TQF:บทที่ 19  สำคัญ

TQF:บทที่ 19  สำคัญ

“พวกเราจะทำยังไงกันดี?”เมื่อฟังการสนทนาระหว่างสามีและลูกสาวของเธอ นางเฉิงเริ่มรู้สึกเป็นกังวลทันที  เฉิงไป๋หยวน มองภรรยาของเขาและพูดว่า

“ไม่ต้องห่วงหยูฉิน เราต้องทําอะไรสักอย่าง”

หลังจากพูดเสร็จเขาหันไปมองลูกสาวของเขาและถามอย่างอ่อนโยนว่า

“เจ้ามีความคิดเช่นไร  เสี่ยวเสี่ยว? ลองพูดออกมาพวกเราสามารถช่วยกันคิดได้”

เฉิงเสี่ยวเสี่ยว ขมวดคิ้วเบาๆท่าทางลังเล นางเฉิงเดินมาหาลูกสาวและจับมือของเธออย่างอ่อนโยนจากนั้นพูดว่า

“เสี่ยวเสี่ยว ไม่เป็นอะไรหรอกลูก เจ้าสามารถแบ่งปันความคิดของเจ้าออกมา หากเราไม่แก้ปัญหานี้เราคงไม่กล้าขายสินค้าอีกแล้ว”

นางเฉิงไม่ใช่คนโง่ดังนั้นเธอจึงเข้าใจเกี่ยวกับการดำรงชีวิต เธอคิดว่าพวกเขากำลังเผชิญปัญหาที่ท้าทาย เธอไม่คาดคิดว่าลูกสาวของเธอจะได้รับมิติลึกลับและเปลี่ยนวิถีชีวิตพร้อมแก้ไขปัญหาในชีวิตประจำวันของพวกเขา

“ท่านแม่ข้ารู้แล้ว!” เฉิงเสี่ยวเสี่ยว พยักหน้าเธอคิดเล็กน้อยและพูดว่า

“ท่านพ่อท่านแม่สิ่งที่ข้าคิดนั้นบางทีเราควรที่จะเริ่มทำฟาร์มเล็กๆและเราจะเลี้ยงไก่และกระต่ายที่นำออกมาจากมิติ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเราควรที่จะเริ่มปลูกข้าว ด้วยวิธีนี้เราจะสามารถอธิบายสิ่งต่างๆเมื่อมีคนถามได้”

“อืม..วิธีนี้น่าจะใช้ได้ มาจัดการเรื่องนี้กันเถอะ!”

เฉิงไป๋หยวน ดูเหมือนมีบางอย่างอยู่ในใจเห็นด้วยกับคำพูดของ เฉิงเสี่ยวเสี่ยว  จากนั้นเขาพูดกับภรรยาของเขาว่า

“หยูฉิน ข้าคงต้องพึ่งเจ้ากับ เสี่ยวเสี่ยว  เรามีทุ่งนาไม่มากเจ้าและ เสี่ยวเสี่ยว จะต้องไถคราดมัน โชคดีที่ฤดูหว่านข้าวกำลังใกล้จะมาถึงพอดีในช่วงที่เราเริ่มปลูกต้นกล้า หลังจากนั้นทำคันดินติดรั้วเพื่อเลี้ยงสัตว์ในฟาร์ม ส่วนพื้นที่ที่เหลือเราจะใช้ปลูกพืชผัก ด้วยวิธีนี้เราจะมีทุกอย่าง น่าเสียดายที่ภาระทั้งหมดจะต้องเป็นงานของเจ้าและ เสี่ยวเสี่ยว”

หลังจากที่เขาพูดเสร็จ เฉิงไป๋หยวน ก็รู้สึกผิด เขาไม่สามารถช่วยภรรยาและลูกสาวของเขาด้วยสภาพปัจจุบันของเขาได้ เขากลายเป็นภาระของพวกเธอแทน ทันใดนั้นหัวใจของเขาก็เต็มไปด้วยความเกลียดชังต่อผู้ที่ทำให้เขาเป็นเช่นนี้ เขาออกมาจากสถานที่แห่งนั้นแล้วแต่คนเหล่านั้นยังตามมาราวีเขา เรื่องนี้ยกโทษให้ไม่ได้

เฉิงเสี่ยวเสี่ยว ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในใจพ่อของเธอ แต่นางเฉิงสังเกตเห็นความเกลียดชังในสายตาของสามีราวกับว่าเขากำลังคิดถึงบางอย่าง เธอเดินเข้ามาหาเขาและนั่งลงบนข้างเตียงจากนั้นพูดว่า

“ท่านพี่สิ่งที่เราเป็นอยู่ในตอนนี้เรามีความสุขแล้วท่านไม่ต้องกังวลเรื่องอื่นไม่ต้องคิดมาก ครอบครัวของเราจะสามารถหาเส้นทางของเราเองได้!”

“อืม..”

จากลักษณะท่าทางของพ่อแม่ของเธอ เฉิงเสี่ยวเสี่ยว สามารถเดาความคิดได้ เธอจึงหันหลังและออกจากห้องไปเพื่อให้พ่อแม่ของเธอนั้นมีเวลาให้แก่กัน เธอเชื่อว่าเธอจะค้นพบเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นในสักวันหนึ่ง เธอออกจากบ้านและเดินไปด้านนอก เธอใช้โอกาสนี้ตรวจสอบพื้นที่ของทุ่งนาและเกิดความคิดขึ้นบางอย่างในใจของเธอ ใช้เวลาประมาณ 1 ชั่วโมงเพื่อตรวจสอบพื้นที่รอบๆ บ้านของเธอมีนาข้าวพื้นที่ประมาณ 3-4 ไร่ ปัญหาคือระบบชลประทานเสียหาย เมื่อพวกเธอสามารถแก้ไขระบบชลประทานที่เชื่อมต่อกับแหล่งน้ำได้พวกเธอจะสามารถปลูกข้าวในทุ่งนาเหล่านี้

พื้นที่ทางซ้ายและขวาของบ้านเป็นพื้นที่ที่แห้งแล้ง ยังพอสามารถปลูกผักหรือเลี้ยงสัตว์ได้ ตอนนี้ เฉิงเสี่ยวเสี่ยว สามารถตรวจสอบพื้นที่และกำหนดแนวทางต่างๆเธอวางแผนที่จะเริ่มทำมันในวันรุ่งขึ้น

เมื่อค่ำคืนมาถึง ฉากพระอาทิตย์ตกดินที่สวยงามปรากฏต่อหน้าของ เฉิงเสี่ยวเสี่ยว  เธอยืนอ้อยอิ่งในขณะที่กำลังทำอาหารเย็น ดวงอาทิตย์ยามเย็นเหมือนดอกกุหลาบที่ค่อยๆสลายไปในท้องฟ้า

ทันใดนั้นเสียงหัวเราะที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นมาจากริมแม่น้ำ  เฉิงเสี่ยวเสี่ยว อดที่จะหันหน้ากลับไปมองไม่ได้ เมื่อมองดูเห็นน้องทั้ง 3 คนของเธอกำลังสนุกสนานอยู่ที่แม่น้ำ มุมปากของเธอยกขึ้นกลายเป็นรอยยิ้มสวยงาม ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ

เมื่อมาถึงจุดนี้เธอเคยคิดว่าตัวเองเป็นแขกสำหรับสถานที่แห่งนี้ แม้ว่าเธอจะอยู่ในโลกนี้แต่เธอก็คิดว่าตัวเองเป็นคนนอกเสมอ แต่ตอนนี้หมู่บ้านที่สวยงามและเสียงหัวเราะที่มีความสุขทำไม่เธอรู้สึกเป็นเจ้าของ บางทีตั้งแต่เธอลืมตาขึ้นในโลกใบนี้เธออาจถูกผูกติดอยู่กับที่นี่และไม่สามารถแยกจากมันได้

หลังจากอาหารเย็น เฉิงเสี่ยวเสี่ยว กลับเข้าไปในห้องของเธอ เธอเล่นกับน้องสาวของเธอก่อนที่จะพาน้องสาวเข้านอนเมื่อน้องสาวของเธอนอนหลับเธอจึงเข้าสู่มิติ

เธอขบคิดอยู่ครู่หนึ่งอยู่หน้ากระท่อมเธอกำลังวางแผนว่าจะไถและหว่านเมล็ดข้างนอกอย่างไร

“ท่านเจ้าของมิติ...”

เธอได้ยินเสียงเรียกเบาๆ หญิงสาวตกใจและเหลือบมองไปรอบๆทันทีแต่เธอไม่พบเห็นอะไร หรือว่าเธอหูฝาด?

“ท่านเจ้าของมิติ…”

เสียงดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เธอรู้ว่าเธอไม่ได้หูฝาดไป เธอลุกขึ้นตกใจและสงสัย ด้วยข้อยกเว้นของมิติเธอเป็นคนเดียวที่อยู่ในมิติแห่งนี้ แต่ตอนนี้กลับมีบางอย่างผิดปกติ…

“ท่านเจ้าของมิติ..”

นี่เป็นครั้งที่ 3 แล้วที่เธอได้ยินเสียง ในที่สุด เฉิงเสี่ยวเสี่ยว ก็ตกตะลึงเมื่อพบว่าเสียงนั้นมาจากไหน เธอจ้องมองไปด้านหน้าและก้าวเดินไปทีละก้าว

เฉิงเสี่ยวเสี่ยว รู้สึกประหลาดใจอย่างมากและจ้องมองเถาวัลย์หยกที่กำลังสั่นอยู่ตรงหน้าเธอ เธอกลืนน้ำลายราวกับว่าเธอกลัวที่จะทำให้เจ้าของเสียงตกใจ เธอพูดด้วยเสียงอ่อนโยนว่า

“เถาวัลย์หยก คุณกำลังพูดกับฉันหรือเปล่า?”

“เป็นข้าเองคุณหนู!”

เสียงนุ่มและยานคาง งั้นเกิดแสงสีขาวสว่างขึ้นต่อหน้า เฉิงเสี่ยวเสี่ยว และทันใดนั้นเองก็ปรากฏเด็กหญิงตัวเล็กๆในชุดสีเขียวด้านหน้าของเธอ เด็กสาวคนนี้น่ารักราวกับตุ๊กตาใบหน้าของเธอละเอียดอ่อนและเป็นสีชมพูระเรื่อเหมือนเด็ก ดวงตาของเธอโตและริมฝีปากมีสีแดงสด เธอเป็นเด็กน้อยที่น่ารักและฉลาด

“คุณคือ…?”

“คุณหนู ข้าคือนางฟ้าเถาวัลย์หยกหรืออาจจะเรียกว่านางฟ้าแห่งมิติก็ได้ นับตั้งแต่นี้เป็นต้นไปเรื่องใดที่เกี่ยวข้องกับมิติเถาวัลย์หยกสามารถดูแลพวกมันแทนท่านได้ ท่านไม่จำเป็นต้องเข้ามาที่นี่ทุกวัน ทุกสิ่งที่ท่านต้องการเพียงแค่ส่งผ่านความนึกคิดของท่านเข้ามา หยูเฮง (เถาวัลย์หยก)จะทำให้คุณหนูเอง”

หยูเฮง ยิ้มออกมาอย่างสดใสเธอพูดออกมาด้วยความภาคภูมิใจทำให้ท่าทางของเธอน่ารักยิ่งขึ้น  เฉิงเสี่ยวเสี่ยว ฟังเธออย่าเงียบๆและไม่พูดอะไรเลย เธอไม่คาดคิดว่ามิติของเธอจะมีนางฟ้า แน่นอนว่าเธอมีความสุขที่มีเพื่อนเพิ่มขึ้นในสถานที่เรียบง่ายแห่งนี้ นี้หลังจากนั้นพวกเธอทั้งสองคนก็นั่งลงตรงหน้ากระท่อม  เฉิงเสี่ยวเสี่ยว เล่าเรื่องล่าสุดที่เธอกำลังเผชิญให้กับนางฟ้าฟัง

หลังจากที่ฟังปัญหาของ เฉิงเสี่ยวเสี่ยว นางฟ้าโบกมือเล็กๆของเธออย่างว่องไวแล้วพูดว่า

“คุณหนู เรื่องนี้เป็นเรื่องเล็กน้อย ท่านต้องการที่จะไถทุ่งนา หยูเฮง จะจัดการให้กับท่านเอง สำหรับแหล่งน้ำนั้นเรามีมิติเราสามารถจำลองมันไปสู่โลกภายนอกได้ เราสามารถทำชลประทานด้วยน้ำจากสระน้ำ จากนั้นพืชผลจะเจริญเติบโตอย่างยิ่งใหญ่!”

“เราสามารถจำลองสระน้ำสู่โลกภายนอกได้อย่างนั้นหรอ?”

เฉิงเสี่ยวเสี่ยว รู้สึกตะลึงสักครู่ก่อนจะสงบสติอารมณ์ได้ ในตอนแรกเธอมีมิติตอนนี้มีนางฟ้าเพิ่มขึ้น ภายภาคหน้าจะมีอะไรเกิดขึ้นอีก!”

เมื่อมองไปที่บ่อน้ำด้านหน้าของเธอ เฉิงเสี่ยวเสี่ยว ถามขึ้นว่า

“หยูเฮง บ่อน้ำนี้ล่ะ?เราสามารถจำลองบ่อน้ำนี้ไปยังโลกภายนอกได้ไหม?ฉันต้องการบ่อน้ำนี้ด้วย”

“ไม่มีปัญหา”

“จริงๆหรอ”

“คุณหนูหากท่านไม่เชื่อข้าจะแสดงให้ดู!”

-------------------------------------------------