บทที่ 19 ความเชี่ยวชาญเฉพาะด้าน

บทที่ 19 ความเชี่ยวชาญเฉพาะด้าน

เมื่อกลับมาถึงละแวกบ้าน เหอจวิ้นก็มุ่งหน้าตรงไปยังบ้านของหวังซิ่วฉินทันที

ระหว่างทาง เขาแวะซื้อวัตถุดิบทำอาหารและจัดการลาออกจากงานที่ทำอยู่ด้วย

สมัยที่เหอจวิ้นยังเรียนอยู่ เขาต้องไปทำงานพาร์ตไทม์ที่ร้านอาหารใกล้โรงเรียนทุกวันหลังเลิกเรียน เขาทำมาแล้วทุกอย่าง ทั้งล้างจาน เสิร์ฟอาหาร ทำบัญชี และเป็นลูกมือในครัว

เถ้าแก่ร้านเป็นคนดีมาก เขาจ่ายค่าจ้างเพิ่มให้เหอจวิ้นอีกสองวัน

"รับไปเถอะ นายทำงานกับฉันมาเกือบครึ่งปีแล้ว วันนี้ฉันไม่ได้เลี้ยงข้าวนะ เอาเงินนี่ไปซื้อของกินดีๆ ล่ะ"

เหอจวิ้นไม่ได้ปฏิเสธตามมารยาท หลังจากกล่าวขอบคุณ เขาก็ส่งข้อความหาหวังซิ่วฉินแล้วไปซื้อของสด

"เสี่ยวจวิ้น น้าได้ยินมาว่าวันนี้มีร่างจุติเทพปรากฏตัวขึ้นในอาณาจักรมังกรของเราถึงสองคน เรื่องจริงหรือเปล่าเนี่ย?"

หวังซิ่วฉินถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

วันนี้กองทหารจำนวนมากจากมณฑลอวิ๋นแห่กันไปที่พิธีปลุกพลังเทพเจ้าจนกลายเป็นเรื่องใหญ่โต ทว่าหม่าอู๋จี้ยังคงปิดบังข้อมูลบางส่วนเอาไว้ ตัวตนของเหอจวิ้นและเย่ฝานจึงถูกพูดถึงแค่ในแวดวงเล็กๆ เท่านั้น

"ของจริงสิครับคุณน้า เผลอๆ น้าอาจจะรู้จักพวกเขาด้วยซ้ำไป"

เหอจวิ้นทิ้งปมให้สงสัย

และก็เป็นไปตามคาด แม้แต่เด็กสองคนอย่างหลี่ซิงกับหลี่เยว่ก็ยังหูผึ่ง

"โอ๊ย รีบบอกมาเร็วเข้า เธอได้เห็นพวกเขามั้ย? พวกเขาเป็นใครกัน?"

"นั่นสิพี่ชาย เล่าให้พวกเราฟังหน่อย"

"ฮ่าๆๆ ผมไม่แกล้งแล้วก็ได้ ความจริงแล้วหนึ่งในนั้นก็คือผมเองแหละ"

เหอจวิ้นไม่ใช่พวกเก็บความลับเก่งอยู่แล้ว

เหรียญทองแดงที่มีปีกสีเขียวมรกตปรากฏขึ้นเหนือศีรษะของเขาและบินวนไปมาไม่หยุด

"ว้าว! พี่ชายสุดยอดไปเลย!"

"หึๆ แน่นอนอยู่แล้ว! รอพวกเธอสองคนอายุครบ 18 เมื่อไหร่ พี่จะพาไปเข้าพิธีปลุกพลังด้วยตัวเองเลย รับรองว่าพวกเธอจะได้เป็นทูตสวรรค์แน่"

เหอจวิ้นตบหน้าอกรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะ

เขาสังเกตเห็นว่าเด็กทั้งสองคนมีสายเลือดเทพอยู่บ้าง แม้จะไม่สูงนักแต่ก็มากกว่าคนธรรมดาทั่วไป ถือว่าใช้ได้เลยทีเดียว แต่หากเป็นช่วงก่อนที่อาณาจักรมังกรจะปลุกพลังเทพเจ้าได้สำเร็จ ทั้งสองคนก็คงทำได้แค่เดินตามเส้นทางของนักสู้หรือนักวิชาการธรรมดาๆ เท่านั้น

"พวกลูกทำอะไรกันเนี่ย? ตอนนี้ต้องเรียกเขาว่าท่านเทพฝานเฉินสิ!"

หวังซิ่วฉินมองเด็กน้อยที่ไม่รู้ประสีประสาด้วยสายตาดุๆ

โดยเฉพาะหลี่ซิง เจ้าเด็กนั่นถึงกับพยายามจะเอื้อมมือไปคว้าเหรียญสมบัติร่วงหล่นที่อยู่เหนือหัวเหอจวิ้นด้วยซ้ำ

ทำเอาหวังซิ่วฉินตกใจแทบแย่

"น้าหวังอย่าพูดแบบนั้นสิครับ ท่านทงท่านเทพอะไรกัน มันก็แค่คำเรียกขานเท่านั้นแหละ"

"หรือถ้าน้าอยากจะยกเว้นค่าเช่าบ้านให้ผมก็ไม่ว่ากันนะครับ?"

เหอจวิ้นไม่ได้วางมาด และเขาก็ไม่มีมาดอะไรให้วางด้วย

"เจ้าเด็กแสบ เอาล่ะๆ ตั้งแต่นี้ไปก็มากินข้าวบ้านน้าแล้วกัน ค่าเช่า ค่าน้ำ ค่าไฟ น้าจะไม่เก็บเลย"

เมื่อเห็นสีหน้าขยิบตาแบบกวนๆ ของเหอจวิ้น หวังซิ่วฉินก็ยิ้มอย่างอ่อนใจและตอบตกลง

มื้ออาหารผ่านไปอย่างรื่นเริง

และกิจกรรมหลังอาหารเย็นก็คือการช่วยเจ้าตัวแสบทั้งสองคนทำการบ้าน

หลี่เยว่นั้นไม่มีปัญหา ถึงเธอจะอยู่แค่มัธยมต้นแต่ผลการเรียนก็อยู่ในเกณฑ์ดีมาตลอด นอกเหนือจากโจทย์คณิตศาสตร์ยากๆ บางข้อที่ต้องให้เหอจวิ้นช่วยสอน นอกนั้นก็ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วง

เหอจวิ้นตอบคำถามของเธอได้อย่างคล่องแคล่ว แถมโจทย์บางข้อเขายังเสนอวิธีแก้ปัญหาได้หลายวิธี ทำเอาหลี่เยว่ตาเป็นประกายอยู่เสมอ

เฮอะ ปฏิเสธไม่ได้เลยจริงๆ ว่าสมองของเด็กมัธยมปลายนี่มันใช้งานได้ดีชะมัด!

เพียงแค่คิด ข้อมูลความรู้ทุกอย่างก็จะผุดขึ้นมาในหัวโดยอัตโนมัติ ไม่เหมือนกับตอนที่เขาเป็นนักศึกษาในชาติก่อนที่ต้องคอยถามนู่นถามนี่ตลอด แถมยังสอบผ่านแบบหืดขึ้นคอ

ส่วนหลี่ซิง เจ้าเด็กซนคนนี้เอาแต่วิ่งเล่นไปทั่ว ผลการเรียนของเขาพอใช้ได้ แต่ก็อ่อนในบางวิชา

อยู่แค่ประถมแต่ก็มีวิชาที่ไม่ถนัดซะแล้ว

แต่เรื่องนี้ก็ทำให้เหอจวิ้นหนักใจจริงๆ พรสวรรค์ด้านคณิตศาสตร์ของเด็กคนนี้ค่อนข้างดี แทบไม่ต้องสอนอะไรเลย

แต่วิชาภาษาของเขานี่สิ...

เอาเป็นว่า เหอจวิ้นแทบจะต้องกินยาลดความดันก่อนเริ่มสอนการบ้านให้เขาก็แล้วกัน

อย่างเช่นการเติมคำในสำนวนให้สมบูรณ์

โจทย์ให้เติมคำลงในช่องว่าง 'เพิ่ม ___ เลื่อน ___' คนที่ตาไวหน่อยก็คงจะนึกคำตอบที่ถูกต้องออกทันทีใช่ไหมล่ะ?

เหอจวิ้น: "หลี่ซิง พี่ชายจะใบ้ให้ง่ายๆ นะ เวลาจักรพรรดิในสมัยโบราณเห็นขุนนางทำงานได้ดี พอทรงพอพระทัยแล้วจะทำอะไร?"

หลี่ซิง: "เพิ่มสิบทดหนึ่ง?"

เหอจวิ้น: "ผิด!"

หลี่ซิง: "งั้นก็เพิ่มเวลาต่อรอบ..."

เหอจวิ้น: "หยุดๆๆ! ไปจำเรื่องไร้สาระพวกนี้มาจากไหนเนี่ย?"

หรือว่า...