บทที่ 86 รวมพลังสู้ศัตรูภายนอก

คนที่บุกเข้ามาในห้องทำงานของเจียงเฟย นอกจากสวีจิ้งแล้ว ก็มีเซี่ยเสี่ยวจื้อและถังหยวนด้วยแน่นอน สามสาวน้อยที่มีนิสัยแก่นแก้วนิดๆ กลุ่มเล็กๆ นี้ส่วนใหญ่ก็จะอยู่ด้วยกัน

"ลุง ลุงทำอะไรอยู่ ทำไมเมื่อกี้ลมแรงจังเลย..." สวีจิ้งใช้สองมือกดชายกระโปรงลง ใบหน้าอ่อนหวานขาวนวลแดงก่ำขึ้นนิดหน่อย สายตาขี้อายมองเจียงเฟย

สวีจิ้งยังคงเหมือนตอนที่พบเจียงเฟยครั้งแรก ถึงแม้ความคิดซุกซนในหัวเล็กๆ จะไม่ได้น้อยกว่าเซี่ยเสี่ยวจื้อหรือถังหยวนเลย รู้จักอะไรที่ควรรู้แล้ว แต่ก็ยังหน้าแดงง่ายอยู่ดี ให้ความรู้สึกอ่อนแอบอบบางยิ่งกว่าดอกไม้

แต่... เด็กสาวคนนี้ก็อายก็ดีไป แต่ทุกครั้งที่มองเจียงเฟย กลับมีสายตาที่แฝงนัยเชิญชวนอยู่ด้วย!

ดวงตาโตใสนั้นราวกับบอกเจียงเฟยว่า ถึงแม้จะอาย แต่ถ้าลุงอยากทำอะไร นางก็ไม่ขัดขืน...

สายตาและสีหน้าแบบนั้น บวกกับหน้าตาและรูปร่างของนาง ช่างหาคู่ไม่ได้เลยจริงๆ!

ต่อให้เจียงเฟยไม่มีความคิดอยากทำอะไรและไม่ใช่คนชอบสาวน้อย ก็ยังอดใจไม่ได้ที่จะเกิดความคิดขึ้นมา มีแรงกระตุ้นอย่างแรงที่อยากจะทำอะไรสักอย่างกับนาง

"เกิดอะไรขึ้น?" เซี่ยเสี่ยวจื้อและถังหยวนที่อยู่ข้างหลังไม่ได้รู้สึกถึงกระแสลมเมื่อกี้ เดินเข้ามาแล้วก็ถามอย่างงงๆ

สวีจิ้งก็กลับมาทำท่าขี้อายชำเลืองมองเจียงเฟยอีกครั้ง หน้าแดงส่ายหัวปฏิเสธว่า "ไม่มีอะไร ไม่มีอะไร..."

เห็นท่าทางของสวีจิ้ง เซี่ยเสี่ยวจื้อที่ผมทรงเห็ดก็มองสวีจิ้งสลับกับเจียงเฟยอย่างสงสัย ทำหน้าไม่ค่อยเชื่อ สวีจิ้งขี้อายเกินไปจนไม่เหมาะจะโกหก พอโกหกสีหน้าก็จะออกทันที

"น้องนักเรียนทั้งสามคน มาหาหมอเหรอ? ไม่ได้นัดล่วงหน้าเลยนะ ห้องตรวจไม่ใช่ที่นี่ เดินเข้ามาผิดที่แล้ว..." พยาบาลคนหนึ่งตอนนั้นถึงสังเกตเห็นว่าสาวน้อยสามคนบุกเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัวของเจียงเฟย ก็รีบเดินเข้ามา

นางได้รับคำสั่งไว้ก่อนแล้วว่าห้ามให้คนไข้ทั่วไปเข้าห้องทำงานของเจียงเฟย

คนไข้ทั่วไปฝากให้แพทย์คนอื่นรับผิดชอบได้เลย มีแค่คนไข้ที่นัดล่วงหน้ากับเจียงเฟยโดยเฉพาะ หรือคนไข้ที่แพทย์จัดการไม่ได้ จึงจะให้เจียงเฟยออกมาช่วย

ขณะนั้นหลินม่อลี่ที่ยุ่งอยู่พอดีเห็นเหตุการณ์ ก็บอกพยาบาลนั้นว่า "เสี่ยวหลิว ไม่เป็นไร นักเรียนสาวสามคนนั้นเป็นเพื่อนที่คุณหมอเจียงรู้จัก"

"โอ้ ได้ค่ะ" พยาบาลสาวอายุประมาณยี่สิบต้นๆ พยักหน้าแล้วก็ออกไป

มองใบหน้าของเซี่ยเสี่ยวจื้อและสวีจิ้งจนชัดแล้ว นางก็บ่นในใจ สาวสวยรอบๆ หมอเจียงของเราเยอะจริง ไม่ต้องพูดถึงรองผู้อำนวยการหลินที่สวยมากแล้ว ยังมีนักเรียนสาวสวยสองคนนี้อีก ดูเหมือนพวกพยาบาลเราไม่มีหวังเลยนะ...

เจียงเฟยอายุน้อยมีเงิน หน้าตาดีหล่อเหลา ยิ่งฝีมือแพทย์ก็ประณีตจนไม่มีที่ติ สำหรับพยาบาลสาวๆ เหล่านั้น จึงเป็นคู่ครองในฝันที่ดีที่สุด ตั้งแต่รู้จักกันก็มีความคิดเกี่ยวกับเจียงเฟยกันอยู่แล้ว

แต่พอเห็นหลินม่อลี่ ค เทียบกับหลินม่อลี่แล้ว พวกเธอก็สู้ไม่ได้ในระดับที่ต่างกันอย่างชัดเจน

หลินม่อลี่มองผ่านประตูห้องทำงานไปยังเจียงเฟยจากระยะไกล กลอกตาไม่พอใจให้หนึ่งครั้ง ไม่ได้เดินเข้ามา แล้วก็หันไปทำงานต่อ โรงพยาบาลใหม่เพิ่งเปิด ถึงแม้เฑอจะไม่ใช่แพทย์หรือพยาบาล แต่ก็เป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ของโรงพยาบาลนี้ ตอนนี้มีเรื่องต้องจัดการไม่น้อย รอให้โรงพยาบาลเข้าที่แล้วถึงจะสบายได้

ส่วนเซี่ยเสี่ยวจื้อ หลินม่อลี่ที่มากินข้าวที่บ้านเจียงเฟยทุกวันช่วงนี้ ก็รู้จักลูกศิษย์กวดวิชาของเจียงเฟยคนนี้นานแล้ว แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง สาวน้อยสามคนต่างระแวงและต่อต้านหลินม่อลี่มาก

หลินม่อลี่กลับใจกว้าง และค่อนข้างไว้วางใจเจียงเฟย ไม่ถึงขั้นจะหึงนักเรียนมัธยมสามคน

เธอไม่เคยมองเซี่ยเสี่ยวจื้อหรือสวีจิ้งเป็นคู่แข่ง จึงปล่อยให้เซี่ยเสี่ยวจื้อทำตามใจ

เซี่ยเสี่ยวจื้อเห็นสายตาหลินม่อลี่ก็ยักไหล่ไม่พอใจ เดินเข้าห้องแล้วก็ปิดประตูไปด้วยเลย ถังหยวนเอียงหัวพูดเบาๆ ที่หูว่า "พี่หลินคนนี้ไม่ธรรมดานะ ดูชุดที่สวมวันนี้สิ สวยมากเลย เหมือนแม่จิ้งจอก ผู้ชายชอบผู้หญิงแต่งแบบนี้ที่สุด เสี่ยวจื้อ ถ้าจะเอาชนะรักษาลุงไว้ คงไม่ง่ายนะ ฉันว่าอำนาจคุกคามของนาง มากกว่าจ้วงจ้วงด้วยซ้ำ ตอนนี้แกกับจ้วงจ้วง ฉันว่าอย่าพึ่งทะเลาะกันเองเลย รวมพลังสู้ศัตรูภายนอกก่อน กำจัดศัตรูนอกซะก่อนแล้วค่อยว่ากัน!"

"รู้แล้ว! แต่ลุงชอบผู้หญิงคนนี้มาก ตอนนี้ยังเปิดโรงพยาบาลด้วยกันอีก ฉันจะทำอะไรได้?"

เซี่ยเสี่ยวจื้อบ่นอย่างหดหู่เบาๆ แล้วก็กลอกตาใส่ถังหยวน ถามว่า " แกสนใจขนาดนี้ทำไม แกชอบลุงด้วยเหรอ?"

ถังหยวนพูดเบาๆ อย่างไม่แยแส "แกก็รู้ว่าฉันไม่ชอบประเภทลุงๆ ชอบโอปป้าเกาหลีมากกว่า"

"งั้นแกสนใจทำไม?"

"เสี่ยวจื้อ แกพูดแบบนี้ทำให้ฉันเจ็บใจจัง พวกเราเป็นจะห่วงใยกันบ้างไม่ได้เหรอ?" ถังหยวนดันแว่นขึ้น ทำท่าเศร้าโศก

แต่พอเห็นสายตาสงสัยของเซี่ยเสี่ยวจื้อ ก็ยิ้มกว้างพูดว่า "โอเค ยอมรับเลยแล้วกัน เหตุผลที่หวังให้แกหรือจ้วงจ้วงจีบลุงได้สำเร็จ ก็เพราะว่าถ้าแบบนั้น ลุงก็เป็นคนของเราแล้ว ต่อไปอยากกินอาหารอร่อยๆ ที่ลุงทำ ก็เรียกได้ตลอดเลย!"

"..."

เจียงเฟยเพิ่งฝึกมวยไทเก๊กฉบับตัดทอนจบ ใจยังตื่นเต้นอยู่ พลังของมวยไทเก๊กนี้เกินความคาดหมายของตนมาก ด้วยมวยตัดทอนนี้เพียงระดับ 1 เขาก็ยังสามารถกลายเป็นนักต่อสู้จริงๆ ได้!

"แต้มทักษะ 120 แต้มนั้น ใช้คุ้มมากเลย!" เจียงเฟยดีใจอยู่ในใจ

เจียงเฟยไม่กล้าสบตากับสายตาเชิญชวนขี้อายของสวีจิ้ง เขารู้ดีในใจว่าสาวน้อยหน้าเด็กอกใหญ่คนนี้ ไม่ได้สุภาพอย่างที่ดูจากภายนอก ความสามารถทำให้ปวดหัวนั้นไม่ได้น้อยกว่าเซี่ยเสี่ยวจื้อเลย

แม้กระทั่ง เพราะรูปร่างหน้าตาของนาง สำหรับผู้ชายแล้วก็ยิ่งจัดการยากกว่าเซี่ยเสี่ยวจื้อเสียอีก!

"พวกเธอมาได้ยังไง?" เจียงเฟยไม่ได้อธิบายเรื่องลมเมื่อกี้ ยิ้มหยีตาถาม

สวีจิ้งหน้ายังแดงนิดๆ ยังไม่ทันพูด เซี่ยเสี่ยวจื้อก็วิ่งเข้ามาจับแขนเจียงเฟยไว้อย่างไม่แคร์ พูดว่า "ลุงเปิดโรงพยาบาล พวกเราต้องมาสนับสนุนอยู่แล้ว!"

สวีจิ้งเห็นแบบนั้นก็ไม่ยอมตามหลัง ลืมเรื่องอายไป เข้าไปจับแขนอีกข้างของเจียงเฟยอย่างกล้าหาญ แหงนหน้ามองเจียงเฟยพูดว่า "อืม วันนี้วันอาทิตย์ บ่ายไม่มีเรียน เลยมาเชียร์ลุงด้วยค่ะ"

โรงเรียนมัธยมโดยทั่วไปจะหยุดเดือนละสองวันตามตารางหยุด ปกติวันหยุดสุดสัปดาห์ไม่ได้หยุด มีแค่บ่ายวันอาทิตย์เท่านั้นที่ได้หยุดครึ่งวัน

ได้กลิ่นหอมสองกลิ่นที่ต่างกันสิ้นเชิงแต่ล้วนเป็นกลิ่นหอมสดชื่นของสาวน้อยวัยดอกไม้จากสองข้าง เจียงเฟยแม้จะไม่อยากนักแต่ก็ยังระวังภาพลักษณ์ ดึงแขนตัวเองออกจากระหว่างยอดเขาหนึ่งคู่สูงสง่า กับยอดเขาหนึ่งคู่ขนาดพอดีกำมือ

ที่นี่คือห้องทำงานในโรงพยาบาล จะมาเกาะเกี่ยวกันแบบนั้นมันเหมาะสมไหม?

"ขอบคุณที่มีน้ำใจนะ" เจียงเฟยยิ้มพูด

ถังหยวนเดินมา ส่ายหัวพูดว่า "ไม่ต้องขอบคุณหรอกลุง ลุงทำอาหารให้พวกเรากินบ่อยๆ พวกเรามาสนับสนุนก็ควรอยู่แล้ว อ้อ ลุง เราใกล้สอบปลายภาคแล้ว ลุงบอกว่าจะพาพวกเราไปเที่ยววิลล่า ลุงคงไม่ลืมนะ?"

เจียงเฟยได้ยินก็ขำออกมาเงียบๆ รู้เลยว่าต้องขอบคุณสาวน้อยสามคนนี้จริงๆ ที่มาสนับสนุน

"สอบปลายภาคเสร็จ พาไปเที่ยวแน่นอน" เจียงเฟยรับปาก

เซี่ยเสี่ยวจื้อได้ยินข่าวนี้ก็ไม่ได้ดีใจมากนัก ยื่นปากพูดว่า "ลุง ช่วงนี้ลุงมาติวให้หนูน้อยลงเรื่อยๆ แม่หนูเริ่มบ่นแล้ว หนูว่านะ ถ้าลุงไม่มาติวก็ไม่เป็นไร... แต่อย่างน้อยลุงก็ควรกลับบ้าน ทำอาหารอร่อยๆ ให้หนูกินบ้างสิ ดูหนูช่วงนี้ผอมลงแล้วนะ!"

"เธอไม่ได้อยากลดน้ำหนักตลอดเวลาเหรอ ผอมลงก็ดีไม่ใช่เหรอ?" เจียงเฟยพูดล้อเลียน แต่ก็รีรออยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ทำสีหน้าจริงจังพูดว่า "เสี่ยวจื้อ ฉันตั้งใจว่าเดือนนี้ติวให้จบ หลังจากนั้นรวมถึงช่วงปิดเทอมและต่อไป ก็จะไม่รับเป็นครูกวดวิชาให้เธออีกแล้ว"

ครูกวดวิชาคนนี้เจียงเฟยก็ไม่ได้เต็มใจทำมาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

ตอนนี้เปิดโรงพยาบาลแล้ว สร้างวิลล่าที่เต้าชุนก็เสร็จแล้ว งานสอนกวดวิชานี้เจียงเฟยก็ต้องลาออกในที่สุด ดังนั้นการบอกล่วงหน้าให้เซี่ยเสี่ยวจื้อรู้ตอนนี้ก็ดี