บทที่ 550 - ชิงชาง

บทที่ 550 - ชิงชาง

"ข้ามีนามว่า ชิงชาง"

รูบนใบหน้าของมนุษย์ต้นไม้ที่ทำหน้าที่แทนปากขยับเปิดปิด เสียงนับหมื่นที่ซ้อนทับกันดังกังวานขึ้นอีกครั้ง

ครั้งนี้ น้ำเสียงแฝงไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและเย็นเยียบอย่างเห็นได้ชัด

ชัดเจนเลยว่า คำถากถางเรื่อง "ปีศาจต้นไม้เล่าเล่า" ของหลินผิง ไปเหยียบโดนเส้นกระตุกต่อมโมโหของมันเข้าอย่างจัง

ตูม

พื้นดินสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น

แผ่นหินสีเขียวใต้ฝ่าเท้าหลินผิงระเบิดแตกกระจายในพริบตา

เถาวัลย์แห้งสีดำขนาดเท่าถังน้ำนับสิบเส้นพุ่งพรวดทะลุผืนดินขึ้นมาราวกับงูยักษ์คลุ้มคลั่ง พวกมันเลื้อยพันขึ้นมาตามน่องของหลินผิง ตรึงเท้าทั้งสองข้างของเขาให้ติดหนึบอยู่กับที่ในชั่วพริบตา

วินาทีต่อมา เถาวัลย์จำนวนมหาศาลก็พวยพุ่งขึ้นมาถักทอบิดเกลียวอยู่เบื้องหลังหลินผิงอย่างบ้าคลั่ง ท่ามกลางเสียงไม้เสียดสีกันจนแสบแก้วหู มันก่อตัวกลายเป็นบัลลังก์เถาวัลย์ที่หน้าตาเหมือนกับของชิงชางเป๊ะๆ ขึ้นมาซ้อนอยู่ด้านหลังเขา

แรงกดดัน

แรงกดดันที่ยากจะอธิบายเป็นคำพูดถาโถมเข้าใส่เต็มหน้า

หลินผิงก้มลงมองเถาวัลย์แห้งที่รัดข้อเท้าตัวเองไว้แน่น

บนพื้นผิวของเถาวัลย์กำลังมีแสงสีเขียวเข้มข้นไหลเวียนอยู่ ทุกครั้งที่แสงนั้นกะพริบวาบ จะมีคลื่นพลังงานที่หนักหน่วงราวกับเสียงรัวกลองดังสะท้อนออกมา

นั่นคือพลังชีวิตและเลือดลมที่ถูกสูบมาอย่างกะทันหันจากผู้เปลี่ยนอาชีพนับแสนคนของ [เมืองมู่เซิน] ทั้งเมือง

พลังงานเหล่านี้ถูกรวบรวมผ่านระบบรากไม้ใต้ดิน ก่อนจะทะลักเข้าไปหล่อเลี้ยงสัตว์ประหลาดตรงหน้านี้จนหมด

"อย่างนี้นี่เอง"

ประกายความเข้าใจวาบขึ้นในดวงตาของหลินผิง

เมื่อเทียบกับ [หอคอยรวบรวมวิญญาณ] แล้ว

"ชิงชาง" ที่อยู่ตรงหน้านี้ ก็คือ [หอคอยรวบรวมวิญญาณ] แบบมีชีวิตในร่างมนุษย์ดีๆ นี่เอง

หลินผิงไม่สนใจพันธนาการที่เท้า เขาเงยหน้าขึ้น สายตาทิ่มแทงทะลุไปยังมนุษย์ต้นไม้บนบัลลังก์ น้ำเสียงเย็นเยียบ

"ฉันสืบมาแล้ว เจ้าเมืองคนเดิมของเมืองมู่เซินไม่ใช่แก"

"สวีวั่งไปไหนซะล่ะ"

ก่อนที่จะก้าวเข้าสู่ [ศึกร้อยเมืองสัประยุทธ์] หลินผิงไม่ได้ปล่อยเวลาให้เสียเปล่า

เขาจงใจสั่งให้จ้าวซิ่นใช้เส้นสายทุกวิถีทางรวบรวมข้อมูลมาให้ละเอียดที่สุด

ตั้งแต่เมืองหลักระดับทองคำที่อยู่สูงส่งเสียดฟ้า ลงมาจนถึงแดนเถื่อนระดับทองแดงที่อยู่ต่ำต้อยที่สุด

ชื่อเมืองหลักทุกแห่ง ชื่อเจ้าเมืองทุกคน และสายอาชีพคร่าวๆ ล้วนถูกบันทึกเอาไว้ทั้งหมด

สำหรับจ้าวซิ่นที่ตอนนี้กลายเป็นเจ้าเมือง [เมืองเสวียนชิง] ไปแล้ว เรื่องแค่นี้ถือว่าหมูมาก

ตามบันทึกในข้อมูลนั้น เจ้าเมืองของ [เมืองมู่เซิน] มีชื่อว่า สวีวั่ง อาชีพคือ [จอมเวทพันพฤกษา] ระดับ A

มนุษย์จอมเวทแท้ๆ จะคิดคำนวณยังไงก็ไม่มีทางกลายสภาพเป็นสัตว์ประหลาดต้นไม้ที่ต้องสูบชีวิตคนทั้งเมืองเพื่อเอาชีวิตรอดแบบไอ้ตัวตรงหน้านี้ได้หรอก

ชัดเจนเลยว่านี่คือการชุบมือเปิบแย่งรังนกกระจอก

บนบัลลังก์ รูดำมืดทั้งสามบนใบหน้าของชิงชางจ้องเขม็งมาที่หลินผิง

"คนตาย ไม่จำเป็นต้องรู้เรื่องพวกนี้"

เสียงแหบพร่าที่ซ้อนทับกันดังก้องไปทั่วโถงวิหารอันกว้างใหญ่

ยังไม่ทันสิ้นเสียง จวนเจ้าเมืองทั้งหลังก็ฟื้นคืนชีพขึ้นมาโดยสมบูรณ์

บนกำแพงไม้แห้งทั้งสี่ทิศ หนามไม้สีดำแหลมคมนับร้อยนับพันเล่มพุ่งพรวดออกมา

บนยอดโดม เถาวัลย์ที่ห้อยหัวลงมานับไม่ถ้วนพุ่งทะยานลงมาราวกับพายุฝนห่าใหญ่ พุ่งเป้าไปที่จุดตายทั่วร่างของหลินผิง

ไร้ทางหลบเลี่ยง

"จะเก๊กหาพระแสงอะไรวะ"

หลินผิงถ่มน้ำลายลงพื้น

พลิกข้อมือขวาวูบเดียว

ไพ่โป๊กเกอร์ที่มีลวดลายซับซ้อนอยู่ด้านหลัง และมีรูปดอกเหมยอันดุดันอยู่ด้านหน้า ก็ปรากฏขึ้นที่ปลายนิ้ว

สามดอกเหมย [ไพ่หมื่นมาร]

นิ้วทั้งสองคีบเบาๆ

ไพ่โป๊กเกอร์ระเบิดออกเป็นกลุ่มหมอกสีดำสนิทราวกับน้ำหมึกในพริบตา ก่อนจะมุดผ่านปลายนิ้วเข้าไปในร่างของหลินผิง

[หมื่นมาร]

วินาทีต่อมา อักขระสีดำลึกลับและแปลกประหลาดก็ผุดขึ้นมาตามร่างกายของหลินผิงอย่างรวดเร็ว

มือซ้ายกำคันธนู [ลมหายใจมังกร] แน่น มือขวาทาบลงบนสาย

ลูกศรสีขาวซีดนับไม่ถ้วนถูกสาดกระหน่ำออกไปอย่างบ้าคลั่ง พุ่งเสียบเข้าใส่ร่างของมนุษย์ต้นไม้ฝั่งตรงข้ามทั้งหมด

[กลืนกินสำเร็จ!]

[ได้รับสกิลชั่วคราว: เถาวัลย์แห่งความฝัน! (การโจมตีของคุณจะแฝงเอฟเฟกต์ "สะกดจิต" อย่างรุนแรง สร้างความเสียหายต่อเป้าหมายที่อยู่ใน "ความฝัน" เพิ่มขึ้น 500%!) เวลาที่เหลือ: ห้านาที!]

[ได้รับค่าสถานะชั่วคราว: ค่าสถานะทั้งหมดเพิ่มขึ้นสี่หมื่นแต้ม! เวลาที่เหลือ: ห้านาที!]

[กำลังแปลงคุณสมบัติ "สมาธิของนักแม่นธนู"...]

[ค่าสถานะทั้งหมดเพิ่มขึ้น 66,666 แต้ม!]

การที่ [ไพ่หมื่นมาร] ขโมยค่าสถานะทั้งหมดมาได้ถึงสี่หมื่นแต้ม ความแข็งแกร่งระดับนี้ ก้าวข้ามเจ้าเมืองระดับเงินทั่วไปไปไกลแล้ว เผลอๆ อาจจะเทียบชั้นได้กับเจ้าเมืองระดับทองคำทั่วไปด้วยซ้ำ...

[ตีปุ๊บกางโล่ปั๊บ] ทำงาน

ม่านพลังป้องกันไร้รูปปรากฏขึ้นรอบตัวหลินผิงในชั่วพริบตา

เคร้ง เคร้ง เคร้ง เคร้ง

เสียงระเบิดดังกึกก้องไปทั่วโถงวิหาร

หนามไม้และเถาวัลย์นับไม่ถ้วนที่รุนแรงพอจะฆ่าผู้เปลี่ยนอาชีพระดับร้อยให้ตายในวินาทีเดียว กระหน่ำฟาดใส่โล่ของหลินผิงอย่างจัง แต่กลับไม่สามารถสร้างแรงกระเพื่อมได้แม้แต่น้อย พวกมันแตกกระจายกลายเป็นเศษไม้ปลิวว่อนไปทั่ว

หลินผิงยืนนิ่งอยู่กับที่ เท้าทั้งสองข้างยังคงถูกเถาวัลย์ล็อคแน่น แต่เขาไม่มีความคิดที่จะขยับเขยื้อนเลยสักนิด

มือขวาปล่อยสายธนู

ฟี้ยววว

ลูกศรพลังงานกึ่งโปร่งใสฉีกกระชากอากาศ พกพาพลังงานจลน์อันน่าสะพรึงกลัวพุ่งตรงเข้าใส่ชิงชางที่อยู่บนบัลลังก์

[ยิงอีกดอก] ทำงาน

ลูกศรสีขาวซีดที่ถูกยิงออกไปแทบจะเชื่อมต่อกันเป็นเส้นตรง...

เถาวัลย์เบื้องหน้าชิงชางพุ่งทะยานขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง ก่อตัวซ้อนทับกันเป็นชั้นๆ กลายเป็นโล่ไม้แห้งขนาดยักษ์ที่หนาเตอะขวางอยู่ด้านหน้า

แสงสีเขียวที่ไหลเวียนอยู่บนนั้นเข้มข้นจนถึงขีดสุด

ทว่า มันไร้ความหมายสิ้นดี

[ขวางไม่อยู่! ขวางไม่อยู่จริงๆ!] เอฟเฟกต์ทะลวงอุปสรรคทำงาน

แสงสีรุ้งสว่างวาบขึ้นบนพื้นผิวลูกศร มันเมินเฉยต่อโล่ยักษ์ที่อัดแน่นไปด้วยพลังงานของคนนับแสน ทะลวงทะลุผ่านไปราวกับอากาศธาตุ

ฉึก

[จบแล้ว]