บทที่ 6 เสิ่นเชียนฮุ่ยตาสว่างกะทันหัน

บทที่ 6 เสิ่นเชียนฮุ่ยตาสว่างกะทันหัน

เสิ่นรั่วจิงรับสาย เสียงหวานเจี๊ยบของหญิงสาวก็ดังเจื้อยแจ้วมาจากปลายสาย "ที่รัก ฉันลงมือตรวจดีเอ็นเอให้เธอด้วยตัวเองเลยนะเนี่ย อดหลับอดนอนจนเสียสละเวลานอนหลับพักผ่อนเพื่อความงามไปเลยนะเว้ย จำไว้เลยนะว่าเธอติดหนี้บุญคุณฉันครั้งนึง~"

"อืม"

"ฉันล่ะอิจฉาเธอจริงๆ ที่ได้เกษียณตั้งแต่อายุยังน้อย แล้วก็ใช้ชีวิตสบายๆ ไปวันๆ คนที่เกิดมาเพื่อทำงานหนักอย่างฉันนี่มันน่าสมเพชจริงๆ..."

เสิ่นรั่วจิงพูดแทรกขึ้นมา "ตกลงผลตรวจเป็นยังไงบ้าง?"

"...เป็นพ่อลูกกันจริงๆ! ฉันส่งรายงานผลตรวจฉบับอิเล็กทรอนิกส์ไปที่อีเมลของเธอแล้วนะ!"

"ขอบใจมาก"

เสิ่นรั่วจิงวางสายพลางขมวดคิ้วมุ่น: ถ้าเธอไม่ได้จำคนผิด แล้วทำไมฉู่ฉือเชินถึงจำเธอไม่ได้ล่ะ?

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาค้นหาข่าวเกี่ยวกับฉู่ฉือเชิน

ผลปรากฏว่า อย่าว่าแต่ข่าวเรื่องที่เขาเคยได้รับบาดเจ็บหรือล้มป่วยในอดีตเลย แม้แต่รายงานข่าวในหน้าเศรษฐกิจก็ยังไม่มี

ไม่มีข้อมูลใดๆ เกี่ยวกับฉู่ฉือเชินปรากฏอยู่บนโลกออนไลน์เลย

ทายาทตระกูลฉู่ผู้นี้เปรียบเสมือนบุคคลลึกลับแห่งเมืองไห่

นับตั้งแต่เกิด เขาถูกกำหนดตัวให้เป็นผู้สืบทอดและได้รับการฝึกฝนอย่างลับๆ ตระกูลฉู่เพียงแค่ปล่อยข่าวลือบางอย่างออกมาให้คนภายนอกได้รับรู้เท่านั้น แต่ชื่อและภาพถ่ายของเขากลับไม่เคยถูกเปิดเผยต่อสาธารณชนเลย

มิน่าล่ะ ตลอดห้าปีที่ผ่านมา เธอถึงไม่เคยค้นพบเบาะแสใดๆ เกี่ยวกับเขาเลย

ทันใดนั้น เสิ่นเชียนฮุ่ยก็ขับรถเก๋งเชฟโรเลตออกไปพอดี

เสิ่นรั่วจิงไม่มีเวลาคิดอะไรให้มากความ เธอรีบสตาร์ทมอเตอร์ไซค์แล้วขับตามไปทันที

หลายปีมานี้ แม่ของเธอยอมลดศักดิ์ศรีลงไปทำงานงกๆ ให้กับตระกูลเสิ่นเพื่อหาเงินเลี้ยงครอบครัว ไม่ว่าเธอจะพยายามเกลี้ยกล่อมอย่างไรก็ไร้ผล บางทีวันนี้ แม่ของเธออาจจะได้เห็นธาตุแท้ของคุณนายเสิ่นเสียที

สองแม่ลูกขับรถตามกันเข้าไปในคฤหาสน์ตระกูลเสิ่น

หลังจากจอดรถเสร็จ เสิ่นรั่วจิงก็รีบสาวเท้าเดินตามแม่ของเธอให้ทัน

เมื่อเสิ่นเชียนฮุ่ยเห็นลูกสาว ใบหน้าของเธอก็สว่างวาบขึ้นมาทันที "จิงจิง ลูกคิดได้แล้วใช่ไหม? ดีแล้วล่ะ ต่อไปนี้ลูกควรจะใกล้ชิดกับคุณยายให้มากๆ เข้าไว้นะ ยังไงพวกเราก็เป็นครอบครัวเดียวกัน"

เธอวาดฝันถึงอนาคต "ถ้าคราวนี้แม่ได้เลื่อนตำแหน่งเป็นผู้จัดการทั่วไปล่ะก็ แม่จะฝากฝังตำแหน่งงานในตระกูลเสิ่นให้ลูกด้วยนะ ลูกจะได้มีงานทำเป็นหลักเป็นแหล่งเสียที"

เสิ่นรั่วจิง: ...ไม่จำเป็นเลยสักนิด!

ขณะที่คุยกัน ทั้งสองก็เดินเข้ามาถึงในห้องนั่งเล่น

คุณนายหลินนั่งหน้าตึงอยู่บนที่นั่งประธาน ส่วนคุณนายเสิ่นที่มีผมสีดอกเลาเต็มศีรษะนั้นนั่งอยู่ข้างๆ ใบหน้าของนางประดับไปด้วยรอยยิ้มประจบประแจง กำลังพร่ำพูดอะไรบางอย่างอยู่

เมื่อเห็นเช่นนั้น เสิ่นเชียนฮุ่ยก็ประหลาดใจเล็กน้อย "คุณนายหลินก็มาด้วยเหรอคะเนี่ย? แขกหายากเลยนะคะ"

หลังจากกล่าวทักทายพอเป็นพิธี เธอก็รีบเดินตรงเข้าไปหาคุณนายเสิ่นอย่างกระตือรือร้น "คุณแม่คะ เรื่องตำแหน่งผู้จัดการทั่วไป..."

"เพียะ!"

ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบ คุณนายเสิ่นก็ตวัดฝ่ามือตบหน้าเธอฉาดใหญ่!

แก้มของเธอชาหนึบ เสิ่นเชียนฮุ่ยยืนนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ "คุณแม่?"

คุณนายเสิ่นตวาดลั่น "ไม่ต้องมาเรียกฉันว่าแม่! ฉันผู้เป็นแม่ของแก อบรมสั่งสอนเรื่องมารยาท สอนหนังสือหนังหาและสอนให้แกรู้จักการวางตัวเป็นคนดี แต่ฉันไม่เคยสอนให้แกเป็นแม่คนแบบนี้! แกตามใจเสิ่นรั่วจิงจนเสียนิสัย กลายเป็นคนไม่เห็นหัวใครแบบนี้ไง มันถึงได้ไปก่อเรื่องใหญ่โตขนาดนี้!..."

หลังจากที่คุณนายเสิ่นเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในงานเลี้ยงของตระกูลฉู่ให้ฟัง น้ำตาของเสิ่นเชียนฮุ่ยก็เอ่อล้นออกมา "คุณแม่คะ มันต้องมีเรื่องเข้าใจผิดแน่ๆ จิงจิงไม่ใช่คนแบบนั้นนะคะ!"

เสิ่นรั่วจิงที่ยืนอยู่ข้างๆ หลุบตาดอกท้อลงพลางถอนหายใจแผ่วเบา

เธออุตส่าห์คิดว่าหลังจากที่แม่ของเธอโดนตบหน้าไปฉาดหนึ่งแล้ว จะยอมตาสว่างรับรู้ความเป็นจริงเสียที แต่ไม่นึกเลยว่ายัยจิ้งจอกเฒ่านี่จะใช้คำพูดแค่ไม่กี่คำ มาล้างสมองเสิ่นเชียนฮุ่ยได้อีกครั้ง

แต่แม่ผู้แสนจะหัวอ่อนของเธอก็ขึ้นชื่อเรื่องการปกป้องลูกสาวแบบสุดลิ่มทิ่มประตูอยู่แล้ว

แม้แต่ตอนที่เธอท้องไม่มีพ่อจนถูกไล่ออกจากตระกูล แม่ของเธอก็ไม่เคยปริปากดุด่าหรือตำหนิเธอเลยแม้แต่คำเดียว

ในฐานะเด็กกำพร้า เธอโหยหาความรักความอบอุ่นจากครอบครัวเป็นที่สุด

ทั้งจากตัวคุณยายเอง และที่สำคัญที่สุดคือจากตัวแม่ของเธอเอง

คุณนายเสิ่นถอนหายใจ "ไม่ว่ามันจะเป็นเรื่องเข้าใจผิดอะไรก็ตาม แต่ความจริงก็คือนังเด็กนั่นมันไปทำร้ายร่างกายคุณหนูหลินเข้าแล้ว! เลิกพูดจาเหลวไหลได้แล้ว ตอนนี้ตระกูลฉู่กำลังโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ถ้าเราอยากจะยุติเรื่องนี้ เราก็ต้องขอโทษคุณนายหลินซะ!"

เสิ่นเชียนฮุ่ยหันไปมองคุณนายหลินที่กำลังนั่งอยู่บนโซฟาเดี่ยว

ทว่าคุณนายหลินกลับก้มหน้าลงพลางแสร้งทำสีหน้าประหลาดใจ "อุ๊ย ทำไมรองเท้าฉันถึงมีรอยเปื้อนได้ล่ะเนี่ย?"

ร่างของเสิ่นเชียนฮุ่ยแข็งทื่อ

คุณนายเสิ่นเอ่ยเตือนสติ "มัวยืนบื้ออยู่ทำไมล่ะ? รีบเข้าไปเช็ดรองเท้าให้คุณนายหลินสิ!"

เสิ่นเชียนฮุ่ยหันขวับกลับมา มองคุณนายเสิ่นด้วยสายตาเหลือเชื่อ

คุณนายเสิ่นหลุบตาลง แล้วจู่ๆ ก็ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว "ฉันอุตส่าห์อ้อนวอนคุณนายหลินตั้งนานสองนาน กว่าท่านจะยอมรับปากว่า ขอแค่แกยอมขอโทษอย่างจริงใจและแสดงความรับผิดชอบออกมา ท่านก็จะยอมปล่อยรั่วจิงไป ฉันรู้ว่าแกเป็นคนหยิ่งทะนง ฆ่าได้หยามไม่ได้ เป็นความผิดของฉันเองที่สั่งสอนแกมาไม่ดี ถ้าแกไม่ยอมเช็ด งั้นฉันจะเป็นคนเช็ดให้ท่านเอง..."

เมื่อเห็นว่าคุณนายเสิ่นทำท่าจะทรุดตัวลงนั่งยองๆ เข่าของเสิ่นเชียนฮุ่ยก็อ่อนยวบลงด้วยความตกใจ "คุณแม่คะ!"

แต่วินาทีต่อมา ท่อนแขนของเธอก็ถูกใครบางคนคว้าเอาไว้แน่น

เสิ่นรั่วจิงประคองแม่ของเธอให้ลุกขึ้น ดวงตาดอกท้อมองไปที่คุณนายเสิ่นด้วยรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก แฝงแววเย้ยหยันอยู่ในที

ขาของคุณนายเสิ่นงอลงเล็กน้อย ในจังหวะนี้ นางจะคุกเข่าก็ไม่ได้ จะยืนก็ไม่ลง แถมอารมณ์ดราม่าที่เพิ่งบิ้วท์ขึ้นมาก็สะดุดกึกไปดื้อๆ

นางถลึงตาใส่เสิ่นรั่วจิงด้วยความเคียดแค้น

นังตัวดีนี่ดันไปล่วงเกินตระกูลหลินเข้า คุณนายหลินรับปากกับนางไว้แล้วว่า ขอเพียงนางยอมร่วมมือกับคุณนายหลิน เพื่อฉีกหน้าและเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเสิ่นเชียนฮุ่ยให้จมดิน คุณนายหลินก็จะไม่ผูกใจเจ็บกับตระกูลเสิ่น

ส่วนนังเสิ่นรั่วจิงน่ะเหรอ จะเป็นจะตายยังไงก็ช่างหัวมันสิ!

คุณนายเสิ่นยืดตัวขึ้นยืนตรง จากนั้นก็คว้ามือของเสิ่นเชียนฮุ่ยมากุมไว้ แสร้งทำเป็นห่วงใย "เชียนฮุ่ย ฉันรู้ว่าแกรู้สึกคับแค้นใจ เห็นแกเป็นแบบนี้ ฉันเองก็ปวดใจเหมือนกัน! แต่แกต้องเห็นแก่ตระกูลเสิ่นบ้างสิ! หรือถึงแม้ว่าแกจะไม่ทำเพื่อตระกูลเสิ่น แต่แกก็ต้องเห็นแก่รั่วจิงมันนะ! ลำพังแค่ต้องเลี้ยงลูกคนเดียวมันก็ลำบากมากพออยู่แล้ว นี่ยังต้องมาถูกตระกูลฉู่หมายหัวอีก..."

เพื่อจิงจิง... น้ำตาของเสิ่นเชียนฮุ่ยร่วงเผาะเป็นสาย "ไม่ต้องพูดอะไรแล้วค่ะ หนูจะเช็ดให้เอง..."

เสิ่นรั่วจิงขมวดคิ้ว "ต่อให้แม่เช็ดไปก็ไม่มีประโยชน์หรอกค่ะ ตระกูลหลินไม่ยอมปล่อยพวกเราไปง่ายๆ หรอก"

ร่างของเสิ่นเชียนฮุ่ยสั่นเทาเล็กน้อย "จิงจิง ไม่เป็นไรลูก ไม่ต้องห่วงนะ คุณยายของลูกไม่มีทางโกหกพวกเราหรอกจ้ะ"

เสิ่นรั่วจิงกำหมัดแน่น รู้ดีว่าพูดอะไรไปตอนนี้ก็ป่วยการ จึงปิดปากเงียบ

เสิ่นเชียนฮุ่ยดึงกระดาษทิชชู่ออกจากกล่องบนโต๊ะกระจก แล้วค่อยๆ ย่อตัวลงครึ่งนั่งครึ่งคุกเข่าตรงหน้าคุณนายหลิน

เธอยื่นมืออันสั่นเทาออกไป ยกเท้าของคุณนายหลินขึ้นมาวางพาดบนเข่าของตัวเอง บรรจงเช็ดทำความสะอาดรอยเปื้อนบนรองเท้าอย่างระมัดระวัง แล้วจึงเอ่ยปาก "คุณนายหลิน ฉันขอโทษค่ะ"

"..."

คุณนายหลินก้มลงมองเสิ่นเชียนฮุ่ย สามีของนางเคยแอบรักเสิ่นเชียนฮุ่ยสมัยยังหนุ่มสาว ซึ่งเรื่องนี้เป็นสิ่งที่คอยกวนใจคุณนายหลินมาโดยตลอด บัดนี้เมื่อเห็นอีกฝ่ายต้องยอมก้มหัวให้ นางก็เผยรอยยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจในที่สุด

คุณนายเสิ่นรีบเอ่ยถาม "คุณนายหลิน ท่านหายโกรธแล้วใช่ไหมคะ?"

คุณนายหลินชักเท้ากลับแล้วตอบยิ้มๆ "ใช่ ฉันจะไปบอกตระกูลฉู่ให้ ว่าตระกูลเสิ่นได้ไล่พวกหล่อนออกจากบ้านไปตั้งนานแล้ว และเรื่องนี้ก็ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับตระกูลเสิ่นเลย ส่วนครอบครัวของพวกหล่อน... ตระกูลฉู่ไม่มีทางปล่อยไปแน่! คุณนายเสิ่น ตระกูลเสิ่นมีข้อขัดข้องอะไรไหมคะ?"

คุณนายเสิ่นรีบละล่ำละลักตอบ "ไม่มีข้อขัดข้องอะไรเลยค่ะ! ฉันลบชื่อนังเด็กนั่นออกจากทะเบียนบ้านไปตั้งแต่ห้าปีที่แล้ว พวกเราตัดขาดกันไปตั้งนานแล้วค่ะ..."

เสิ่นเชียนฮุ่ยมองดูคนทั้งสองด้วยความตกตะลึง เมื่อได้ยินบทสนทนาของพวกเขาก็แทบไม่เชื่อหูตัวเอง

เมื่อกี้แม่ของเธอพูดว่าอะไรนะ?

วินาทีนั้นเอง ท่อนแขนของเธอก็ถูกใครบางคนพยุงขึ้น แล้วดึงตัวเธอให้ลุกขึ้นยืน

ดวงตาของเสิ่นรั่วจิงมืดหม่นดุจรัตติกาล ราวกับอสูรกายจากขุมนรก น้ำเสียงของเธอเย็นเยียบจับขั้วหัวใจ:

"แม่คะ ตอนนี้แม่เชื่อในสิ่งที่หนูพูดหรือยัง?"

"ถ้าแม่เชื่อแล้ว ก็ถอยออกไปห่างๆ หน่อยเถอะค่ะ เดี๋ยวจะ... โดนลูกหลงไปด้วย"