บทที่ 81 นี่คือซุปเปอร์สตาร์

รับสมัครแพทย์เสร็จแล้ว เจียงเฟยก็ยังคุยกับอาจารย์ที่ปรึกษาสมัยมหาวิทยาลัยเถียนซานซานอยู่อีกสักพัก ท่ามกลางเสียงสะอื้น คำชมและความปลาบปลื้ม รอนานพอสมควรกว่าเจียงเฟยจะได้หลุดออกมา

แต่พอหลุดออกมาแล้ว ก็ไม่ได้รีบออกจากมหาวิทยาลัย แต่เดินไปยังร้านกาแฟในมหาวิทยาลัยที่ไม่ได้แวะมานาน สั่งชาหม้อหนึ่งแล้วนั่งรอคน ระหว่างรออยู่ โทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาจากเบอร์ที่ไม่รู้จักเลย

"สวัสดีครับ ต้องการโทรหาใครครับ?" เจียงเฟยไม่คิดมาก ไม่รู้สึกแปลกอะไร ถามแบบสูตรสำเร็จ

ตอนนี้เขาได้รับสายโทรศัพท์จากคนแปลกหน้าบ่อยมาก ส่วนใหญ่โทรมาเพื่อขอรับการรักษา เจียงเฟยก็ไม่รู้ว่าเบอร์ของตนหลุดออกไปได้อย่างไรและเมื่อไหร่

อย่างไรก็ตามหลังจากกลายเป็นหมอเทพแล้ว เขาให้เบอร์ไว้กับคนไข้ก็แค่สองสามราย แต่ตอนนี้โทรศัพท์กลับดังถี่ยิบราวกับเปิดบริการสายด่วน!

เจียงเฟยคิดว่าหลังจากโรงพยาบาลเอกชนเปิดแล้ว ก็ต้องเปลี่ยนเบอร์ได้แล้ว ไม่งั้นก็จะกระทบคุณภาพชีวิตตัวเองอย่างหนัก!

แพทย์ก็ต้องมีเวลาพักบ้าง ต้องมีเวลาส่วนตัวบ้างไม่ใช่เหรอ?

คนไข้ที่จะรักษา โทรมาที่เบอร์สาธารณะของเจียงซืออีก่วนก็ได้ ถึงตอนนั้นจะมีคนรับสายโดยเฉพาะ

"คุณหมอเจียงเฟยใช่ไหมคะ?" เสียงหญิงวัยกลางคนดังมาจากสาย

"ใช่ครับ" เจียงเฟยตอบอย่างไม่ค่อยมีใจ ได้ยินที่เรียกแบบนั้นก็มั่นใจได้ว่าส่วนใหญ่คงจะขอรับการรักษาอีกแล้ว บางทีคงไปที่คลินิกแล้วไม่เห็นคน เลยโทรมาถาม

แต่ครั้งนี้เจียงเฟยเดาถูกครึ่งหนึ่ง แต่อีกครึ่งหนึ่งก็เดาผิด

อีกฝ่ายต้องการให้เขาช่วยรักษาก็จริง แต่ไม่ได้คิดจะไปที่คลินิกเขาสักหน่อย...

"ตอนนี้ไม่รู้ว่าคุณหมอมีเวลาไหมคะ อยากขอให้คุณหมอมาที่โรงแรมจิ่งเฉิงแกรนด์สักครั้ง มีคุณผู้หญิงคนหนึ่งต้องการให้คุณหมอช่วยรักษาค่ะ" น้ำเสียงของหญิงวัยกลางคนสุภาพพอสมควร แต่ฟังดีๆ แล้วไม่มีความอ้อนวอนขอร้องเลยแม้แต่น้อย

หญิงคนนี้ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นผู้บังคับบัญชา ไม่ได้มาขอให้เจียงเฟยรักษา แต่เหมือนสั่งให้เจียงเฟยไปโรงแรมจิ่งเฉิงแกรนด์ เหมือนเจียงเฟยควรจะต้องไปอยู่แล้ว ไม่มีทางปฏิเสธ

เจียงเฟยได้ยินน้ำเสียงนั้นก็อดขำไม่ได้ นึกถึงตอนที่เยว่หยวนหยวนมาขอให้ไปรักษาขาปู่ของนางไม่กี่วันก่อน แต่ตอนนั้นเย่ยวนหยวนตอนแรกยังพอสุภาพอยู่นิดหน่อย หญิงวัยกลางคนคนนี้ดูเหมือนจะก้าวร้าวกว่าเยว่หยวนหยวนเสียอีก!

"เป็นโรคอะไรครับ?" เจียงเฟยแม้จะหงุดหงิดนิดหน่อย แต่ความรับผิดชอบในฐานะแพทย์ก็ทำให้เขาถามออกไป

"เจ็บคอ เสียงแหบค่ะ เลยอยากให้คุณหมอมาช่วยรักษาหน่อยค่ะ" หญิงวัยกลางคนพูดอย่างเป็นธรรมดา ราวกับเป็นเรื่องที่ต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว คาดว่าคุ้นกับการถูกคนอื่นยกย่องห้อมล้อมมานาน

แต่เจียงเฟยได้ยินก็ยิ่งหัวร้อนขึ้นอีก

เจ็บคอ ให้ผมเดินทางไปถึงโรงแรมเพื่อตรวจคอให้เหรอ? คิดว่าตัวเองเป็นนางฟ้าหรือราชินีเหรอ!

ข้า 'ราชันฝังเข็มแพทย์จีน' กินข้าวอิ่มแล้วไม่มีอะไรทำ ก็เดินทางไกลไปรักษาคอให้ ข้าจะว่างขนาดนั้นเลยเหรอ?

เจียงเฟยนั่งฟังเพลงเบาๆ ในร้านกาแฟ ค่อยๆ จิบชา ขณะที่บ่นอยู่ในใจ

"เจ็บคอ ถ้าร้อนในก็กินยาแก้ร้อนใน ถ้าเป็นต่อมทอนซิลหรือคออักเสบก็กินยาแก้อักเสบ ชำระปอดล้างลำไส้ก็ได้ หรือจะออกจากโรงแรมแวะร้านขายยาให้เขาจ่ายยาให้ก็ได้ ผมไม่มีเวลาไปโรงแรมตรวจคอให้ใคร ขอบคุณครับ!" เจียงเฟยอดทนพูดจบแล้วก็เตรียมวางสาย

แต่หญิงวัยกลางคนก็รีบพูดต่อว่า "ไปหาแพทย์คนอื่นแล้วก็ยังรักษาให้หายเร็วไม่ได้ค่ะ นี่ไม่ใช่อาการอักเสบธรรมดา แต่เส้นเสียงได้รับความเสียหาย เลยอยากให้คุณหมอมาที่โรงแรมจิ่งเฉิงแกรนด์สักครั้งค่ะ!"

"เส้นเสียงเสียหายก็ต้องหยุดพูดโดยเร็ว พักมากๆ อย่าเหนื่อย ใส่ใจเรื่องอาหาร ดื่มน้ำมากๆ กินผักเยอะๆ! เท่านั้นเองครับ ขอวางสายแล้ว" เจียงเฟยพูดจบก็วางสาย

เจียงเฟยเป็นง่ายๆคนอื่นให้เกียรติเขาหนึ่งชุ่น เขาก็ให้เกียรติคนอื่นหนึ่งจั้ง ยกตัวอย่างเช่นหลังจากกลายเป็นแพทย์เทวดาแล้ว ก็ไม่เคยมีเรื่องบ่ายเบี่ยงหรือวางท่ากับคนไข้จริงๆ ที่มาที่คลินิก โดยทั่วไปก็ยิ้มต้อนรับ

แต่เขากินอ่อนไม่กินแข็ง รับน้ำเสียงของหญิงวัยกลางคนนี้ไม่ได้

ยังไม่ทันจิบชาเลยครึ่งนาที โทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง ยังเป็นหญิงวัยกลางคนคนเดิม

"รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร?" คราวนี้น้ำเสียงหญิงวัยกลางคนไม่เพียงเย็นชา แต่ยังมีความโกรธระคนอยู่ด้วย คาดว่าถูกวางสายแล้วอารมณ์ก็ไม่ดีนัก

"ผมจะรู้ได้ยังไงว่าคุณเป็นใคร!" เจียงเฟยพูดตุ้มๆ ต่อมๆ กลับไปประโยคหนึ่ง

"ฉันเป็นผู้จัดการส่วนตัวของเฉียวอี้อี้! ที่บอกให้ไปโรงแรมจิ่งเฉิงแกรนด์คือไปรักษาให้เฉียวอี้อี้!" หญิงวัยกลางคนเพิ่มระดับเสียง พูดออกมา

"เฉียวอี้อี้?" เจียงเฟยได้ยินชื่อนั้นก็งงนิดหน่อย

"ใช่! ดังนั้นไปโรงแรมจิ่งเฉิงแกรนด์สักครั้งเถอะ ไม่งั้นฉันไปหาแพทย์คนอื่นแล้ว!" หญิงวัยกลางคนพูดอย่างได้ใจ ในสายตาของนาง เจียงเฟยได้ยินชื่อนั้นแล้วก็ควรจะรีบขอโทษและขอให้โอกาสอีกครั้ง

แต่เจียงเฟยในพริบตาถัดมากลับยิ่งโกรธพูดเสียงดังขึ้น "ผู้จัดการส่วนตัวของเฉียวอี้อี้จะเกี่ยวอะไรกับผม! เมื่อกี้ถ้าไปหาแพทย์คนอื่นได้อยู่แล้ว ก็ยังโทรมาซ้ำมาซากทำไม! คิดว่าผมว่างมากเหรอ? ถ้าอยากตรวจก็มาที่คลินิก นอกจากนั้นไม่ขอรับใช้!" เจียงเฟยพูดจบก็วางสายทันที แล้วก็ปรับเป็นโหมดเงียบวางไว้ข้างๆ

ถึงแม้เขารู้สึกว่าชื่อเฉียวอี้อี้นั้นดูคุ้นๆ อยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจ ในสายตาของเจียงเฟย ต่อให้เป็นใครก็ตามถ้าเป็นคนไข้ของเขาก็สถานะเดียวกันทั้งนั้น จะขอให้เขาตรวจก็ต้องมีท่าทีที่ดีซักหน่อย

เหมือนตอนไปรักษาขาให้เยว่เจิ้นหนาน สุดท้ายก็ต้องให้นายพลพูดดีๆ เชิญเขาเองก่อนไม่ใช่เหรอ?

หญิงวัยกลางคนแบบนั้นใช้น้ำเสียงขู่คาม เจียงเฟยก็จะไม่รับใช้แน่นอน

"อ้าว ใครทำให้พี่เฟยหัวร้อนขนาดนี้ ไม่เหมาะสมเลยนะ!" เสียงหญิงสาวล้อเลียนดังมาจากด้านหลังเจียงเฟย

"จะใครเหรอ ส่วนใหญ่ก็ 'นักข่าวสวยที่สุด' พี่สาวไป๋รั่วซีของเรานี่แหละ..." เสียงชายล้อเลียนตามมา

เจียงเฟยหันหลังกลับ มองคนสองคนที่เดินเข้ามา หัวเราะด่าว่า "โถ! นานขนาดนี้แล้ว ยังทำให้คนอยากก้าวร้าวเหมือนเดิมเลย!"

ชายหญิงที่เดินมาพร้อมกันอย่างใกล้ชิดแนบแน่น ต่างสวมแว่นทั้งคู่ ชายตัวสูงร่างกายพอๆ กับเจียงเฟย ชื่อเจิงถง หญิงสูงไม่ถึงหนึ่งร้อยหกสิบเซนติเมตร ชื่อเหอหยูเซวียน

สองคนเดินมาด้วยกันทำให้นึกถึงคำว่า 'ความต่างระดับสูงที่น่ารัก'...

คนทั้งสองเป็นคู่รัก และต่างก็เป็นเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยของเจียงเฟย ยิ่งไปกว่านั้น เจิงถงยังเป็นทั้งเพื่อนร่วมห้องพักและเพื่อนสนิทตลอดสี่ปีมหาวิทยาลัยของเจียงเฟย

เจิงถงหลังเรียนจบมหาวิทยาลัยก็ได้รับการคัดเลือกต่อปริญญาโทที่มหาวิทยาลัยเดิม แล้วก็ทำงานที่มหาวิทยาลัยต่อเลย เจียงเฟยมามหาวิทยาลัยเก่าวันนี้ก็เรียกเพื่อนสนิทคนนี้ออกมาคุยสักที

เจียงเฟยลุกขึ้น เจิงถงก็ทิ้งเหอหยูเซวียนแฟนสาวไว้ มาโอบกอดต้อนรับการพบกันอีกครั้งหลังจากจากกันนาน

"เฮ้ เฮ้ เฮ้ ผู้ชายสองคนในที่สาธารณะแบบนี้ จะพดอยู่กันได้ยังไง ต่อให้ฉันไม่ว่า ก็น่าจะนึกถึงสายตาของคนรอบข้างบ้างไหม?" เหอหยูเซวียนยิ้มล้อเลียน

ต่อให้หน้าตาดูอ่อนแอบอบบาง สูงไม่ถึงหนึ่งร้อยหกสิบ แต่เธอก็เป็นผู้หญิงค่อนข้างตลก มีนิสัยสาวโอตาคุเล็กน้อย อีกทั้งคบกับเจิงถงมานาน คุ้นกับเจียงเฟยดีด้วย เลยกล้าพูดตลกอะไรก็ได้

"แฟนนายหึง" เจียงเฟยยิ้มผลักเจิงถงออก ดันไปให้เหอหยูเซวียน

เหอหยูเซวียนรีบหลบออก ทำท่าไม่พอใจ "จะไม่หึงได้ยังไง? ปกติฉันไปหาเขา เขาต้องทำงานให้เสร็จก่อนแล้วถึงจะแยแสฉัน แต่วันนี้แกโทรมา เขาวางทุกอย่างที่ทำอยู่ทันทีเลย อนิจจา เหอหยูเซวียนฉัน สุดท้ายก็แพ้ผู้ชายคนหนึ่ง"

เจิงถงและเจียงเฟยมองหน้ากันแล้วยิ้ม เขาก็ชินกับคำพูดแปลกๆ ของแฟนสาวคนนี้แล้ว

สามคนกลับมานั่งลง เจียงเฟยเทชาให้สองคน เจิงถงก็หยิบยกเรื่องเก่ามาถามว่า "เมื่อกี้เห็นแกรับโทรศัพท์ดูไม่พอใจ ไม่ใช่โทรศัพท์ของไป๋รั่วซีหรอก?"

"ไม่ใช่! เราสองคนนี่ไม่ได้โทรหากันนานแล้ว" เจียงเฟยพูดถึงตรงนี้ก็ชำเลืองมองคู่รักที่เพิ่งนั่งก็ยังกอดกันอยู่เลย ปวดตาผิดปกติ ทนดูไม่ค่อยได้

พูดต่อว่า "เป็นคนที่น่าจะมีปัญหาทางจิตนิดหน่อย โทรมาให้ผมไปโรงแรมโดยเฉพาะ เพื่อตรวจคอให้ผู้หญิงคนหนึ่ง ที่น่าหัวร้อนที่สุดคือน้ำเสียงคนนั้นอีโก้สูงกว่าหน่วยความมั่นคงของชาติเสียอีก!"

"ไปโรงแรมตรวจคอ?" เจิงถงมองเจียงเฟยอย่างมีนัยยะ หัวเราะเบาๆ พูดว่า "พี่เฟย ไม่ใช่ 'คุณหนู' โทรมาใช่ไหมนะ?"

ไอ้นี่เน้นเสียงคำว่า 'คุณหนู' เป็นพิเศษ ความหมายในนั้นก็ชัดเจน

นี่ก็เป็นคู่ที่แย่กันพอๆ กันเลย จิตใจก็ขุ่นมัวไม่แพ้กัน!

เจียงเฟยกลอกตาใส่ไอ้นี่แล้วพูดต่อว่า "ก็ไม่รู้เหมือนกัน เธอบอกชื่อว่าเฉียวอี้อี้ แล้วก็ขู่ผม ประสาทจริงๆ ปีไหนก็มีคนบ้า ปีนี้โดดเด่นเป็นพิเศษ..."

เจียงเฟยยังพูดไม่จบ เจิงถงและเหอหยูเซวียนก็ร้องพร้อมกันทันที ตาโตถามว่า "เฉียวอี้อี้?"

"อ้าว แกรู้จักเหรอ? หรือเฉียวอี้อี้นี่เป็นเพื่อนหรือเพื่อนร่วมรุ่นเราด้วยเหรอ? ถึงได้รู้สึกว่าชื่อนี้คุ้นๆ..." เจียงเฟยตกใจ ครุ่นคิดถาม

ถ้าเป็นเพื่อน อาจพูดล้อเขาด้วยน้ำเสียงแบบนั้น ก็พอเข้าใจได้

"เฉียวอี้อี้ นักร้องที่ดังที่สุดสองปีมานี้! พี่เฟยจะไม่เคยได้ยินชื่อนี้เลยเหรอ? หยูเซวียนของพวกเรานี่ ตอนนี้ชอบเธอมากที่สุดเลย..." เจิงถงพูดอย่างงงงัน

เหอหยูเซวียนตาโต ประหลาดใจและสงสัย "ไม่ใช่เฉียวอี้อี้หรอกนะ เฉียวอี้อี้จะมาหาพี่เฟยได้ยังไง..."