ตอนที่ 224 เจตจำนงกระบี่ขั้นสี่

หลังจากโคจรเคล็ดกายาเทพมารบรรพกาล บนผิวหนังของซูหานก็ปรากฏลวดลายวิถีอันลี้ลับซับซ้อนขึ้นมาเป็นระลอก

นัยน์ตาอันเย็นชาของเขาสาดประกายคมปลาบราวกับมีตัวตนจับต้องได้

"ฟุ่บ"

ชั่วขณะที่เขาก้าวเท้าขึ้นบันได พลังอันน่าใจหายก็พลันถาโถมลงมา ดุจดังขุนเขาอันสูงตระหง่าน กดทับลงบนผิวหนังอย่างหนักอึ้ง ทำให้ร่างกายของเขาพองขยายขึ้นอย่างไม่อาจควบคุมได้

"ไม่ธรรมดาจริงๆ ด้วย"

ซูหานหรี่ตาลง เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"แถมในแสงสว่างที่สาดประสานกันนี้ ยังดึงดูดค่ายกลกระบี่อันน่าสะพรึงกลัวออกมาอีกด้วย"

ค่ายกลกระบี่อย่างนั้นหรือ?

"หึ"

รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากของเขาอย่างเงียบเชียบ

เจตจำนงกระบี่ที่ก่อตัวขึ้นจากค่ายกลกระบี่แต่ละสายพุ่งเข้าปะทะซูหานอย่างต่อเนื่อง

ซูหานมีสีหน้าเรียบเฉย นัยน์ตาสาดประกายประหลาดใจวูบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยความยินดีปรีดา

"หืม? ค่ายกลขัดขวางที่ปรากฏขึ้นระหว่างชั้นหนึ่งและชั้นสองนี้"

"แท้จริงแล้วไม่ใช่ค่ายกลที่เอาไว้ขัดขวางไม่ให้ข้าขึ้นไปเลยสักนิด"

"แต่เป็นวาสนาครั้งใหญ่ต่างหากเล่า"

เขากล่าว

พลังที่ค่ายกลกระบี่เหล่านี้ควบแน่นขึ้นมา สำหรับผู้ที่ฝึกฝนวิถีกระบี่แล้ว มันคือวาสนาชัดๆ

ปราณกระบี่ที่ค่ายกลควบแน่นขึ้นมาถูกเคล็ดกายาเทพมารบรรพกาลของซูหานกลืนกินเข้าไปจนหมดสิ้น

เพียงพริบตาเดียว ซูหานก็กักเก็บปราณกระบี่ที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิมไว้ในร่างกายได้สำเร็จ

ซูหานยิ้มออกมา

ก่อนจะก้าวเท้าเดินต่อไปยังชั้นสองอย่างไม่หยุดหย่อน

เขาโคจรเคล็ดกายาเทพมารบรรพกาลอย่างต่อเนื่อง กักเก็บปราณกระบี่ที่ค่ายกลมากมายปลดปล่อยออกมา ก่อนจะกลืนกินเข้าไปจนหมดเกลี้ยง

เขาบิดขี้เกียจคราหนึ่ง

รู้สึกปลอดโปร่งสบายตัวไปทั่วร่าง

ในเวลาไม่นาน

ซูหานก็ก้าวขึ้นมาถึงชั้นสอง

ภายนอก

ลำแสงจากหอกระบี่ชั้นสองสว่างวาบขึ้นอย่างรวดเร็ว

เมื่ออ๋าวชิงเห็นภาพตรงหน้า ก็อดไม่ได้ที่จะพึมพำออกมา

"แปลกจริงแฮะ ผ่านไปแค่วันเดียว ไอ้เด็กนั่นก็ขึ้นไปถึงชั้นสองแล้วรึ?"

เขาหันไปมองเป่ยชิวเสวี่ยที่ยืนอยู่ข้างกายด้วยความประหลาดใจ

"แม่หนูเป่ย ข้าจำได้ว่าตอนที่เจ้าขึ้นไปถึงชั้นสอง ใช้เวลาไปสองวันครึ่งใช่หรือไม่?"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เป่ยชิวเสวี่ยก็พยักหน้ารับ

"ใช่แล้วเจ้าค่ะ ท่านปู่อ๋าวชิง"

"ใช้เวลาสองวันครึ่งก้าวขึ้นสู่หอกระบี่ชั้นสอง ก็นับว่าเป็นตัวตนระดับปีศาจน้อยชั้นยอดแล้ว แต่เด็กนั่นใช้เวลาเพียงวันเดียวก็ก้าวขึ้นสู่ชั้นสองได้"

"พรสวรรค์คงจะเหนือกว่าเจ้าเสียแล้วกระมัง"

อ๋าวชิงเอ่ยด้วยความตกตะลึง

รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเป่ยชิวเสวี่ย

หากพรสวรรค์ของซูหานแข็งแกร่งกว่านาง นางย่อมยินดีที่จะได้เห็น

อย่างไรเสียซูหานก็เป็นคู่บำเพ็ญเพียรของนาง

ผู้ใดบ้างเล่าจะไม่อยากให้คู่บำเพ็ญเพียรของตนมีพรสวรรค์สูงส่งกว่าตัวเอง

แม้ว่าเมื่ออยู่เบื้องหน้าผู้อื่น นางจะมีฐานะเป็นถึงธิดาศักดิ์สิทธิ์ของสำนัก

แต่นางก็เป็นสตรีผู้หนึ่งเช่นกัน

ย่อมต้องการที่พึ่งพิงเป็นธรรมดา

อ๋าวชิงเอ่ยกลั้วหัวเราะ

"สำนักกระบี่วิญญาณของเราได้ให้กำเนิดปีศาจน้อยขึ้นมาคนหนึ่งแล้วจริงๆ"

"..."

ตำหนักบุตรศักดิ์สิทธิ์

"อะไรนะ?"

"ใช้วลาแค่วันเดียวก็ขึ้นไปถึงชั้นสองแล้วงั้นหรือ?"

หยุนหงเฟยเมื่อได้ยินข่าวนี้ สีหน้าก็มืดครึ้มถึงขีดสุด ใบหน้าเย็นชา ดวงตาสาดประกายจิตสังหารอันบ้าคลั่ง เอ่ยเสียงกร้าว

ต้องรู้ว่าตอนนั้นเป่ยชิวเสวี่ยใช้เวลาสองวันครึ่งกว่าจะขึ้นไปถึงชั้นสองได้

ส่วนตัวเขาใช้เวลาไปสามวันครึ่ง

แม้จะช้ากว่าหนึ่งวัน

แต่ฮั่วอันยังคงกล่าวว่า การที่สามารถขึ้นสู่ชั้นที่สองได้ภายในเวลาสามวันครึ่ง นับว่าเป็นปีศาจน้อยที่หาตัวจับยาก

แต่ตอนนี้ซูหานกลับใช้เวลาเพียงวันเดียว ก็สามารถก้าวขึ้นสู่ชั้นที่สองได้สำเร็จ

นี่ไม่เท่ากับเป็นการเอาหน้าเขาไปถูไถกับพื้นหรอกหรือ?

"บัดซบ"

"น่าบัดซบสิ้นดี"

"ภายภาคหน้า ในสำนักกระบี่วิญญาณแห่งนี้ จะยังมีที่ยืนสำหรับข้า หยุนหงเฟย อีกอย่างนั้นหรือ?"

หยุนหงเฟยกล่าวด้วยใบหน้ามืดครึ้ม

ฟุ่บ

ในตอนนั้นเอง

จู่ๆ ก็มีชายหนุ่มผู้หนึ่งเดินเข้ามาจากภายนอก

"ท่านบุตรศักดิ์สิทธิ์"

ชายหนุ่มผู้นั้นประสานมือคารวะ

หยุนหงเฟยหรี่ตามองเขา

"ข้าสืบรู้มาเรียบร้อยแล้วขอรับ ลองสอบถามหลี่เหยียนผู้ที่พาซูหานเข้ามาในสำนักกระบี่วิญญาณในวันนั้นดูแล้ว"

"เวลาที่เขาบอกข้า ดูเหมือนจะเป็นเมื่อหลายเดือนก่อน หลังจากท่านบุตรศักดิ์สิทธิ์และธิดาศักดิ์สิทธิ์ออกไปทำภารกิจได้ไม่นาน ซูหานผู้นี้ก็มาถึง อีกทั้งยังถือป้ายคำสั่งของธิดาศักดิ์สิทธิ์มาด้วยขอรับ"

เมื่อได้ยินคำกล่าวของชายหนุ่ม นัยน์ตาของหยุนหงเฟยก็สาดประกายเย็นเยียบและอำมหิตวูบหนึ่ง

เป็นครั้งนั้นจริงๆ ด้วย

เมื่อคิดถึงตรงนี้

จิตสังหารที่หยุนหงเฟยมีต่อซูหานยิ่งลุกโชนถึงขีดสุด เขากำหมัดแน่น ในตอนนั้นเองที่เป่ยชิวเสวี่ยและซูหานได้ลงเอยกัน

และพูดตามตรง ในเรื่องนี้เขาก็มีส่วนร่วมอยู่ด้วยเหมือนกัน

"อ๊ากกก"

"ซูหาน หากข้าไม่ได้ฆ่าเจ้า ความแค้นในใจข้าคงไม่มีวันดับสูญ"

เสียงคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยวดังกึกก้อง

ดวงตาของหยุนหงเฟยเบิกกว้าง จิตสังหารเข้มข้นถึงขีดสุด

ซูหานผู้นี้แย่งชิงสตรีของเขาไป

หนี้แค้นนี้จะต้องให้มันชดใช้อย่างสาสม

ชายหนุ่มไม่ได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใด เพียงแค่สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันแข็งแกร่งและทรงพลังยิ่งขึ้นที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างของหยุนหงเฟย

หยุนหงเฟยหมุนตัวเดินออกจากตำหนักบุตรศักดิ์สิทธิ์ นัยน์ตาสาดประกายเย็นเยียบ

"ดูเหมือนว่า... จะถึงเวลาต้องแจ้งข่าวให้ตระกูลหยุนทราบแล้ว"

"ทั้งหมดนี้ เป็นเพราะเจ้าบีบบังคับข้าเอง ซูหาน"

ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวถมึงทึง

"..."

ในเวลาเดียวกัน

หอกระบี่ชั้นสอง

"หอกระบี่ชั้นที่สองแห่งนี้ กลับกลายเป็นค่ายกลกระบี่ขนาดมหึมาถึงเพียงนี้เชียวหรือ"

"ค่ายกลกระบี่บนขั้นบันไดเมื่อครู่ ดูเหมือนจะยังไม่ถึงหนึ่งในสามของค่ายกลกระบี่ตรงหน้านี้เสียด้วยซ้ำ"

"แข็งแกร่งยิ่งนัก"

นัยน์ตาของซูหานสาดประกายเจิดจ้า กลิ่นอายโดยรอบเริ่มบ้าคลั่งและเกรี้ยวกราด เขามองไปยังค่ายกลกระบี่เบื้องหน้าด้วยความรู้สึกยินดีปรีดายิ่งขึ้น

ค่ายกลกระบี่นี้เป็นของดี ภายในแฝงไว้ด้วยปราณกระบี่หลากหลายรูปแบบ ยิ่งไปกว่านั้น หากซูหานสัมผัสไม่ผิด

ภายในค่ายกลกระบี่นี้ ยังมีเจตจำนงกระบี่อันบริสุทธิ์ยิ่งยวดไหลเวียนอยู่ ดุจดั่งน้ำทิพย์อันล้ำค่า

นี่คือสมบัติล้ำค่าชั้นยอดสำหรับการหลอมรวมและดูดซับ สามารถช่วยยกระดับการบำเพ็ญเพียรเจตจำนงกระบี่ของเขาได้อย่างมหาศาล

ซูหานรู้ดีว่าโอกาสเช่นนี้ไม่อาจปล่อยให้หลุดมือไปได้ เขาจึงไม่รอช้าอีกต่อไป ก้าวเท้ายาวๆ เข้าไปในค่ายกลกระบี่ทันที

เมื่อเขาก้าวเข้าไป เสียงหึ่งๆ ต่ำๆ ก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน ตามมาด้วยเสียงกระบี่ดังระงม ก้องกังวานอยู่ในอากาศอย่างไม่ขาดสาย

เขารีบนั่งขัดสมาธิลงอย่างรวดเร็ว นัยน์ตาสาดประกายคมกริบ

ในชั่วพริบตา แสงกระบี่อันคมปลาบนับไม่ถ้วนราวกับมีชีวิต พุ่งลงมากดทับร่างของเขาดุจคมมีดที่กำลังพ่นลมหายใจเข้าออก

เมื่อเห็นเช่นนั้น ซูหานก็ไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อย นัยน์ตาสาดประกายเย็นเยียบ โคจรเคล็ดกายาเทพมารบรรพกาลอย่างเต็มกำลัง

ฉัวะ! ฉัวะ!

ปราณกระบี่อันคมกริบกรีดผ่านผิวหนังของเขา สร้างรอยแผลกระบี่อันน่าสยดสยอง โลหิตไหลรินดั่งสายน้ำ ย้อมอาภรณ์จนแดงฉาน สาดกระเซ็นไปไกลหลายฉื่อ

คิ้วของซูหานขมวดเข้าหากันแน่น ความเย็นชาในก้นบึ้งดวงตายิ่งทวีความรุนแรง แววกระหายเลือดเริ่มก่อตัวขึ้น

ความเจ็บปวดแปลบปลาบราวกับถูกเข็มทิ่มแทงที่ส่งมาจากผิวหนัง ทำให้สายตาของเขายิ่งเย็นเยียบ ทวีความน่าสะพรึงกลัวยิ่งขึ้น

นี่ไม่ใช่เพียงความรู้สึกที่สร้างขึ้นจากภาพลวงตา แต่เป็นความจริงอันเปลือยเปล่า

ปราณกระบี่อันน่าสะพรึงกลัวแต่ละสายที่ฉีกกระชากเลือดเนื้อ ทำให้ใบหน้าของเขายิ่งบิดเบี้ยวถมึงทึง เย็นเยียบดุจสระน้ำเย็นเยือก

"กลืนกิน!"

เมื่อเคล็ดกายาเทพมารบรรพกาลเริ่มทำงาน เจตจำนงกระบี่หลากหลายธาตุที่แฝงอยู่ในค่ายกลนี้ ก็พุ่งเข้าสู่ร่างกายของซูหานอย่างต่อเนื่องดั่งสายน้ำหลาก

เจตจำนงกระบี่แต่ละสายราวกับถูกบังคับให้ไหลเวียนเข้ามา แฝงไว้ด้วยพลานุภาพอันยากจะต้านทาน

รูขุมขนของเขาขยายออกเล็กน้อยเมื่อถูกเจตจำนงกระบี่ปะทะ ซึมซับพลังสายนี้อย่างตะกละตะกลาม

เจตจำนงกระบี่เริ่มยกระดับขึ้นแล้ว

นัยน์ตาของซูหานหดเกร็ง

ในชั่วพริบตา

เจตจำนงกระบี่ของเขาก็บรรลุถึงขั้น 3 สูงสุดในทันที และยังคงยกระดับขึ้นอย่างต่อเนื่อง

"ยังไม่จบเพียงเท่านี้หรอก"

นัยน์ตาของซูหานสาดประกายเจิดจ้า เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ในยามนี้ เจตจำนงกระบี่ภายในร่างกำลังไต่ระดับขึ้นอีกครั้ง

เจตจำนงกระบี่ทุกธาตุถูกควบแน่นอยู่ภายในร่างของซูหาน ทำให้เขาต้องโคจรเคล็ดกายาเทพมารบรรพกาลอย่างต่อเนื่องเพื่อเผาผลาญมัน

หลอมรวม

ชีพจรยุทธ์และอวัยวะภายในร่างกายกำลังเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่

หนึ่งวัน

สองวัน

นัยน์ตาของซูหานสาดประกายเจิดจ้าวูบหนึ่ง เจตจำนงกระบี่ที่ไหลทะลักอยู่ภายในร่างพลันพุ่งทะยานออกมา ส่งเสียงกระบี่ก้องกังวาน ราวกับจะสร้างทะเลกระบี่แห่งการทำลายล้างขึ้นมา

"เจตจำนงกระบี่ขั้น 4 สูงสุดแล้วงั้นหรือ?"

เมื่อสัมผัสได้ถึงเจตจำนงกระบี่อันมหาศาลที่ไหลเวียนอยู่ภายในร่าง ซูหานก็ไม่อาจเก็บซ่อนความยินดีปรีดาไว้ในใจได้

เจตจำนงกระบี่ของเขา บรรลุถึงขั้น 4 สูงสุดแล้ว

"เช่นนี้ หากไปถึงชั้นที่สาม ข้าคงสามารถยกระดับเจตจำนงกระบี่ให้ถึงขั้น 5 ได้เป็นแน่"

สายตาของซูหานทอดมองไปยังชั้นที่สาม นัยน์ตาสาดประกายแห่งความคาดหวังที่ไม่อาจปิดบังได้

…