ตอนที่ 229 เปิดฉากสงคราม

สีหน้าของลั่วเซียวมืดครึ้มถึงขีดสุด เขาจ้องมองฮั่วอันและผู้คนจากสำนักกระบี่วิญญาณที่เพิ่งปรากฏตัวขึ้น

"ฮั่วอัน ศิษย์สำนักของเจ้าสังหารศิษย์ตำหนักหลิงเซียวของข้าต่อหน้าต่อตาข้า เรื่องนี้เจ้าคงไม่คิดจะปัดความรับผิดชอบหรอกกระมัง?"

น้ำเสียงเย็นเยียบดังกังวาน

"เรื่องนี้ไม่เพียงแต่ข้าเท่านั้นที่เห็นประจักษ์แก่สายตา ทว่าผู้คนจากขุมอำนาจทั้งหลายที่ปรากฏตัวอยู่ ณ ที่แห่งนี้ต่างก็เป็นพยานได้"

"พวกเจ้ายังคิดจะพลิกลิ้นแก้ตัวอยู่อีกหรือ?"

"ฆ่าคนงั้นหรือ?"

สีหน้าของหลิงโฉว กู่หลิ่ว และผู้อาวุโสท่านอื่นของสำนักกระบี่วิญญาณต่างก็แปรเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดลงในทันที

"นี่มัน..."

"ลู่เทียนหยางแห่งตำหนักหลิงเซียวนี่?"

มุมปากของหยุนหงเฟยยกขึ้นเล็กน้อย เขาไม่ได้รู้สึกประหลาดใจแม้แต่น้อยที่เห็นซูหานสังหารลู่เทียนหยาง

หลิงโฉวจ้องมองซูหานด้วยสายตาเย็นชา พลางกล่าวเสียงกร้าว

"ซูหาน พวกเรามาที่นี่เพื่อค้นหามหาชีพจรวิญญาณ"

"ไม่ใช่มาให้เจ้าเข่นฆ่าผู้คนเช่นนี้"

สีหน้าของเขาแลดูมืดมน

พรสวรรค์ของซูหานนั้นร้ายกาจจนเข้าขั้นปีศาจ อัจฉริยะปีศาจเช่นนี้ ไม่สมควรปล่อยให้มีชีวิตรอดต่อไปได้เป็นอันขาด

นี่เป็นโอกาสอันดีที่จะได้กำจัดเสี้ยนหนามชิ้นนี้ทิ้งเสีย

ซูหานปรายตามองหลิงโฉวด้วยสายตาเย็นชา

"เจ้ายอดยอดเขาต้นกำเนิดวิญญาณ ท่านลดตัวไปเป็นเจ้ายอดเขาของตำหนักหลิงเซียวตั้งแต่เมื่อใดกันเล่า"

"เหตุใดข้าถึงจำไม่ได้?"

"ตำหนักหลิงเซียวว่าอย่างไร ท่านก็ว่าตามนั้นงั้นหรือ?"

สีหน้าของหลิงโฉวดูไม่ได้ถึงขีดสุด ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว เขาจ้องมองซูหานด้วยความเคียดแค้น พร้อมคำรามลั่น

"ผู้คนมากมายที่นี่ต่างก็เห็นเจ้าฆ่าคนกับตา"

"เจ้ายังมีคำแก้ตัวอะไรอีก?"

หยุนหงเฟยเอ่ยเสียงเย็น

"ซูหาน กล้าทำก็ต้องกล้ารับ"

"การที่เจ้าสังหารศิษย์ตำหนักหลิงเซียวต่อหน้าผู้คนเช่นนี้ ย่อมส่งผลกระทบต่อความสัมพันธ์ระหว่างสองมหาอำนาจอย่างแน่นอน"

"การกระทำของเจ้า เท่ากับชักนำสำนักไปสู่หายนะชัดๆ"

ซูหานมองดูคนเหล่านั้นด้วยสีหน้าราบเรียบ ทว่าในใจกลับแค่นหัวเราะเยาะเย้ย

เขารู้ดีแก่ใจ

นี่คือแผนการที่ตำหนักหลิงเซียวจงใจวางไว้เล่นงานเขา

และเป็นไปได้มากว่าหลิงโฉวรวมถึงหยุนหงเฟยเองก็รู้เห็นเป็นใจกับเรื่องนี้ด้วย

ซูหานแค่นเสียงหัวเราะหยัน

"หึหึ"

"ลู่เทียนหยางขวางทางข้า ข้าจึงสั่งสอนจนบาดเจ็บสาหัส จากนั้นมันก็จุดพลุสัญญาณ แล้วคนของตำหนักหลิงเซียวก็โผล่หัวมาทันที"

"พวกมันกำลังวางแผนอะไรอยู่ สมองหมูอย่างพวกเจ้าคิดไม่ออกจริงๆ หรือ?"

ทั้งหลิงโฉวและหยุนหงเฟยต่างหน้าดำคร่ำเครียด การถูกซูหานด่าทอฉีกหน้าต่อหน้าธารกำนัลเช่นนี้ ทำให้พวกเขาอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี

ไอ้เด็กนี่มัน...

"ได้ยินแล้วใช่ไหม?"

"นี่คือคำอธิบายของซูหาน"

ฮั่วอันเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบไม่ยินดียินร้าย

นัยน์ตาของลั่วเซียวทอประกายเย็นเยียบ เขาตวาดเสียงกร้าว

"ในเมื่อเขาไม่ได้เป็นคนเริ่มก่อน แล้วเหตุใดจึงต้องลงมือสังหารศิษย์ตำหนักหลิงเซียวต่อหน้าผู้คนด้วย!"

ซูหานแสยะยิ้มเย็น

"อยากจะโยนความผิดให้ข้ากระนั้นหรือ"

"ฝันไปเถอะ"

"ผู้ใดที่บังอาจใส่ร้ายข้า ล้วนต้องตายตกไปตามกัน"

สิ้นคำกล่าวของซูหาน

สีหน้าของลั่วเซียวก็มืดทะมึนลงถึงขีดสุด ส่วนผู้คนรอบข้างที่ได้ยินน้ำเสียงอันเย็นชาไร้ความปรานีของซูหานต่างก็ตื่นตระลึงไปตามๆ กัน

ไม่มีใครคาดคิดเลยว่าซูหานผู้นี้จะโอหังและกำเริบเสิบสานถึงเพียงนี้

ต่อหน้ายอดฝีมือมากมาย ยังกล้าวางท่าจองหองเช่นนี้อีก

"หึ"

"ข่าวลือที่ว่านั้นเป็นเรื่องจริงสินะ"

ทันใดนั้นเอง

ลั่วเซียวก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น

ข่าวลือ?

ฮั่วอันหรี่ตาลงเล็กน้อย

"ข่าวลืออันใด"

เขาจ้องมองลั่วเซียวด้วยสายตาเย็นชา

"เรื่องนี้ให้ข้าเป็นคนอธิบายเองเถอะ"

เฟิงเทา เจ้าสำนักจวนเทียนหยวนจ้องมองซูหานและฮั่วอันด้วยสายตามาดร้าย เขาก้าวเดินออกมาข้างหน้าอย่างช้าๆ ก่อนจะประกาศกร้าวเสียงเย็น

"ความทะเยอทะยานที่สำนักกระบี่วิญญาณคิดจะรวบรวมดินแดนตงฮวงให้เป็นหนึ่ง คงมีมาเนิ่นนานแล้วสินะ"

"ถึงได้ฉวยโอกาสนี้ สังหารเหล่าอัจฉริยะของทั้งสองสำนักของพวกเราจนสิ้นซาก"

"เพื่อไม่ให้เป็นเสี้ยนหนามขัดขวางแผนการของพวกเจ้า"

สีหน้าของอู่หลัวแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด เขาจ้องมองเฟิงเทาด้วยสายตาเย็นชา แต่ก็ไม่ได้เอ่ยปากห้ามปรามแต่อย่างใด

เฟิงเทาเอ่ยเสียงเหี้ยม

"ความมักใหญ่ใฝ่สูงของสำนักกระบี่วิญญาณช่างยิ่งใหญ่นัก ถึงกับปิดบังพวกเรามาได้ยาวนานถึงเพียงนี้"

สวีหลาง ผู้นำตระกูลสวีเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

"ซูหานสังหารอัจฉริยะตระกูลสวีของข้าไปมากมายในแดนลับสุสานยุทธ์ หนำซ้ำยังทำลายวรยุทธ์ของสวีเอ้าเทียน อัจฉริยะอันดับหนึ่งของตระกูลข้าอีก หนี้เลือดครั้งนี้ถึงเวลาต้องชำระแล้วกระมัง"

สีหน้าของเฉาเจิ้งเย่ ผู้นำตระกูลเฉาก็เยือกเย็นถึงขีดสุด

รังสีอำมหิตแผ่กระจายออกมาจากร่างของเขา

ขุมอำนาจมากมาย ณ ที่แห่งนั้นต่างจับจ้องไปยังสำนักกระบี่วิญญาณด้วยสายตาเคร่งเครียด จิตสังหารปะทุพล่าน

"ท่านเจ้าสำนัก พวกเราส่งตัวซูหานให้พวกเขาไปเถอะขอรับ"

"อย่าให้เรื่องนี้ต้องกระทบกระเทือนถึงความสัมพันธ์ระหว่างขุมอำนาจในตงฮวงเลย"

หลิงโฉวกล่าวเสียงเย็น

ฮั่วอันปรายตามองหลิงโฉวด้วยสายตาเย็นเยียบ

"เจ้ายอดยอดเขาต้นกำเนิดวิญญาณ ดูเหมือนว่าแซ่หลิงของเจ้าจะมีความเกี่ยวข้องกับคำว่า ยอดเขาต้นกำเนิดวิญญาณของตำหนักหลิงเซียวจริงๆ สินะ"

(ยอดเขาต้นกำเนิดวิญญาณ ถ้าต้นฉบับคือ หลิงหยวน)

สีหน้าของหลิงโฉวดูไม่ได้เอาเสียเลย

เขาสัมผัสได้ถึงความเย็นชาไร้เยื่อใยที่แผ่ซ่านออกมาจากแววตาของฮั่วอัน

สายตาเช่นนี้ บ่งบอกชัดเจนว่าท่านเจ้าสำนักหมดสิ้นซึ่งความไว้วางใจในตัวเขาแล้ว

"กู่หลิ่ว ในเมื่อท่านเจ้าสำนักไม่ไว้วางใจพวกเราแล้ว ตำแหน่งเจ้ายอดเขานี้ พวกเราก็คืนให้เขาก็แล้วกัน"

แววตาของหลิงโฉวทอประกายโหดเหี้ยม

ในเมื่อเจ้าสำนักกระบี่วิญญาณไม่เชื่อใจพวกเขา

หากยังทนรั้งอยู่ที่นี่ต่อไป

ก็คงไม่มีหวังจะได้นั่งตำแหน่งเจ้ายอดเขาแห่งสำนักกระบี่วิญญาณอีกต่อไป

สู้ฉวยโอกาสนี้ย้ายข้างไปอยู่ฝั่งตำหนักหลิงเซียวเสียเลยจะดีกว่า

เมื่อเทียบกับสำนักกระบี่วิญญาณแล้ว โอกาสชนะของฝั่งตำหนักหลิงเซียวย่อมมีมากกว่าอย่างเห็นได้ชัด

"ตกลง"

กู่หลิ่วหน้าตึง นัยน์ตาที่ทอดมองไปยังฮั่วอันฉายแววซับซ้อน

"ท่านเจ้าสำนัก การที่สำนักกระบี่วิญญาณต้องพบจุดจบเช่นนี้ ล้วนเป็นเพราะความลำเอียงของท่านทั้งสิ้น"

"หากท่านยอมส่งตัวซูหานออกไปตั้งแต่แรก สำนักกระบี่วิญญาณจะตกต่ำถึงเพียงนี้ได้อย่างไร"

ความคิดของเขาก็ไม่ต่างอะไรกับหลิงโฉว

ตำหนักหลิงเซียวเริ่มพุ่งเป้าโจมตีสำนักกระบี่วิญญาณแล้ว

ในเมื่อฝ่ายของพวกเขามีโอกาสชนะน้อยนิดเพียงนี้

สู้แปรพักตร์ย้ายฝั่งไปเลยจะดีกว่า

รวมถึงผู้อาวุโสของทั้งสองยอดเขาด้วย

"ประเสริฐ ผู้ที่รู้จักโอนอ่อนผ่อนตามสถานการณ์ย่อมเป็นผู้ที่ฉลาดหลักแหลม"

ลั่วเซียวหัวเราะร่วน สีหน้าท่าทางของเขาแสดงออกถึงความจองหองพองขนอย่างไม่คิดจะปิดบังแม้แต่น้อย

เขาปรายตามองฮั่วอันอย่างผู้มีชัย ราวกับจะเย้ยหยันว่า แม้แต่เจ้ายอดเขาทั้งสองแห่งสำนักกระบี่วิญญาณของเจ้ายังย้ายมาอยู่ฝั่งข้าแล้ว เจ้าจะเอาอะไรมาสู้กับข้าได้?

ฮั่วอันจ้องมองทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นด้วยสายตาเย็นชาเสียดกระดูก ก่อนจะเอ่ยเสียงกร้าว

"สำนักกระบี่วิญญาณจะกวาดล้างพวกทรยศให้สิ้นซาก"

พวกทรยศงั้นหรือ?

บรรดาผู้อาวุโสที่แยกตัวออกไป นำโดยหลิงโฉวและกู่หลิ่ว ต่างมีสีหน้ามืดครึ้มลงทันตา

ฮั่วอันผู้นี้ถึงกับตราหน้าพวกเขาว่าเป็นผู้ทรยศเชียวหรือ

"เจ้า..."

แววตาของหลิงโฉวยิ่งทวีความเย็นเยียบ รังสีอำมหิตแผ่กระจายออกมา

"ลงมือได้"

"กวาดล้างพวกเหลือบไรแห่งตงฮวงให้สิ้นซาก!"

เสียงเหี้ยมเกรียมดังกังวานขึ้น

ใบหน้าของลั่วเซียวบิดเบี้ยวด้วยความดุร้าย

ภายในกลุ่มคนของตำหนักหลิงเซียว

"ในที่สุดไอ้หมอนี่ก็ถึงคราวตายแล้วสินะ? ข้าจะต้องชิงเอากระดูกรบมังกรวารีของข้าคืนมาจากร่างของมันให้จงได้"

สวีเอ้าเทียนคำรามลั่น ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเคียดแค้น

หลิวรูเยียนพยักหน้าเห็นด้วย

"กระดูกรบมังกรวารีนั่น เดิมทีก็เป็นของท่านพี่เอ้าเทียนอยู่แล้ว"

สวีเอ้าเทียนพยักหน้ารับ สายตาที่จับจ้องไปยังซูหานเต็มไปด้วยจิตสังหารอันไร้ขีดจำกัด

ฟึบ!

ผู้อาวุโสใหญ่ตระกูลเฉาพุ่งตัวเข้ามาในกลุ่มคนของสำนักกระบี่วิญญาณอย่างรวดเร็ว สายตาเย็นยะเยือกของเขาจ้องมองไปที่ศีรษะของซูหาน พร้อมกับซัดหมัดออกไปอย่างสุดแรง

นัยน์ตาของซูหานทอประกายโหดเหี้ยม เขาแสยะยิ้มเย็น

"ข้ารอเจ้าอยู่ตั้งนานแล้ว คิดหรือว่าซ่อนตัวอยู่ในเงามืดแล้วข้าจะไม่เห็น?"

"น่าขันนัก"

สิ้นเสียงอันเยือกเย็น ซูหานก็ปลดปล่อยเข็มดับวิญญาณออกไปในทันที

พลังวิญญาณในทะเลวิญญาณปะทุขึ้นอย่างบ้าคลั่ง ควบแน่นกลายเป็นเข็มเล่มเล็กจิ๋ว พุ่งทะลวงออกไปอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ

"อ๊ากกก"

สีหน้าของผู้อาวุโสใหญ่ตระกูลเฉาเปลี่ยนเป็นย่ำแย่ลงในฉับพลัน ใบหน้าซีดเผือด หว่างคิ้วของเขาถูกพลังของเข็มดับวิญญาณทะลวงเจาะเข้าไปถึงทะเลวิญญาณ วินาทีต่อมา ซูหานก็ใช้วิชาย่างก้าวเทพวายุ พุ่งทะยานร่างราวกับพายุเฮอริเคน

กระบี่กลืนวิญญาณในมือของเขาตวัดฟันลงมาอย่างดุดัน

พริบตาเดียว

ร่างของผู้อาวุโสใหญ่ตระกูลเฉาก็ถูกกระบี่กลืนวิญญาณของซูหานผ่าออกเป็นสองซีก เลือดและเนื้อสาดกระเซ็น สภาพน่าสยดสยองเกินจะทนดู

ทุกคนในที่นั้นต่างตื่นตะลึงจนหน้าถอดสี

รวดเร็วอะไรเช่นนี้

ช่าง... แข็งแกร่งยิ่งนัก!