บทที่ 441 เจรจา

เสียงปิดประตูดังขึ้นตามหลังเอ้อร์หลู่จื่อที่เดินออกไป ภายในห้องเหลือเพียงแสงไฟสีเหลืองสลัวจากหลอดไฟเก่าๆ บนโต๊ะ ที่พอจะส่องสว่างพื้นที่แคบๆ แห่งนี้ได้บ้าง

ทาเซียนั่งกางขาอย่างไม่เกรงใจบนเก้าอี้พังๆ ตัวเดียวในห้อง นั่งไขว่ห้าง ปลายเท้าข้างหนึ่งห้อยรองเท้าแตะพลาสติกราคาถูกที่แกว่งไปมาทำท่าจะหลุดแหล่มิหลุดแหล่

เธอกอดอก ปอยผมสีบลอนด์สว่างที่ยังเปียกชื้นลู่ติดลำคอ ใบหน้าที่ไร้เครื่องสำอางดูราวกับภูตน้อยในป่าลึก ทั้งประณีต งดงาม และแฝงความไร้เดียงสา

ทว่า สีหน้าและท่านั่งของเธอกลับไม่ได้มีความ "สูงส่งราวเทพธิดา" เลยแม้แต่น้อย ยังคงเต็มไปด้วยความก๋ากั่นไม่แยแสโลกเช่นเคย

"แน่นอนว่าต้องมาคุยธุระสิ" ทาเซียเชิดคางขึ้น นัยน์ตาสีฟ้าครามใต้แสงไฟดูราวกับลูกแก้วสองลูก จ้องเขม็งมาที่ลู่เหวย น้ำเสียงตรงไปตรงมาจนออกจะห้วนด้วยซ้ำ "หรือนายคิดว่าฉันมาหาเพื่อจีบนายล่ะ?"

ลู่เหวยกระตุกมุมปาก ไม่ได้ต่อล้อต่อเถียงกับเธอ เขาเดินไปนั่งที่ขอบเตียง พยักหน้า "ตกลง คุยธุระกัน

แต่ว่านะ ฉันขอพูดให้เคลียร์ไว้ก่อนเลย รถบรรทุกที่ฉันต้องการ ไม่ใช่แค่คันสองคัน แต่อย่างน้อยๆ ก็ต้องเป็นสิบๆ คัน

และนี่ก็เป็นแค่จุดเริ่มต้น อนาคตจะต้องสั่งเพิ่มอีกเยอะแน่นอน

รุ่นรถ ถ้าได้คามาซจะดีมาก หรือจะเป็นก๊าซ ก็ได้ แต่ต้องเป็นรถที่วิ่งระยะทางไกลและบรรทุกของหนักได้ และอย่างน้อยๆ ก็ต้องเป็นรถสภาพกึ่งใหม่ รถเก่าๆ ฉันไม่เอา"

รองเท้าแตะที่แกว่งไปมาของทาเซียหยุดชะงัก คิ้วของเธอเลิกขึ้นเล็กน้อยจนแทบไม่สังเกตเห็น เธอไม่ได้พูดอะไร ทำเพียงส่งสัญญาณให้เขาพูดต่อ

"นอกจากรถบรรทุกแล้ว" ลู่เหวยพูดต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ถ่านหิน น้ำมันดีเซล น้ำมันเบนซิน เหล็กกล้าชนิดพิเศษ ปุ๋ยเคมี กระจก พอลิเอทิลีน พอลิโพรพิลีน... พวกนี้ฉันก็รับนะ

แล้วก็พวกเครื่องจักรกลการผลิตที่เกี่ยวข้องด้วย อย่างเช่น สายการผลิตปุ๋ยเคมี เครื่องจักรกลุงเหล็ก ขอแค่ยังใช้งานได้ แล้วก็มีแบบแปลนมาให้ ฉันรับหมด อ้อ แล้วก็เงินตราต่างประเทศ ฉันรับเฉพาะดอลลาร์สหรัฐนะ รูเบิลไม่เอา หรือจะเป็นทองคำก็ได้ ไม่มีปัญหา" เขาร่ายยาวเป็นหางว่าว ซึ่งของพวกนี้ล้วนเป็นสินค้าสกุลเงินแข็งในระดับสากลในยุคนี้ทั้งสิ้น และยังเป็นสิ่งของที่ประเทศจีนขาดแคลนและหามาได้ยากยิ่งอีกด้วย

มือที่กอดอกอยู่ของทาเซียคลายออก เธอโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย จ้องมองใบหน้าของลู่เหวยอย่างพินิจพิเคราะห์ ราวกับต้องการจะค้นหาอะไรบางอย่างจากสีหน้าที่เรียบเฉยของเขา

ความเกียจคร้านในนัยน์ตาสีฟ้าครามมลายหายไป ถูกแทนที่ด้วยการประเมินค่าและความคลางแคลงใจ

"นายต้องการของพวกนี้เหรอ?" เธอพูดช้าลง "นาย... คงไม่ได้เป็นตัวแทน... ทางการฝั่งพวกนายหรอกนะ?"

พวกเต้าเหย่ ปกติที่ไหนเขาเปิดปากปุ๊บก็ขอเครื่องจักรกลุงเหล็ก ขอพอลิเอทิลีนกันล่ะ?

ส่วนใหญ่ก็ขอพวกเสื้อแจ็กเกตหนัง กล้องส่องทางไกล นาฬิกาข้อมือ อะไรที่มันเปลี่ยนเป็นเงินสดได้ไวๆ หรือไม่ก็ขอเป็นดอลลาร์ เป็นรูเบิลไปเลย

ลู่เหวยส่ายหน้า น้ำเสียงหนักแน่น "ไม่เกี่ยวกับทางการหรอก ธุรกิจส่วนตัวของฉันเองล้วนๆ

ฉันเปิดโรงงาน ต้องการวัตถุดิบ ต้องการเครื่องจักร ก็แค่นั้นแหละ"

ทาเซียจ้องมองเขาอยู่หลายวินาที ราวกับกำลังประเมินว่าคำพูดของเขาจริงหรือเท็จ ก่อนจะยักไหล่ กลับไปทำท่าทีไม่แยแสโลกเหมือนเดิม "นายจะเป็นใครก็ช่างเถอะ ขอแค่นายหาของที่ฉันต้องการมาให้ได้ก็พอ เรื่องอื่นฉันไม่สนหรอก"

เธอหยุดไปครู่หนึ่ง รองเท้าแตะที่ปลายเท้าเริ่มแกว่งไปมาอีกครั้ง "ว่ามาสิ จะแลกเปลี่ยนกันยังไง? ของจะไปถึงมือนายได้ยังไง แล้วจะมาถึงมือฉันได้ยังไง? นี่แหละคือจุดสำคัญ"

"เรื่องนั้นง่ายมาก"

ลู่เหวยตอบอย่างตรงไปตรงมา "เธอให้ที่อยู่ฉันมา ไม่ว่าที่ไหนฉันก็ส่งของไปให้เธอได้หมด

แต่มีข้อแม้ว่า ของที่ฝั่งฉันต้องการ เธอเองก็ต้องหาทางส่งไปให้ถึงจุดนัดหมายของฉันอย่างปลอดภัยไร้รอยขีดข่วนด้วยเหมือนกัน" เขาเน้นย้ำคำว่า "ปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน" เป็นพิเศษ

ทาเซียฟังเข้าใจแล้ว และเพราะเข้าใจนั่นแหละ ถึงได้มองลู่เหวยด้วยสายตาคลางแคลงใจ

"นายแน่ใจนะ? ที่ไหนก็ได้งั้นเหรอ?" ทาเซียมองลู่เหวยด้วยความดูถูก เห็นได้ชัดว่าคิดว่าเขากำลังขี้โม้

"ถ้างั้น นายก็ไปส่งให้ฉันที่ทำเนียบเครมลินสิ"

ลู่เหวยหัวเราะหึๆ "ไม่มีปัญหา ฉันส่งไปให้ได้ แต่ไม่รับประกันความปลอดภัยนะ เธอแน่ใจเหรอ?"

ทาเซียจ้องมองเขาด้วยดวงตาสีฟ้าครามกลมโต พยายามจะจับผิดความรู้สึกผิดหรือการโกหกในแววตาของเขา

แต่ลู่เหวยกลับมีเพียงรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ ไม่ได้มีท่าทีลุกลี้ลุกลนเลยแม้แต่น้อย

มองอยู่พักหนึ่ง ทาเซียก็เริ่มจะเดาทางลู่เหวยไม่ออกแล้ว หรือว่าหมอนี่จะมีฝีมือจริงๆ?

เป็นไปไม่ได้หรอก คนที่มีฝีมือระดับนี้ จะมาเป็นพวกขี้ขลาดตาขาว โดนคนอื่นหยามหน้าแล้วยังไม่กล้าหือได้ยังไงกัน

"ฉันต้องการให้นายส่งของไปที่วลาดิวอสต็อก" ทาเซียพูดตรงๆ

ลู่เหวยพยักหน้า "ไม่มีปัญหา และเช่นเดียวกัน ของของฉัน เธอส่งมาให้แค่ที่เมืองปิงเฉิงก็พอ

แต่ฉันมีข้อแม้ข้อหนึ่ง"

ทาเซียขมวดคิ้ว "ข้อแม้อะไร?"

ลู่เหวยมีสีหน้าจริงจังขึ้นมา "ง่ายๆ ของของฉันต้องผ่านพิธีการศุลกากรอย่างถูกต้องตามกฎหมาย และต้องมีเอกสารผ่านแดนอย่างเป็นทางการครบถ้วน"

ความคิดของลู่เหวยนั้นเรียบง่ายมาก เขาสามารถใช้มิติ ส่งของที่ทาเซียต้องการไปให้ได้โดยตรง

สำหรับเขาแล้ว เรื่องนี้ไม่ต้องออกแรงเลยแม้แต่น้อย

แต่ถ้าเขาต้องการจะขนรถบรรทุก หรือวัตถุดิบต่างๆ ที่แลกมาได้กลับมาจากฝั่งรัสเซียล่ะก็ นั่นจะเป็นเรื่องที่ยุ่งยากมหาศาลเลยทีเดียว

ปัญหาตามแนวชายแดนฝั่งรัสเซียนั้นเยอะมาก การรีดไถเรียกรับผลประโยชน์นั้นรุนแรงกว่าฝั่งนี้ตั้งเยอะ

ถ้าไม่มีเส้นสายล่ะก็ การจะนำของผ่านด่านศุลกากรออกมาอย่างถูกต้องตามกฎหมายนั้น ถือเป็นเรื่องที่ยากเย็นแสนเข็ญเลยทีเดียว

พวกเต้าเหย่ พ่อค้าคนกลาง ที่ทำอาชีพนี้ โดนยึดของจนหมดเนื้อหมดตัวไปไม่รู้เท่าไหร่ต่อเท่าไหร่ แน่นอนล่ะว่า ถ้าคุณสามารถหลบเลี่ยงการตรวจสอบไปได้ กำไรที่ได้มันก็มหาศาลจนแทบจะจินตนาการไม่ออกเลยทีเดียว และนี่ก็คือเหตุผลที่ทำให้มีคนจำนวนมากยอมแห่กันไปเสี่ยงตายทำอาชีพนี้กันอย่างบ้าคลั่ง

ดังนั้น ถ้าทาเซียสามารถจัดการเรื่องศุลกากรฝั่งรัสเซีย แล้วส่งของข้ามมาให้ได้

พอมาถึงฝั่งนี้ อย่างมากก็แค่เสียภาษีศุลกากรเพิ่มขึ้นอีกหน่อย ซึ่งเมื่อเทียบกับกำไรที่ลู่เหวยจะได้รับแล้ว มันก็แค่ขนหน้าแข้งร่วงเท่านั้นเอง