ตอนที่ 1419 ยาเวทบำรุง

เซียวมี่ทำหน้าจริงจังแล้วกล่าวว่า

"เนื้อเค้กต้องใช้เตาอบค่ะ ต้องควบคุมอุณหภูมิไว้ที่หนึ่งร้อยห้าสิบองศาเซลเซียส แล้วอบประมาณครึ่งชั่วโมงกว่าค่ะ"

เตาอบเป็นยุทธภัณฑ์วิญญาณระดับสูงรูปทรงสี่เหลี่ยม มู่เหลียงสร้างมันขึ้นมาจากขนของอินทรีอัคคีและวัสดุจากสัตว์อสูรอื่นๆ นอกจากจะไม่ใช่ระบบอัจฉริยะแล้ว ส่วนอื่นๆ ก็แทบไม่ต่างจากเตาอบของจริงเลย

"ตกลง"

หยู่ฉินหลานขานรับ

เธอเทส่วนผสมที่คนจนเข้ากันดีแล้วลงในแม่พิมพ์ทรงกลม จากนั้นเปิดประตูเตาอบแล้วนำเข้าไปวาง

หยู่ฉินหลานมองผลึกสัตว์อสูรสองสามก้อนบนเตาอบแล้วถามอย่างงุนงงว่า

"อุณหภูมินี่ควบคุมยังไงล่ะ?"

"กดผลึกสัตว์อสูรค้างไว้ แล้วใช้ความรู้สึกควบคุมอุณหภูมิค่ะ"

เซียวมี่กะพริบตาปริบๆ กล่าว

"ใช้ความรู้สึก?"

หยู่ฉินหลานคิ้วกระตุก จะให้ใช้ความรู้สึกยังไงล่ะเนี่ย?

เซียวมี่ระบายยิ้มที่หางตาแล้วกล่าว

"นับวินาทีเอาก็ได้ค่ะ หนึ่งวินาทีแทนสิบองศา หนึ่งร้อยห้าสิบองศาก็ต้องกดค้างไว้สิบห้าวินาทีค่ะ"

"อย่างนี้นี่เอง"

หยู่ฉินหลานพยักหน้าช้าๆ ยื่นมือไปกดลงบนผลึกสัตว์อสูร แล้วนับวินาทีในใจเงียบๆ

ราวสิบห้าวินาที เธอก็รีบปล่อยมือ สามารถสัมผัสได้ว่าอุณหภูมิภายในเตาอบค่อยๆ สูงขึ้น

เซียวมี่ขยับเข้าไปใกล้ ลองสัมผัสอุณหภูมิผ่านประตูเตาอบ แล้วเอ่ยเบาๆ

"น่าจะหนึ่งร้อยห้าสิบองศาแล้วล่ะค่ะ"

"แค่นี้ก็เรียบร้อยแล้วใช่ไหม?"

หยู่ฉินหลานปัดมือแล้วถาม

"ยังค่ะ ต่อไปต้องทำวิปครีม หั่นผลไม้ แล้วก็ตกแต่งเค้ก..."

เซียวมี่ไล่นิ้วนับไปทีละอย่าง

"... ยุ่งยากจริง งั้นก็ทำต่อเถอะ"

หยู่ฉินหลานยิ้มแห้ง

"การทำวิปครีมก็ง่ายมากค่ะ ใช้แค่ไข่ขาว น้ำมะนาว แล้วก็น้ำตาลทรายขาว"

เซียวมี่อธิบายอย่างละเอียด

"ฉันขอลองดู"

หยู่ฉินหลานรวบรวมสมาธิ หยดน้ำมะนาวลงในไข่ขาวสองสามหยด จากนั้นใช้ตะเกียบคนไข่ขาวตามเข็มนาฬิกาด้วยความเร็วที่ไวมาก

เดิมทีการทำครีมจากไข่ขาวนั้นใช้น้ำส้มสายชูขาว แต่ในเมื่อตอนนี้ไม่มี จึงใช้น้ำมะนาวแทน

เมื่อคนเร็วขึ้น ไข่ขาวก็เกิดฟองอากาศเล็กๆ ขึ้นมามากมาย

เซียวมี่เห็นดังนั้นจึงเอ่ยเตือน

"ต้องใส่น้ำตาลทรายขาวแล้วค่ะ"

"ตกลง"

หยู่ฉินหลานหยุดมือที่กำลังคน ใส่น้ำตาลทรายขาวลงไปแล้วคนต่อไป

เธอเอียงคอมองแล้วถาม

"ต้องคนนานแค่ไหน?"

"ตีไข่ขาวจนกลายเป็นสีขาว แล้วใส่น้ำตาลทรายขาวลงไปตีต่อ น่าจะใช้เวลาประมาณสิบนาทีค่ะ"

เซียวมี่อธิบาย

"เข้าใจแล้ว"

หยู่ฉินหลานเม้มปาก มือก็ยังคงขยับต่อไปไม่หยุด

เซียวมี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานใส

"ท่านฉินหลาน ต้องเร็วกว่านี้อีกหน่อยค่ะ"

"อืม"

หยู่ฉินหลานกัดฟัน มือก็เร่งความเร็วขึ้นอีก จนไข่ขาวกระเด็นออกมานอกชามผลึกเล็กน้อย

สิบนาทีต่อมา ไข่ขาวก็เริ่มเนียนละเอียด สีก็เปลี่ยนเป็นสีขาวขุ่นคล้ายน้ำนม

เธอใส่น้ำตาลเป็นครั้งที่สอง แล้วคนต่อไปด้วยความเร็วที่ไม่ลดลงเลย

จากนั้นก็ใส่น้ำตาลเป็นครั้งที่สาม จนกระทั่งตีไข่ขาวกลายเป็นครีมเหนียวข้น ขั้นตอนนี้ใช้เวลาไปถึงครึ่งชั่วโมง

หยู่ฉินหลานสะบัดข้อมือ ถอนหายใจแล้วเอ่ยว่า

"ลำบากพวกเธอแล้วจริงๆ"

แค่ทำเค้กก้อนเดียวยังซับซ้อนขนาดนี้ นับประสาอะไรกับการรับผิดชอบอาหารทั้งสามมื้อของทั้งตำหนัก

เซียวมี่ยิ้มพลางส่ายหน้า ลองตรวจดูวิปครีม ก็พบว่าสามารถนำมาทำเค้กได้แล้ว

"เนื้อเค้กยังไม่เสร็จอีกเหรอ?"

หยู่ฉินหลานเอ่ยถามลอยๆ

"น่าจะเสร็จแล้วนะคะ ลองเปิดดูเถอะค่ะ"

เซียวมี่เดินไปที่หน้าเตาอบ ยื่นมือไปกดผลึกสัตว์อสูรที่อยู่ด้านบนเพื่อหยุดทำความร้อน

เธอค่อยๆ เปิดประตูเตาอบ ไอความร้อนพวยพุ่งปะทะใบหน้า

สาวใช้ตัวน้อยรีบถอยหลังไปหลายก้าวเพื่อหลบไอความร้อน รอจนอุณหภูมิลดลงจึงเดินเข้าไป สวมถุงมือที่ทำจากหนังสัตว์แล้วยกแม่พิมพ์เค้กออกมา

ภายในแม่พิมพ์ เค้กสีน้ำตาลเหลืองฟูจนเต็มแม่พิมพ์ มีไอความร้อนลอยกรุ่นขึ้นมา

"สำเร็จไหม?"

หยู่ฉินหลานรีบถาม

"น่าจะสำเร็จนะคะ ดูปกติทีเดียว"

เซียวมี่ตอบอย่างไม่แน่ใจ

เธอหยิบมีดผลึกออกมา กรีดไปตามขอบแม่พิมพ์ เพื่อให้เนื้อเค้กแยกออกจากตัวแม่พิมพ์

จากนั้นก็คว่ำแม่พิมพ์ลง ให้เนื้อเค้กหลุดออกมาวางบนเขียงอย่างสมบูรณ์

"หอมจัง ดูไม่เลวเลยนะเนี่ย"

หยู่ฉินหลานเอ่ยอย่างตื่นเต้น

"สำเร็จแล้วค่ะ"

เซียวมี่ประหลาดใจเล็กน้อย ไม่คิดว่าหยู่ฉินหลานจะทำเค้กสำเร็จตั้งแต่ครั้งแรก

หยู่ฉินหลานรีบเร่ง

"เยี่ยมไปเลย งั้นรีบทำขั้นตอนต่อไปกันเถอะ"

"หั่นผลไม้ก่อนเถอะค่ะ ต้องรอให้เนื้อเค้กเย็นลงก่อน"

เซียวมี่เอ่ยเสียงนุ่ม

"ตกลง"

หยู่ฉินหลานพยักหน้า

เธอจัดการล้างผลไม้ หั่นแอปเปิลและส้มเป็นชิ้นๆ เตรียมไว้

"หอมจังเลย พวกเธอทำอะไรกันอยู่เหรอ?"

เสียงประหลาดใจดังเข้ามาในครัว

โหย่วเฟ่ยเดินเท้าเปล่าเข้ามา ในอ้อมแขนกอดโหลผลึกไว้ใบหนึ่ง

เธอรู้ว่าวันนี้เป็นวันวาเลนไทน์ จึงนำของขวัญมาเตรียมมอบให้มู่เหลียง แต่ผลคือเว่ยหยูหลันบอกเธอว่า มู่เหลียงยังยุ่งอยู่ในห้องทดลอง

หยู่ฉินหลานมือสั่น รีบหันขวับกลับไปบังเนื้อเค้กเอาไว้ แล้วเปลี่ยนเรื่องคุย

"โหย่วเฟ่ย ทำไมเธอถึงมาที่ห้องครัวล่ะ?"

"ฉันเอาของขวัญมาให้มู่เหลียง"

โหย่วเฟ่ยพยักพเยิดไปยังโหลผลึกในมือ

หยู่ฉินหลานถามด้วยความประหลาดใจ

"ของขวัญที่เธอเตรียมไว้คืออะไรเหรอ?"

"ยาเวทชนิดใหม่น่ะ"

โหย่วเฟ่ยโชว์โหลผลึกในอ้อมแขนให้ดู

ภายในโหลผลึกโปร่งใส มีผงสีชมพูบรรจุอยู่

"ยาอะไรน่ะ?"

หยู่ฉินหลานถามด้วยความแปลกใจ

เอายาเวทมาเป็นของขวัญวันวาเลนไทน์ เพิ่งเคยเจอเป็นครั้งแรกเลยแฮะ

โหย่วเฟ่ยเอ่ยด้วยความไร้เดียงสา

"ยังไม่ค่อยแน่ใจเหมือนกัน แค่กินเข้าไปแล้วหน้าจะแดง หัวใจก็เต้นเร็วขึ้น เหมาะสำหรับกินตอนที่รู้สึกไม่มีแรงน่ะ"

ยาเวทสีชมพูชนิดนี้ เธอและอีเสอบังเอิญปรุงขึ้นมาได้ ภายในนั้นใส่สมุนไพรที่ช่วยเพิ่มพลังปราณและเลือดหลายชนิด

หลังจากที่อีเสอรู้ว่าเธอจะนำยาเวทนี้ไปมอบให้มู่เหลียง สายตาของเขาก็ดูแปลกไปมาก บอกว่ายาเวทนี้เป็นยาบำรุงขนานเอกสำหรับผู้ชาย กินเข้าไปแล้วจำเป็นต้องปลดปล่อยออกมาถึงจะดี

โหย่วเฟ่ยไม่เข้าใจ ฟังออกแค่ว่ายาเวทสีชมพูนี้เป็นยาบำรุงขนานเอกสำหรับผู้ชาย ดังนั้นเธอจึงอยากมอบให้มู่เหลียง

"อย่างนี้นี่เอง..."

หยู่ฉินหลานกะพริบตาคู่สวย

เซียวมี่เกิดไอเดียขึ้นมาฉับพลัน

"ท่านฉินหลานคะ ถ้ายาเวทนี้ไม่มีผลเสียอะไร เราเอามาผสมในวิปครีมสักหน่อย ย้อมให้เป็นสีชมพู แล้วเอามาทำเค้กจะต้องออกมาสวยมากแน่ๆ เลยค่ะ"

"เป็นความคิดที่ดีเลย"

หยู่ฉินหลานดวงตาเป็นประกาย

เธอหันไปมองเด็กสาวผมทองมัดแกละสองข้าง แล้วเอ่ยอย่างจริงใจว่า

"โหย่วเฟ่ย ขอยืมยาเวทของเธอมาใช้หน่อยได้ไหม?"

"ได้สิ มีตั้งเยอะแยะแหนะ"

โหย่วเฟ่ยตอบอย่างใจกว้าง

"เยี่ยมไปเลย"

หยู่ฉินหลานรับโหลผลึกมาจากมือของโหย่วเฟ่ย ใช้ช้อนตักผงขึ้นมาหนึ่งช้อน เทลงไปในวิปครีม แล้วคนตามเข็มนาฬิกาต่อไป

หลังจากคนจนเข้ากันดีแล้ว ครีมก็กลายเป็นสีชมพูจริงๆ ดูสวยงามมาก

"สวยจังเลยค่ะ"

เซียวมี่เอ่ยชม

หยู่ฉินหลานรู้สึกพอใจมาก หันกลับไปเอ่ยว่า

"โหย่วเฟ่ย ตอนเย็นเธอค่อยมาใหม่นะ ถึงตอนนั้นมู่เหลียงน่าจะออกมาแล้วล่ะ"

"ก็ได้"

โหย่วเฟ่ยเบะปากแล้วเดินจากไป

เซียวมี่เอ่ยเตือน

"ท่านฉินหลานคะ เริ่มตกแต่งเค้กได้แล้วค่ะ"

"ตกลง"

หยู่ฉินหลานหยิบครีมสีชมพูขึ้นมา ภายใต้คำแนะนำของสาวใช้ตัวน้อย เธอก็ปาดครีมลงบนเนื้อเค้กอย่างสม่ำเสมอ พร้อมกับสอดไส้ผลไม้หั่นเต๋าลงไปด้านใน

ยี่สิบนาทีต่อมา เค้กที่เบี้ยวไปเบี้ยวมาก้อนหนึ่งก็เสร็จสมบูรณ์

"ดูเหมือนจะไม่ค่อยสวยเท่าไหร่นะ"

คิ้วเรียวสวยของหยู่ฉินหลานขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

เซียวมี่เองก็เงียบไป ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะฝืนใจตอบกลับไปว่า

"แค่นี้ก็ดีมากแล้วค่ะ เพราะเป็นครั้งแรกนี่คะ ท่านมู่เหลียงต้องชอบแน่ๆ ค่ะ"

"งั้นก็เอาตามนี้แหละ"

หยู่ฉินหลานวางมีดผลึกลงอย่างเบาใจ

"ต้องเอาไปแช่ในตู้เย็นไว้นะคะ ไม่อย่างนั้นมันจะละลายเอาได้ค่ะ"

เซียวมี่พูดพลางยกเค้กขึ้น แล้วนำไปแช่ในตู้เย็นอย่างระมัดระวัง

ก่อนจะจากไป หยู่ฉินหลานยังกำชับว่า

"จำไว้นะ ห้ามให้ใครมาแตะต้องมันเด็ดขาด รอมู่เหลียงออกมาแล้วค่อยเตือนให้ฉันเอาเค้กไปให้เขานะ"

"รับทราบค่ะ"

เซียวมี่รับคำอย่างว่าง่าย