บทที่ 56 นวดกดจุด

ไม่นานนักก็ถึงคลินิกเจียงเฟย

ใกล้สี่ทุ่มแล้ว ร้านค้าสองข้างถนนหลายแห่งปิดกันไปแล้ว เจียงเฟยจอดรถเรียบร้อยแล้วก็พาสู่หนานเดินเข้าคลินิก

"พี่สู่หนานนั่งเล่นก่อนนะ ผมไปฆ่าเชื้อเข็มก่อน" เจียงเฟยวางกุญแจไว้บนเคาน์เตอร์แล้วไปหยิบกล่องเข็ม

สู่หนานหาเก้าอี้นั่ง หลังจากที่เจียงเฟยพูดเปิดใจให้ฟัง ก็ไม่ได้มองโลกในแง่ร้ายขนาดนั้นแล้ว พูดแกมเหน็บตัวเองว่า "ฝีมือแพทย์มหัศจรรย์ขอนายนั้นพี่เห็นมาหลายครั้งแล้ว ไม่คิดว่าวันนี้จะได้ลองเองเสียที"

เจียงเฟยฆ่าเชื้อเข็มไปพูดยิ้มๆ ว่า "สบายใจได้ ฝังเข็มแล้วผมจะนวดกดจุดให้อีกซักพัก ใบหน้าพี่สู่หนานก็จะไม่มีปัญหาอะไรแล้ว รับรองตื่นเช้ามา ก็ไม่มีร่องรอยใดๆ เหลือแน่นอน"

ฝีมือฝังเข็มของเจียงเฟยสูงพอแล้ว การกระจายเลือดคลายฟกช้ำเป็นเรื่องง่ายมาก ต่อให้สู่หนานจะเนื้อนิ่มผิวบอบบาง เพิ่งถูกหลี่เว่ยตบหน้าหนักพอสมควร พอเจียงเฟยฝังเข็มเสร็จแล้วใช้เทคนิคพิเศษนวดกดจุดให้สักพัก อาการบวมแดงก็จะหายได้เกือบหมดทันที

นอนหลับอีกคืน ตื่นเช้าขึ้นมาก็จะไม่ต่างจากปกติแล้ว

"นั่งให้ตรงนะครับ หลับตาลง ผมจะเริ่มแล้ว" เจียงเฟยถือเข็มเส้นบางยาวเจ็ดชุ่นพูดกับสู่หนาน

สู่หนานได้ยินก็หลับตาอย่างใจเย็น สู่หนานเรียนมาทางแพทย์แผนตะวันตก สัมผัสกับแพทย์แผนจีนน้อยมาก ยังรู้สึกกลัวการฝังเข็มอยู่บ้าง โดยเฉพาะการฝังเข็มบนใบหน้า ยิ่งทำให้รู้สึกอย่างนั้นมาก

แต่นั่นคือถ้าเป็นแพทย์คนอื่น

สำหรับเจียงเฟยไว้วางใจได้เลย ฝีมือแพทย์ของเจียงเฟยเก่งแค่ไหนเธอรู้ดีที่สุด จะยังไม่ไว้ใจได้อย่างไร

ไม่นานนัก สู่หนานแทบไม่รู้สึกเจ็บหรือไม่สบายใดๆ กลับรู้สึกถึงกระแสเย็นสดชื่นที่น่ารื่นรมย์ ทำให้แก้มที่บวมแดงไม่แสบร้อนอีกต่อไป นี่ต้องเป็นเจียงเฟยเริ่มฝังเข็มแล้ว

สู่หนานในฐานะแพทย์เช่นกัน ตอนนั้นรู้สึกแปลกใจ ด้านบางอย่างแพทย์แผนจีนเก่งกว่าแพทย์แผนตะวันตกมาก ตัวอย่างตอนนี้ แม้แพทย์แผนตะวันตกก็มียาพอกแก้ฟกช้ำ แต่จะมีผลเร็วมหัศจรรย์ขนาดนี้ได้ที่ไหน?

สู่หนานรู้สึกได้ว่าใบหน้าที่ตึงอยู่ ภายใต้การฝังเข็มของเจียงเฟยค่อยๆ คลายออก ไม่บวมขนาดนั้นแล้ว! ในใจสู่หนานขณะนั้นก็พลันเกิดความชื่นชมและเคารพในฝีมือแพทย์ของเจียงเฟยอย่างเป็นธรรมชาติ ยอมจากใจจริง ฝีมือแพทย์แบบนี้แหละคือสิ่งที่เรียกว่าเก่งกาจอย่างแท้จริง ไม่แปลกเลยที่คนไข้ที่ผ่านมือเขาต่างสรรเสริญไม่หยุดปาก

สมนามจริงๆ!

แล้วสู่หนานก็นึกขึ้นมาโดยไม่ตั้งใจถึงเจียงเฟยที่แต่เดิมไม่เกี่ยวข้องกัน แม้แต่เคยเป็นศัตรูกัน แต่ในช่วงเวลานี้ช่วยเหลือนางไม่หยุด ทุกครั้งที่นางอยู่ในอันตรายหรือน่าอับอายที่สุด เขาก็จะออกมาเสมอ

ถูกผู้ชายคนหนึ่งเห็นตัวเองในยามซอมซ่อ แม้ผู้หญิงจะรู้สึกขายหน้า แต่ความรู้สึกที่มากกว่าคือความกตัญญู สู่หนานกตัญญูเจียงเฟยอย่างสุดใจ ส่วนความกตัญญูนั้นจะปนด้วยความชื่นชม ความหลงใหลและความรู้สึกซับซ้อนอื่นๆ อีกหรือไม่ นางก็ไม่อาจคลี่คลายออกได้เองเช่นกัน

การฝังเข็มใช้เวลาไม่นาน ท้ายที่สุดบาดแผลนี้เทียบกับโรคที่เจียงเฟยรักษาปกติก็เป็นแค่บาดแผลเล็กน้อย ประมาณห้าหกนาทีก็เสร็จ ตอนเจียงเฟยถอนเข็มออก แก้มซ้ายที่บวมแดงของสู่หนานก็ยุบลงสนิทแล้ว ไม่บวมอีกต่อไป แค่ยังมีรอยแดงเหลืออยู่ดูโดดเด่นนิดหน่อย รอยแดงนั้นก็ต้องให้เจียงเฟยใช้วิธีนวดกดจุดค่อยๆ ลบออก

"พี่สู่หนาน เสร็จแล้วครับ ลืมตาได้เลย" เจียงเฟยพูด รีบฆ่าเชื้อเข็มเงินแล้วเก็บเข้ากล่อง

สู่หนานได้ยินก็หยุดความคิดวนเวียน ค่อยๆ ลืมตา พร้อมกับค่อยๆ ยกมือแตะแก้มที่ควรจะบวมอยู่ ก็แทบไม่รู้สึกแปลกหรือเจ็บเลย

แค่ถ้ากดแรงๆ ก็ยังเจ็บอยู่บ้าง แต่ก็น่าแปลกพอแล้ว ยาแก้ฟกช้ำราคาแพงบางชนิดที่นางรู้จัก ไม่มีที่ใช้แล้วผลออกเร็วขนาดนี้

"เจียงเฟย การฝังเข็มของนายมหัศจรรย์จริงๆ!" สู่หนานอดชมไม่ได้

เห็นสู่หนานดีใจตื่นตะลึง เจียงเฟยก็ยิ้มขึ้นมาเอง ถูกคนอื่นชมฝีมือแพทย์นั้นรู้สึกดีมาก ยิ่งสู่หนานไม่เพียงแต่สวยงาม แต่ยังเป็นแพทย์ด้วยกัน คำชมนี้ก็ยิ่งทำให้พึงพอใจมากขึ้นอีก

"แก้มพี่ยุบแล้วแต่รอยแดงยังไม่หายดี ต้องนวดกดจุดให้อีกหน่อย" เจียงเฟยเก็บกล่องเข็มแล้วเดินเข้ามาพูด

สู่หนานพยักหน้าถาม "คราวนี้ไม่ต้องหลับตาแล้วใช่ไหม?"

"ไม่ต้อง" เจียงเฟยดึงแขนเสื้อขึ้นพูดว่า "ที่นี่ไม่มีน้ำ ผมไม่ล้างมือนะครับ"

สู่หนานได้ยินก็ยิ้มเบาๆ พูดเสียงอ่อนว่า "ฉันไม่รังเกียจหรอกว่านายสกปรก"

"งั้นก็เริ่มได้เลย" เจียงเฟยพยักหน้า โน้มตัวลงเล็กน้อย นิ้วทั้งสิบของมือทั้งสองค่อยๆ แตะที่ใบหน้าอ่อนนุ่มของสู่หนาน ในพริบตาที่ผิวหนังสัมผัสกัน ร่างกายอันอ่อนช้อยของสู่หนานก็สะดุ้งนิดหน่อยโดยไม่ตั้งใจ เหมือนสัมผัสน้ำแข็ง ส่วนเจียงเฟยก็รู้สึกว่าแก้มของสู่หนานลื่นนุ่มราวหยก ผิวละเอียดนุ่มอย่างหาที่เปรียบมิได้

ผิวหญิงนั้นเรียบละเอียดจริงๆ แม้เจียงเฟยจะอยู่ใกล้ขนาดนี้ก็แทบมองไม่เห็นรูขุมขนหรือร่องรอยบนใบหน้าสู่หนาน ยิ่งนิ้วสิบนิ้วเริ่มขยับช้าๆ ก็ยิ่งรู้สึกพิศวงและน่าอัศจรรย์

ตอนฝังเข็ม เจียงเฟยต้องใจสงบ ไม่ให้มีความคิดอื่น สมาธิต้องสูงสุด แต่ตอนนวดกดจุดนี้ผ่อนคลายได้มากกว่า แววตาเจียงเฟยก็เริ่มไม่ค่อยอยู่กับที่ขึ้นมา

สู่หนานวันนี้ใส่เดรสเสื้อเชิ้ตขาว แบบคลาสสิกเรียบง่าย บ่าเสื้อมีลูกไม้ขาวปักลวดลายดูประณีต เห็นกระดูกไหปลาร้าเรียวงามได้ชัดเจน ด้านในซับด้วยสายเดี่ยวสีขาว คาดเข็มขัดเล็กที่เอว ไม่เพียงเสริมให้เอวเรียวดูชัดเจน ยังยิ่งโชว์ความอวบอิ่มของหมอสาวสวยอีกด้วย ช่วงนี้เจียงเฟยรู้มานานแล้วว่าสู่หนานนอกจากถุงน่องสีดำและส้นสูงแล้ว หน้าอกก็เป็นอีกอาวุธสังหารชั้นเยี่ยม น่าชมยิ่งนัก แต่เดรสตัวนี้ไม่มีแบบเปิดหน้าอก แม้เจียงเฟยจะมองลงมาจากด้านบน ก็เห็นแค่นิดเดียว

ส่วนท่อนล่างก็แน่นอนว่าเป็นถุงน่องสีดำคู่กับรองเท้าส้นสูงสีดำ เจียงเฟยรู้สึกว่าด้านรสนิยมสุนทรีย์ตนเองกับสู่หนานนั้นเข้าขากันดีมาก ถ้าได้อยู่ด้วยกันก็น่าจะลงตัวไม่มีที่ติ

สู่หนานชอบใส่ถุงน่องสีดำเป็นพิเศษ เจียงเฟยก็ชอบมองผู้หญิงใส่ถุงน่องสีดำเป็นพิเศษเช่นกัน

สู่หนานรู้สึกได้ถึงแววตาของเจียงเฟย อดบ่นในใจไม่ได้ แต่ก็ไม่กล้าพูดออกมาให้เจียงเฟยเอาตาไปที่อื่น เพราะแบบนั้นก็ยิ่งเขิน

เขามาช่วยรักษา ไม่ใช่ทำเรื่องอื่น แล้วเขาก็ช่วยเหลือมามากเสียขนาดนี้ ต่อให้จะมองบ้างจะเป็นอะไรไป?

สู่หนานคิดแบบนี้แล้ว ก็รู้สึกแปลกๆ ในใจและร่างกายนิดหน่อย นิ้วมือของเจียงเฟยที่นวดอยู่บนใบหน้า เหมือนมีเวทมนตร์บางอย่าง อุ่นจนแทบจะร้อน ราวกับจะไหม้ผิวหนังของนาง

ความคิดของคนนั้นเป็นแบบนี้ เมื่อใส่ความคิดส่วนตัวเข้าไปแล้ว ก็กลายเป็นไม่เป็นกลางอีกต่อไป

ตอนนี้สู่หนานรู้สึกขึ้นมาทันใดว่า เจียงเฟยที่มานวดให้นางแบบนี้ ดูเหมือนมีนัยยะแอบหาผลประโยชน์อยู่ไม่น้อย!

คิดดูนะ ใบหน้าของผู้หญิงคนหนึ่ง ผู้ชายจะแตะต้องหรือบีบนวดได้ตามใจชอบได้อย่างไร? นับว่าเป็นการสัมผัสร่างกายกันแล้วนะ!

ตอนที่สู่หนานยังไม่คิดแบบนี้ก็ยังดี แต่พอมีความคิดเพ้อเจ้อนั้นขึ้นมาแล้ว ก็นั่งไม่ค่อยอยู่ ใบหน้าทั้งสองข้างก็ค่อยๆ ร้อนแดงขึ้นโดยไม่รู้ตัว แดงจนเกือบถึงโคนหูเลย!

เจียงเฟยกำลังกวาดตาหาที่จะแอบมองอยู่ ก็สังเกตเห็นความผิดปกตินี้ทันที ไม่ทันคิดก็ถามออกมาโดยสัญชาตญาณว่า "พี่สู่หนาน เป็นอะไรไปเหรอ?"