกคนปักหลักเฝ้าอยู่รอบนอกเต็นท์ในระยะสามเมตรอย่างไม่คลาดสายตา

เวลานี้บนกำแพงเมืองทิศใต้ ทหารยามและผู้เปลี่ยนอาชีพธรรมดาหลายคนชะโงกหน้าออกมาและเริ่มซุบซิบนินทากัน

"ไอ้ตัวนั้นมันสัตว์ประหลาดอะไรวะ ฆ่าล้างคลื่นมอนสเตอร์ด้วยตัวคนเดียวเลย..."

"ก่อนหน้านี้หลี่เฉียงไม่ได้หน้าตาแบบนี้นี่นา เขาไม่ได้ตายไปแล้วเหรอ"

"ท่านเจ้าเมืองเข้าไปกับเขาสองต่อสองแบบนั้น จะเป็นอันตรายหรือเปล่า"

"...."

เสียงกระซิบกระซาบแพร่กระจายไปในฝูงชน

สือเหล่ยขมวดคิ้วดกหนา หันไปมองพ่อของตนที่อยู่ข้างๆ แล้วลดเสียงลง

"พ่อ คนที่นี่เยอะเกินไปแล้วนะ"

สืออู๋เฟิงได้ยินดังนั้นก็ชำเลืองมองสีหน้าเคร่งเครียดของลูกชาย ก่อนจะเงยหน้ามองความวุ่นวายบนกำแพงเมือง

เขาชักดาบยาวข้างเอวออกมาทันที สันดาปเคาะลงบนช่องเชิงเทินทองแดงอย่างแรง

"เคร้ง!"

เสียงกึกก้องกัมปนาททำเอาแก้วหูของคนรอบข้างสั่นสะเทือน

"ทำอะไรกันอยู่วะ!"

น้ำเสียงแหบห้าวของสืออู๋เฟิงดังก้องบนกำแพงเมืองราวกับสายฟ้าฟาด แฝงไปด้วยความน่าเกรงขามที่ไม่อาจโต้แย้งได้

"มามุงดูงิ้วหรือไง นึกว่าที่นี่เป็นตลาดสดเหรอ!"

เสียงซุบซิบเงียบกริบลงทันตา ทุกคนหันขวับไปมองสืออู๋เฟิง

สืออู๋เฟิงใช้คมดาบกวาดชี้ไปยังกองซากสัตว์อสูรที่สูงเป็นภูเขานอกเมือง

"ฉงฉีบนฟ้ามันไปแล้วก็จริง แต่สัตว์อสูรรอบๆ นี้มันตายห่าหมดแล้วหรือไง! หน่วยป้องกันที่หนึ่ง ระวังภัยทางฝั่งทะเลมรณะต่อไป! หน่วยพลาธิการ ลงจากกำแพงไปเคลียร์สนามรบ! หน่วยพยาบาล ไปรักษาคนเจ็บ! ท่านเจ้าเมืองอุตส่าห์ออกไปรับหน้าให้ แต่พวกแกอยู่แนวหลังกลับทำหน้าที่ของตัวเองไม่เป็นงั้นเรอะ!"

ภายใต้คำสั่งเด็ดขาดแบบทหารของสืออู๋เฟิง ทั่วทั้งเมืองหลินอันก็สลัดความตื่นตระหนกและความสับสนวุ่นวายทิ้งไปอย่างรวดเร็ว เครื่องจักรสงครามขนาดมหึมานี้กลับมาขับเคลื่อนตามปกติอย่างเป็นระบบระเบียบอีกครั้ง

……

ขณะเดียวกัน

ภายในเต็นท์สีดำ

ไร้ซึ่งเสียงลมและเสียงโหวกเหวกจากภายนอก ที่นี่เงียบสงัดจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจ

การตกแต่งภายในเต็นท์เรียบง่ายสุดๆ มีเพียงเก้าอี้ประธานตั้งตระหง่านอยู่อย่างโดดเดี่ยว

หลินผิงนั่งวางมาดเป็นเจ้านายอยู่บนเก้าอี้ด้วยสายตาเย็นชา

เขาไม่พูดอะไรเลย

ความเงียบสงัดขั้นสุดยอดนำมาซึ่งแรงกดดันทางจิตใจที่เพิ่มขึ้นทวีคูณ

"หลี่เฉียง" ที่ยืนอยู่ตรงข้ามหลินผิงตัวสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้

ดวงตาที่เปล่งประกายสีเขียวมรกตแปลกประหลาดคู่นั้น เต็มไปด้วยความกลัวที่ไม่อาจปกปิดได้

"ท่านเจ้าเมืองหลิน..."

"หลี่เฉียง" ทนรับการทรมานจากความเงียบงันนี้ไม่ไหวอีกต่อไป เข่าทั้งสองข้างอ่อนยวบ

"ตุบ"

เขาทรุดตัวลงคุกเข่ากระแทกพื้นแข็งๆ อย่างแรงอีกครั้งในระหว่างที่พูด

หลินผิงโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย

"ชื่อ"

น้ำเสียงของหลินผิงราบเรียบไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ ราวกับกำลังบอกเล่าข้อเท็จจริง

"แล้วก็ ออกมาจากร่างของหลี่เฉียงก่อน"

"หลี่เฉียง" สะดุ้งโหยง

เขาอ้าปากกว้างอย่างไม่ลังเล เสียงกรามหลุดดังกึกดังขึ้นมา

ตามมาด้วยภาพที่ทั้งแปลกประหลาดและน่าสะอิดสะเอียนสุดบรรยาย

กิ่งไม้เล็กๆ สีเขียวที่ชุ่มไปด้วยเมือกเหนียวเหนอะหนะจำนวนนับไม่ถ้วน พุ่งพรวดออกมาจากช่องปาก โพรงจมูก และแม้กระทั่งเบ้าตาของเขาอย่างบ้าคลั่งราวกับอสรพิษที่มีชีวิต

กิ่งไม้เหล่านี้ถักทอ พัวพัน และหลอมรวมกันกลางอากาศอย่างรวดเร็ว

เพียงไม่กี่วินาที เมือกสีเขียวที่ผสมผสานกับเส้นใยไม้ก็ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นบนพื้น กลายเป็นมนุษย์ต้นไม้ร่างค่อมที่สูงไม่ถึงเมตรครึ่ง

เมื่อรากเส้นสุดท้ายถูกดึงออกจากปากของหลี่เฉียง

ร่างของหลี่เฉียงก็ไร้ซึ่งการค้ำจุน ล้มพับลงกับพื้นอย่างอ่อนปวกเปียก

เขาสลบเหมือดไปอย่างสมบูรณ์ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงเล็กน้อย ลมหายใจสม่ำเสมอ บาดแผลฉกรรจ์บนลำคอหายสนิท ไม่มีอันตรายถึงชีวิตใดๆ

หลังจากร่างต้นไม้ก่อตัวขึ้น มันก็แสดงท่าทีเจียมเนื้อเจียมตัวอย่างยิ่ง

มันรู้หน้าที่ด้วยการยืดเถาวัลย์ขนาดใหญ่ออกมารัดร่างหลี่เฉียงบนพื้นอย่างนุ่มนวล แล้วส่งหลี่เฉียงออกไปนอกเต็นท์ผ่านรอยแยกด้านล่าง

หานเยวี่ยและคนอื่นๆ ที่เฝ้าอยู่หน้าเต็นท์เห็นดังนั้นก็ตาเป็นประกาย

หานเยวี่ยรีบก้าวเข้าไปรับร่างหลี่เฉียงทันที หลังจากตรวจดูจนแน่ใจว่าเขายังมีลมหายใจ ก็ส่งสายตาให้สือเหล่ย

สือเหล่ยเรียกหน่วยพลาธิการสองคนมาจัดการส่งหลี่เฉียงไปยังค่ายพยาบาลในเมืองทันที

……

ภายในเต็นท์

หลังจากส่งหลี่เฉียงออกไปแล้ว มนุษย์ต้นไม้ก็หดเถาวัลย์กลับทันที มันยังคงหมอบกราบแบบเบญจางคประดิษฐ์แทบเท้าหลินผิง

"ฉันชื่อ... ชิงชาง"

น้ำเสียงของมนุษย์ต้นไม้แหบแห้งและเหี่ยวเฉา แฝงไปด้วยเสียงสั่นเครืออย่างหนัก

เมื่อชื่อนี้หลุดออกมา อุณหภูมิภายในเต็นท์ก็ลดฮวบลง

ตาของหลินผิงหรี่ลงเล็กน้อย จิตสังหารอันเย็นยะเยือกพาดผ่านก้นบึ้งของดวงตา

"โครม!"

แรงกดดันอันเป็นเอกลักษณ์ของการข่มขวัญอย่างเด็ดขาดจากตัวหลินผิง พุ่งเข้ากดทับร่างของชิงชางโดยไม่ปิดบังแม้แต่น้อย

"กร๊อบ! กร๊อบ!"

มนุษย์ต้นไม้ตรงหน้ายังไม่ทันได้ร้องอุทาน ก็ถูกแรงกดดันกระแทก "ปัง" จนหมอบราบติดพื้น กิ่งไม้แห้งๆ บนตัวหักสะบั้นไปทีละกิ่ง น้ำหล่อเลี้ยงสีเขียวสาดกระเซ็นไปทั่ว

"แกกำลังเล่นตลกกับฉันอยู่หรือไง" น้ำเสียงของหลินผิงเริ่มเย็นชาขึ้นเรื่อยๆ จิตสังหารที่จับต้องได้เชือดเฉือนไปทั่วเต็นท์อย่างบ้าคลั่ง

ชิงชางดิ้นรนอย่างสุดชีวิตท่ามกลางความเจ็บปวดและความกลัวสุดขีด

"เปล่า! ฉันไม่ได้โกหก!"

"ฉัน... ฉันชื่อชิงชาง... แต่คนที่คุณฆ่าในเมืองมู่เซิน... ไม่ใช่คนเดียวกัน!"

"พูดให้ถูกก็คือ... เราแบ่งวิญญาณออกเป็นสองดวงจากร่างเดียวกัน! ท่านเจ้าเมืองหลิน! ไว้ชีวิตด้วยเถอะ!"

น้ำเสียงของชิงชางในตอนนี้บิดเบี้ยวไปหมดแล้ว เต็มไปด้วยความสิ้นหวังและความกลัวขั้นสุด

เมื่อหลินผิงได้ยินดังนั้น จิตสังหารในดวงตาก็ลดทอนลงเล็กน้อย

เขามองลงมาจากเบื้องบน จ้องมองมนุษย์ต้นไม้ที่เละเป็นโคลนตม

ชิงชางตรงหน้าช่างขี้ขลาด อ่อนแอ และมีความปรารถนาที่จะเอาชีวิตรอดอย่างแรงกล้า

อาการสั่นเทาที่มาจากส่วนลึกของจิตวิญญาณเช่นนี้ไม่สามารถเสแสร้งแกล้งทำได้ มันมีความแตกต่างอย่างสิ้นเชิงจากชิงชางผู้หยิ่งผยอง ป่าเถื่อน และมองชีวิตคนนับแสนเป็นเพียงอาหารที่เขาฟาดฟันในเมืองมู่เซิน

ถ้าเป็นการเล่นละคร มันก็เนียนเกินไปหน่อยล่ะนะ

หลินผิงชักเท้าขวากลับ แรงกดดันภายในเต็นท์ก็เบาบางลงไปหลายส่วน

"พูดต่อ"

หลินผิงเอ่ยเพียงสองคำ

เมื่อชิงชางสัมผัสได้ว่าแรงกดดันที่มากพอจะบดขยี้มันได้ลดลงไปมาก มันก็รู้สึกเหมือนได้รับการปลดปล่อย รีบรวบรวมกิ่งไม้ที่หักมาต่อกันใหม่แล้วกลับไปอยู่ในท่าคุกเข่าอย่างเจียมตัวตามเดิม

มันหอบหายใจฮักๆ เริ่มเล่าเรื่องราวด้วยความหวาดผวา

ผ่านบทสนทนา ในที่สุดหลินผิงก็สามารถปะติดปะต่อเรื่องราวอันแสนพิลึกพิลั่นนี้ได้

ชิงชาง เป็นผู้เปลี่ยนอาชีพระดับล่างของเมืองมู่เซินที่ถูกกลั่นแกล้งสารพัด จนสุดท้ายก็ถูกริบวรยุทธ์และถูกอัปเปหิออกจากเมืองหลัก

นับตั้งแต่ถูกไล่ออกจากเมืองมู่เซิน เพื่อที่จะมีชีวิตรอดในโลกเทพจุติที่แสนอันตราย และเพื่อที่จะแก้แค้น ชิงชางพยายามหาวิธีเพิ่มความแข็งแกร่งให้ตัวเองมาโดยตลอด

แต่เมื่อปราศจากความคุ้มครองจากเมืองหลัก ทุกอย่างก็กลายเป็นเรื่องยากลำบากอย่างแสนสาหัส

ตัวแปรเดียวที่มีคืออาชีพอันหาตัวจับได้ยากยิ่งของตัวเอง——[วิญญาณแฝด]

[จบแล้ว]