บทที่ 18 ยกระดับในที่สุด

เจียงเฟยจดจ่ออยู่กับการหาซื้อต้นกล้าไม้ผลจากตลาดให้ไปส่งที่เต้าชุน แม้ว่าจะพ้นช่วงเวลาที่ดีที่สุดสำหรับการปลูกต้นไม้แล้ว แต่สำหรับเขาผู้มีฝีมือทำสวนระดับ 9 เรื่องนี้ย่อมไม่เป็นปัญหา

แต่การปลูกต้นไม้เป็นงานที่ยุ่งยากและเหนื่อย ที่ดินผืนใหญ่แบบนี้ ต้องปลูกอย่างน้อยสองร้อยต้นขึ้นไปถึงจะเต็มพื้นที่ และเขาทำเองคนเดียวไม่ได้ขอให้ใครช่วย ดังนั้นงานนี้ไม่ใช่วันเดียวจบ เจียงเฟยต้องแบ่งทำหลายวัน

ช่วงเวลานี้เขาก็ปิดคลินิกทั้งวันไม่ได้ ต้องเปิดอย่างน้อยครึ่งวันทุกวัน

หลังจากชื่อเสียงหมอเก่งของเขาแพร่ออกไป คนไข้ทยอยมาไม่ขาด โดยเฉพาะคนที่จะมาฝังเข็ม จองคิวล่วงหน้าไปถึงอาทิตย์หน้าแล้ว! เจียงเฟยแม้จะไม่ได้คิดเรื่องเงิน ไม่ได้คิดเรื่อง EXP และความชำนาญแพทยศาสตร์ก็ตาม ก็ยังต้องแวะไปคลินิกทุกวันเพื่อรักษาคนไข้ที่นัดหมายไว้

คนขาดความเชื่อถือย่อมตั้งตัวไม่ได้

โดยเฉพาะอาชีพแพทย์ที่ต้องรับผิดชอบต่อคนไข้มากมาย เจียงเฟยจะไม่ทิ้งคนไข้ไว้โดยไม่จำเป็นอย่างเด็ดขาด

ดังนั้นชีวิตของเจียงเฟยก็เป็นระเบียบขึ้นมา ตื่นเช้าก็ไปเปิดคลินิกรักษาคนไข้ คนไข้ที่นัดไว้ก็รู้แล้วว่าช่วงนี้เจียงเฟยเปิดแค่เช้า แม้จะต้องขอลางานก็ยังมาให้ตรงเวลา

ตอนกลางวัน เจียงเฟยกลับบ้านทำอาหารกลางวันให้ตัวเองเป็นรางวัล กินอิ่มแล้วบ่ายก็ขับรถไปตลาดซื้อต้นกล้า แล้วมุ่งตรงไปเต้าชุน ปลูกต้นกล้าในพื้นที่ระหว่างวิลล่าที่กำลังก่อสร้างกับบึงน้ำ

ก็แค่นั้น

ห้าวันต่อมา...

"เหนื่อยจริงๆ!"

ยามเย็น แสงอาทิตย์ต้นฤดูร้อนส่องลงมาน่าจะอบอุ่นสบาย แต่เจียงเฟยกลับเหงื่อท่วมตัว เสื้อลายสก๊อตชุ่มโชกจนแนบเนื้อ

"ฮู่~~" ถอนหายใจยาว ไม่สนภาพลักษณ์ เจียงเฟยโยนจอบและถังพลาสติกทิ้ง แล้วก็นั่งลงบนก้อนหินข้างๆ สูดลมเย็นยามเย็นอย่างสบายอกสบายใจ

มองออกไปยังผืนดินกว่าสองไร่ที่บัดนี้ปลูกต้นกล้ต็มพื้นที่ไปหมดแล้ว จินตนาการถึงภาพอีกสองสามปีข้างหน้าเมื่อสวนผลไม้ออกผลเต็มต้น ความภาคภูมิใจที่ผุดขึ้นในใจทำให้ความเหนื่อยล้าและปวดเมื่อยทั้งหมดเหือดหายไปสิ้น

สวนผลไม้ผืนนี้ปลูกไม่ถี่ไม่โปร่งเกินไป เจียงเฟยตั้งระยะต้นไม้ 2x3 เมตร ไร่หนึ่งปลูกได้ 111 ต้น รวมทั้งหมดปลูกไปแล้ว 276 ต้น

ต้นกล้ามีหลายชนิด ราวๆ สิบกว่าพันธุ์ต่างกัน

ต่อไปเมื่อต้นผลไม้ทั้งหมดเติบโตเต็มที่ เจียงเฟยจะเก็บผลไม้สดได้แทบตลอดทุกฤดู!

มีเชอร์รี่ มีลูกพีช ลูกพลัม มีแอปเปิ้ล มีแพร์ มีส้มโอ มีลูกพลับ มีส้มแมนดาริน...

แค่ส้มอย่างเดียวก็มีถึงสี่พันธุ์!

ถ้าไม่ใช่เพราะข้อจำกัดของอากาศที่ไม่สามารถปลูกผลไม้เมืองร้อนได้หลายชนิด เจียงเฟยก็คงปลูกเพิ่มอีก เขาสร้างวิลล่าตากอากาศแห่งนี้ การปลูกต้นผลไม้นอกจากเพิ่ม EXP แล้ว เป้าประสงค์ใหญ่อีกอย่างก็คือเวลามาพักที่นี่จะได้มีผลไม้สดๆ กิน

เจียงเฟยเชื่อว่าต้นผลไม้ที่ปรมาจารย์ทำสวนระดับสูงสุดอย่างเขาปลูกเองด้วยมือ ผลที่ได้ย่อมไม่ต่างจากฝีมือทำอาหารของเขา ต้องวิเศษเป็นเเน่!

ไม่ใช่แค่รสชาติดีกว่า คุณค่าทางโภชนาการก็คงเหนือกว่าผลไม้ชาวนาทั่วไปอย่างเทียบไม่ได้

แน่นอน ผลไม้มากขนาดนี้เจียงเฟยคนเดียวกินไม่หมด ถึงจะเอาไปแจกเพื่อนก็ยังแจกไม่หมด

เขาสามารถขอใบรับรองจากหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง ยืนยันคุณภาพผลไม้ของเขา แล้วเปิดบริษัทผลไม้เล็กๆ มุ่งสู่ตลาดบนระดับสูง นี่เป็นช่องทางทำเงินที่ดีมากอีกทางหนึ่ง

ท้ายที่สุดแล้ว ในประเทศจีนทุกวันนี้มีคนมีเงินมากมาย พวกเขาพิถีพิถันเรื่องการกินการอยู่ ยอมจ่ายเงินเพิ่มเพื่อของกินที่ดีและมีคุณค่า

ดูแค่ผักอินทรีย์ปลอดสารในตลาด แค่ติดป้ายก็แพงกว่าผักธรรมดาหลายเท่าแล้ว

ขอแค่ผลผลิตของเจียงเฟยที่อร่อยและมีคุณค่าจริงๆ แล้วหาสโลแกนโดนๆ มาเสริม ก็ไม่ต้องกังวลเรื่องขายไม่ได้ ยิ่งกว่านั้นเขาไม่ต้องเปิดบริษัทเองด้วยซ้ำ พ่อค้าผลไม้ก็จะแห่มาขอร่วมมือเองทั้งนั้น

แต่เรื่องนั้นยังเป็นเรื่องของอนาคต ต้นผลไม้ที่เขาปลูกเองจะโตเร็วกว่าปกติก็จริง แต่ก็ยังต้องรออีกหนึ่งสองปี

ตอนนี้สิ่งที่เจียงเฟยห่วงใยที่สุดคือ EXP ของตัวเอง!

"ปลูกต้นผลไม้หนึ่งต้น ได้ EXP สองคะแนน แต่เหมือนกับการเลี้ยงปลา ต้องแบ่งจ่ายสามงวด พอปลูกลงดินได้แค่ 0.66 คะแนนต่อต้น"

ข้อมูลนี้เจียงเฟยรู้มาตั้งแต่ช่วงแรกที่ปลูก

"วันนี้ปลูกมากที่สุดตั้งแต่มา เกือบแปดสิบต้น EXP วันนี้น่าจะได้ราวๆ ห้าสิบคะแนน และเช้านี้ EXP ของฉันอยู่ที่ 454/500 แล้ว ตอนนี้น่าจะยกระดับได้แล้วมั้ง?"

เจียงเฟยนั่งอยู่บนก้อนหินใจเต้นแรง ร่างกายสั่นเบาๆ ควบคุมไม่ได้ ใจสั่นระทึก คราวนี้ต่างจากตอนปล่อยลูกปลาที่ดีใจเปล่า การยกระดับครั้งนี้มั่นใจได้เลย สิ่งที่ต้องทำหลังยกระดับคือแบ่งแต้มแอตทริบิวต์และเปิดกล่องรางวัล!

หลับตา จิตใจเคลื่อนไหว หน้าจอแสดงสถิติตัวละครก็ผุดขึ้นในหัวทันที เจียงเฟยกวาดสายตาไปที่ช่องประสบการณ์แรก พอเห็นตัวเลขเปลี่ยนจาก 454/500 เป็น 506/500 (กรุณาเลือกว่าจะยกระดับหรือไม่?) เจียงเฟยก็ตัวสั่นมากขึ้นอีก แม้แต่ริมฝีปากก็สั่นระริก!

ในที่สุดก็จะยกจากระดับ 0 ขึ้นสู่ระดับ 1!

ยากเกินไปจริงๆ!

ถูกตัวละครในเกมเข้าสิงมาเกือบเดือน เดือนนี้ชีวิตเปลี่ยนไปแทบทุกอย่าง ทำสิ่งต่างๆ มากมายก็เพื่อ EXP เงินในบัญชีที่สะสมมาสามปีก็หมดไปเกือบหมด ทั้งหมดนี้ก็เพื่อยกระดับ และบัดนี้เป้าหมายก็สำเร็จแล้ว

"ยกระดับ!" เจียงเฟยพูดออกมาโดยไม่ลังเล

จิตใจเคลื่อนไหว หน้าจอสถิติตัวละครทั้งหมดก็เปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว

---

ตัวละคร: เจียงเฟย ระดับ: 1

EXP: 4/1,000

พลังกาย: 1.2

พลังจิต: 1.3

ความคล่องแคล่ว: 1.2

พลังกำลัง: 1.4

แต้มที่ยังไม่ได้แบ่ง: 2

ทักษะยุทธ์: ไม่มี

ทักษะรอง: ตีดาบ (ระดับ 9), ปลูกพืช (ระดับ 9), ทำอาหาร (ระดับ 9), ทำสวน (ระดับ 9), เล่นดนตรี (ระดับ 9), หมักสุรา (ระดับ 9), เลี้ยงสัตว์เลี้ยง (ระดับ 9), แพทยศาสตร์ (ระดับ 6 +49%)...

---

มองดูสถิติพื้นฐานที่เปลี่ยนแปลงเกือบทั้งหมด เจียงเฟยข่มใจตัวเองให้นิ่ง แล้วเริ่มวิเคราะห์อย่างละเอียด

การยกระดับจาก 0 เป็น 1 ครั้งนี้ นำมาซึ่งการเปลี่ยนแปลงมากกว่าที่เขาคิดไว้มาก

ข้อแรก ได้แต้มแอตทริบิวต์ที่ยังไม่ได้แบ่งสองแต้ม ข้อนี้รู้อยู่แล้ว ส่วนเพดาน EXP เพิ่มจาก 500 เป็น 1,000 นั่นก็แปลว่าการยกระดับจาก 1 เป็น 2 ต้องใช้ EXP สองเท่าของครั้งแรก!

ข้อสอง สถิติพื้นฐานสี่อย่างเดิมของเขาคือ พลังกาย (1), พลังจิต (1.1), ความคล่องแคล่ว (1), พลังกำลัง (1.2) เมื่อยกระดับขึ้นหนึ่งระดับ ทุกอย่างก็เพิ่มขึ้นอัตโนมัติ 0.2

นั่นหมายความว่าก่อนแบ่งแต้มแอตทริบิวต์เลย พลังกายก็เพิ่มเป็น 1.2 เท่าของคนธรรมดา พลังจิตเป็น 1.3 เท่า ความคล่องแคล่วเป็น 1.2 เท่า พลังกำลังเป็น 1.4 เท่า!

ยิ่งกว่านั้น ก่อนยกระดับแพทยศาสตร์ของเขาอยู่แค่ระดับ 6 +29% หลังยกระดับกลับเพิ่มเป็น 6 +49% ความชำนาญเพิ่มขึ้นถึง 20% ในทีเดียว!

"ยังมีข้อดีแบบนี้อีกด้วยเหรอ?" เจียงเฟยดีใจสุดๆ

ตอนเล่นเกมบนคอมพิวเตอร์เขาไม่ได้สังเกตตรงนี้ ไม่รู้ว่าเมื่อยกระดับแล้วสถิติต่างๆ จะเพิ่มขึ้นโดยอัตโนมัติ

อย่าดูแค่ตัวเลข 0.2 ว่าน้อย แต่ประโยชน์จริงๆ นั้นไม่น้อยเลย

ความชำนาญแพทยศาสตร์ระดับ 6 นั้น 20% เพิ่มได้ยากแค่ไหนไม่ต้องพูดถึง แค่เกือบเดือนที่ผ่านมา เจียงเฟยก็เพิ่มได้แค่ 29% เท่านั้น

แม้แต่สถิติพื้นฐานสี่อย่างอย่างพลังกาย พลังจิต ความคล่องแคล่ว พลังกำลัง ก็น่าทึ่งมาก เทียบเท่ากับว่าทุกครั้งที่ยกระดับเขาได้แต้มแอตทริบิวต์เพิ่มอีก 0.8 แต้ม หรือเกือบห้าสิบเปอร์เซ็นต์!

จะให้เจียงเฟยไม่ดีใจได้อย่างไร?

"แต่สองแต้มแอตทริบิวต์ที่จะแบ่งได้อย่างอิสระนี้ ควรใส่ไปที่ไหนดีล่ะ? พลังกายที่เป็นตัวแทนความอดทนและพลังชีวิต หรือพลังจิตที่รักษาคนไข้ได้เพิ่มขึ้น หรือความคล่องแคล่วที่แทนความเร็วและการกระโดด หรือพลังกำลังที่แทนพลังระเบิด? เลือกยากจริงๆ" เจียงเฟยเกาคาง ครุ่นคิดอยู่

สถิติพื้นฐานทั้งสี่ล้วนมีประโยชน์ ถ้ามีแต้มพอ เจียงเฟยอยากอัพทุกอย่าง

แต่ตอนนี้มีแค่สองแต้มแอตทริบิวต์ ก็ได้อัพสูงสุดแค่สองสถิติ

"ต้องใส่หนึ่งแต้มในพลังจิตแน่นอน ใส่แล้วไม่ใช่แค่รักษาคนไข้ได้เพิ่ม เพิ่มความชำนาญแพทยศาสตร์ด้วย ยังหา EXP ได้อีก ยังทำเงินได้อีก อย่างนี้ต้องเอาก่อนเลย!"

"แต่ถ้าใส่พลังจิตอย่างเดียวก็น่าเบื่อไปหน่อย อยากลองด้วยว่าพอสถิติร่างกายเพิ่มขึ้นจนเป็นซูเปอร์แมนแล้วจะรู้สึกยังไง!"

เจียงเฟยไม่ลังเล รวบรัดแบ่งหนึ่งแต้มใส่พลังจิต

ทันใดนั้น พลังจิตที่เดิม 1.3 ก็กระโดดเป็น 2.3 ทันที!

นั่นหมายความว่าบัดนี้พลังจิตของเจียงเฟยเป็น 2.3 เท่าของคนธรรมดา แต่ก่อนต่อวันรักษาคนไข้ด้วยการฝังเข็มได้ประมาณห้าคน ตอนนี้รักษาได้สิบกว่าคนอย่างสบายๆ!

"พลังกายแทนพลังชีวิตและความอดทน เก็บไว้ก่อน แต้มที่เหลืออีกหนึ่งแต้ม ใส่ความคล่องแคล่วหรือพลังกำลังดี"

"แต่ก่อนจะตัดสินใจ ต้องเปิดกล่องรางวัลก่อน!"

เจียงเฟยถูมือสองข้าง หายใจเข้าลึกๆ แล้วก็เลื่อนสายตาไปยังมุมขวาบนของหน้าจอ

ตรงนั้นมีของที่ดูเหมือนกล่องของขวัญ กะพริบแวบๆ อยู่...