บทที่ 27 ร้านอาหารฉู่ยวี่

บทที่ 27 ร้านอาหารฉู่ยวี่

จิ่นซิ่วการ์เดน

หลินเฟิงมองแสงไฟสลัวในบ้าน พลางถอนหายใจ ปิดประตูแล้วกลับเข้าห้องของตัวเอง

สำหรับหลินเฟิงแล้ว เขารู้สึกว่าที่นี่ไม่เหมือนบ้าน แต่มันเป็นแค่ที่ซุกหัวนอนมากกว่า

หากเปรียบกับสมัยโบราณ เขาก็คงมีสถานะไม่ต่างจาก 'ลูกอนุ'

เรื่องที่ป่าวประกาศให้คนนอกรับรู้ว่าครอบครัวมีโรงงานเล็กๆ นั้น เป็นเพียงข้ออ้างที่หลินเฟิงกุขึ้นมาเองทั้งนั้น

เขาอยู่โรงเรียนประจำมาตั้งแต่ประถม จนกระทั่งเรียนจบมัธยมปลายก็ยังคงเป็นเช่นนั้น

ดังนั้น ตั้งแต่จำความได้ เขาจึงไม่ได้มีความผูกพันกับผู้เป็นพ่อมากนัก

อีกฝ่ายเป็นเหมือนตู้เอทีเอ็มมากกว่าจะเป็นพ่อเสียด้วยซ้ำ

ส่วนแม่ของเขานั้นห่วงใยเขามาก แต่ทว่าผลจากการเลือกเป็นนกน้อยในกรงทองตั้งแต่วัยสาว ก็ต้องแลกมาด้วยการค่อยๆ หมดความสำคัญลงเมื่ออายุมากขึ้น

สิ่งนี้ส่งผลให้แม่ของหลินเฟิงมีอาการซึมเศร้าอยู่เสมอ เธอจะมีความสุขอย่างแท้จริงก็ต่อเมื่อได้กลับไปเยี่ยมพี่น้องที่บ้านเกิดเท่านั้น

หลินเฟิงไม่ได้มีความคิดเห็นอะไรกับเรื่องนี้ เขาโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว มีอะไรบ้างที่เขาจะดูแลตัวเองไม่ได้?

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้เขามีเงินแล้ว เรื่องพวกนี้ยิ่งไม่ใช่ปัญหาใหญ่

อันที่จริง ด้วยสภาพครอบครัวแบบนี้ หากหลินเฟิงไม่ได้อยู่โรงเรียนประจำมาตั้งแต่เด็ก แต่เรียนโรงเรียนไปกลับตามปกติ...

ป่านนี้เขาคงกลายเป็น 'เด็กแว้น' ไปแล้ว

เมื่อกลับถึงบ้าน เขาก็สั่งอาหารเดลิเวอรีมากินง่ายๆ ระหว่างรอ เขาก็พิมพ์แชตหยอดคำหวานกับอันหมินหมิ่น

และพิมพ์แชตคุยเรื่องติดเรตกับอู๋เมิ่งฉี

ไม่นาน พนักงานส่งอาหารก็มาถึง

หลังจากเปิดกล่องอาหาร หลินเฟิงก็เตรียมจะไถโต่วอินไปกินไป แต่แล้วก็นึกขึ้นได้ว่าต้องถ่ายรูปรายงานเซี่ยเวยเสียก่อน

หลินเฟิง: [ส่งรูปภาพ]

อาหารนึ่งดีต่อสุขภาพมากกว่า

มันคือเซ็ตข้าวหน้าไก่นึ่งเห็ดหอมราคาประมาณสามสิบกว่าหยวน

มีทั้งเนื้อ ข้าว ผัก ซุป และยังมีไข่ตุ๋นเพิ่มมาให้อีกหนึ่งถ้วย

หลินเฟิงรู้สึกว่าอาหารมื้อนี้ค่อนข้างครบถ้วนสมบูรณ์

อย่างน้อยก็ดีกว่าพวกอาหารขยะที่กินแล้วพานจะท้องร่วงเป็นน้ำพุล่ะนะ?

ในขณะเดียวกัน เซี่ยเวยเพิ่งอาบน้ำเสร็จ หยดน้ำยังคงเกาะพราวอยู่บนผิวพรรณอันเนียนนุ่ม สวมชุดนอนผ้าไหมสีแชมเปญโกลด์ เนื้อผ้าพริ้วไหวแนบชิดลูบไล้ผิวกายอย่างแผ่วเบา ราวกับจะสัมผัสได้ถึงความนุ่มละมุนนั้น

เซี่ยเวยเอนกายพิงโซฟาอย่างเกียจคร้าน หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ทันทีที่หน้าจอสว่าง เธอก็เห็นข้อความจากหลินเฟิง เป็นรูปภาพอาหารเย็นของเขา

คิ้วเรียวดุจใบหลิวของเซี่ยเวยขมวดเข้าหากันเล็กน้อย แววตาคู่สวยฉายแววไม่สบอารมณ์ นิ้วเรียวพิมพ์ลงบนหน้าจออย่างรวดเร็ว ตอบกลับไปว่า "นี่คือมื้อเย็นของคุณงั้นเหรอ?" ประโยคนี้เผยให้เห็นถึงความกังขาในอาหารมื้อนี้ของหลินเฟิง

หลินเฟิงที่กำลังจะลงมือทานข้าว ตอบกลับไปสั้นๆ ว่า "ใช่ครับ"

แต่ก่อนที่หลินเฟิงจะได้ตักข้าวเข้าปาก เสียงสายเรียกเข้าจากวีแชตก็ดังขึ้น

เมื่อเห็นว่าเป็นเซี่ยเวย หลินเฟิงก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงโทรมา

"ฮัลโหล? พี่เวยเวยเหรอครับ?"

เซี่ยเวยถามตรงประเด็น "ปกติคุณกินของแบบนี้เหรอ?"

ช่วงไม่กี่วันมานี้ก็ไม่ได้กินนะ

หลินเฟิงอยากจะตอบไปแบบนั้น แต่ถ้านับย้อนไปก่อนหน้านี้ด้วย มันก็เป็นความจริงตามนั้น

แม่ไม่อยู่บ้าน ครอบครัวก็ไม่ได้จ้างแม่บ้าน ปกติเขาก็กินนอนอยู่โรงเรียนประจำ พอกลับมาบ้าน อาหารส่วนใหญ่ก็เป็นพวกอาหารสำเร็จรูปแบบนี้แหละ

"แบบนี้ไม่ได้การล่ะ เดี๋ยวฉันพาคุณไปกินข้าวที่หนึ่ง"

"ที่นั่นเหมาะสำหรับคนเล่นฟิตเนส อาหารคลีนแถมยังสั่งทำแบบเฉพาะเจาะจงได้ด้วย"

ความรับผิดชอบสูงของเซี่ยเวยทำให้หลินเฟิงถึงกับอึ้งไปเล็กน้อย นี่มันไม่ใช่ชั่วโมงเรียนซะหน่อยนะ?

จะมีคนที่ใส่ใจขนาดนี้อยู่จริงๆ เหรอเนี่ย?

ส่วนอาหารเดลิเวอรีตรงหน้าน่ะเหรอ ไปตายซะให้พ้นๆ เลยไป!

กินข้าวคนเดียวมันจะไปสนุกอะไร!

การได้กินข้าวกับเทพธิดาระดับท็อปอย่างเซี่ยเวยต่างหาก ถึงจะเรียกว่าอาหารตา อาหารจมูก และอาหารปากอย่างแท้จริง!

"โอเคครับ เดี๋ยวเจอกัน"

หลินเฟิงวางสาย มองดูโลเคชันที่อีกฝ่ายส่งมา แล้วฟอร์เวิร์ดส่งต่อให้คนขับรถเหอทันที

ไม่นาน ลุงเหอก็ขับรถคัลลิแนนมาจอดรอใต้ตึกของหลินเฟิง

ใช้เวลาเพียงแค่สิบนาที คัลลิแนนก็มาถึงจุดหมายปลายทาง

ขณะที่หลินเฟิงก้าวลงจากรถ เขาก็เห็นเรียวขายาวตรงคู่หนึ่งก้าวออกมาจากรถปอร์เช่ พานาเมร่า

แสงไฟยามค่ำคืนสาดส่องเข้ามาในวินาทีที่ประตูรถเปิดออก เสียงรองเท้าส้นเข็มหนังแก้วกระทบพื้นดังกังวานปลุกเงาไม้ให้ตื่นจากภวังค์ เรียวขาที่ทอดตัวยาวออกมาจากกระโปรงทรงสอบยาวกรอมข้อเท้านั้นงดงามราวกับงานศิลปะที่ถูกเลี่ยมทอง ส่วนโค้งเว้าของหลังเท้าที่เกร็งขึ้นช่างงดงามจนแทบหยุดหายใจ

เมื่อเรือนร่างอันเย้ายวนขยับลุกขึ้นยืนผ่านกรอบประตูรถ โครงหลังคารถที่ดูปราดเปรียวก็ยังกลายเป็นเทอะทะไปถนัดตา

ท่วงท่าการปิดประตูรถด้วยหลังมือของเซี่ยเวยนั้นดูมีจังหวะจะโคน และในวินาทีที่ชายกระโปรงกับปลายผมของเธอพลิ้วไหวไปตามสายลมเอื่อย กระจกหน้าร้านกาแฟริมทางก็สะท้อนใบหน้าที่สวยสะกดทุกสายตาของเธอออกมา

สัดส่วนช่วงเอวคอดรับกับสะโพกถูกโอบรัดด้วยกระโปรงทรงสอบอย่างลงตัว กระดุมเม็ดที่สามของเสื้อเชิ้ตผ้าไหมที่ปริออกเล็กน้อยอย่างพอดี และลำคอระหงดั่งหงส์ที่ทอดยาวจรดมวยผมสีเกาลัดที่มัดรวบไว้

เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นทางเท้าดังชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ เรียวขาคู่นั้นดูยาวขึ้นไปอีกเมื่อต้องแสงไฟ ก้าวเดินด้วยท่วงท่าที่สง่างาม ก่อนจะหยุดชะงักลงที่หัวมุมถนน

ขณะที่นิ้วเรียวซึ่งแต่งแต้มด้วยสีทาเล็บโทนนู้ดกำลังทัดปอยผมที่หลุดรุ่ยไว้หลังใบหู ท่าทางนั้นราวกับเป็นการสื่อสารเงียบๆ กับสร้อยคอเพชรระยิบระยับที่ทาบทับอยู่บนกระดูกไหปลาร้า

งดงาม

สวยจนแทบลืมหายใจ

ในขณะที่หลินเฟิงเห็นเซี่ยเวย เธอก็ย่อมเห็นหลินเฟิงก้าวลงมาจากรถคัลลิแนนเช่นกัน

คัลลิแนน?

เซี่ยเวยพิจารณาหลินเฟิงอย่างละเอียดอีกครั้ง

เขาเป็นลูกเศรษฐีรุ่นสองจากต่างถิ่นจริงๆ งั้นเหรอ?

"อาเฟิง"

"พี่เวยเวย"

แตกต่างจากลุคสปอร์ตเกิร์ลในฟิตเนส เซี่ยเวยในยามนี้แผ่กลิ่นอายเสน่ห์ของผู้หญิงที่โตเต็มวัย

ด้วยรูปร่างและใบหน้าที่สวยไร้ที่ติของเซี่ยเวย เธอก็แทบจะเอาอยู่กับเสื้อผ้าทุกสไตล์

"ไปกันเถอะ ที่นี่เป็นร้านอาหารส่วนตัวที่เพื่อนของฉันเปิดเองน่ะ"

เซี่ยเวยเดินนำหลินเฟิงเข้าไปด้านใน

ภายนอกอาคารดูเรียบง่าย ไม่มีป้ายชื่อร้านหรือป้ายโฆษณาใดๆ และประตูจะเปิดออกก็ต่อเมื่อเซี่ยเวยสแกนใบหน้ายืนยันสิทธิ์สมาชิกแล้วเท่านั้น

"ที่นี่ไม่เปิดรับลูกค้าทั่วไปนะ ต้องเป็นเพื่อนของเจ้าของร้าน หรือไม่ก็เป็นเพื่อนที่คนรู้จักแนะนำมาเท่านั้น"

"แต่ก็ใช่ว่าทุกคนจะสมัครสมาชิกได้หรอกนะ ถึงฉันจะเชื่อว่าระดับคุณคงไม่มีปัญหาก็ตาม"

เซี่ยเวยอธิบายให้หลินเฟิงฟังระหว่างเดิน

เมื่อมองดูการตกแต่งสไตล์จีนโบราณ เฟอร์นิเจอร์ไม้หงมู่ราคาแพงระยับ ล้วนบ่งบอกถึงฐานะและบารมีของเจ้าของร้านได้เป็นอย่างดี

"คุณผู้หญิงเซี่ยเวย ยินดีต้อนรับครับ"

"ห้องส่วนตัวอักษร 'เสวียน' ที่คุณจองไว้พร้อมแล้ว เชิญตามผมมาทางนี้เลยครับ"

พนักงานเสิร์ฟเดินนำเซี่ยเวยและหลินเฟิงมายังห้องขนาดไม่ใหญ่นัก ทว่าตกแต่งอย่างประณีตงดงาม

เมื่อทั้งสองนั่งลง เซี่ยเวยก็พูดต่อ "ข้อดีอย่างหนึ่งของการมากินข้าวที่นี่ก็คือ คุณไม่ต้องมานั่งคิดว่าจะกินอะไรดี"

"เพราะคุณแค่ส่งตารางสัดส่วนร่างกายให้ผู้จัดการร้าน แล้วพวกเขาจะจัดเตรียมอาหารมื้อนี้ตามความต้องการของร่างกายเราให้เอง"

"ถ้าอยากได้บริการที่ลึกซึ้งกว่านั้น ก็ส่งประวัติการกินช่วงนี้ไปให้เขา แล้วทางร้านจะจัดเซ็ตโภชนาการให้สอดคล้องกันได้ด้วย"

"แน่นอนว่า ต้องจ่ายแพงขึ้นอีกหน่อย"

หลินเฟิงประหลาดใจเล็กน้อย มีร้านแบบนี้อยู่ด้วยเหรอเนี่ย

"คอนเซปต์ของที่นี่คือการผสมผสานระหว่างอาหารฟิตเนสแบบจีนและตะวันตก ว่ากันว่าเจ้าของที่นี่เป็นปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้ผู้ลึกลับด้วยนะ แต่น่าเสียดายที่ฉันก็ไม่เคยเจอเขาเหมือนกัน"

จากคำอธิบายของเซี่ยเวย หลินเฟิงก็เริ่มรู้สึกสนใจโมเดลธุรกิจของที่นี่ขึ้นมาบ้างแล้ว

แพทย์แผนจีน ศิลปะการต่อสู้ ฟิตเนส และโภชนาการตะวันตก

โมเดลธุรกิจแบบสี่อินวัน

แต่ทว่า สิ่งที่กระตุ้นความสนใจหลินเฟิงได้มากกว่าก็คือ... ปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้เหรอ?

มีของแบบนั้นอยู่จริงๆ ดิ?

แน่ใจนะว่าไม่ใช่พวกวิชา 'เพลงแส้สายฟ้าห้าวิถี' อะไรเทือกนั้น?

ไม่ได้หลอกกันใช่ไหมเนี่ย?

เซี่ยเวยราวกับมองทะลุความคิดของหลินเฟิง มุมปากของเธอยกขึ้นเล็กน้อยราวกับดอกไม้ที่แย้มบาน พร้อมกับหัวเราะเบาๆ "เรื่องปรมาจารย์นั่นจะจริงหรือเปล่าก็ยากจะตัดสินใจนะ แต่อาหารโภชนาการของที่นี่โดดเด่นและไม่เป็นสองรองใครอย่างแน่นอน"

"แค่คุณสมัครเป็นสมาชิกของที่นี่ แล้วเติมเงินเข้าบัตรให้มากพอ พวกเขาก็มีบริการจัดส่งเดลิเวอรีให้ถึงที่ด้วยซ้ำ"

เมื่อได้ยินดังนั้น ดวงตาของหลินเฟิงก็เป็นประกายขึ้นมาทันที ราวกับดวงดาวที่ส่องแสงระยิบระยับบนท้องฟ้ายามค่ำคืน

แบบนี้มันดีกว่าพวกอาหารสำเร็จรูปตั้งเยอะไม่ใช่หรือไง?