บทที่ 110: แพะตัวเมียท้องจริงๆ ด้วย! วิธีเพิ่มประสิทธิภาพการขนส่ง!

"รบกวนรอสักครู่นะครับ นอกจากเรื่องแพะแล้ว ช่วยเตรียมความรู้ด้านสัตวแพทย์มาให้ผมด้วยนะครับ"

ซูฮั่นปฏิเสธการสื่อสารไปก่อน และส่งผ่านความต้องการของเขาไปยังเจ้าหน้าที่ของประเทศมังกร

เป็นไปตามคาด การสื่อสารถูกตัดไปอย่างรวดเร็ว

ภายในห้องวิจัยกลยุทธ์แห่งประเทศมังกร เหล่าผู้เชี่ยวชาญกำลังรวบรวมข้อมูลกันอย่างขะมักเขม้น

ตัวอย่างเช่น ปัญหาทั่วไปที่พบบ่อยในแพะ

ตัวอย่างเช่น โรคบางชนิดที่หมาป่าอาจเผชิญ

นอกจากนี้ ข้อมูลเกี่ยวกับการทำให้จามรีเชื่อง ตลอดจนปัญหาและโรคทั่วไปของพวกมัน ก็ถูกเพิ่มเข้าไปด้วย

นี่คือข้อมูลใหม่ล่าสุดที่เหล่าผู้เชี่ยวชาญเพิ่งได้รับมา

ในเมื่อมีสิ่งมีชีวิตคล้ายจามรีอาศัยอยู่ในเทือกเขาหิมะหมาป่าทึบอันหนาวเหน็บ พวกมันก็มีแนวโน้มที่จะมีอยู่ในดินแดนเถื่อนเช่นกัน

ในแง่ของความสามารถในการขนส่ง

วัวนั้นแข็งแกร่งกว่าแพะมาก

พูดตรงๆ เลยนะ ถ้าเทพซูสามารถทำให้ฝูงวัวเชื่องได้ล่ะก็ ในอนาคตเขาก็จะสามารถเดินทางไปค้นหาทรัพยากรไกลๆ ได้บ่อยขึ้น

ยี่สิบนาทีต่อมา

ข้อมูลทั้งหมดถูกรวบรวมเสร็จเรียบร้อย

ซูฮั่นได้รับคำขอสื่อสารอีกครั้ง

เมื่อเขากดรับสาย ไฟล์ข้อมูลโดยละเอียดเกี่ยวกับแพะก็ปรากฏขึ้นแก่สายตา

คราวนี้ก็ยังคงเป็นไฟล์สไลด์โชว์ (PPT) เหมือนเดิม

ส่วนแรกอธิบายถึงโครงสร้างร่างกายของแพะและปัญหาทั่วไปที่อาจพบเจอ

ส่วนที่สองเป็นความรู้ด้านสัตวแพทย์ ซึ่งรวมถึงโรคทั่วไปของแกะ หมาป่า และวัว ตลอดจนข้อมูลบางส่วนเกี่ยวกับสมุนไพรจีนและการผ่าตัด

ส่วนนี้มีรายละเอียดมากที่สุด

โดยเฉพาะการประยุกต์ใช้สมุนไพรจีน ถึงขนาดยังระบุปริมาณที่ต้องใช้ไว้อย่างชัดเจน

แถมยังมีสมุนไพรทดแทนอีกมากมาย และแหล่งที่จะหาสมุนไพรเหล่านั้นได้

แม้กระทั่งยังมีคำอธิบายวิธีบรรเทาอาการปวดในกรณีที่ไม่มีสมุนไพรเลยจริงๆ

เห็นได้ชัดเลยว่าเจ้าหน้าที่ทุ่มเทกันมากแค่ไหน

ซูฮั่นพยักหน้ารับรัวๆ ขณะที่ดูข้อมูล พลางอุทานชื่นชมว่าเจ้าหน้าที่นี่เก่งกาจจริงๆ

ส่วนสุดท้ายเป็นเรื่องของโภชนาการ

ส่วนนี้ให้รายละเอียดเกี่ยวกับองค์ประกอบอาหารสำหรับแพะ หมาป่า และวัว

โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับแพะและวัว

ถ้าพวกมันได้กินหญ้าอัลฟัลฟาเป็นประจำ ไม่เพียงแต่จะดีต่อร่างกายเท่านั้น แต่มันยังอุดมไปด้วยวิตามินต่างๆ อีกด้วย

ในกรณีที่ไม่มีอาหารสัตว์แบบสำเร็จรูป

หญ้าอัลฟัลฟาคืออาหารสัตว์ที่ดีที่สุด!

การสนทนาสามสิบวินาทีสิ้นสุดลง

ซูฮั่นยืนนิ่งอยู่กับที่ ย่อยความรู้ที่เขาเพิ่งได้รับมา

การปลีกวิเวก

การเกลียดสภาพแวดล้อมที่เสียงดัง

แม้กระทั่งการไม่ยอมกลับเข้าคอกแพะในตอนกลางคืน

นี่มันเป็นสัญญาณของการตั้งท้องชัดๆ!

ซูฮั่นดีใจสุดขีด เขาหันไปมองแพะตัวเมียที่อยู่ข้างๆ แล้วอุทานว่า "นี่แกท้องเหรอเนี่ย?"

ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตกอยู่ในสภาวะแห่งความปิติยินดี

แพะตัวเมียตั้งท้อง

นี่มันข่าวดีสุดๆ ไปเลย

โดยทั่วไปแล้ว แพะตัวเมียสามารถอุ้มท้องลูกแพะได้ 1-3 ตัว

ถ้าคิดถัวเฉลี่ยที่ 2 ตัว

แพะตัวเมียสองตัวนี้ก็สามารถให้กำเนิดลูกแพะได้ถึง 4 ตัว

เมื่อผลผลิตเพิ่มขึ้น ไม่เพียงแต่จะมีเนื้อแพะกินอย่างเหลือเฟือเท่านั้น แต่ยังมีนมแพะให้ดื่มอีกด้วย

ช่างน่าตื่นเต้นอะไรเช่นนี้

อย่างไรก็ตาม เพื่อให้แน่ใจว่าไม่ได้ดีใจเก้อ

ซูฮั่นก็ยังคงตรวจสอบด้วยตัวเองอีกครั้ง

ในที่สุด หลังจากตรวจสอบอย่างละเอียด เขาก็พบว่าแพะตัวเมียทั้งสองตัวตั้งท้องจริงๆ

พวกมันอุ้มท้องมาได้ประมาณหนึ่งเดือนแล้ว!

"ดูเหมือนว่าจะได้เวลาจัดห้องสวีทหรูๆ ให้พวกแกแล้วสิ..."

ซูฮั่นตบหัวแพะตัวเมียเบาๆ เตรียมตัวจะขยายและสร้างคอกแพะที่กว้างขวางกว่าเดิมให้พวกมัน

พวกที่กำลังตั้งท้องสมควรได้รับการปฏิบัติเป็นพิเศษเสมอ

ยังไงซะ ก็ต้องให้แพะตัวเมียอยู่สบายก่อน พวกมันถึงจะคลอดลูกแพะที่แข็งแรงออกมาได้

เขาถกแขนเสื้อขึ้น เตรียมพร้อมลุยงาน

ซูฮั่นตั้งใจจะสร้างคอกแพะแห่งใหม่ไว้ข้างๆ คอกเก่า

ด้วยวิธีนี้ เขาไม่เพียงแต่จะสร้างกำแพงน้อยลงหนึ่งด้านเท่านั้น แต่ยังทำความสะอาดได้ง่ายขึ้นอีกด้วย

พื้นดินที่เพิ่งจะโดนฝนตกใส่แล้วก็มาโดนความเย็นจนแข็งตัวไปสองวัน ตอนนี้มันแข็งโป๊กราวกับก้อนอิฐ

การขุดด้วยวิธีธรรมดามันทั้งกินเวลาและกินแรง

ดังนั้น เขาจึงสามารถจุดไฟเพื่อทำให้ดินชั้นบนอ่อนตัวลงก่อน ซึ่งจะช่วยให้ขุดได้ง่ายขึ้นเยอะ

แน่นอนว่าการเผาแค่แป๊บเดียวคงไม่ได้ผล มันต้องใช้เวลาอย่างน้อยสี่ชั่วโมง

ดังนั้น หลังจากก่อกองไฟเสร็จ ซูฮั่นก็ออกไปข้างนอกพร้อมกับขวาน

ระหว่างทาง

มีลูกหมาป่าสองตัวขนาบซ้ายขวา ราวกับเป็นบอดี้การ์ดส่วนตัว

แต่หลังจากเดินไปได้สักพัก เอ้อร์ฮาก็ปลีกตัวออกจากกลุ่มและไปวิ่งเล่นตามลำพัง

วันนี้อากาศแจ่มใส เหมาะแก่การทำงานมาก

ซูฮั่นใช้เวลาตลอดทั้งช่วงเช้าไปกับการตัดไม้ เสียงทุบต้นไม้ในห้องถ่ายทอดสดแทบจะไม่หยุดพักเลย

ช่วงบ่าย เขาก็เริ่มขุดรากฐานสำหรับการก่อสร้าง

พื้นดินหลังจากถูกเผาแล้ว ไม่ได้แข็งอีกต่อไปจริงๆ ด้วย และสามารถขุดขึ้นมาได้อย่างง่ายดาย

เมื่อขุดรากฐานเสร็จ ก็สามารถดำเนินการก่อสร้างต่อได้เลย

คอกแพะที่สร้างขึ้นในครั้งนี้ กว้างขวางกว่าคอกข้างๆ ถึงสองเท่า และถูกแบ่งออกเป็นห้องส่วนตัวสองห้อง

ถ้าแพะตัวเมียตัวอื่นๆ เกิดตั้งท้องขึ้นมาในภายหลัง ก็สามารถย้ายพวกมันเข้ามาได้เลย จะได้ไม่ต้องมานั่งขยายคอกใหม่อีกรอบ

กำแพงด้านนอกยังคงเป็นแบบสามชั้น

ด้านใน หลังจากปูพื้นเสร็จแล้ว ก็มีการนำหญ้าแห้งจำนวนมากไปปูไว้ตามมุมต่างๆ

จากนั้น ก็ถึงเวลาติดตั้งประตูไม้และช่องระบายอากาศ

หลังจากวุ่นวายกับการทำงานมาพักใหญ่

ช่วงเวลาเย็นย่ำก็มาเยือนโดยไม่รู้ตัว

ซูฮั่นจัดเตรียมอาหารสัตว์และน้ำสะอาดให้แพะตัวเมีย จากนั้นก็ออกไปข้างนอกกับเอ้อร์โก่ว

ก่อนหน้านี้ เขาเก็บรวบรวมหญ้ามาให้แบบสุ่มๆ

โดยพื้นฐานแล้ว แพะก็กินอะไรก็ได้ที่มี

แต่หลังจากอ่านข้อมูลที่เจ้าหน้าที่ของประเทศมังกรเตรียมมาให้ เขาก็ตระหนักได้ว่าแพะจำเป็นต้องกินหญ้าอัลฟัลฟา

และหญ้าชนิดนี้ก็มีอยู่เพียบที่ชายฝั่งทิศเหนือของทะเลสาบ

เมื่อมาถึงชายฝั่งทิศเหนือ ซูฮั่นก็พบว่าใบของหญ้าอัลฟัลฟาเปลี่ยนเป็นสีเขียวเข้มแล้ว

อีกไม่นาน พวกมันก็จะเปลี่ยนเป็นสีเหลือง หรือแม้กระทั่งร่วงหล่นลงมา

"โชคดีนะเนี่ยที่วันนี้ได้ความรู้มาเยอะ ไม่อย่างนั้นหญ้าอัลฟัลฟาพวกนี้คงสูญเปล่าแน่ๆ..."

ซูฮั่นหยิบมีดสั้นออกมาและเริ่มเก็บเกี่ยว

ส่วนที่มีคุณค่าทางโภชนาการมากที่สุดของหญ้าอัลฟัลฟาก็คือใบของมัน

ดังนั้น ช่วงเวลาที่หญ้าอัลฟัลฟามีค่ามากที่สุดก็คือตอนที่ใบของมันยังไม่ร่วงหล่นนี่แหละ

แม้ว่าตอนนี้จะเริ่มเก็บเกี่ยวช้าไปหน่อย แต่มันก็ยังไม่สายเกินไปหรอก

ฟึ่บ

ฟึ่บ

ซูฮั่นเก็บเกี่ยวหญ้าอัลฟัลฟากำแล้วกำเล่า

เมื่อตะกร้าสะพายหลังใบหนึ่งเต็ม เขาก็เปลี่ยนไปใส่อีกใบ

ใช้เวลาไม่ถึงสิบนาที

ตะกร้าสะพายหลังบนหลังเอ้อร์โก่วและตะกร้าสะพายหลังที่ซูฮั่นนำมา ก็เต็มไปด้วยหญ้าอัลฟัลฟา

"เอ้อร์ฮา ต้าฮุย..."

"กลับบ้านกันได้แล้ว"

เมื่อซูฮั่นตะโกนเรียก

เจ้าตัวเล็กสองตัวก็วิ่งเหยาะๆ มาจากพงหญ้าที่อยู่ไกลออกไป

ตอนนี้พวกมันตัวใหญ่กว่าเดิมถึงสองเท่าแล้ว

เวลาที่พวกมันวิ่ง ดูน่าเกรงขามจริงๆ

กลับมาถึงบ้าน

ซูฮั่นก็เอาหญ้าอัลฟัลฟาไปให้แพะตัวเมียกิน

ต่างจากการให้อาหารครั้งก่อนๆ คราวนี้พวกมันแค่ดมๆ ดูก่อน จากนั้นก็เริ่มสวาปามคำโตๆ

เห็นได้ชัดเลยว่าแพะชอบหญ้าอัลฟัลฟาเอามากๆ

ถ้าเป็นแบบนั้น เขาคงต้องตุนมันไว้เยอะๆ แล้วล่ะ

ไม่อย่างนั้น พออากาศเริ่มหนาว

ใบหญ้าอัลฟัลฟาก็จะเหี่ยวเฉาและร่วงหล่นลงมา และการเก็บเกี่ยวในตอนนั้นก็จะมีคุณค่าทางโภชนาการน้อยกว่าตอนนี้มาก

แต่ผลที่ตามมาก็คือ เขาจะต้องสร้างที่สำหรับเก็บหญ้าพวกนี้ด้วย

เพื่อป้องกันไม่ให้สภาพอากาศที่เลวร้ายอย่างลมและฝนมาทำลายเสบียง

ซูฮั่นตบหัวแพะตัวเมียทั้งสองตัวเบาๆ แล้วหันหลังกลับไปตัดหญ้าต่อพร้อมกับเอ้อร์โก่ว

เขายุ่งอยู่จนถึงสองทุ่มถึงจะได้กลับ

แต่หญ้าที่เก็บเกี่ยวมาได้นั้นยังไม่เป็นที่น่าพอใจนัก ได้มาแค่ประมาณสามสิบตะกร้าสะพายหลังเท่านั้น

สำหรับคนอื่น แค่นี้อาจจะถือว่าเยอะมากแล้ว

แต่ซูฮั่นยังไม่พอใจหรอก

เขาจะเสียเวลาไปกับการเก็บหญ้าเยอะๆ ไม่ได้หรอกนะ

แล้วมันมีวิธีไหนที่จะช่วยเพิ่มประสิทธิภาพได้บ้างล่ะ?

ในแง่ของการเก็บเกี่ยว เขาสามารถใช้มีดสั้นมาทำเป็นเคียวแบบง่ายๆ ได้ ความเร็วก็น่าจะเพิ่มขึ้นอีกนิด

แต่นั่นไม่ได้แก้ปัญหาที่ต้นเหตุหรอกนะ

ดังนั้น สิ่งแรกที่ต้องแก้ก็คือเรื่องการขนส่ง!

ทุกครั้งที่เขาออกไปกับเอ้อร์โก่ว เขาจะขนหญ้ากลับมาได้มากที่สุดแค่ห้าตะกร้าสะพายหลังเท่านั้น

แต่การเดินทางไปกลับแต่ละรอบก็กินเวลาไปครึ่งชั่วโมงแล้ว

ถ้าเขาสามารถย่นเวลานี้ลงได้ มันจะช่วยเพิ่มประสิทธิภาพได้อย่างมหาศาลแน่นอน

ตัวอย่างเช่น การสร้างรถลากพื้นเรียบที่ทำจากไม้!

รถลากชนิดนี้เป็นเครื่องมือขนส่งด้วยแรงคนทั่วไปในชนบทของประเทศมังกรในสมัยก่อน หรือที่รู้จักกันในชื่อ รถลากแผ่นไม้ หรือ รถลากจูง

ถ้าเขาสร้างมันขึ้นมาได้ เขาก็จะสามารถลากหญ้าจำนวนมหาศาลกลับมาได้ในรอบเดียว!

【ขอบคุณลูกพี่ทุกท่านสำหรับของขวัญ รักทุกคนนะครับ~~~】

【อ้อ ขอฝากกดแจ้งเตือนการอัปเดตและกดติดตามด้วยนะครับ ขอบคุณทุกคนครับ~~】