บทที่ 5: ฝืนลิขิตสวรรค์ ตำนานสีทอง

บทที่ 5: ฝืนลิขิตสวรรค์ ตำนานสีทอง

"เหอจวิ้น! รนหาที่ตายนักใช่ไหม?"

เสียงที่แหลมปรี๊ดอยู่แล้วของกัวหมิงฮวายิ่งฟังดูบาดแก้วหูมากขึ้นไปอีกด้วยความโกรธและอับอาย

นิ้วมือที่ขาวซีดราวกับศพของเขาชี้หน้าเหอจวิ้น

ปกติแล้วเขาเถียงเหอจวิ้นไม่เคยชนะเลย หมอนั่นปากคอเราะร้ายเป็นบ้า

"กัวกงกง อย่าเพิ่งใจร้อนสิ ข้า—"

เหอจวิ้นกำลังจะพูดต่ออีกสองสามประโยค แต่อาจารย์ประจำชั้นก็เดินเข้ามาในห้องเรียนและเริ่มจัดระเบียบเสียก่อน

กัวหมิงฮวาถลึงตาใส่เหอจวิ้นอย่างดุเดือด จากนั้นก็เดินกลับไปที่นั่งของตัวเองด้วยท่าทีไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง

"เอาล่ะนักเรียน อีกเดี๋ยวพวกเราจะไปที่หน้าประตูโรงเรียนกัน ขอให้ทุกคนขึ้นรถบัสตามห้องของตัวเอง จากนั้นเราจะพาพวกเธอไปที่พิธีปลุกพลังศักดิ์สิทธิ์"

"หัวหน้าห้อง เช็คชื่อด้วย"

หลังจากอาจารย์ประจำชั้นพูดจบ เด็กสาวผมสั้นหน้าตาจิ้มลิ้มคนหนึ่งก็ลุกขึ้นยืน กวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องแล้วรายงาน

"รายงานค่ะ มาครบทุกคนค่ะ!"

"ดีมาก ทุกคนเตรียมตัวให้พร้อม อีกเดี๋ยวเราจะออกเดินทางกันแล้ว"

อาจารย์ประจำชั้นดูเหมือนจะไม่ค่อยอยากจัดการอะไรวุ่นวายนก ทิ้งท้ายไว้ประโยคเดียวแล้วก็เดินออกจากห้องเรียนไป

ในช่วงเวลานี้ กัวหมิงฮวาได้มอบแต้มอารมณ์ให้เหอจวิ้นไปแล้วกว่าหมื่นแต้ม ทั้งก้อนเล็กก้อนน้อยรวมกัน

เหอจวิ้นเมินเฉยต่อสายตาอาฆาตมาดร้ายของกัวหมิงฮวา เขาเปิดหน้าต่างสุ่มรางวัลของระบบขึ้นมา

"ข้าไม่เชื่อหรอกน่า ว่าสุ่มสิบครั้งรอบนี้จะไม่ได้อะไรดีๆ เลย!"

ในฐานะโอตาคุรุ่นเก๋า เหอจวิ้นยังคงให้ความสำคัญกับพิธีกรรมอยู่เสมอ

เขาถูมือไปมา ลูบหัว ปาดเหงื่อ แล้วก็เริ่มกดสุ่มสิบครั้งรวด!

แสงสีขาวสว่างวาบขึ้นแปดครั้ง และก็ตามคาด ถุงน่องสีดำแปดคู่ปรากฏขึ้นมา

ทันใดนั้น ลูกแก้วเปล่งประกายสีฟ้าก็ปรากฏขึ้นในหัวของเขา!

"ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับ 'เครื่องสื่อสารสรรพสิ่ง' จากการสุ่มสิบครั้งในรอบนี้"

"หมายเหตุ: สื่อสารสรรพสิ่ง แน่นอนว่าต้องทำให้สรรพสิ่งพูดภาษามนุษย์ได้สิ อะไรกัน นี่เจ้าคิดจะเอาไปใช้กับหมาแล้วลองเห่าใส่กันรึไง?"

เหอจวิ้นยังไม่ทันจะได้ดีใจ แสงสีทองอีกลูกก็สว่างวาบขึ้นมา

เชี่ยเอ๊ย! ตำนานสีทอง!

"ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับ 'การ์ดเร่งความเร็วร้อยเท่า' จากการสุ่มสิบครั้งในรอบนี้"

"ชิ ดวงมหาเฮงอะไรขนาดนี้เนี่ย"

เหอจวิ้นเมินเสียงบ่นอุบอิบของระบบ แล้วเริ่มตรวจสอบไอเทมจากระบบในมือของเขา

เครื่องสื่อสารสรรพสิ่งเป็นหน้าจอขนาดเล็กหน้าตาประหลาด มีตัวรับเสียงและลำโพงในตัว

ส่วนการ์ดเร่งความเร็วร้อยเท่านั้น เหอจวิ้นเปิดดูคำอธิบายโดยละเอียดของมันทันที

"การ์ดเร่งความเร็วร้อยเท่า ไอเทมเชิงแนวคิด สามารถเร่งความเร็วของเป้าหมายที่กำหนดได้ร้อยเท่า ระยะเวลาของผลลัพธ์คือความเร็วที่ถูกเร่งขึ้นหนึ่งชั่วโมง"

"หมายเหตุ: พ่อหนุ่ม จงเผชิญ— เอ้ย จงสัมผัสกับสายลมอันเชี่ยวกรากซะเถอะ!"

เหอจวิ้นไม่รู้ว่าจะดึงประสิทธิภาพสูงสุดของไอเทมชิ้นนี้ออกมาได้อย่างไร

แต่ของอะไรก็ตามที่เกี่ยวข้องกับระดับแนวคิด ย่อมต้องเจ๋งเป้งอย่างแน่นอน

ไม่มีเทพเชิงแนวคิดองค์ไหนที่กากหรอกนะ!

"ติ๊ง! แต้มอารมณ์จากกู้หยาง +250"

"ติ๊ง! แต้มอารมณ์จากฉินหลินอวี่ +250"

"ติ๊ง! แต้มอารมณ์จากหลิวเผิง +666"

"ติ๊ง! จาก—"

คลื่นแต้มอารมณ์ที่พวยพุ่งเข้ามาอย่างกะทันหันไม่ได้ทำให้เหอจวิ้นรู้สึกดีใจเลย

มีบางอย่างผิดปกติ ผิดปกติมากๆ ด้วย!

เมื่อดึงสติตัวเองออกจากหน้าต่างระบบกลับสู่โลกความจริง เขาก็เห็นถุงน่องสีดำแปดคู่วางแหมะอยู่บนโต๊ะเรียนของเขา!

เชี่ยแล้วไง!

"ระบบ! อธิบายมาเดี๋ยวนี้เลยนะว่านี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!"

เหอจวิ้นแทบจะสติแตก

ต่อให้เขาจะหน้าหนาแค่ไหน แต่จู่ๆ ก็มีถุงน่องสีดำตั้งแปดคู่โผล่มาอยู่บนโต๊ะ แถมยังมีกลิ่นตุๆ อีกต่างหาก ใครมันจะไปทนรับแรงกดดันไหว?

เมื่อต้องเผชิญกับสายตากว่าห้าสิบคู่ของคนทั้งห้องที่จับจ้องมาที่เขา เหอจวิ้นก็แทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี

เขาอยากจะบ้าตาย

ความรู้สึกนี้มันเหมือนกับถูกจับแก้ผ้าแล้วแห่ประจานไปตามถนนไม่มีผิด

"ฮี่ๆ ข้าไม่รู้เรื่องน้า~"

"ระบบเฮงซวย ทีไอ้เครื่องสื่อสารสรรพสิ่งกับการ์ดเร่งความเร็วร้อยเท่าล่ะเจ้ารู้จักเก็บเข้าช่องเก็บของของระบบ แต่ดันเอาถุงน่องสีดำพวกนี้มาโยนทิ้งไว้ตรงหน้าข้าเนี่ยนะ?"

"ติ๊ง! ก็โฮสต์ไม่ได้สั่งนี่นา"

"แล้วรางวัลชิ้นอื่นข้าได้สั่งไหมล่ะ? ทำไมเจ้าถึงรู้ว่าต้องเอาไปเก็บไว้ที่ไหนฮะ?"

"พรืด~ เออ ไอเทมที่ไม่ได้อยู่ในระดับสีขาวจะถูกเก็บเข้าช่องเก็บของอัตโนมัติน่ะ"

"แล้วไอ้ถุงน่องสีดำลายตัวอักษรนี่มันคืออะไรกันฮะ?"