บทที่ 29 ในที่สุดเทพแห่งความมั่งคั่งก็มีเงินเสียที

บทที่ 29 ในที่สุดเทพแห่งความมั่งคั่งก็มีเงินเสียที

หม่าอู๋จี้จัดการเรื่องต่างๆ ได้อย่างรวดเร็ว

เหอจวิ้นเพิ่งจะออกจากบ้านของไป๋จ่งและกลับมาถึงบ้านของหวังซิ่วฉิน หม่าอู๋จี้ก็มาเคาะประตูเรียกเสียแล้ว

เขาเสนอให้ทั้งเงิน โฉนดที่ดิน และสารพัดสิ่งเท่าที่จะนึกออก

"เหอจวิ้น บอกฉันมาเถอะ การไปพบหลานสาวของฉันมันแย่ตรงไหน?"

"คนทั้งบ้านฉันตั้งตารอการมาเยือนของเธอเลยนะ ส่วนหลานสาวของฉันน่ะ ไม่ต้องกลัวหรอก เธอไม่กินคนหรอก แถมยังหน้าตาคมคายมาดเท่อีกต่างหาก"

"มาๆ มาดูรูปนี่สิ"

หลังจากจัดการเรื่องของเย่ฝานเสร็จสิ้น หม่าอู๋จี้ก็รีบนำข้าวของที่เตรียมไว้มาหาเหอจวิ้นทันที

เขายื่นโทรศัพท์มือถือให้ดู บนหน้าจอปรากฏภาพของหญิงสาวคนหนึ่ง

เหอจวิ้นคิดว่าคำว่า 'หล่อเหลา' น่าจะเหมาะที่จะใช้บรรยายตัวเธอมากกว่าคำว่า 'สวย' เสียอีก

คิ้วของเธอไม่ได้ดูอ่อนช้อยเหมือนหญิงสาวทั่วไป แต่กลับแฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและแข็งกร้าวเสียยิ่งกว่าผู้ชายอกสามศอก

แม้จะเป็นเพียงภาพครึ่งตัว แต่ก็เห็นได้ชัดว่าร่างกายของเธอผ่านการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี

เหอจวิ้นอดไม่ได้ที่จะรู้สึกอิจฉา

ด้วยแขนขาที่ผอมกะหร่องของเขา หากไม่ได้ปลุกพลังรูปปั้นเทพเจ้าขึ้นมา เขาคงทนรับฝ่ามือของเธอไม่ไหวแม้แต่ทีเดียว

รูปลักษณ์ของเธอดูหล่อเท่จริงๆ แตกต่างจากความสวยงามตามแบบฉบับที่ใช้เรียกขานหญิงสาวทั่วไป

เมื่อได้เห็นท่วงท่าที่สง่างามและห้าวหาญของเธอ เหอจวิ้นก็อดไม่ได้ที่จะอุทานออกมาว่า "วีรสตรีไม่แพ้ชายชาตรีจริงๆ"

"ว่าไงล่ะ? อย่างน้อยๆ พวกเธอสองคนก็ลองเจอกันแล้วเป็นเพื่อนกันไปก่อนก็ได้"

"ชายแก่ๆ อย่างฉันจะไปทำร้ายอะไรเธอได้?"

หม่าอู๋จี้ไม่ได้วางมาดผู้หลักผู้ใหญ่เลยแม้แต่น้อย เขาโอบไหล่เหอจวิ้นแล้วโน้มตัวเข้าไปกระซิบใกล้ๆ

ไม่ทำร้ายงั้นเหรอ?

เหอจวิ้นมองไปที่ระบบซึ่งกำลังแสร้งทำเป็นไม่สนใจอยู่ในมิติระบบของเขา

ตาเฒ่าเอ๊ย ตาลุงนี่ไม่รู้อะไรซะแล้ว!

"ไปเถอะ ก็แค่กินข้าวเอง ฉันไม่ได้เป็นอะไรกับนายสักหน่อย จะมามองหน้าฉันทำไม?"

"เธอไม่โกรธจริงๆ เหรอ?"

"ไปเถอะน่า เขาอุตส่าห์ช่วยนายไว้ตั้งเยอะ อย่างน้อยนายก็ควรจะเห็นแก่หน้าเขาบ้าง"

ระบบไม่ได้คิดจะผูกมัดเหอจวิ้นกับเรื่องพรรค์นี้จริงๆ

โดยที่เธอไม่รู้ตัว ดูเหมือนว่าเธอจะค่อยๆ ปรับตัวและสวมบทบาทเป็น 'เป้าหมายในการพิชิตใจ' เข้าไปทุกที

ปากไม่ตรงกับใจแต่ก็ปิดบังความรู้สึกตัวเองไม่มิด น่ารักเป็นบ้า!

"เอาล่ะครับ ถ้างั้นคุณปู่ก็จัดการเรื่องเวลามาได้เลย"

"แต่ว่า กษัตริย์มนุษย์เพิ่งบอกผมว่าช่วงนี้เขาจะต้องบินไปทั่วประเทศ เพื่อนำรูปปั้นเทพเจ้าไปรวบรวมพลังศรัทธาด้วยน่ะสิครับ"

เวลาอยู่ข้างนอก เขายังคงต้องเรียกอีกฝ่ายว่ากษัตริย์มนุษย์ การเรียกว่าลุงไป๋จะใช้เฉพาะตอนอยู่เป็นการส่วนตัวเท่านั้น

"ตกลง ถ้างั้นเป็นพรุ่งนี้เลยแล้วกัน กำหนดการของกษัตริย์มนุษย์คงยังไม่ส่งลงมาเร็วขนาดนั้นหรอก"

"แล้วฉันจะพาเธอไปเดินดูค่ายทหารสักสองสามรอบด้วย ไอ้หนุ่มพวกนั้นชื่นชมเธอจากใจจริงเลยนะ"

หม่าอู๋จี้อารมณ์ดีขึ้นมาทันตาเห็นเมื่อเหอจวิ้นตอบตกลง

เด็กวัยรุ่นสมัยนี้ติดบ้านกันเกินไป ไม่ยอมก้าวออกจากเซฟโซนของตัวเองเลย

ปล่อยไว้แบบนั้นจะได้ยังไงกัน?

ชายชราไม่ใช่คนหัวโบราณ เขาสนับสนุนการฝึกศิลปะการต่อสู้ของหลานสาวอย่างเต็มที่

ตาเฒ่าคนนี้ยังชอบเล่นเกมออนไลน์เป็นบางครั้งบางคราวเสียด้วยซ้ำ

เขาเล่นเป็นหมดทุกอย่าง ยกเว้นก็แต่อนิเมะเท่านั้น

หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้นและกินอาหารเย็นเรียบร้อยแล้ว เหอจวิ้นก็ยังคงเลือกที่จะพักอยู่ในห้องเช่าของหวังซิ่วฉิน

หม่าอู๋จี้ไม่ได้ดึงดัน เขาจัดการเขียนชื่อของเหอจวิ้นลงบนโฉนดที่ดินและทิ้งมันไว้ให้

เป็นเด็กดี รู้จักความกตัญญู

หลังจากที่เขาจากไป เหอจวิ้นก็ประคองโทรศัพท์มือถือไว้แน่น ไม่ยอมวางลงเสียที แทบจะอยากเอาขึ้นหิ้งบูชาอยู่แล้ว

หลังจากผูกบัญชีกับบัตรธนาคารที่หม่าอู๋จี้ให้มา เหอจวิ้นก็เข้าใจแล้วว่าทำไมไป๋จ่งถึงบอกว่าหม่าอู๋จี้นั้นรวยมาก

เขาเพ่งมองมันอย่างละเอียดถึง 5 รอบ... มีเลข 0 ถึง 6 ตัวอยู่หน้าจุดทศนิยม!

5 ล้านถ้วน!

"พระเจ้าช่วย!"

"นี่ฉันไม่ได้ฝันไปใช่ไหมเนี่ย?"

"เชี่ยเอ๊ย อย่าช็อตฉันสิ! รู้แล้วน่าว่าไม่ได้ฝัน!"

ดูเหมือนระบบอยากจะย้ำเตือนเหอจวิ้นว่าเขาไม่ได้ฝันไป เลยจัดกระแสไฟฟ้าช็อตเบาๆ ไปหนึ่งที

"ฮี่ๆๆ ตอนนี้ฉันกลายเป็นเศรษฐีที่มีทรัพย์สินหลักล้านแล้ว วะฮ่าๆๆๆ!"

"วันนี้อารมณ์ดีจัง ขอเรียกใช้บริการคุณหมอนวดประจำระบบหน่อยสิ!"

"นายว่าไงนะ?"

น้ำเสียงของระบบฟังดูนุ่มนวลอย่างเหลือเชื่อ

นี่มันสัญญาณอันตรายชัดๆ!

"ช่วยนวดไหล่ให้หน่อยได้ไหมจ๊ะ?"