บทที่ 29 ตือโป๊ยก่าย

บทที่ 29 ตือโป๊ยก่าย

หลินเฟิงไม่สนใจหรอกว่าพวกเขาจะไปเที่ยวเล่นที่ไหนกัน

ส่วนเรื่องที่ว่าพอรวยแล้วจะไม่ยอมไปสุงสิงกับเพื่อนร่วมชั้น นั่นยิ่งเป็นความคิดที่ไร้สาระเข้าไปใหญ่

พวกนั้นจะไปเข้าใจความสนุกของการแกล้งหมูหลอกกินเสือได้ยังไง?

เขาเพิ่งจะอายุแค่สิบแปดปี เป็นวัยที่กำลังเรียนและรักสนุก ไม่ได้เหมือนกับพวกบ้าทำธุรกิจที่ถูกเขียนไว้ในนิยายหรอกนะ

ทำแบบนั้นไปเพื่ออะไรกันล่ะ?

ในเมื่อเขามีระบบที่คอยมอบเงินให้อยู่ตลอดเวลา แล้วการหาเงินเพิ่มมันจะไปมีความหมายอะไร?

ยังไงซะ ในมุมมองของหลินเฟิง เขาจะไม่มีทางเริ่มทำธุรกิจอะไรทั้งนั้นจนกว่าจะเที่ยวเล่นจนเบื่อ

ในยุคสมัยนี้ เงินสดคือพระเจ้า

มีเงินซะอย่าง ต่อให้เป็นประทัดยักษ์ก็ยังซื้อมาจุดเล่นได้

ส่วนความคิดที่ว่าพอรวยแล้วโลกจะเปลี่ยนไป นั่นมันก็แค่การยกตัวเองให้สูงส่งเกินจริงไปหน่อย

หลินเฟิงไม่มีทางยกตัวเองให้สูงส่งขนาดนั้น เขาเป็นเพียงแค่คนธรรมดาคนหนึ่ง

เขาชอบโอ้อวด

เขาชอบแสดงอำนาจบารมีต่อหน้าผู้อื่น

ท้ายที่สุดแล้ว เขาก็เป็นแค่นักเรียนธรรมดาคนหนึ่ง อุดมการณ์ของเขาคงไม่อาจยกระดับขึ้นมาได้ทันทีที่รวยหรอก จริงไหม?

มันเป็นไปไม่ได้ในความเป็นจริงและไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย

นิสัยและกรอบความคิดต้องใช้เวลาหรือเหตุการณ์สำคัญถึงจะเปลี่ยนแปลงได้

ดังนั้น หลินเฟิงจึงยังคงให้ความสนใจกับทริปเรียนจบนี้เป็นอย่างมาก

ส่วนเรื่องการเหมาสถานที่นั้น เงินของหลินเฟิงไม่ได้ตกลงมาจากฟ้า ถึงแม้พวกเขาจะเป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน แต่พูดกันตามตรง ความสัมพันธ์ของพวกเขาก็แค่สนิทกว่าเพื่อนทั่วไปขึ้นมาอีกนิดเดียวเท่านั้น

อู๋เฉิง: ลูกพี่เฟิง โหวตอันไหนไปอะ?

อู๋เฉิง: ได้ยินมาว่าพาคนนอกไปทริปด้วยได้นะ นายตั้งใจจะพาใครไปล่ะ?

เขารู้ว่าหลินเฟิงกำลังคบซ้อน แต่พูดตามตรง แล้วมันผิดตรงไหนล่ะ?

นี่มันต้นแบบของคนรุ่นเราชัดๆ!

มีเงินเยอะขนาดนี้ ถ้าไม่คบหลายคน จะให้ไปผูกคอตายใต้ต้นไม้ต้นเดียวหรือไง?

ถ้าเขา อู๋เฉิง มีเงินมากขนาดนั้น เขาคงคบทีเดียวสิบคนไปตั้งนานแล้ว!

คบซ้อนแค่สองคนเหรอ? ดูถูกกันเกินไปแล้วมั้ง?

หลินเฟิง: แล้วแต่เลย ยังไม่รู้เหมือนกัน ค่อยว่ากันอีกที

อู๋เฉิง: ฉันว่านายพาไปทั้งสองคนเลยก็ได้นะ น่าจะตื่นเต้นดี

หลินเฟิง: ...

เดี๋ยวปั๊ดตบหน้าหันเลย!

แต่อย่างไรก็ตาม มันก็ดูไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้เสียทีเดียว

หลินเฟิงเปลี่ยนความคิด ยังไงซะ ตอนนี้อู๋เมิ่งฉีก็อยู่ในสถานะคู่นอนอยู่แล้ว เขาไปอยู่เป็นเพื่อนอันหมิ่นหมิ่นตอนกลางวัน และอยู่กับอู๋เมิ่งฉีตอนกลางคืนก็ได้นี่

แบบนั้นไม่เพอร์เฟกต์ไปเลยหรือไง?

ส่วนเรื่องที่ว่าอู๋เมิ่งฉีจะโกรธไหม โธ่เอ๊ย เขาก็เป็นไอ้ผู้ชายเฮงซวยอยู่แล้ว เรื่องแค่นี้จะเป็นอะไรไปล่ะ?

แม้จะคิดแบบนั้น แต่หลินเฟิงก็คงไม่ทำเรื่องเลวทรามต่ำช้าขนาดนั้นหรอก

คนเฮงซวยกับเดรัจฉานมันต่างกันนะเออ

ในที่สุด หลังจากนับคะแนนโหวต ล่องแก่งเมืองชิงก็เป็นฝ่ายชนะ!

เหตุผลที่เลือกตัวเลือกนี้ก็เพราะว่า สำหรับการล่องแก่งแล้ว พวกผู้หญิงจะต้องแต่งตัวให้วาบหวิวขึ้นอย่างแน่นอนใช่ไหมล่ะ?

นั่นไม่ได้หมายความว่าจะมีอะไรให้ดูมากขึ้นหรอกเหรอ?

ความจริงแล้ว นี่เป็นผลมาจากการที่เด็กผู้ชายหลายคนแอบฮั้วคะแนนโหวตกัน แม้ว่าห้องของหลินเฟิงจะเป็นสายศิลป์ แต่ก็ยังมีนักเรียนชายกว่าสิบคน และในสถานการณ์เช่นนี้ พวกผู้หญิงก็ไม่ได้สามัคคีกันเลย

ดังนั้น ผลลัพธ์สุดท้ายจึงตกเป็นของการล่องแก่งเมืองชิงอย่างเป็นธรรมชาติ

“ล่องแก่งงั้นเหรอ~”

หลินเฟิงลูบคางตัวเอง ตัวเลือกนี้ก็ไม่เลวเหมือนกัน

อันที่จริง ถ้าหลินเฟิงได้ลงคะแนนโหวตจริงๆ เขาคงจะโหวตให้สวนน้ำอย่างแน่นอน

น่าเสียดายที่ไม่มีตัวเลือกนั้นด้วยซ้ำ

เนื่องจากพวกผู้หญิงในคณะกรรมการห้องเรียนระบุไว้ชัดเจนว่า รอบเดือนของผู้หญิงแต่ละคนไม่ตรงกัน และถ้าเป็นสวนน้ำ ก็มีความเป็นไปได้สูงที่ผู้หญิงบางคนจะไม่สามารถลงเล่นได้

แบบนั้นมันไม่ยุติธรรมเลย

การล่องแก่งจึงถือเป็นตัวเลือกที่ค่อนข้างสุดโต่งที่สุดแล้วในเวลานี้

ท้ายที่สุด หลังจากปรึกษาหารือกัน ทริปเรียนจบก็ถูกกำหนดให้จัดขึ้นในอีกหนึ่งสัปดาห์ให้หลัง

หลินเฟิงรู้สึกว่าเวลานี้กำลังดี เขาวางแผนไว้ว่าจะไปมาเก๊าสักสามสี่วันในอีกไม่กี่วันข้างหน้า แล้วกลับมาให้ทันทริปพอดี ซึ่งมันสมบูรณ์แบบมาก

เมื่อได้รับการยืนยันเรื่องเวลาและค่าใช้จ่าย จำนวนคนที่ตอบกลับในแชทกลุ่มก็เริ่มลดลง

ท้ายที่สุดแล้ว ย่อมมีบางคนที่ไม่อยากไปล่องแก่ง หรือไม่ก็มีตารางเวลาที่ชนกัน

จำนวน 48 คนเป็นเพียงจำนวนนักเรียนทั้งหมดในห้องเรียนเท่านั้น มันก็แค่การแจ้งให้ทุกคนทราบถึงกิจกรรมนี้

ถ้าไปกันได้ถึงสองในสามก็ถือว่าหายากมากแล้ว

จำนวนผู้เข้าร่วมที่ได้รับการยืนยันขั้นสุดท้ายคือ 31 คน

จำนวนนี้ยังถือว่าสูงกว่าที่หลินเฟิงคาดการณ์ไว้เล็กน้อยด้วยซ้ำ

เสิ่นจื่อเหลียง หัวหน้าห้อง: จำนวนคนที่ไปจริงตอนนี้คือ 31 คน ต่อไปฉันจะเริ่มเช็คชื่อนะ ถ้าใครมีเพื่อนที่อยากพาไปด้วยก็ลงชื่อได้เลย แต่พาไปได้สูงสุดแค่คนเดียวเท่านั้น

เสิ่นจื่อเหลียง หัวหน้าห้อง: ในวันเดินทาง จะมีรถบัสปรับอากาศ 49 ที่นั่งมารับพวกเรา ดังนั้นที่นั่งจึงมีจำนวนจำกัด ใครที่ลงชื่อพาเพื่อนมาด้วยจะให้สิทธิ์ตามลำดับก่อนหลังนะ

พอเริ่มเช็คชื่อ อู๋เฉิงก็ไวปานวอก เขาลงชื่อเป็นคนที่สองแล้วเขียนกำกับข้างชื่อตัวเองไว้ว่า “2 คน”

หลินเฟิงมองแวบเดียวก็รู้เลยว่าหมอนี่จะพาเจียงเสี่ยวชุนไปด้วย

นี่ทำให้เขาพาอู๋เมิ่งฉีไปด้วยไม่สะดวกแล้ว

ในเมื่อเป็นแบบนั้น เขาก็คร้านที่จะพาใครไปแล้วล่ะ

เพียงชั่วพริบตา โควตา 18 ที่นั่งก็ถูกแย่งชิงไปจนหมดเกลี้ยง บ่งบอกชัดเจนว่าในห้อง 7 มีคู่รักอยู่หลายคู่ทีเดียว

เมื่อปิดแชทกลุ่มของห้องลง หลินเฟิงก็ตั้งใจจะไถโต่วอินดูสักหน่อย

ด้วยระบบสแกน ตอนนี้เขาก็เหมือนกับคนที่มีเนตรอัคคี หลีกเลี่ยงผู้หญิงหน้าตาขี้เหร่ได้อย่างสมบูรณ์แบบ

ไถไปไถมา หลินเฟิงก็บังเอิญไปเจอไลฟ์สดห้องหนึ่งเข้า

นี่คือการต่อสู้พีเคแบบไลฟ์สดที่มีความต่างชั้นกันอย่างมหาศาล

เด็กสาวคนหนึ่งในชุดคอสเพลย์ตือโป๊ยก่าย กำลังแข่งพีเคอยู่กับสตรีมเมอร์ที่มีผู้ติดตามเกือบห้าล้านคน

ในเวลานี้ อัตราส่วนความนิยมคือกว่าสามร้อยต่อมากกว่าหนึ่งหมื่น

ไม่ใช่ว่าสตรีมเมอร์รายใหญ่อย่าง ซีซี ที่มีผู้ติดตามห้าล้านคนจะไม่เก่งหรอกนะ แต่เป็นเพราะเธอสามารถบดขยี้สตรีมเมอร์ตัวเล็กๆ ที่ใช้ชื่อว่า สาวน้อยเวทมนตร์หนิงเป่า ได้อย่างง่ายดายโดยไม่ต้องออกแรงต่างหาก

ชุดเครื่องแบบนักเรียนญี่ปุ่นสีดำเทาของซีซีจับคู่กับถุงน่องสีดำไล่ระดับสี แถมในไลฟ์เธอยังคอยส่งเสียงเรียก “เกอเก้อ~” เป็นระยะๆ

ในสถานการณ์แบบนี้ ไม่มีคนปกติที่ไหนคิดหรอกว่าตือโป๊ยก่ายจะชนะได้!

ทว่าหลินเฟิงที่มองผ่าน “เนตรอัคคี” ของเขากลับเห็นได้ทันทีว่า ซีซี คนนี้ก็เป็นปีศาจ “แต่งรูปเปลี่ยนหัว” เหมือนกัน

นอกเหนือจากเรียวขายาวๆ พวกนั้นที่พอดูได้หน่อยแล้ว แม้แต่จุดเด่นอื่นๆ ของเธอก็ล้วนแต่ถูกปรุงแต่งขึ้นมาทั้งสิ้น!

ผู้หญิงที่ได้คะแนนคาบเส้นหกสิบมานิดหน่อย กลับกลายเป็นสตรีมเมอร์เบอร์ใหญ่ที่มีผู้ติดตามถึงห้าล้านคนได้ สิ่งนี้ทำให้หลินเฟิงถึงกับถอนหายใจและตระหนักได้ว่า วิดีโอสั้นพวกนี้หลอกลวงผู้คนมามากเกินไปจริงๆ

เหมือนอย่างแม่สาวตือโป๊ยก่ายที่หลินเฟิงกำลังจ้องมองอยู่ในตอนนี้ นี่สิถึงจะเป็นสาวงามตัวจริงเสียงจริง!

【ชื่อ: ไช่หลิงหลิง】

【เพศ: หญิง】

【สัดส่วน: 168 ซม., 34D】

【สมรรถภาพร่างกาย: 4】

【พลังใจ: 10】

【รูปร่างหน้าตาและบุคลิกภาพ: 88】

【ไอดี: 0】

หลินเฟิงมองดูผลการสแกนแล้วก็ต้องขมวดคิ้ว

ทำไมสาวสวยคนนี้ที่ใช้ชื่อบนโลกออนไลน์ว่า C00 ถึงได้มีสภาพร่างกายที่ย่ำแย่ขนาดนี้ล่ะ?

พูดตามตรง หลินเฟิงไม่รู้หรอกว่าไอ้คะแนนระดับ '4' มันหมายความว่ายังไง แต่ถ้าระบบตัดสินให้คนปกติที่แข็งแรงสมบูรณ์ดีมีคะแนนอยู่ที่ '10'

ถ้าอย่างนั้นระดับ '4' มันจะไม่ต่ำเกินไปหน่อยเหรอ?

แต่ปัญหาคือ เมื่อมองดูไช่หลิงหลิงที่กำลังทำตัวตลกโปกฮาอยู่ตลอดเวลาแบบนี้แล้ว หลินเฟิงมองไม่ออกเลยจริงๆ ว่าเธอจะเป็นคนที่มีสุขภาพย่ำแย่

เธอกระโดดโลดเต้นไปมานานกว่าสิบนาทีแล้ว คนปกติป่านนี้ก็ควรจะเหนื่อยหอบแล้วไม่ใช่เหรอ?

แปลกแฮะ...

หลินเฟิงสลัดความคิดฟุ้งซ่านเหล่านี้ทิ้งไป ก่อนจะหันมาเห็นไช่หลิงหลิงที่กำลังอ้อนวอนอยู่ในขณะนี้

C00: พี่ชายทั้งหลาย ช่วยหนูด้วยนะคะ ไม่อย่างนั้นหนูคงโดนเตะออกจากกิลด์หลังพ้นคืนนี้แน่ๆ~ ฮือฮือฮือ~

น่าเศร้าที่เวลาบนหน้าปัดนับถอยหลังพีเคเหลือเพียงแค่สองนาทีเท่านั้น แต่ความนิยมของไช่หลิงหลิงก็ยังคงน้อยนิดจนแทบไม่มีใครสนใจ

ท้ายที่สุดแล้ว ในยุคสมัยนี้ ผู้คนมากมายต่างก็ชื่นชอบการดูสาวสวย และยิ่งชอบดูสาวสวยสุดเซ็กซี่มากเข้าไปอีก

ใครมันจะไปอยากดูตือโป๊ยก่ายกันล่ะ!

เมื่อเห็นว่าเวลาใกล้จะหมดลง หลินเฟิงก็รีบกดเติมเงินในหน้าต่างเติมเงินทันที

ภายในเวลาเพียงหนึ่งนาที เขาก็เติมเงินจนไปถึงเลเวล 35 โดยอัดฉีดเงินเข้าไปตรงๆ กว่าสองหมื่นหยวน ไม่ใช่ว่าเขาเสียดายเงินที่จะเติมเพิ่มหรอกนะ แต่เป็นเพราะเวลาพีเคใกล้จะหมดลงเต็มที เขาเลยต้องช่วยให้ไช่หลิงหลิงชนะพีเครอบนี้ไปให้ได้ซะก่อน!