บทที่ 16 บทบาทแห่งทวยเทพ

บทที่ 16 บทบาทแห่งทวยเทพ

"เดี๋ยวนะ ทำไมของชิ้นนี้ถึงมาอยู่ในรางวัลของระบบได้ล่ะ?"

"เอามานี่ ฉันขอริบมันไว้!"

ก่อนที่เหอจวินจะได้ชื่นชมไอเทมที่มีชื่อว่า 【วันพรุ่งนี้ของผู้อื่น】 ต่อ ระบบก็ฉกมันไปเสียก่อน

รางวัลไอเทมระดับสีทองมีตั้งมากมาย ทำไมเหอจวินถึงต้องสุ่มได้ของอัปมงคลแบบนี้มาด้วยนะ?

"ทำอะไรน่ะที่รัก? ฉันก็แค่ดูเฉยๆ เองนะ"

"ไม่อนุญาตให้ดู ของชิ้นนี้อันตรายเกินไป นายถอยไปเลยนะ ฉันจะทำลายมันทิ้ง"

"ฉันอุตส่าห์ลำบากแทบแย่กว่าจะได้มันมา—!"

ก่อนที่เหอจวินจะทันได้พูดจบ การ์ดใบเล็กสามใบก็ฟาดเข้าที่หน้าของเขาเสียงดังแปะ

เขารับมันมาดูใกล้ๆ... การ์ดสัมผัสประสบการณ์เทพเจ้าสามใบงั้นเหรอ?!

"บ๊ายบายที่รัก! รักเธอนะจ๊ะที่รัก!"

เขาแสดงให้เห็นถึงสำนวนที่ว่า "พลิกหน้ามือเป็นหลังมือเร็วยิ่งกว่าพลิกหน้าหนังสือ" อย่างแท้จริง

แม้ว่าไอเทมระดับสีม่วงและสีทองจะมีราคาต่างกันถึงร้อยเท่า แต่ในเวลานี้ การ์ดสัมผัสประสบการณ์เทพเจ้านั้นมีประโยชน์กว่าไอเทมหวือหวาชิ้นอื่นๆ เป็นไหนๆ

อย่างไรเสีย ก็ไม่มีใครสามารถเอาชนะเขาได้ภายในหนึ่งนาทีหรอก

ดูเหมือนจะเป็นการแลกเปลี่ยนที่ขาดทุน แต่แท้จริงแล้วกลับได้กำไรมหาศาล

"เสี่ยวเหอ นี่เธอตั้งใจจะกลับไปโรงเรียนตอนนี้จริงๆ หรือ?"

"จะให้ทำอะไรอีกล่ะครับ? หรือว่าลุงมีเรื่องอะไรให้ผมช่วยอีก?"

"มีสิ"

"เพียงแต่ตอนนี้ผู้คนมากมายในแคว้นมังกรต่างปักใจเชื่อคำพูดของพวกนั้นไปแล้ว ว่าแคว้นมังกรไม่มีเทพเจ้าอยู่เลย ราชามนุษย์อาจจะขอให้เธอเข้าร่วมงานแถลงข่าวหรืออะไรทำนองนั้นน่ะ"

หม่าอู๋จี้กล่าวพร้อมกับมองเหอจวินด้วยแววตาเป็นกังวล

ไม่ใช่ว่าเขากังวลว่าเหอจวินจะก่อเรื่องวุ่นวายหรอก แต่เขาเป็นห่วงเย่ฝานต่างหาก

แคว้นมังกรไม่อาจซ่อนตัวเทพเดินดินเอาไว้ได้ มิเช่นนั้นพวกเขาจะได้รับพลังศรัทธาน้อยลง แต่ด้วยนิสัยของเย่ฝาน เขาอาจจะก่อเรื่องใหญ่โตในงานแถลงข่าวก็เป็นได้

หลังจากอธิบายความกังวลให้ฟัง เหอจวินก็ตอบกลับไปว่าไม่มีปัญหา

"มีอะไรต้องกลัวกัน? ถ้าเขากล้าก่อเรื่องวุ่นวายอีก นั่นก็แสดงให้เห็นว่าเขาไม่คู่ควรกับตำแหน่งของตัวเอง และไม่สมควรยืนอยู่ในจุดนั้น"

"ไม่จำคุกตลอดชีวิตก็ต้องตายสถานเดียว ขืนเก็บเทพเจ้าที่เอาตัวเองเป็นศูนย์กลางแบบนี้ไว้ ถึงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานเขาก็คงไม่ปกป้องใครหรอก"

เหอจวินไม่ได้ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย

ไม่ใช่ว่าเขาไม่มีปัญญาสังหารเย่ฝาน ในทางกลับกัน มันเป็นเรื่องที่ง่ายดายราวกับพลิกฝ่ามือด้วยซ้ำ

ต่อให้ไม่มีการ์ดสัมผัสประสบการณ์เทพเจ้า การที่ตัวตนระดับแปดจะสู้กับระดับเจ็ดนั้นก็เป็นเพียงเรื่องกล้วยๆ

แต่แคว้นมังกรมีเทพเจ้าเพียงสององค์เท่านั้น และความขัดแย้งก็ไม่ใช่สิ่งที่ประชาชนอยากเห็น หากหลีกเลี่ยงได้ก็ควรหลีกเลี่ยง

ตราบใดที่เย่ฝานได้สติ เลิกพยายามจะฆ่าเขา และทำตัวให้เป็นปกติมากกว่านี้ เหอจวินก็จะไม่ไปหาเรื่องเขาอย่างไร้เหตุผลเช่นกัน

"เสี่ยวเหอ เธอพอจะจำรูปปั้นเทพเจ้าที่เหลือพวกนี้ได้บ้างไหม?"

"ผมจำได้ครับ แต่ส่วนตัวผมคิดว่ายังไม่จำเป็นต้องปลุกพวกท่านขึ้นมาหรอก"

"เทพเจ้าเหล่านี้ไม่ได้แข็งแกร่งมากนัก และพวกท่านมักจะทำให้พลังศรัทธากระจัดกระจาย ผมขอเสนอให้ไปดูรูปปั้นเทพเจ้าในมณฑลอื่นดีกว่า บางทีความทรงจำใหม่ในหัวอาจจะมีข้อมูลที่สอดคล้องกันอยู่ก็ได้"

เหอจวินมองไปที่รูปปั้นเทพเจ้าเหล่านั้น เอ่ยคำว่า "ล่วงเกินแล้ว" เบาๆ สองสามครั้ง ก่อนจะละสายตาออกมา

สิ่งสำคัญอันดับแรกของแคว้นมังกรในตอนนี้คือการสร้างนักสู้ระดับครึ่งเทพขึ้นมาเพื่อรักษาความมั่นคงของสถานการณ์ ไม่ใช่การสุ่มสี่สุ่มห้าปลุกเทพเจ้าองค์อื่นๆ ขึ้นมา

หากมีจำนวนมากเกินไป พลังศรัทธาของแคว้นมังกรที่ไม่ได้รวมศูนย์อยู่แล้วก็จะยิ่งกระจัดกระจายมากขึ้นไปอีก

เมื่อถึงตอนนั้น การมีผู้ใช้พลังระดับหก ระดับเจ็ด และระดับแปดอยู่เต็มไปหมดโดยที่ไม่มีนักสู้ที่แข็งแกร่งอย่างแท้จริงเลยสักคน คงเป็นสถานการณ์ที่ยากลำบากที่สุด

เหอจวินประเมินว่า หากเทียบกับพลังรบตามตำนานแล้ว จ้าวกงหมิงและซุนหงอคงน่าจะอยู่ในระดับเดียวกับโพไซดอน

บางทีโพไซดอนอาจจะด้อยกว่าเล็กน้อย แต่หากอยู่ในมหาสมุทร เขาก็น่าจะต่อกรกับซุนหงอคงได้อย่างสูสี

อย่างไรเสียเขาก็เป็นถึงเทพเจ้าหลัก คงไม่ไร้ประโยชน์ขนาดนั้นหรอก

เหนือขึ้นไปจากพวกเขาก็คือเหล่าเทพผู้สร้าง เช่น พระวิษณุ พระศิวะ และพระพรหมแห่งอินเดีย อีเมียร์บรรพบุรุษยักษ์แห่งตำนานนอร์ส ไกอามารดาแห่งพิภพจากดินแดนเมดิเตอร์เรเนียน และอื่นๆ อีกมากมาย

หากเทียบกับตำนานของแคว้นมังกร ระดับนี้ก็จะรวมถึงบุคคลสำคัญอย่างเทพีหนี่ว์วา เจียอิ๋นจุ่นถี และตรีวิสุทธิ์เทพ

บรรดาเทพเจ้าในการ์ดสัมผัสประสบการณ์เทพเจ้าถูกจัดให้อยู่ในกลุ่มระดับกลาง

ตามตำนานของแคว้นมังกร เทพเจ้าหลักจะถูกจัดให้อยู่ในอีกระดับหนึ่ง ซึ่งเทียบเท่ากับเทพเซียนระดับไท่อี้จินเซียน