ตอนที่ 2 การใช้ระบบใหม่ การอัปเกรด และการทดสอบของสำนักยุทธ์

ตอนที่ 2 การใช้ระบบใหม่ การอัปเกรด และการทดสอบของสำนักยุทธ์

"โอ้โห เมื่อกี้หลี่จื่ออวี่ยังทั้งหัวเราะทั้งร้องไห้อยู่เลย คงไม่ได้เสียใจเรื่องอกหักจนเป็นบ้าไปแล้วหรอกนะ?"

"เรื่องอกหักน่ะเรื่องเล็ก ฉันเดาว่าสิ่งที่ทำให้หลี่จื่ออวี่ช็อกจริงๆ น่าจะเป็นเรื่องที่เขาไม่มีพรสวรรค์วิถียุทธ์มากกว่า"

"จุ๊ๆ เคยได้ยินคนเขาพูดกันว่าการสอบสายยุทธ์จะแบ่งแยกคนตามพรสวรรค์และชนชั้น เพิ่งรู้ว่ามันจริงก็วันนี้แหละ! พอผลประเมินค่าปราณโลหิตของหลี่จื่ออวี่ออกมาต่ำต้อย สวี่เมิ่งเหยาก็มาขอเลิกทันที จุ๊ๆ! โคตรจะเรียลเลย!"

"จะให้ทำยังไงได้ล่ะ ก็สวี่เมิ่งเหยาเขามีพรสวรรค์วิถียุทธ์นี่นา"

"ฉันได้ยินมาว่าสวี่เมิ่งเหยาไปสานสัมพันธ์กับไป๋ฮ่าวหรัน เธอถึงได้รีบร้อนขอเลิกกับหลี่จื่ออวี่ขนาดนั้น"

"ไป๋ฮ่าวหรันคนไหน? อย่าบอกนะว่าเป็นอัจฉริยะจากห้องหัวกะทิของโรงเรียนเราน่ะ? นักเรียนอันดับหนึ่งของโรงเรียนเราเนี่ยนะ?"

"แล้วจะเป็นใครไปได้อีกล่ะ?!"

เหล่านักเรียนในห้องเรียนต่างมองแผ่นหลังของหลี่จื่ออวี่ด้วยความเวทนาพลางซุบซิบนินทากัน

หลี่จื่ออวี่ไม่ได้ยินเสียงวิพากษ์วิจารณ์เหล่านั้นเลย ในเวลานี้ เขาได้เดินมาถึงป่าละเมาะหลังโรงเรียนแล้ว

แน่นอนว่าต่อให้เขาได้ยิน เขาก็ไม่สนใจอยู่ดี

บรรยากาศกลางฤดูร้อน สายลมพัดเอื่อยเฉื่อยสอดคล้องกับดวงอาทิตย์ที่กำลังจะลาลับขอบฟ้า ประจวบเหมาะกับเป็นเวลาเลิกเรียนพอดี

ในป่าละเมาะมีหนุ่มสาวจำนวนมากกำลังจับเข่าคุยพลอดรักกัน

แปะ แปะ แปะ แปะ แปะ

ในขณะนั้นเอง ลึกเข้าไปในป่าละเมาะ เสียงปรบมือก็ดังขึ้นเป็นจังหวะ

สังหารยุง 1 ตัว ค่าปราณโลหิต +0.00001

สังหารยุง 1 ตัว ค่าปราณโลหิต +0.00001

...

บริเวณที่มีต้นไม้ใบหญ้ามักจะมียุงชุมเสมอ หลี่จื่ออวี่หูไวตาไวและเคลื่อนไหวอย่างปราดเปรียว ไม่ว่าเขาจะเห็นยุงที่ไหน เขาก็จะตบมือสังหารมันทันที

เสียงแจ้งเตือนการเพิ่มขึ้นของค่าปราณโลหิตที่แสนไพเราะดังขึ้นในหูของเขาอย่างต่อเนื่อง ในขณะเดียวกัน เขาก็สัมผัสได้ถึงกระแสความอบอุ่นที่ไหลเวียนไปทั่วแขนขา

แม้จะเพียงบางเบา แต่นี่ก็เป็นสัญญาณบ่งบอกว่าค่าปราณโลหิตกำลังพัฒนาขึ้น

ทว่าหน้าต่างระบบกลับไม่ได้แสดงค่าปราณโลหิตที่แน่ชัด หากต้องการทดสอบระดับปราณโลหิต เขาต้องไปหาสถานที่ที่มีเครื่องวัด

"จำได้ว่าที่สำนักยุทธ์หงซูซึ่งอยู่ไม่ไกลจากโรงเรียนมีเครื่องวัดค่าปราณโลหิตอยู่ เดี๋ยวค่อยแวะไปทดสอบที่นั่นก็แล้วกัน"

ในช่วงสามชั่วโมงที่ผ่านมา ยุงส่วนใหญ่ในป่าละเมาะถูกเขาตบตายไปเกือบหมด ถุงมือที่หลี่จื่ออวี่สวมใส่อยู่เต็มไปด้วยซากศพยุง

เพียงแค่สองชั่วโมง เขาก็สังหารยุงไปแล้วหลายร้อยตัว เขาประเมินว่าค่าปราณโลหิตของเขาน่าจะเพิ่มขึ้นอย่างน้อยก็ไม่กี่ในพันส่วน

"ทำไมไอ้หมอนี่ถึงเอาแต่ตบยุงอยู่ได้ตั้งนาน? นี่ก็ปาเข้าไปสามชั่วโมงแล้ว สมองเขาผิดปกติหรือเปล่าเนี่ย?"

"เขาว่ากันว่าเพราะค่าปราณโลหิตของเขาไม่ถึงเกณฑ์ เลยเป็นผู้ฝึกยุทธ์ไม่ได้ ก็เลยสติแตกไปเลยไง"

"อ้อ มิน่าล่ะ ทุกปีช่วงที่มีการทดสอบ ก็มักจะมีพวกที่รับความกดดันไม่ไหวจนเป็นบ้าแบบนี้แหละ เรื่องปกติจะตาย ช่างเถอะ คืนนี้มีสาวชวนฉันไปกินข้าวด้วยล่ะ"

"หืม? เทพธิดาที่นายตามจีบมาตั้งนานคนนั้นน่ะเหรอ? ทำไมจู่ๆ เธอถึงยอมไปเดตกับนายได้ล่ะ?"

"เหอะ เทพธิดาอะไรกัน? เธอก็แค่คนธรรมดาที่ไม่มีพรสวรรค์วิถียุทธ์ ต่อให้หน้าตาสะสวยก็เถอะ ผลทดสอบค่าปราณโลหิตของฉันคือ 1.19 ถ้าฉันพยายามฮึดอีกนิด ฉันสอบติดมหาวิทยาลัยยุทธ์และได้เป็นผู้ฝึกยุทธ์แน่นอน ผู้หญิงแบบเธอน่ะหาได้ดาษดื่น"

"นั่นก็จริง... สัปดาห์นี้ฉันก็ต้องเร่งสปีดให้เต็มที่เหมือนกัน! เฮ้อ แต่การจะเพิ่มค่าปราณโลหิตนี่มันยากชะมัด! ฉันฝึกมาตั้งครึ่งปี ค่าปราณโลหิตขยับขึ้นมาแค่ไม่กี่ในร้อยส่วนเอง"

หนุ่มสาวในป่าละเมาะที่เห็นพฤติกรรมการตบยุงอย่างบ้าคลั่งและตื่นเต้นของหลี่จื่ออวี่ ต่างก็ชี้ชวนกันวิพากษ์วิจารณ์เขาลับหลัง

เด็กผู้หญิงคนหนึ่งทนไม่ได้ที่จะบ่นพึมพำออกมาสองสามประโยคขณะเดินสวนกับหลี่จื่ออวี่

"ถ้าชอบตบยุงขนาดนั้น ทำไมไม่เอายาฆ่าแมลงมาฉีดซะเลยล่ะ?"

หลี่จื่ออวี่บังเอิญได้ยินเข้าพอดี เขาถึงกับชะงักอึ้งไปครู่หนึ่ง

จริงด้วย! นี่เส้นผมบังภูเขาแท้ๆ!

ระบบบอกแค่ว่าการสังหารยุงสามารถเพิ่มค่าปราณโลหิตได้ ไม่ได้กำหนดวิธีการสังหารสักหน่อย ถ้าฉันใช้ยาฆ่าแมลงฉีด มันก็ถือว่าฉันเป็นคนฆ่าเหมือนกันไม่ใช่หรือไง?

นัยน์ตาของหลี่จื่ออวี่เป็นประกายวาววับ เขารีบกล่าวขอบคุณเด็กสาวคนนั้น ทำเอาเธอสะดุ้งตกใจจนหน้าแดงก่ำแล้ววิ่งหนีไป พอวิ่งไปได้ไกล เธอก็อดไม่ได้ที่จะหันกลับมามองเขาอีกครั้ง

รู้อะไรไหม หมอนี่ก็หน้าตาหล่อเหลาเอาการอยู่เหมือนกันนะ

หลังจากได้รับแสงสว่างชี้ทางจากเด็กสาว หลี่จื่ออวี่ก็วิ่งเหยาะๆ ข้ามสนามไปยังห้องเก็บของทำความสะอาดที่ชั้นหนึ่งของอาคารเรียน หลังจากขอบคุณคุณป้าภารโรง เขาก็หยิบสเปรย์กำจัดแมลงแล้วมุ่งตรงกลับไปยังป่าละเมาะหลังสนามทันที

คราวนี้ เขาเจาะจงเลือกเฉพาะบริเวณที่มีพงหญ้าขึ้นหนาทึบ เพราะที่แบบนั้นย่อมมียุงชุมกว่า

ฟืด ฟืด ยุงส่งเสียงหึ่งๆ บินว่อนไปทั่วเหนือยอดหญ้าที่สูงระดับครึ่งฟุต

หลี่จื่ออวี่ยกหัวฉีดสเปรย์ขึ้น เล็งไปที่ฝูงยุงที่กำลังบินว่อน แล้วกดฉีดพ่นใส่พวกมัน

ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง ยุงร่วงหล่นเกลื่อนกลาดเต็มพื้น เสียงแจ้งเตือนอันแสนไพเราะของระบบดังขึ้นไม่ขาดสาย

ขณะเดียวกัน กระแสความอบอุ่นก็หลั่งไหลออกมาจากส่วนลึกของร่างกายอย่างต่อเนื่อง

หลี่จื่ออวี่ยืดเส้นยืดสาย สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย

กรอบ แกรบ กรอบ เขาชกหมัดออกไปในอากาศเบื้องหน้าสองสามหมัดอย่างรวดเร็ว

จากนั้นก็บิดเอว กำหมัดแน่น และซัดหมัดสุดแรงเกิดเข้าใส่ต้นป็อปลาร์ขนาดเท่าวงแขนโอบที่อยู่ตรงหน้า

ตึง! เสียงทึบหนักดังขึ้น ลำต้นไม้หนาเท่าท่อนแขนสั่นสะเทือน ใบไม้ร่วงกราวลงมา

หลี่จื่ออวี่ไม่สนใจความเจ็บปวดที่หมัด เขายื่นมือไปปัดใบไม้ที่ร่วงหล่นใส่ศีรษะ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้นยินดี

"ค่าปราณโลหิตของฉันเพิ่มขึ้นมากจริงๆ ด้วย เมื่อก่อนต่อให้ชกต้นไม้ก็คงไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ตอนนี้ฉันทำใบไม้ร่วงได้แล้ว!"

"แค่ยังไม่รู้ว่ามันเพิ่มขึ้นมาเท่าไหร่กันแน่ ต้องไปทดสอบที่สำนักยุทธ์หงซูซะแล้ว!"

...

ตามความทรงจำในหัว หลี่จื่ออวี่เดินทางมาถึงหน้าสำนักยุทธ์หงซูซึ่งอยู่ไม่ไกลจากโรงเรียน และหยุดยืนอยู่ที่หน้าประตูทางเข้า

มันเป็นอาคารทรงเตี้ยสามชั้นที่สร้างด้วยสถาปัตยกรรมแบบจีนดั้งเดิม

เหนือประตูทางเข้ามีป้ายแขวนไว้ สลักอักษรขนาดใหญ่สี่ตัวว่า 'สำนักยุทธ์หงซู' ส่องประกายเจิดจ้าท้าแสงแดด

ข้างๆ ประตูทางเข้ายังมีป้ายแนะนำสำนักยุทธ์ พร้อมด้วยรายละเอียดเกี่ยวกับค่าธรรมเนียมการสมัครเรียน

"ให้ตายเถอะ ค่าเล่าเรียนเดือนเดียวตั้งสองหมื่นหยวน แถมยังไม่ใช่การสอนแบบตัวต่อตัวจากหัวหน้าผู้ฝึกสอนอีกต่างหาก..."

หลี่จื่ออวี่ถอนหายใจ เมื่อก่อนตอนที่เขารับจ้างส่งอาหาร เขาเคยเห็นสำนักยุทธ์แห่งนี้จากที่ไกลๆ และรู้สึกอิจฉาตาร้อนสุดๆ

พอมาเห็นใกล้ๆ แบบนี้ เขาก็ยังคงตกตะลึงอย่างหนักอยู่ดี

ค่าสมัครสองหมื่นหยวน ต่อให้เป็นในโลกก่อนของเขา ก็มีเพียงไม่กี่ครอบครัวเท่านั้นที่จะจ่ายไหว

ไม่ต้องพูดถึงในประเทศมหาเซี่ยที่การหาเงินเป็นเรื่องยากลำบากยิ่งกว่า

มันแทบจะเทียบเท่ากับเงินเดือนสามสี่เดือนของชายวัยทำงานโดยที่ไม่ได้กินไม่ได้ใช้เลยด้วยซ้ำ

"การฝึกฝนวิถียุทธ์นี่มันผลาญเงินชัดๆ!!"

หลี่จื่ออวี่ถอนหายใจ สายตาเลื่อนต่ำลงจนไปสะดุดเข้ากับข้อมูลส่วนตัวของหัวหน้าผู้ฝึกสอนแห่งสำนักยุทธ์หงซู ซึ่งนั่นก็ทำให้เขารู้สึกเข้าใจกับค่าเล่าเรียนที่แพงหูฉี่นี้ขึ้นมาบ้าง

"หงเทียนหลาง ผู้ฝึกยุทธ์ระดับสามขั้นสูง เชี่ยวชาญเพลงดาบและทักษะหมัดมวย"

"เขาเป็นถึงผู้ฝึกยุทธ์ระดับสาม แถมยังเป็นขั้นสูงอีกต่างหาก มิน่าล่ะถึงกล้าเก็บค่าเรียนแพงขนาดนี้"

ตามข้อมูลระดับชั้นของผู้ฝึกยุทธ์ที่เปิดเผยโดยสมาคมวิถียุทธ์แห่งชาติ ผู้ฝึกยุทธ์จะถูกแบ่งระดับจากต่ำไปสูงตามลำดับ ได้แก่ ผู้ฝึกยุทธ์ระดับหนึ่ง ผู้ฝึกยุทธ์ระดับสอง ผู้ฝึกยุทธ์ระดับสาม ผู้ฝึกยุทธ์ระดับสี่ ผู้ฝึกยุทธ์ระดับห้า ผู้ฝึกยุทธ์ระดับหก ปรมาจารย์ และปราชญ์ยุทธ์ รวมเก้าระดับขั้นใหญ่

ในแต่ละระดับขั้นจะถูกแบ่งย่อยออกเป็นสี่ช่วง ได้แก่ ขั้นต้น ขั้นกลาง ขั้นสูง และขั้นสมบูรณ์

และผู้ฝึกยุทธ์ระดับสามก็สามารถดำรงตำแหน่งเป็นถึงนายกเทศมนตรีของเมืองได้เลย

ส่วนผู้ฝึกยุทธ์ระดับสี่สามารถดำรงตำแหน่งประธานสมาคมวิถียุทธ์ประจำเมืองได้

เท่าที่หลี่จื่ออวี่รู้ นายกเทศมนตรีคนปัจจุบันของเมืองสวี่เจียงก็เป็นผู้ฝึกยุทธ์ระดับสามขั้นสูง

นั่นหมายความว่า หงเทียนหลาง หัวหน้าผู้ฝึกสอนของสำนักยุทธ์หงซู เป็นบุคคลผู้ทรงอิทธิพลระดับเดียวกับนายกเทศมนตรีเมืองสวี่เจียงเลยทีเดียว

อย่างไรก็ตาม หลี่จื่ออวี่ก็ยังรู้สึกว่ามันแพงเกินไปอยู่ดี จะทำยังไงได้ล่ะ ก็เขามันยากจนเกินไปนี่นา

เขาผลักประตูแล้วก้าวเดินเข้าไป

สิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือเคาน์เตอร์ต้อนรับ ด้านหลังเคาน์เตอร์นั้น มีพนักงานสาวสวยในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวและชุดพนักงานออฟฟิศกำลังจ้องมองประเมินเขาอยู่

เมื่อเห็นชุดนักเรียนของหลี่จื่ออวี่ พนักงานสาวก็ส่งยิ้มและเอ่ยทักทาย

"สุดหล่อ มาทดสอบค่าปราณโลหิตและพลังต่อสู้ใช่ไหมจ๊ะ?"

"หืม? พี่สาวรู้ได้ยังไงครับ?"

"การสอบวิถียุทธ์ใกล้เข้ามาแล้ว ช่วงนี้มีคนมาทดสอบพลังต่อสู้ที่สำนักยุทธ์ของเราเยอะมาก โดยเฉพาะนักเรียนจากโรงเรียนของน้อง เพราะมันอยู่ใกล้นี่แหละ"

"แต่ตอนนี้ห้องทดสอบเต็มหมดเลย ถ้าน้องอยากทดสอบคงต้องรอสักหน่อยนะ"

"ตรงนั้นมีห้องรับรองอยู่ เดี๋ยวพี่พาไปนั่งพักก่อนนะ"

พนักงานสาวสวยพูดพร้อมรอยยิ้ม เธอก้าวออกมาจากหลังเคาน์เตอร์ เตรียมจะนำทางหลี่จื่ออวี่ไปยังห้องรับรอง

"ไม่เป็นไรครับ ผมรอตรงนี้ก็แล้วกัน"

หลี่จื่ออวี่โบกมือปฏิเสธ การทดสอบค่าปราณโลหิตและพลังต่อสู้ใช้เวลาไม่นานนัก เขาคาดว่าอีกเดี๋ยวห้องก็น่าจะว่างแล้ว

"โอเคจ้ะ งั้นเดี๋ยวพี่รินน้ำมาให้สักแก้วนะ"

หลี่จื่ออวี่รับแก้วกระดาษจากพนักงานสาวสวย กล่าวขอบคุณ แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ใกล้ๆ เพื่อรอคอย

ทันใดนั้นเอง ประตูบานใหญ่ของสำนักยุทธ์ก็ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดเปิดออก

หญิงสาวแต่งตัวนำแฟชั่นคนหนึ่งเดินควงแขนมากับชายหนุ่มผมสั้นหน้าตาคมคายและมีสีหน้าเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ ก้าวเดินเข้ามาด้วยกัน