TQF:บทที่ 30 ความสุขจากอุบัติเหตุ

TQF:บทที่ 30 ความสุขจากอุบัติเหตุ

เมื่อได้ยินดังนั้นเด็กๆทุกคนก็อยากจะไปด้วยเช่นกัน  เฉิงไป๋หยวน หันไปมองดูที่ลูกสาวของเขาในที่สุดเขาก็ส่ายหัวไม่เห็นด้วยเด็กทั้งสามคนควรที่จะฝึกอยู่ที่บ้าน  เฉิงเสี่ยวเสี่ยว เดินตามพ่อของเธอไปยังเนินเขาด้านหลังในขณะที่เด็กๆคนอื่นมองอย่างผิดหวัง

“เสี่ยวเสี่ยว ทำไมเจ้าถึงอยากขึ้นภูเขา” เฉิงไป๋หยวน ถามในขณะที่เขาเดิน

เฉิงเสี่ยวเสี่ยว ไม่คิดที่จะปกปิดจึงตอบว่า

“ท่านพ่อข้าอยากเข้าไปในภูเขา เพื่อหาสมุนไพรหรือสัตว์ต่างๆเพื่อนำไปใส่ในมิติ มันจะสามารถทำให้มิตินั้นยกระดับขึ้นได้และมิติก็จะมีความสามารถเพิ่มมากขึ้น”

“โอ้!” เฉิงไป๋หยวน พยักหน้า ด้วยเหตุผลนี้เขาไม่แปลกใจเลย

“สมุนไพรสามารถปลูกในมิติมันสามารถสร้างรายได้ แล้วพวกสัตว์มีบทบาทอย่างไรในมิติ”

เฉิงไป๋หยวน ไม่เข้าใจแต่ด้วยความอยากรู้อยากเห็นของเขาเขาอยากรู้ว่าสัตว์เหล่านี้เมื่อเข้าไปในมิติมันสามารถทำอะไรได้?

“ท่านพ่อ ท่านเคยได้ยินชื่อผู้อัญเชิญหรือผู้ควบคุมสัตว์หรือไม่?” เฉิงเสี่ยวเสี่ยว ถามเฉิงไป๋หยวน

อัญเชิญ?ผู้ควบคุมสัตว์?

เมื่อได้ยินคำพูดทั้งสองอย่างนี้ เฉิงไป๋หยวน นึกถึง อัตลักษณ์ที่สูงส่งที่เรียกว่าผู้ฝึกสัตว์!

ผู้ฝึกสัตว์เป็นที่รู้จักในนามของผู้ที่สามารถเรียกสัตว์ร้ายในป่าเข้าร่วมในการต่อสู้ได้ ส่วนสัตว์ที่บินได้ยังสามารถพาผู้คนโบยบินบนท้องฟ้า อาณาจักรนี้มีผู้ฝึกสัตว์เพียงน้อยนิด ตราบใดที่พวกเขามีความสามารถดังกล่าวพวกเขาจะถูกยกย่องในฐานะราชา แม้แต่ผู้ที่อยู่ในราชวงศ์ก็ไม่มีใครกล้าดูหมิ่นผู้ฝึกสัตว์ พวกเขาไม่กล้าที่จะบีบบังคับผู้ฝึกสัตว์ที่น่ากลัว เพราะผู้ฝึกสัตว์สามารถเรียกสัตว์ร้ายที่แม้กระทั่งฝ่ายตรงข้ามไม่สามารถต่อกรได้

นี่เป็นเรื่องจริงอย่างนั้นหรอ?

ทันใดนั้นดวงตาของ เฉิงไป๋หยวน ก็จ้องมอง เฉิงเสี่ยวเสี่ยว อย่างตกตะลึงและพูดติดอ่างด้วยความตื่นเต้นว่า

“เสี่ยวเสี่ยว เจ้าหมายความว่าเจ้าสามารถเป็นผู้ฝึกสัตว์ได้อย่างนั้นหรอ?”

“ผู้ฝึกสัตว์?” เฉิงเสี่ยวเสี่ยว ไม่ได้แปลกใจสำหรับชื่อนี้มันมีตัวตนคล้ายกับผู้อัญเชิญเพียงแต่ใช้ชื่ออื่นเท่านั้น

“ใช่แล้วท่านพ่อ ในมิติของข้าหากนำสัตว์พวกนั้นใส่ลงไปในมิติ พวกมันจะจดจำข้าเป็นเจ้านาย และในอนาคต หยูเฮง และข้าสามารถสั่งให้พวกมันต่อสู้ได้!”

“ยอดเยี่ยม ยอดเยี่ยมจริงๆ!ครอบครัวเรามีผู้ฝึกสัตว์ด้วย!” เฉิงไป๋หยวน รู้สึกตื่นเต้นจน เฉิงเสี่ยวเสี่ยว เห็นหยดน้ำตาลในดวงตาพ่อของเธอ

“เยี่ยมมากคนในครอบครัวของเรามีความสามารถเช่นนี้ ในอนาคตครอบครัวของเราจะได้รับการยอมรับมากยิ่งขึ้น ฮ่าฮ่าฮ่า!”

เฉิงไป๋หยวน หัวเราะทั้งน้ำตาเมื่อ เฉิงเสี่ยวเสี่ยว เห็นน้ำตาของพ่อเธอหัวใจของเธอรู้สึกซับซ้อน จากคำพูดเหล่านี้เธอสามารถเดาได้ว่าครอบครัวเฉิงไม่ใช่ครอบครัวธรรมดา

ดูเหมือนว่าภายในตระกูลพ่อของเธอนั้นถูกเหยียบย่ำโดยคนอื่นเหมือนกับในนิยายที่เธอเคยอ่าน เธอพอจะสามารถเดาเรื่องราวได้ ดูจากลักษณะของพ่อเธอแล้ว เฉิงเสี่ยวเสี่ยว คิดว่า เฉิงไป๋หยวน คงตั้งตารอที่จะถึงวันที่เขาสามารถยืนหยัดในคืนวันที่รุ่งเรืองได้

เฉิงไป๋หยวน สงบสติอารมณ์ดวงตาของเขาอ่อนโยนและมั่นคงจากนั้นเขาพูดว่า

“เสี่ยวเสี่ยว พ่อจะพาเจ้าไปหาสมุนไพรที่มีค่าและนำสัตว์ป่าในภูเขามามอบให้เจ้าเพื่อให้เจ้าเป็นผู้ฝึกสัตว์ที่ทรงพลังมากที่สุด!”

“เยี่ยม!” เฉิงเสี่ยวเสี่ยว พยักหน้าด้วยรอยยิ้ม

พ่อและลูกสาวเดินเข้าไปในภูเขาอย่างต่อเนื่อง คราวนี้สถานที่ที่พวกเขาไปไม่ได้เป็นด้านนอกของภูเขาซึ่งเป็นสถานที่ปลอดภัยเช่นตอนที่ เฉิงเสี่ยวเสี่ยว มาพร้อมกับบรรดาน้องๆของเธอ

“ท่านพ่อไม่มีใครเข้ามาที่นี่งั้นหรอ?” เฉิงเสี่ยวเสี่ยว ถามขณะที่เดินไปเรื่อย

“ใช่แล้วในป่าลึกแห่งนี้กว้างมากมันมีสัตว์ป่าที่ค่อนข้างดุร้ายและสมุนไพรหายากหลายชนิด สัตว์ป่าเหล่านี้ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาสามารถล่าได้ พ่อเคยมาที่นี่หลายครั้งแล้ว แต่เราแค่หาสัตว์ธรรมดาเพื่อเพียงพอเลี้ยงปากท้องและไม่ได้เข้าไปในป่าลึกเพื่อประเชิญหน้ากับสัตว์ร้าย”

“ท่านพ่อ ท่านเคยเห็นสัตว์วิญญาณบ้างหรือไม่?”

“สัตว์ดุร้ายหรืออาจจะเรียกได้ว่าสัตว์วิญญาณ  มักจะดุร้ายและฉลาดกว่าสัตว์ธรรมดา แน่นอนว่าพวกมันถูกมองว่าเป็นสัตว์วิญญาณระดับต่ำ หากสัตว์วิญญาณระดับสูงมันสามารถจำแลงกายเป็นมนุษย์ได้ แต่สำหรับสัตว์วิญญาณในตำนานนั้นพ่อไม่เคยได้ยินมาก่อน”

“ถ้าอย่างนั้นสัตว์วิญญาณที่ทรงพลังที่สุดที่ท่านพ่อเคยเห็นเป็นอย่างไร”

“สัตว์ที่ทรงพลังที่สุด?พ่อเคยเห็นสัตว์วิญญาณที่ทรงพลังที่สุดมีพลังมากกว่าผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้ระดับ 10 เสียอีก!”

“ท่านพ่อ ผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้ คืออะไร?”

“ผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้นั้นถูกแบ่งออกเป็นหลายระดับเช่น นักรบฝึกหัด,นักรบ,ผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้, เทพยุทธ์ราชันย์,เทพยุทธจักรพรรดิ  บุคคลที่มาถึงระดับเทพยุทธ์ราชันนั้นเป็นบุคคลในตำนานที่ทรงพลังที่สุดในอาณาจักรของเรา”

พ่อและลูกสาวเดินไปคุยไป เฉิงเสี่ยวเสี่ยวตระหนักได้ถึง ระดับการฝึกฝนพวกนี้จะมีระดับย่อยอีก 10 ระดับมันคล้ายกับการจัดหมวดหมู่ในนิยาย

จากคำบอกเล่าของพ่อทำให้ เฉิงเสี่ยวเสี่ยว รู้ว่าแต่เดิมพ่อของเขานั้นอยู่ในระดับนักสู้ แต่เมื่อเขาได้รับการรักษาของ  หยูเฮง ทำให้ระดับของเขาผ่านไปยังจ้าวแห่งการต่อสู้

2 ชั่วโมงผ่านมา เฉิงไป๋หยวน และ เฉิงเสี่ยวเสี่ยว ได้หยุดมองภูเขาที่อยู่เบื้องหน้าบรรยากาศเงียบสงบและแผ่รังสีอันตรายมาจากระยะไกลนี่เป็นครั้งแรกที่ เฉิงเสี่ยวเสี่ยว รู้สึกถึงแรงกดดันที่ปลดปล่อยออกมาจากภูเขาด้านหน้า

“เสี่ยวเสี่ยว เจ้ากลัวหรือไม่?” เฉิงไป๋หยวน ปาล์มลูกสาวของเขา

เฉิงเสี่ยวเสี่ยว ยิ้มและพูดว่า “เมื่อมีท่านพ่ออยู่ข้าไม่มีสิ่งใดต้องกลัว!”

เฉิงเสี่ยวเสี่ยว ไม่ได้พูดเกินจริงเลย เธอไม่กลัวที่จะเข้ามายังสถานที่แห่งนี้ เพราะพ่อของเธอได้มาถึงระดับผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้แล้วพร้อมกับเธอยังมีมิติที่มี หยูเฮง อยู่ด้วยดังนั้นเธอไม่มีอะไรที่ต้องกลัว

“เอาล่ะงั้นไปกันเถอะ!” เฉิงไป๋หยวน ขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยคำพูดของลูกสาวทำให้เขารู้สึกมีความสุขมากขึ้น

พ่อและลูกสาวเดินเข้าไปในภูเขาด้วยกัน

“!”

ทันใดนั้นก็มีเสียงแปลกๆเกิดขึ้น  เฉิงไป๋หยวน หยุดฝีเท้าของเขาทันที เสียงดังกล่าวมาจากต้นไม้ใหญ่ด้านหน้าทันใดนั้นก็มีแสงสีเงินพุ่งออกมาราวกับลูกธนู

“ระวัง!”

เฉิงเสี่ยวเสี่ยว ตื่นตัวในทันทีเมื่อเสียงของวัตถุบางอย่างพุ่งเข้ามาหาเธอ พ่อของเธอเหยียดนิ้วออกไปและจะมันอย่างรวดเร็ว

“......”

ปรากฏว่าแสงสีเงินนั้นคืองูสีเงินลำตัวยาว กำลังพัวพันกับนิ้วของพ่อเธออยู่ หัวของมันถูกจับเอาไว้อย่างแม่นยำดังนั้นมันจึงไม่สามารถโจมตีได้

“เสี่ยวเสี่ยว  นี่คืองูหยกเงินมันชอบซ่อนตัวและลอบโจมตีผู้คน ความสามารถของมันเทียบเท่ากับนักรบระดับ 3  แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือพิษของมัน สัมผัสพิษของมันเล็กน้อยมันสามารถฆ่าคนได้ทันที เจ้าต้องการนำมันเข้าไปในมิติหรือไม่?” เฉิงไป๋หยวน อธิบายให้ลูกสาวฟัง

เฉิงเสี่ยวเสี่ยว พยักหน้าและพูดว่า

“ท่านพ่อ เมื่อมันเข้าไปในมิติของข้าแล้วมันจะกลายเป็นผู้ช่วยที่ดีอย่างแน่นอน!”

“ปรากฏตัวออกมา!”

หยูเฮง ปรากฏตัวออกมาจากอากาศจากนั้นเธอชี้ไปที่มือของ เฉิงไป๋หยวน  ทันใดนั้นงูหยกเงินก็หายไปจากมือของ เฉิงไป๋หยวน…

----------------------------------