ตอนที่ 6 เพลิงราคะปฐมกาล

ตอนที่ 6 เพลิงราคะปฐมกาล

ติงส่วงหัวเราะเบาๆ จู่ๆ ก็นึกถึงครั้งแรกของตนเองกับหรงปิง เขารู้สึกว่าหรงปิงไม่ใช่สาวบริสุทธิ์ไม่ใช่เพราะไม่มีเลือดออก และความแน่นก็ไม่ได้ต่างจากเซียวเม่ยวันนี้ แต่ความรู้สึกตอนทำกับหรงปิงมันดูเชี่ยวชาญเกินไป ท่าทางต่างๆ ดูไม่ขัดเขิน ยิ่งตอนที่เขาเสร็จไวไม่ถึงนาที เขาเห็นสายตาดูแคลนวูบหนึ่งในตาของนาง แม้นางจะซ่อนมันไว้ดีแต่เขาก็สังเกตเห็น

เขาสะดุ้งตื่นจากภวังค์เหมือนจะนึกอะไรออก ทุกครั้งที่ทำกับหรงปิง ร่องรักของเธอก็แน่นเหมือนสาวบริสุทธิ์ตลอดเวลา หรืออาจจะแน่นกว่าด้วยซ้ำ ก่อนหน้านี้เขาเคยทำแค่กับหรงปิงเลยไม่มีตัวเปรียบเทียบ คิดว่าเพราะของตัวเองใหญ่เลยแน่น แต่พอทำกับเซียวเม่ย เขาเห็นได้ชัดว่าตอนท้ายๆ ของเซียวเม่ยมันเริ่มมีการขยายตัวบ้าง

เขาตบหน้าเรียกสติ ช่างเถิด คิดไปก็กลับไปไม่ได้ อีกอย่างเขาเพิ่งได้จัดการสตรีไปไม่กี่คนเอง ไว้ลองกับคนอื่นเพิ่มแล้วค่อยมาวิจัยต่อแล้วกัน ตอนนี้ดูแผงควบคุมก่อนดีกว่า

> ชื่อ: เซียวเหยียน (ติงส่วง)

> ระดับ: คุรุ

> แต้มข้ามมิติ: 20

> ระดับการข้ามมิติ: F

> เคล็ดวิชา: คัมภีร์หัวใจจักรพรรดิรัญจวน: ขั้น 2 (0/10,000), คัมภีร์สยบดรุณี: ขั้น 1 (1/5)

> ทักษะ: สะกดจิตครั้งเดียวทิ้ง x3

> ไอเทม: เพลิงราคะปฐมกาล (0/2)

> อาวุธเทพ: กระเป๋ามิติอนันต์

> คุณลักษณะ: มหาเศรษฐี (มีผลเฉพาะโลกสัประยุทธ์ทะลุฟ้า)

> รางวัลสะสม: ทักษะระดับ F x2, สุ่มทองคำ x6

> ทาสวิญญาณในโลกนี้: เซียวเม่ย

> เงื่อนไขออกจากโลกนี้: 10,000 แต้ม (ครั้งแรกลดเหลือ 1,000 แต้ม)

"อืม ดีมาก ได้มา 20 แต้ม ก้าวแรกสู่การกลับความจริง" เขาดีใจที่คิดว่าจะได้กลับไปเล่นบทบาทสมมติกับหรงปิงอีกครั้ง แล้วถามระบบ "ระบบ หากฉันกลับโลกความจริง เวลาที่นี่จะเป็นอย่างไร?"

"โฮสต์ ก่อนที่คุณจะเคลียร์โลกนี้สำเร็จ เวลาจะหยุดนิ่งสนิทแบบไม่มีวินาทีคลาดเคลื่อน แต่หากเคลียร์สำเร็จ โลกนี้จะกลายเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายคุณ คุณจะควบคุมเวลาได้ตามใจนึก"

ติงส่วงเบาใจลง อย่างน้อยโลกนี้ก็จะไม่เปลี่ยนไปตอนเขาไม่อยู่ ส่วนเรื่องเคลียร์โลก? ปล่อยไปตามกรรมเถอะ หากต้องเดินตามเนื้อเรื่องเป๊ะๆ คงต้องอยู่เป็นสิบปี เขาไม่กะจะอยู่ที่นี่นานขนาดนั้น

เขาอ่านต่อ พบว่าคัมภีร์หัวใจจักรพรรดิรัญจวนเลื่อนเป็นขั้น 2 แล้ว แต่เห็นค่าประสบการณ์ถัดไปแล้วอยากจะร้องไห้ นี่มันเพิ่มทีละพันเท่าเลยหรือ? เมื่อไหร่จะเต็มเนี่ย? แล้วเต็มที่กี่ชั้น? ไม่ใช่ต้องเลื่อนไปร้อยชั้นจนแก่ตายคาเตียงหรอกนะ นี่มันงานหนักชัดๆ

"ระบบ คัมภีร์นี้มีกี่ชั้นกันแน่?"

"ขออภัยโฮสต์ ระบบไม่มีข้อมูลรายละเอียดของวิชานี้"

ช่างหัวมัน! แต่เขาสังเกตเห็นว่าคัมภีร์ขั้น 2 มีความสามารถเพิ่มขึ้น: สร้าง "เพลิงราคะปฐมกาล" ในร่างได้

หากปล่อยเพลิงนี้ผ่านการปล่อยข้างในสู่ตัวสตรี จะสามารถควบคุมวิญญาณนางได้ทันที และหากถอนเพลิงออกมาการควบคุมก็จะสิ้นสุด จำนวนคนที่คุมได้ขึ้นอยู่กับระดับวิชา

ในช่องเก็บของเขามีเพลิงราคะปฐมกาล (0/2) แสดงว่าคุมได้ 2 คน ส่วนคัมภีร์สยบดรุณีจะเลื่อนระดับตามจำนวนคนที่ถูกควบคุมหรือคนที่ฝึกวิชานี้ ตอนนี้เขามีเซียวเม่ยเป็นทาสวิญญาณแค่คนเดียว เขาเริ่มสงสัยว่าเขาคุมนางได้ยังไงในเมื่อระดับต่างกันไม่ถึง 10 เลเวล? หรือว่าหากทำนานพอจนรอบเดินวิชาถึงที่กำหนดจะข้ามกฎเรื่องเลเวลได้?

เขาสอบถามระบบจนเข้าใจว่า การคุมเซียวเม่ยทำได้เพราะ "ขอบเขตพลัง" ของเขาสูงกว่านาง (เขาเป็นคุรุ นางเป็นแค่ศิษย์ยุทธ์) ไม่เกี่ยวกับเลเวลเป๊ะๆ ตราบใดที่อยู่คนละช่วงใหญ่ (ทุก 10 เลเวลคือหนึ่งช่วง) ก็คุมได้เลย

ติงส่วงยิ้มเจ้าเล่ห์ นึกถึงตอนเซียวซวินเอ๋อร์กลับมา หากเขาจัดการนางได้นางก็จะกลายเป็นของเขาโดยสมบูรณ์

"โฮสต์ กรุณาเก็บรอยยิ้มหื่นกามนั่นด้วย คุณมีสิทธิ์สุ่มทักษะ F สองครั้ง และสุ่มทองคำหนึ่งครั้ง จะเริ่มเลยไหม?"

เขาหงุดหงิดนิดหน่อยที่โดนขัดจังหวะจินตนาการ แต่ก็ช่างเถอะ เขาตัดสินใจสุ่มแค่ทักษะก่อน ส่วนสุ่มทองคำจะเก็บไว้ลุ้นทีเดียว

"สุ่มทักษะสองครั้ง รางวัลทองคำเก็บไว้ก่อน"

"กำลังสุ่ม... ยินดีด้วยได้รับ ทักษะประเมิน และ ทักษะปกปิด"

> ทักษะประเมิน (ระดับ F): ประเมินไอเทมระดับไม่เกิน F และประเมินสิ่งมีชีวิตที่ระดับไม่เกินตนเอง

> ทักษะปกปิด (ระดับ F): กางม่านพลังทรงกลมรัศมี 10 เมตร ปกปิดข้อมูลทั้งหมดข้างในไม่ให้สิ่งมีชีวิตที่ระดับสูงกว่าตนหนึ่งช่วงใหญ่ตรวจพบ

ติงส่วงรู้สึกว่ามันเจ๋งมาก โดยเฉพาะทักษะปกปิด นี่มันอาวุธสำหรับแอบแซ่บชัดๆ! เขาเริ่มศึกษาระบบควบคุมวิญญาณ พบว่ามันคือการทำให้เป้าหมายจงรักภักดีต่อเจ้านายอย่างถึงที่สุด ไม่มีการทรยศ และเจ้านายจะรับรู้ตำแหน่งของทาสได้ เขาเห็นว่าเซียวเม่ยกลับถึงห้องแล้ว แต่ไม่รู้ว่านางหลับหรือยัง

ตัดไปที่เซียวเม่ย นางถึงห้องแล้วแต่ยังรู้สึกแฉะระหว่างขา นางใช้มือล้วงเข้าไปในร่องรักควักน้ำรักของเขาออกมาแล้วชิมมันด้วยความรัญจวน นางอยากจะโดนอีกรอบแต่พี่ชายดันไล่นางออกมาเสียก่อน

จริงๆ คือนางเขินจนวิ่งออกมาเอง พอพ้นประตูน้ำรักก็ไหลย้อยจนนางต้องหนีบขาไว้ตลอดทาง กลับมาถึงห้องแรงเสียดสีจากต้นขาทำให้นางกลับมามีอารมณ์อีกครั้ง

"อ๊า... พี่... อีกรอบเถิด... ครั้งนี้เม่ยเอ๋อร์อยากให้พี่ใส่แรงเต็มที่เลย..." นางนอนดิ้นบนเตียง ใช้มือช่วยตัวเองแต่ก็ยังรู้สึกว่างเปล่า สายตาเหลือบไปเห็นเทียนไขบนโต๊ะ "ไม่ใหญ่เท่าของพี่ แต่ก็น่าจะพอแก้ขัดได้"

นางหยิบเทียนเล่มใหม่มาแล้วสอดใส่เข้าไปทันที

"อ๊า~ พี่... พี่ใส่เข้ามาอีกแล้ว... ทำไมพี่เล็กลงล่ะ~ หรือเม่ยเอ๋อร์ขยี้จนมันเล็กลงแล้ว? อื้อ..." นางพูดจาลามกพลางขยับเทียนเข้าออก

ครึ่งชั่วโมงผ่านไปนางก็ถึงจุดสุดยอดอีกครั้ง นางสังเกตเห็นพลังในร่างเดินเครื่องเอง "ที่แท้พี่ไม่ได้หลอกนี่นา สอนวิชาให้จริงๆ ด้วย" นางหน้าแดงอีกรอบ

แต่นางรู้สึกว่ามันเดินเครื่องช้ามาก หากทำเองสามชั่วโมงได้แค่รอบเดียว แต่ตอนอยู่กับพี่มันเร็วมาก นางพยายามเร่งเครื่องเองแต่ทำไม่ได้ ดูเหมือนวิชานี้หากไม่อยู่กับเขาก็แทบไม่มีผลเลย "พี่นิสัยไม่ดี พี่ขี้โกง"

นางยิ่งคิดก็ยิ่งฟุ้งซ่าน พี่มักจะอยู่กับซวินเอ๋อร์ ซวินเอ๋อร์สวยขนาดนั้นต้องเคยทำกันแน่ๆ พอซวินเอ๋อร์ไม่อยู่พี่เลยมาหลอกกินตับนางแทน นางเป็นแค่ตัวแทนใช่ไหม?

คิดไปคิดมาน้ำตาก็เริ่มไหลด้วยความอิจฉา นางอิจฉาทุกอย่างที่เป็นซวินเอ๋อร์ ทั้งความสวย พรสวรรค์ และการที่ได้อยู่กับพี่ตลอดเวลา นางคิดว่าตนเองเป็นคนแรกที่ได้ทำกับพี่คงจะดีใจ แต่พอคิดลึกๆ นางก็กลัวว่าตัวเองเป็นแค่เงา

สุดท้ายนางก็ร้องไห้จนหลับไป

หากติงส่วงรู้สิ่งที่นางคิด เขาคงจะตะโกนว่า "ปรักปรำกันชัดๆ!" แล้วจับนางกดลงเตียงเพื่อสั่งสอนอีกรอบ พร้อมบอกความจริงว่าเขายังไม่ได้แอ้มซวินเอ๋อร์ หรือแม้แต่เห็นหน้าตัวจริงด้วยซ้ำ

ทว่าเซียวเม่ยไม่มีทางรู้เรื่องนั้นเลย

...