บทที่ 44 อัญเชิญ! จ้าวแห่งความฝัน น็อกซ์ทาร์ทัส!

บทที่ 44 อัญเชิญ! จ้าวแห่งความฝัน น็อกซ์ทาร์ทัส!

ขณะที่ทุกคนกำลังโล่งใจที่เย่เหรินกลับมาอย่างปลอดภัย เย่เหรินก็โพล่งความคิดที่ทำเอาทุกคนตกตะลึง

"ผมจะเรียกคนมา เอาจ้าวแห่งความฝันมาเลย"

จ้าวแห่งเลือดเนื้อแข็งแกร่งเกินไป มันแข็งแกร่งถึงขนาดต่อต้านการเรียกกลับของห้วงลึกได้

สิ่งเดียวที่จะต่อกรกับมันได้ และสามารถมาตอนนี้ คงมีแต่จ้าวแห่งความฝัน น็อกซ์ทาร์ทัส

คำพูดนี้เหมือนก้อนหินที่ถูกโยนลงไปในทะเลสาบที่เงียบสงบ ทำให้บรรยากาศที่ผ่อนคลายตึงเครียดขึ้นในทันที

"นาย...พูดจริงเหรอ...?"

"ถึงจะเสี่ยง แต่ก็ดูเหมือนจะไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว"

"งั้น ลองดูไหม?"

สีหน้าของเหล่าผู้ยิ่งใหญ่ต่างกันไป

ยวี้หลิงหลงกังวลแต่ก็มีความอยากรู้อยากเห็น

หวังผิงอันเบิกตากว้าง ขมวดคิ้วแสดงความกังวลอย่างมาก

ผู้ยิ่งใหญ่ร่างผอมแต่แววตาเฉียบคมเห็นด้วยกับความคิดบ้าๆของเย่เหริน เขาพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"ฉันว่าทำได้ เจ้าหนูคนนี้ไม่เคยทำให้เราผิดหวัง"

ถึงการตัดสินใจของเย่เหรินจะเสี่ยงมาก ไม่มีใครรู้ว่าถ้าร่างเงาของจ้าวแห่งความฝันปรากฏขึ้นมา มันจะเป็นพันธมิตรของพวกเขาหรือไม่...

หรือจะเหมือนจ้าวแห่งเลือดเนื้อ ต่อต้านการกลับไปยังห้วงลึก

แต่การลังเลก็ไม่มีประโยชน์

และก่อนจะมา พวกเขาได้รับคำสั่งจากเบื้องบนว่า ถ้าเป็นไปได้ ให้เย่เหรินลองดูว่าเขาจะสามารถอัญเชิญจ้าวแห่งความฝันในโลกภายนอกได้หรือไม่?

"งั้นก็มาเลย!"

เย่เหรินสูดหายใจลึก อากาศราวกับหยุดนิ่งในชั่วขณะนั้น

เหล่าผู้ยิ่งใหญ่ต่างถอยออกไป

"..."

ทันทีที่เย่เหรินชักดาบโลหิตออกมา สายหมอกสีแดงก็ค่อยๆแพร่กระจายไปทั่วบริเวณอย่างน่าประหลาด

คมดาบโลหิตเปล่งประกายเย็นยะเยือกและลึกลับท่ามกลางแสงอาทิตย์สีแดง

ด้วยแววตาที่แน่วแน่ เย่เหรินสะบัดข้อมือ ดาบโลหิตวาดลวดลายเป็นสัญลักษณ์ในอากาศ ร่องรอยเหล่านั้นค่อยๆรวมกันเป็นสัญลักษณ์ลึกลับที่สลับซับซ้อนและน่าเกรงขาม

นั่นคือเวทมนตร์อัญเชิญเป้าหมายที่จ้าวแห่งความฝัน น็อกซ์ทาร์ทัสได้แสดงให้เย่เหรินเห็น ซึ่งต้องแลกมาด้วยการทำลายโลกแห่งความฝันทั้งหมด

ทุกสิ่งรอบตัวในเวลานี้เปลี่ยนแปลงไปอย่างน่าประหลาดและน่าตกใจ

บนดาดฟ้าที่เคยเงียบสงบ บัดนี้ฟ้าดินกลับแปรปรวน ราวกับมีพลังที่มองไม่เห็นบิดเบือนห้วงอวกาศ ทำให้แสงสว่างมืดมัวลง ดวงอาทิตย์บนท้องฟ้าก็พร่าเลือน

ในสายหมอกสีแดง ลักษณะของลาโธเทป และโนทอส ปรากฏขึ้นรางๆ และเกิดเสียงสะท้อนบางอย่างเมื่อเวทมนตร์อัญเชิญเป้าหมายค่อยๆสมบูรณ์ขึ้น!

"ว้าว..."

"ดูเหมือนจะได้ผลนะ..."

"ไม่ธรรมดาเลย..."

ทุกคนกลั้นหายใจ จ้องมองการเคลื่อนไหวของเย่เหรินอย่างตึงเครียด

เจียงซุ่ยกำชายเสื้อแน่นจนปลายนิ้วซีดขาว สายตาจับจ้องอยู่ที่เย่เหรินไม่ไหวติง

ต่อหน้าปรากฏการณ์ผิดปกติที่บิดเบี้ยวและแปลกประหลาดนี้ ทุกคนแข็งทื่อราวกับรูปปั้น มีเพียงหมอกสีแดงรอบๆเย่เหรินที่ยิ่งดูน่ากลัวยิ่งขึ้น

อากาศรอบตัวเขาราวกับลุกเป็นไฟ ก่อตัวเป็นวงแหวนแสงเจิดจ้า และเวทมนตร์อัญเชิญเป้าหมายที่คมดาบโลหิตสลักไว้...

ภายใต้แสงของวงแหวน ค่อยๆเปล่งแสงสีน้ำเงินอมม่วงจางๆ และผ่านแสงนั้น สามารถมองเห็นเศษเสี้ยวภาพสะท้อนของโลกแห่งความฝันนับพัน!

เมื่อวาดเส้นสุดท้ายเสร็จ เย่เหรินก็ชูดาบโลหิตขึ้นฟ้า

ทันใดนั้น รอยแยกที่ฉีกขาดท้องฟ้าก็ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้าอีกครั้ง เสียงเรียกโบราณและกว้างใหญ่ดังมาจากรอยแยกนั้น เป็นเสียงสะท้อนจากจ้าวแห่งความฝัน น็อกซ์ทาร์ทัส

มันตอบรับการเรียกของเย่เหริน

พลังอันยิ่งใหญ่ที่ไม่อาจบรรยายได้หลั่งไหลออกมาจากรอยแยก ราวกับข้ามผ่านกำแพงกั้นระหว่างมิติต่างๆ สิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาปรากฏขึ้นเหนือน่านฟ้าของเมืองท่าเรือในพริบตา

นี่คือร่างเงาของจ้าวแห่งความฝัน น็อกซ์ทาร์ทัส!

รูปร่างของมันเหมือนดาวฤกษ์ที่มืดมิดราวกับหลุมดำ แต่ก็เปล่งประกายระยิบระยับ ล้อมรอบด้วยเศษเสี้ยวแห่งความฝันที่ล่องลอยไปมา สอดคล้องและกลืนกินดวงดาวบนท้องฟ้า

เช่นเดียวกับจ้าวแห่งเลือดเนื้อ ร่างกายของมันถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนจากห้วงลึก

เมื่อร่างเงาของจ้าวแห่งความฝัน น็อกซ์ทาร์ทัส ปรากฏขึ้น กลางวันอันสดใสก็บิดเบี้ยวกลายเป็นกลางคืนอันมืดมิด!

ดวงอาทิตย์หายลับไป เหลือเพียงม่านราตรีที่แผ่ปกคลุมทั่วผืนฟ้า ราวกับมีจ้าวแห่งความฝันเป็นศูนย์กลาง

มันก็ไม่แปลกหรอก ที่ผู้ปกครองห้วงลึกแห่งความฝันจะสามารถเปลี่ยนกลางวันเป็นกลางคืนได้

ทันทีที่ร่างเงาของจ้าวแห่งความฝันปรากฏ ท่าเรือทั้งเมืองก็ตกอยู่ในความเงียบสงัด

เมืองที่ถูกจ้าวแห่งเลือดเนื้อทำลายจนพังพินาศ ถูกปกคลุมด้วยเงามืด ราวกับว่าเวลาได้หยุดลง

ดวงดาวบนท้องฟ้าหมุนวนอย่างรวดเร็ว ราวกับถูกดึงดูดเข้าหา เงาของจ้าวแห่งความฝันกลายเป็นศูนย์กลางของวังวนอันยิ่งใหญ่

ภาพตรงหน้าช่างน่าพิศวง

มอร์แกนและเอเลน่า สองนักบวชที่ถูกลืม กำลังตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว

ในวินาทีที่จ้าวแห่งเลือดเนื้อถูกเรียกกลับสู่ห้วงลึก พวกเขาเกือบถูกดูดเข้าไปในห้วงลึกด้วย

พวกเขาพยายามดิ้นรนจนเป็นอิสระ แต่สิ่งที่เห็นตรงหน้ากลับทำให้ความเชื่อของพวกเธอพังทลาย...

เงาของจ้าวแห่งเลือดเนื้อที่ศาสนจักรเลือดเนื้อทุ่มเททรัพยากรทั้งหมด ใช้เวลาหลายปีในการอัญเชิญ

เย่เหรินกลับสามารถอัญเชิญผู้ปกครองแห่งห้วงลึกอีกตนหนึ่งได้ด้วยตัวคนเดียว

ในขณะเดียวกัน เย่เหรินเงยหน้ามองจ้าวแห่งความฝันที่ทำให้ทั้งเมืองตกอยู่ในความมืด แล้วตะโกนเสียงดัง

"ท่านพี่ ช่วยหน่อย พวกเราสู้มันไม่ได้"

ทุกคนเบิกตากว้าง

บ้าไปแล้ว!

นายกล้าพูดกับผู้ปกครองห้วงลึกแบบนี้เนี่ยนะ?

ใครเป็นท่านพี่ของนายกัน!

แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น ร่างเงาของจ้าวแห่งความฝันตอบรับคำขอของเย่เหริน

ดาวมืดดวงนั้นเปล่งแสงเจิดจ้า ส่องตรงไปยังร่างเงาของจ้าวแห่งเลือดเนื้อ

เงาของจ้าวแห่งเลือดเนื้อที่กำลังต่อต้านการถูกเรียกกลับสู่ห้วงลึกชะงักไปครู่หนึ่ง ราวกับตกใจและโกรธแค้นต่อการแทรกแซงของจ้าวแห่งความฝัน

การต่อสู้ที่มนุษย์ไม่อาจเข้าใจกำลังจะเกิดขึ้น ระหว่างร่างเงาของผู้ปกครองแห่งห้วงลึกทั้งสอง

แต่น่าเสียดาย ฉากที่ควรจะถูกจารึกไว้ในประวัติศาสตร์มนุษยชาติ

มีเพียงเย่เหรินและคนอื่นๆเท่านั้นที่ได้เห็น

จ้าวแห่งความฝันปรากฏตัวขึ้นดุจดาวหางพุ่งผ่านท้องฟ้ายามราตรี พลังอันไร้ขอบเขตแผ่ขยายออกไป เปลี่ยนเศษเสี้ยวแห่งความฝันให้กลายเป็นคมมีดที่พุ่งตรงไปยังร่างเงาของจ้าวแห่งเลือดเนื้อ

การปะทะกันของทั้งสองก่อให้เกิดระลอกคลื่นในห้วงอวกาศ ราวกับความจริงและภาพลวงตาได้หลอมรวมเข้าด้วยกัน ก่อตัวเป็นวังวนขนาดมหึมา

แสงดาวที่จ้าวแห่งความฝันสาดส่องออกมาปะทะกับก้อนเนื้อสีเลือดที่จ้าวแห่งเลือดเนื้อปลดปล่อยออกมาอย่างดุเดือด การปะทะกันแต่ละครั้งทำให้ภาพในห้วงอวกาศบิดเบี้ยวผิดรูป ก่อให้เกิดแสงสีอันงดงามและน่าสะพรึงกลัวนับไม่ถ้วน

จ้าวแห่งเลือดเนื้อต้องต่อสู้กับแรงดึงดูดจากห้วงลึก ในขณะเดียวกันก็ไม่ยอมอ่อนข้อ หนวดที่สร้างจากเนื้อหนังและกระดูกของมันเต้นระบำอย่างบ้าคลั่ง พยายามจะพันธนาการร่างเงาของจ้าวแห่งความฝันเอาไว้

ทว่าหนวดของมันกลับถูกห่อหุ้มและสลายไปด้วยฟองสบู่แห่งความฝัน

เย่เหรินถึงกับอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึงเมื่อได้เห็นการต่อสู้อันแปลกประหลาดนี้

หวังผิงอันเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เขาอ้าปากค้าง แทบจะลืมหายใจ ส่วนยวี้หลิงหลงที่อยู่ข้างๆก็หน้าซีดเผือด

การต่อสู้ระหว่างจ้าวแห่งห้วงลึกนี้เปรียบเสมือนภาพวาดศิลปะขนาดใหญ่ที่มีชีวิตชีวา ปรากฏต่อหน้าทุกคน

ทุกการปะทะมาพร้อมกับเสียงคำรามที่ไม่อาจบรรยายได้

พลังแห่งเลือดเนื้อและความฝันปะทะและหักล้างกัน

ในที่สุด หลังจากการปะทะกันหลายร้อยครั้ง ร่างเงาของจ้าวแห่งเลือดเนื้อก็เริ่มอ่อนแอลง มันไม่สามารถต้านทานแรงดึงดูดจากห้วงลึกได้อีกต่อไป