บทที่ 39 ข้าช่างต่ำช้าเสียจริง

ตัดสินใจแน่วแน่แล้ว เจียงเฟยก็เรียกสาวน้อยคนเดิมมาอย่างรวดเร็ว ยิ้มถามว่า "ทิเบตันมาสติฟตัวน้อยนี้ราคาเท่าไหร่ครับ?"

สาวน้อยยิ้มเดินเข้ามา คิดว่าเจียงเฟยจะซื้อทิเบตันมาสติฟแล้ว แต่พอเห็นลูกทิเบตันมาสติฟสีดำในกล่องสีฟ้า รอยยิ้มก็แข็งทื่อไปทันที

"เป็นอะไรไหมครับ มีปัญหาเหรอ?" เห็นสาวน้อยไม่ตอบ เจียงเฟยถามต่อ

สาวน้อยกระแอมเบาๆ ปรับสีหน้าให้ยิ้มอีกครั้งแม้จะดูฝืนอยู่นิด ชมอย่างเป็นมิตรว่า "คุณลูกค้ามีสายตาดีมากเลยค่ะ เลือกได้ทิเบตันมาสติฟตัวที่ดีที่สุดในร้านเลย แต่ว่า..."

พูดถึงตรงนี้ สาวน้อยพูดต่อว่า "แต่ว่าทิเบตันมาสติฟตัวนี้มีคนจองไปแล้วค่ะ อีกสองวันก็จะส่งออกนอกประเทศ ต้องขออภัยคุณลูกค้าด้วยนะคะ"

"มีคนจองแล้ว แถมเป็นชาวต่างชาติอีก?" เจียงเฟยตกใจ ใจหายวาบขึ้นมาทันที

ทิเบตันมาสติฟตัวนี้หาได้ยากมาก ทุกด้านล้วนเยี่ยมยอด คุ้มค่าแก่การเลี้ยงดู แม้สายเลือดบริสุทธิ์จะอยู่ที่เก้าสิบเปอร์เซ็นต์ แต่พอใช้ยาวิวัฒนาการแล้ว บางทีอาจกลายเป็นสายเลือดบริสุทธิ์แท้ได้เลย จะยอมปล่อยผ่านไปได้อย่างไร

ความคิดก็เลยพรั่งออกมาเองว่า "เขาจ่ายเท่าไหร่ครับ ผมจ่ายมากกว่าได้"

รอยยิ้มประหลาดบนหน้าสาวน้อยเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ แต่มารยาทที่ดีก็กั้นไม่ให้หัวเราะออกมาได้ พูดเบาๆ ว่า "ทิเบตันมาสติฟตัวนี้ราคาหนึ่งล้านบาทพอดีค่ะ..."

เจียงเฟย "...!"

เห็นสีหน้าของเจียงเฟยแข็งทื่อรวดเร็ว สาวน้อยก็รู้ผลแล้ว คงเป็นเพราะราคาทำเอาสะดุ้งตกใจ แม้มองดูแล้วหนุ่มหล่อคนนี้น่าจะมีฐานะดีพอสมควร แต่ก็ยังไม่ถึงขนาดจะจ่ายเงินล้านซื้อสุนัขได้สบายๆ

เจียงเฟยในใจหัวเราะร้องไห้ไปพร้อมกัน ยินดีกันจนลืมคิดไปว่าทิเบตันมาสติฟตัวนี้ราคาจะสูงลิ่วขนาดนี้ ก่อนหน้านี้ถามราคามาหลายตัว แพงสุดก็แค่สามหมื่นกว่า แม้ตอนนี้เงินจะตึงมือ แต่ก็ยังจ่ายไหว

อีกทั้งคลินิกตอนนี้รายได้ดีเยี่ยม เงินไหลมาเทมา ใช้หมดแล้วหาใหม่ก็ไม่ยาก

แต่ว่า... หนึ่งล้านนะ!

"ทำไมในนิยายเรื่องอื่นๆ มีเก็บของหล่นเกลื่อน แต่กับเราไม่มีสักที" เจียงเฟยนึกน้อยใจ

แต่พอคิดดูให้ดี เรื่องนี้ก็ไม่แปลกอะไรนัก แม้คนทั่วไปจะไม่มีทักษะตรวจสอบสัตว์เรียกเหมือนเขา แต่ก็มีผู้เชี่ยวชาญด้านสัตว์ตระกูลสุนัข มีนักวิจัยที่ศึกษาทิเบตันมาสติฟลึกซึ้ง ทิเบตันมาสติฟที่ดีเยี่ยมทุกด้านแบบนี้จะถูกมองข้ามว่าเป็นลูกผสมธรรมดาๆ ได้อย่างไร

ยิ่งกว่านั้น คนที่รับสินค้าเข้ามาก็ไม่ใช่คนตาบอด ไม่ต้องมีความรู้มากมาย แค่ดูแม่พ่อพันธุ์ก็พอจะประเมินคุณภาพลูกที่จะออกมาได้คร่าวๆ แล้ว

ทิเบตันมาสติฟที่สายเลือดบริสุทธิ์ถึงเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ แม่ของมันคงไม่ธรรมดาแน่

"หนึ่งล้าน ก็แพงไปหน่อยนะ ฮ่าๆ..." เจียงเฟยมองสีหน้าสาวน้อย ยิ้มเขินๆ พูด

ตอนนี้ถึงเข้าใจแล้วว่าทำไมสาวน้อยถึงมีสีหน้าแบบนั้นตอนได้ยินว่าเขาจะซื้อตัวนั้น

สถานการณ์นี้เหมือนเดินเข้าร้านอาหารหรูแล้วไม่พูดอะไรก็สั่งไวน์แพงสุดในเมนูทันที สุดท้ายเงินไม่พอจ่าย เขินสุดๆ

"ห่า! เงินไม่ใช่ทุกอย่างก็จริง แต่ถ้าไม่มีเงิน ก็ทำอะไรไม่ได้เลยจริงๆ!" เจียงเฟยบ่นในใจอย่างขำขื่น

ถ้ามีเงินเหลือใช้ล้นมือ เจอสถานการณ์แบบนี้ พอสาวน้อยบอกราคาหนึ่งล้าน เขาแค่พูดเบาๆ ว่า "โอ้ หนึ่งล้านเหรอ งั้นขอจ่ายล้านครึ่ง ขายให้ฉันเถอะ!"

นั่นคงโก้หรูสุดๆ สุขใจสุดๆ เจียงเฟยอยากมีวันแบบนั้น แต่ความจริงโหดร้าย ตอนนี้เขายังไม่มีทุนทรัพย์พอจะโอ้อวดแบบนั้น ทำได้แค่จินตนาการในใจ

แต่สาวน้อยคนนี้มารยาทดีมาก แม้ในใจคงหัวเราะแทบปลิ้น แต่สีหน้าก็ปรับคืนอย่างรวดเร็ว ไม่มีท่าทีดูถูกเจียงเฟยแม้แต่น้อย ชี้มือไปข้างหน้าพูดว่า "ไม่เป็นไรค่ะ ตัวนั้นมีคนจองแล้ว แสดงว่าคุณลูกค้ากับมันไม่มีดวงกัน แต่ที่นี่ยังมีทิเบตันมาสติฟอีกมาก คุณลูกค้าดูต่อได้เลยค่ะ บางทีอาจมีตัวอื่นที่ถูกใจกว่าก็ได้"

ตอนนี้เจียงเฟยไม่มีอารมณ์ดูต่ออีกแล้ว แม้หน้าหนาแค่ไหนก็ยืนอยู่ในบรรยากาศเขินๆ แบบนี้ไม่ไหว เตรียมจะบอกลาแล้วเดินจากไปอย่างกระดาก

แต่พอเขาจะหันหลัง สายตาที่กวาดไปแบบไม่ตั้งใจ ก็ดันไปเห็นทิเบตันมาสติฟลูกน้อยตัวสีเหลืองทั้งตัว มีแค่ปากและเท้าสี่ข้างที่เป็นสีดำ รูปร่างผอมโซจนใกล้เคียงลูกกระต่าย

ทิเบตันมาสติฟตัวนี้ดูอ่อนเพลียมาก ไม่เหมือนตัวอื่นในกรงที่ดูแจ่มใสมีแรง ราวกับป่วยหนัก คนทั่วไปเห็นแล้วก็คงไม่อยากมองซ้ำ ไม่ได้สนใจอะไร เอาไปเลี้ยงแล้วรอดไหมก็ไม่รู้ ซื้อมาก็เสียของเปล่า

แต่เจียงเฟยกลับตกตะลึงสนิท ทักษะฝึกสัตว์เรียกทำงานอัตโนมัติอีกครั้ง ในหัวมีข้อมูลผุดขึ้นมาอย่างกะทันหัน สายพันธุ์: ทิเบตันมาสติฟ / เพศ: ผู้ / อายุ: สองเดือนหนึ่งวัน / สายเลือด: บริสุทธิ์ 100% / การเติบโต: ยอดเยี่ยม / สรุปโดยรวม: แนะนำอย่างยิ่งให้รับเลี้ยง! (กระดูกขาหลังสัตว์เรียกหัก ต้องรักษาด่วน!)

เห็นข้อมูลนี้แล้ว เจียงเฟยจดจ่อทั้งหมดอยู่กับตัวเลขหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์และระดับการเติบโตยอดเยี่ยม ข้อมูลทั้งสองบอกว่าทิเบตันมาสติฟป่วยโซโซตัวนี้ คือทิเบตันมาสติฟสายเลือดบริสุทธิ์แท้ที่เหลืออยู่น้อยมากในโลก!

นี่คือทิเบตันมาสติฟสายเลือดแท้จริงๆ ยิ่งสายเลือดบริสุทธิ์กว่าทิเบตันมาสติฟสีดำตัวที่ขายหนึ่งล้านเมื่อกี้เสียอีก!

เจียงเฟยเห็นแล้วมุมปากกระตุกขึ้นมาเองโดยไม่รู้ตัว งงอยู่ครู่ใหญ่ จึงชี้นิ้วไปที่ทิเบตันมาสติฟสีเหลืองตัวนั้น คอแห้งผาก ถามลองดูว่า "แล้ว... ตัวนั้นราคาเท่าไหร่ครับ?"

เพราะประสบการณ์ "หนึ่งล้าน" เมื่อครู่ ตอนนี้เจียงเฟยไม่อยากถามราคาอีกแล้ว แต่ก็รู้สึกว่าทิเบตันมาสติฟสายเลือดแท้หนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์อย่างนี้ คงมีราคาสูงลิ่วเป็นตัวเลขดาราศาสตร์แน่ๆ

แต่ด้วยความตื่นเต้นที่เห็นของดี ก็ยังอดถามไม่ได้อยู่ดี อย่างมากก็แค่โดนกระแทกใจอีกครั้ง เขาเป็นผู้ชาย ไม่ต้องเสียดายหน้ามากนัก

"ตัวนั้นเหรอคะ..." สาวน้อยมองตามทิศทางที่เจียงเฟยชี้ พูดว่า "คุณลูกค้าไม่ต้องซื้อตัวนั้นหรอกค่ะ"

"ทำไมล่ะครับ ตัวนั้นก็ถูกเศรษฐีจองไปแล้วเหมือนกันเหรอ?" เจียงเฟยพูดด้วยความอิจฉาเล็กน้อย

ในใจก็นึกขึ้นมาว่า พวกคนรวยพวกนี้มันไม่ใช่คนจริงๆ เลย ซื้อสุนัขทีหนึ่งจ่ายเป็นล้านเป็นสิบล้าน เงินเยอะขนาดนั้นเอาไปทำอะไรดีๆ ไม่ได้บ้างเหรอ!

"ไม่ใช่ค่ะ" สาวน้อยส่ายหัว พูดด้วยความสงสารว่า "ทิเบตันมาสติฟตัวนี้ เจ้าของร้านเตรียมจะุให้การุณยฆาตอีกสองวันค่ะ คุณลูกค้าก็เห็นอยู่ สุนัขตัวนี้ป่วยหนัก ผอมโซมาก อีกไม่กี่วันก็คงตาย เป็นที่น่าเสียดาย สุนัขตัวนี้เจ้าของร้านได้มาจากผู้เฒ่าระหว่างเดินทางไปทิเบตเมื่อกว่าเดือนที่แล้วโดยบังเอิญ สายพันธุ์ค่อนข้างแปลก น่าเสียดายนะคะ..."

ตุ้บตุ้บตุ้บ!

ไม่ใช่เสียงต่อสู้ แต่เป็นเสียงหัวใจเจียงเฟยเต้นแรงขึ้น!

"จะการุณยฆาต?!" เจียงเฟยร้องออกมาโดยไม่ทันคิด ตาโตจ้องสาวน้อยอย่างไม่อยากเชื่อ

สาวน้อยพยักหน้า มองเจียงเฟยด้วยความแปลกใจ ถามว่า "เป็นอะไรไปเหรอคะ?"

เจียงเฟยไม่พูด ล้วงกระเป๋าสตางค์ออกมา หยิบเงินสองพันออกมาอย่างสง่าผ่าเผย...

คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็คืนไปหนึ่งพัน แล้วจึงตบเงินที่เหลือใส่มือสาวน้อยอย่างฉับพลัน!

พูดอย่างขุ่นเคืองว่า "แม้ทิเบตันมาสติฟตัวนี้จะไม่ใช่สายพันธุ์มีค่าอะไร แทบไม่มีราคา ดูท่าทางก็สู้กระต่ายตัวนึงไม่ได้... แต่! มันก็เป็นชีวิตหนึ่ง พวกคุณจะฆ่ามันแบบนี้ได้อย่างไร? ข้าในฐานะสมาชิกสมาคมคุ้มครองสัตว์โลก ผู้มีจิตเมตตาและรักสัตว์ ดูไม่ได้จริงๆ! เงินพันนี้รับไว้เถอะ ถือว่าซื้อทิเบตันมาสติฟตัวนี้จากคุณ ผมจะพามันไปรักษา!"