ตอนที่ 1411 ปีศาจร้ายชัดๆ

เนินสูง ภายในห้องลับหนึ่ง

ซ่า

โม่เหลียนร่างกระตุก ความหนาวเหน็บเสียดแทงกระดูกแล่นปราดจากบนหัว

เธอได้ยินเสียงน้ำ จึงค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ

เธออยากจะยื่นมือไปขยี้ตา แต่กลับพบว่าร่างกายขยับไม่ได้เลย แขนถูกเชือกมัดติดไว้กับที่วางแขนของเก้าอี้

โม่เหลียนตาสว่างเต็มตาทันที ถึงได้รู้ตัวว่าตนเองถูกจำกัดการเคลื่อนไหว ร่างกายถูกตรึงแน่นอยู่กับเก้าอี้ มีเพียงส่วนคอขึ้นไปเท่านั้นที่ขยับได้

"เกิดอะไรขึ้น?"

เธอส่ายหัวไปมา เส้นผมเปียกชื้นไปครึ่งหนึ่ง มีหยดน้ำไหลหยดลงมาจากปลายผม

"ในที่สุดก็ฟื้นสักที"

เสียงเย็นชาดังขึ้น ดึงดูดความสนใจของโม่เหลียน

เธอช้อนตาขึ้นมอง ก็เห็นหยางปิงเพิ่งวางถังผลึกลง น้ำแข็งที่เคยบรรจุอยู่ข้างใน ถูกสาดรดลงบนหัวของโม่เหลียนจนหมดเกลี้ยง

"เธอเป็นใคร?"

โม่เหลียนตวาดถามเสียงกร้าว

ใจของเธอหล่นวูบ การที่ถูกคนจับตัวมาอย่างเงียบเชียบในตอนที่กำลังหลับอยู่ เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายมีฝีมือเหนือกว่าเธอ

"เป็นใครไม่สำคัญหรอก"

หยางปิงกล่าวอย่างราบเรียบ

หลังจากที่เธอพาโม่เหลียนกลับมาที่เนินสูง มู่เหลียงก็ยังคงยุ่งอยู่ จึงให้เธอสอบสวนนักโทษไปก่อน แล้วเดี๋ยวเขาจะตามมาทีหลัง

เด็กสาวผมม่วงลากเก้าอี้มานั่งลง จ้องมองโม่เหลียนด้วยใบหน้าไร้อารมณ์

"จับฉันมาทำไม?"

โม่เหลียนเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงเย็นชา

ทว่าความสนใจของเธอกลับจดจ่ออยู่กับสภาพแวดล้อมรอบด้าน เธอพบว่าที่นี่เป็นห้องสี่เหลี่ยมที่ไม่มีหน้าต่าง มีเพียงประตูที่ทำจากผลึกบานเดียวเท่านั้น

"เป็นจอมเวทดำ การถูกจับก็ไม่เห็นต้องมีเหตุผลนี่"

หยางปิงกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

"ฉันไม่รู้ว่าเธอพูดเรื่องอะไร"

ภายในใจของโม่เหลียนกระตุกวูบ แต่ภายนอกกลับแสร้งทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"โม่เหลียน เธอไม่ต้องเสแสร้งหรอก"

หยางปิงนั่งกางขาอย่างผ่าเผย กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

โม่เหลียนอ้าปากค้าง อีกฝ่ายรู้ชื่อของเธอ ย่อมเห็นได้ชัดว่าประวัติและเบื้องหลังของเธอถูกสืบมาจนหมดเปลือกแล้ว

"ฉันถาม เธอตอบ"

หยางปิงพูดขึ้นมาเองโดยไม่สนใจท่าทีของอีกฝ่าย

โม่เหลียนไม่พูดอะไร เธอเข้าใจดีถึงเหตุผลที่ว่าพูดมากย่อมผิดพลาด  ทว่าประโยคถัดมาของหยางปิง กลับทำให้สีหน้าของเธอย่ำแย่ลง

"คำถามแรก วิหคเพลิงทมิฬจะมาที่เมืองเต่าทมิฬเมื่อไหร่"

หยางปิงเปิดสมุดบันทึกตรงหน้า เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

ลาย่าบอกเธอแล้วว่า วิหคเพลิงทมิฬรู้เรื่องที่ผู้คุมกฎสีชาดทรยศแล้ว ดังนั้นจะต้องส่งคนมากวาดล้างคนทรยศอย่างแน่นอน

"นี่รู้อะไรมาใช่ไหม?"

โม่เหลียนมีสีหน้าตื่นตระหนกตกใจ เอ่ยถามด้วยความวิตก

"ตอบคำถามของฉันมา"

หยางปิงกล่าวอย่างเย็นชา

"หึ ฉันไม่มีอะไรจะพูด"

โม่เหลียนแค่นเสียงเย็นชา

"อย่าบีบให้ฉันต้องใช้เครื่องทรมาน"

หยางปิงหันไปมองกำแพงฝั่งซ้าย ที่นั่นมีเครื่องทรมานแขวนอยู่หลายชุด หนึ่งในนั้นมีอยู่ชิ้นหนึ่งที่แค่เห็นรูปร่างก็ทำเอาขนหัวลุกชันไปทั้งตัว

มันเป็นเครื่องทรมานที่มีลักษณะคล้ายเก้าอี้ เพียงแต่ด้านบนมีเข็มเหล็กเรียงรายอยู่หนาแน่นจนละลานตา หากใครนั่งลงไป ก็ต้องถูกแทงจนเป็นตะแกรง  อย่างแน่นอน

โม่เหลียนร่างกายสั่นเทาเล็กน้อย ภายในใจเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

เธอเป็นจอมเวทดำ ไม่ได้มีหนังทองแดงกระดูกเหล็กเสียหน่อย ร่างกายก็เหมือนกับคนธรรมดาทั่วไป หากต้องไปนั่งบนเครื่องทรมานที่เต็มไปด้วยเข็มเหล็กนั่น ก็ย่อมต้องรู้สึกเหมือนตายทั้งเป็นเช่นกัน

"อยากลองลิ้มรสชาติของการที่ร่างกายถูกแทงจนเป็นตะแกรง แล้วค่อยราดด้วยน้ำเกลือกับน้ำพริกดูไหมล่ะ?"

หยางปิงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

โม่เหลียนได้ยินดังนั้นก็ยิ่งหวาดกลัวจับใจ สีหน้าซีดเผือดลงทันตา

"หรือว่าเธออยากลองรสชาติของการถูกถอดเล็บ ดูล่ะ?"

หยางปิงพูดพลางลุกขึ้นยืน หยิบคีมอันหนึ่งจากโต๊ะข้างๆ แล้วหันกลับมาทาบลงบนเล็บของโม่เหลียนเบาๆ

"ไม่เอา!"

โม่เหลียนกรีดร้องเสียงแหลม

ในสายตาของเธอ ผู้หญิงตรงหน้าก็คือปีศาจร้ายชัดๆ

"งั้นก็ตอบคำถามของฉันมา"

หยางปิงกล่าวเสียงเย็น

คำพูดเหล่านี้ เธอล้วนเรียนรู้มาจากต้าซูทั้งสิ้น และตอนนี้มันก็ถูกนำมาใช้ประโยชน์แล้ว

"ท่านวิหคเพลิงทมิฬจะไม่มาที่เมืองเต่าทมิฬ"

โม่เหลียนร่างกายสั่นเทาขณะเอ่ยตอบ

"แล้วใครจะมา?"

หยางปิงถามต่อ

"ไม่รู้ ท่านแค่บอกว่าจะส่งคนมาจัดการคนทรยศ ไม่ได้บอกว่าเป็นใครที่จะมา"

โม่เหลียนรีบส่ายหน้า

แอ๊ด

ในตอนนั้นเอง ประตูห้องก็ถูกผลักออก มู่เหลียงในชุดลำลองเดินเข้ามาในห้อง ด้านหลังมีเหยาเอ๋อที่เพิ่งถูกปลุกให้ตื่นเดินตามมาด้วย

สาวใช้ตัวน้อยขยี้ตา ยืนอยู่ข้างกายมู่เหลียงโดยไม่ปริปากพูดอะไร

"สอบสวนไปถึงไหนแล้ว?"

มู่เหลียงปรายตามองโม่เหลียนแวบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามอย่างราบเรียบ

"เพิ่งเริ่มถามค่ะ"

หยางปิงหันกลับมา เลื่อนเก้าอี้ไปวางไว้ด้านหลังมู่เหลียง

"ถามต่อสิ"

มู่เหลียงนั่งลง นัยน์ตาสีดำขลับทอดมองไปยังโม่เหลียน

"นายเป็นใคร?"

โม่เหลียนจ้องมู่เหลียงอย่างเคียดแค้น

"เจ้าเมืองเต่าทมิฬ"

มู่เหลียงตอบกลับด้วยท่าทีราวกับทวยเทพ

"ที่แท้นายก็คือเจ้าเมืองเต่าทมิฬนี่เอง ฉันสงสัยจริงๆ ว่าทำไมผู้คุมกฎสีชาดถึงได้ทรยศวิหคเพลิงทมิฬ?"

รูม่านตาของโม่เหลียนหดเล็กลงทันที เธอร้องอุทานด้วยความตกใจ

"อาจเป็นเพราะฉันมีเสน่ห์มากกว่าล่ะมั้ง"

มู่เหลียงพูดติดตลกอย่างไม่ใส่ใจ

"ถุย"

โม่เหลียนแทบจะสบถด่าทอออกมา

แววตาของหยางปิงเย็นเยียบลง คีมในมืออ้าออก หนีบเข้าที่เล็บนิ้วกลางของโม่เหลียนโดยตรง ทำท่าจะออกแรงบีบ

"ไม่!!! ฉันผิดไปแล้ว"

โม่เหลียนกรีดร้องลั่น สีหน้ายิ่งซีดเผือดลงกว่าเดิม

"ถามให้รู้เรื่องก่อน"

มู่เหลียงเอ่ยปาก

"ค่ะ"

หยางปิงได้ยินดังนั้นจึงยอมวางคีมในมือลง

"วิหคเพลิงทมิฬไม่มาเมืองเต่าทมิฬ แล้วจะส่งใครมา จะมาเมื่อไหร่?"

เธอตีหน้าขรึมถามคำถามออกไปรวดเดียว

"ฉันไม่รู้ ฉันไม่รู้อะไรเลยจริงๆ เขาแค่บอกให้ฉันรอ"

โม่เหลียนตอบด้วยใบหน้าเหมือนจะร้องไห้

"ทำไม เธอถึงไม่รู้อะไรเลยห๊ะ?"

ดวงตาสวยงามสีม่วงของหยางปิงหรี่ลงเล็กน้อย

เหยาเอ๋อไม่ได้พูดอะไร นั่นหมายความว่าเธอไม่ได้โกหก

โม่เหลียนแทบจะกระอักเลือดเก่าออกมา

"คำถามต่อไป เธอติดต่อกับวิหคเพลิงทมิฬได้ยังไง?"

มู่เหลียงเอ่ยถามอย่างราบเรียบ

"เป็นวงเวทเวทมนตร์ชนิดพิเศษ มีแค่จอมเวทดำเท่านั้นที่ใช้ได้ เอาไว้ใช้ติดต่อกับท่านวิหคเพลิงทมิฬ"

โม่เหลียนตอบตามความเป็นจริง

"ทำไมถึงมีแค่จอมเวทดำที่ใช้ได้ล่ะ?"

มู่เหลียงเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ

"เพราะการจะวาดวงเวทชนิดนี้ จำเป็นต้องใช้พลังวิญญาณ และต้องเป็นวิญญาณของจอมเวทดำเท่านั้นถึงจะวาดออกมาได้"

โม่เหลียนกัดฟันตอบ

"เป็นอย่างนี้นี่เอง..."

มู่เหลียงเริ่มครุ่นคิด

"คำถามต่อไป วิหคเพลิงทมิฬเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย แล้วตอนนี้ตัวอยู่ที่ไหน?"

มู่เหลียงถามต่อ

"ฉันไม่รู้ เสียงของท่านวิหคเพลิงทมิฬแยกแยะไม่ออกว่าเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย แล้วก็ไม่มีใครรู้ด้วยว่าท่านอยู่ที่ไหน"

โม่เหลียนส่ายหน้าอีกครั้ง

เหยาเอ๋อยังคงไม่ปริปากพูด

"ท่านมู่เหลียง เธอไม่รู้อะไรเลย สู้ฟันฉับเดียวทิ้งไปเลยไม่ดีกว่าเหรอคะ"

หยางปิงขมวดคิ้วเสนอแนะ

"ก็น่าคิดนะ"

มู่เหลียงกล่าวอย่างเย็นชา

"ไม่เอานะ"

โม่เหลียนกรีดร้องขึ้นมาอีกครั้ง

เธอหวาดกลัวจริงๆ ไม่รู้สึกเลยสักนิดว่ามู่เหลียงกำลังล้อเล่น

"ยังมีอีกคำถาม ติดต่อวิหคเพลิงทมิฬไปตอนไหน?"

มู่เหลียงปรายตามองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะถามขึ้นอีก

"เมื่อตอนหัวค่ำวันนี้"

โม่เหลียนตอบพลางก้มหน้าลง

"ช้าไปก้าวเดียว"

แววตาของหยางปิงวูบไหว ลอบถอนหายใจในใจ

"ไม่เป็นไร ปล่อยให้พวกนั้นมาเถอะ มาคนนึงก็จับคนนึง"

มู่เหลียงกล่าวปลอบใจ

"แล้วจะจัดการกับผู้หญิงคนนี้ยังไงดีคะ?"

หยางปิงยกมือขึ้นชี้ไปที่โม่เหลียน

"ส่งไปที่เรือนจำ ให้ต้าซูสอบสวนต่ออีกสักสองสามวัน จากนั้นค่อยส่งไปใช้แรงงานดัดนิสัย"

มู่เหลียงลุกขึ้นยืนแล้วกล่าวตอบ

"ค่ะ"

หยางปิงพยักหน้ารับอย่างนอบน้อม

"ก่อนจะส่งไป ให้หลิงเอ๋อชำระรวิญญาณของเธอซะ จะได้ไม่เกิดปัญหาแทรกซ้อน"

ฝีเท้าที่กำลังจะเดินจากไปของมู่เหลียงชะงักลง

หลังจากที่วิญญาณของจอมเวทดำได้รับการชำระแล้ว ก็จะกลับคืนสู่สภาวะปกติ และจะไม่สามารถใช้เวทมนตร์ดำได้อีก