ตอนที่ 5 - ทดลองสัมผัส

5 - ทดลองสัมผัส

ตัวเลือกของระบบช่างยอดเยี่ยมจริงๆ หญิงสาววัยสะพรั่งคนนี้เหมาะจะเป็นเป้าหมายแรกที่สุดแล้ว

ในนาทีนี้ เรื่องภารกิจอะไรของระบบถูกหนิวอี้เฉินโยนทิ้งไปหมด เขาคิดเพียงอย่างเดียวคือต้องจัดการเธอให้ได้!

ภาพตรงหน้าทำให้หนิวอี้เฉินเคลิ้มจนลืมเข้าไปช่วยรับเธอ ผลก็คือตอนที่ซุนอี้ซู่กำลังลงจากรถ เธอร้อง "อุ๊ย" ออกมาคำหนึ่งแล้วล้มลงกับพื้น

อุณหภูมิในตอนกลางคืนค่อนข้างเย็น รถก็สตาร์ทไม่ติดทำให้ไม่มีฮีตเตอร์ ซุนอี้ซู่ที่สวมชุดนอนบางๆ นั่งอยู่ในรถนานขนาดนั้น ขาทั้งสองข้างจึงชาไปหมดแล้ว

พอรีบร้อนลงจากรถแบบนั้น เธอจึงข้อเท้าพลิกทันที

หนิวอี้เฉินได้สติ รีบเดินเข้าไปประคองเธอขึ้นมา "เป็นยังไงบ้างครับ เจ็บตรงไหนไหม?"

ความเจ็บที่เท้าทำให้ซุนอี้ซู่ลืมที่จะระวังตัว เธอทิ้งตัวพิงอกหนิวอี้เฉินพลางสูดปากด้วยความเจ็บ "เท้าซ้ายค่ะ เจ็บมากเลย"

ความนุ่มนวลที่สัมผัสได้นั้น แม้จะมีผ้ากั้นอยู่สองชั้น แต่เขาก็ยังรู้สึกถึงรูปร่างของมันได้อย่างชัดเจน

และการที่ได้อิงแอบอยู่ในอ้อมกอดของหนิวอี้เฉิน ซุนอี้ซู่ก็รู้สึกเคลิ้มไปกับกลิ่นกายของเขา วิชาความลับกระดูกหยกสารีริกธาตุนี้เป็นวิชาที่ออกแบบมาเพื่อดึงดูดเพศตรงข้ามโดยเฉพาะ แม้เขาจะเพิ่งเริ่มฝึกได้ไม่นาน แต่เสน่ห์ที่แผ่ออกมาก็แรงพอตัวแล้ว

ด้วยอิทธิพลของวิชา ประกอบกับซุนอี้ซู่รู้สึกหนาวสั่น พอได้สัมผัสกับร่างกายที่ร้อนผ่าวของหนิวอี้เฉิน เธอจึงอดไม่ได้ที่จะเบียดกายเข้าหาเขามากขึ้น

"มีลุ้นแฮะ!"

หนิวอี้เฉินแอบดีใจในใจ เขาแอบปรับท่าทางเล็กน้อยเพื่อไม่ให้ความตื่นตัวของตัวเองไปชนโดนเธอเข้า

พอมองลงไปที่พื้น หนิวอี้เฉินก็พูดอย่างแปลกใจปนขำว่า "พี่อี้ซู่ พี่ใส่รองเท้าส้นสูงขับรถเหรอครับเนี่ย แถมชุดนี้อีก สไตล์การแต่งตัวมิกซ์แอนด์แมตช์ของพี่นี่มันอะไรกันครับ"

ซุนอี้ซู่ตีเขาไปทีหนึ่ง แล้วพูดอย่างงอนๆ ว่า "เท้าฉันพลิกอยู่นะ แต่เธอกลับไปมองรองเท้า มีหัวใจบ้างไหมเนี่ย!"

"ไม่เป็นไรครับ! ผมมียานวด" หนิวอี้เฉินอุ้มซุนอี้ซู่ขึ้นในท่าอุ้มเจ้าสาว แล้วพูดต่อ "แล้วก็ วันหลังห้ามใส่ส้นสูงขับรถอีกนะครับ มันอันตรายมาก รู้ไหม?"

ขณะที่คุยกัน ซุนอี้ซู่คล้องแขนทั้งสองข้างเข้าที่คอหนิวอี้เฉินเพื่อช่วยทุ่นแรง ส่วนมือขวาของหนิวอี้เฉินก็จงใจวางลงในตำแหน่งที่ใกล้ชิดมากขึ้น

นี่คือการลองเชิงเล็กน้อย ถ้าซุนอี้ซู่อ่อนไหวและปัดมือเขาออก นั่นหมายความว่าเธอไม่ได้คิดอะไรกับเขาเลย คืนนี้เขาก็ควรทำตัวเป็นสุภาพบุรุษไป

แต่หลังจากสัมผัสไปแล้ว ซุนอี้ซู่กลับไม่มีท่าทีต่อต้าน ดูเหมือนความเจ็บที่เท้าจะดึงความสนใจของเธอไปหมด เธอเอาแต่ก้มมองดูตำแหน่งเท้าของตัวเอง

พอหนิวอี้เฉินเริ่มออกเดิน เธอถึงกับวางแขนขวาของตัวเองทับลงบนมือหนิวอี้เฉินเบาๆ เหมือนเป็นการกดน้ำหนักลงมาให้กระชับขึ้นไปอีก

ด้วยน้ำหนักจากแขนของเธอ มือหนิวอี้เฉินจึงแนบชิดกับร่างกายของซุนอี้ซู่อย่างเต็มที่

มันไม่ได้ใหญ่โตอย่างที่คิด แต่ในวัย 27 ปีเธอก็กำลังอยู่ในช่วงที่สมบูรณ์ที่สุด ความนุ่มนวลที่มีความยืดหยุ่นทำให้หนิวอี้เฉินถึงกับตื่นตัวจนซ่อนไม่อยู่

แต่ตอนนี้เขาไม่อยากจะซ่อนมันแล้ว!

ท่าทางของซุนอี้ซู่เหมือนเป็นการให้ท้ายเขาแบบเงียบๆ

หนิวอี้เฉินอุ้มซุนอี้ซู่เดินไปที่รถของตัวเอง ตลอดทางที่ก้าวเดิน มือขวาของเขาก็ค่อยๆ เพิ่มน้ำหนักลงไป จนกระทั่งถึงหน้าประตูรถ มือของเขาก็จมหายไปกับความนุ่มนวลของร่างกายเธอ

เสียงหายใจของซุนอี้ซู่เริ่มหนักขึ้น ในช่วงเวลาสั้นๆ ร่างกายของเธอก็เริ่มร้อนขึ้นมา

เธอไม่ใช่ผู้หญิงใจง่าย แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าหนิวอี้เฉิน เธอกลับไม่สามารถขัดขืนได้เลย

วันนี้เธอเจอเรื่องกระทบจิตใจมามากเกินไป เริ่มจากแฟนที่คบมา 8 ปีนอกใจ ตามมาด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ พอเจอคนรู้จักที่พอจะพึ่งพาได้ อีกฝ่ายกลับมีความคิดไม่ซื่อกับเธอ

ตอนนี้เป็นที่เปลี่ยว รอบข้างไม่มีใครผ่านไปมา และในปี 2004 ก็ยังไม่มีกล้องวงจรปิดอะไรทั้งนั้น

แม้หนิวอี้เฉินจะอายุแค่สิบเจ็ด แต่ร่างกายของเขาดูโตเป็นผู้ใหญ่มาก ซุนอี้ซู่ถูกอุ้มอยู่ในอ้อมแขนสามารถรู้สึกถึงกล้ามเนื้อที่แข็งแรงภายใต้เสื้อเชิ้ตของเขา ถ้าเธอขัดขืนแล้วหนิวอี้เฉินเกิดคลั่งขึ้นมา เธอไม่มีทางสู้แรงเขาได้แน่

อีกอย่าง หนิวอี้เฉินหล่อมากจริงๆ หนุ่มน้อยวัยสิบเจ็ดกับสาวสะพรั่งวัยยี่สิบเจ็ด ถ้าทั้งคู่ได้มีอะไรกันจริงๆ ก็คงไม่มีใครรู้สึกว่าตัวเองขาดทุน

หลังจากลองเชิงสั้นๆ หนิวอี้เฉินก็รู้ถึงท่าทีของเธอ เขาจึงเริ่มจัดการอย่างไม่เกรงใจ ตลอดทางไม่กี่ก้าวเขาก็สัมผัสเธอจนจุใจ จนเขารู้สึกรำคาญเสื้อผ้าที่ขวางกั้นอยู่เลยทีเดียว

พอมารอบหน้าประตูรถ หนิวอี้เฉินหยุดชะงักครู่หนึ่ง ก่อนจะจงใจเน้นน้ำหนักมือลงไปอย่างแรง ต่างจากตอนแรกที่ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไป คราวนี้เขาออกแรงมากจริงๆ

"อืม..." ซุนอี้ซู่ครางออกมาเบาๆ เธอตีที่อกเขาหนึ่งที ใบหน้าแดงก่ำ ไม่กล้ามองหน้าหนิวอี้เฉินเลย

"ช่วยเปิดประตูหน่อยครับ!" หนิวอี้เฉินกระซิบที่ข้างหูเธอ "ผมอุ้มพี่อยู่ ไม่มีมือเปิดแล้ว"

ซุนอี้ซู่มองไปทางนั้นแล้วยื่นมือไปเปิดประตูรถ

หนิวอี้เฉินยังคงวนเวียนอยู่กับร่างกายเธออีกครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมวางเธอลงบนเบาะอย่างเสียดาย แล้วหยิบขวดมวยออกมาจากด้านหน้า

พอห่างจากความอบอุ่นของร่างกายหนิวอี้เฉิน ซุนอี้ซู่ก็อดไม่ได้ที่จะกอดไหล่ตัวเอง ในใจลึกๆ กลับมีความรู้สึกผิดหวังผุดขึ้นมาอย่างกะทันหัน เธอแอบชำเลืองมองไปที่กึ่งกลางลำตัวของหนิวอี้เฉินแล้วอุทานในใจว่า 'ใหญ่จัง' ก่อนจะรีบเบือนหน้าหนีด้วยความอาย

หนิวอี้เฉินถือยานวดแล้วคุกเข่าลง วางเท้าที่พลิกของซุนอี้ซู่ไว้บนเข่าของเขา

พอมองภายใต้แสงไฟ ข้อเท้าของเธอบวมเป่งจนเหมือนขนมปังเลยทีเดียว

พอเขาสัมผัสที่รอยบวมเบาๆ ซุนอี้ซู่ก็สูดปากด้วยความเจ็บแล้วบอกว่า "เจ็บนิดหน่อยค่ะ!"

เมื่อโดนแผล บรรยากาศวาบหวามเมื่อครู่ก็จางหายไปบ้าง

"ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวก็ดีขึ้น!" หนิวอี้เฉินปลอบเธอ เขาเทยานวดลงบนฝ่ามือ ถูจนร้อนแล้วประคบลงไปที่รอยบวมที่ข้อเท้า

ซุนอี้ซู่ขมวดคิ้วด้วยความเจ็บ รู้สึกว่าตรงที่ปวดถูกความร้อนห่อหุ้มไว้ วินาทีต่อมาความเจ็บก็ทุเลาลง และความร้อนนั้นก็เหมือนงูตัวเล็กๆ ที่เลื้อยจากบาดแผลขึ้นมา ทำให้เธอรู้สึกอุ่นไปทั้งตัว

"สบายจัง!" เมื่อเห็นผลลัพธ์ที่ชัดเจนขนาดนี้ ซุนอี้ซู่จึงอดไม่ได้ที่จะถามว่า "ยานวดอะไรคะเนี่ย ดูเหมือนจะได้ผลดีมากเลย"

"แน่นอนครับ เป็นสูตรลับตระกูลผมเอง!" หนิวอี้เฉินยิ้ม ความจริงยานวดก็เป็นยาธรรมดา แต่มันดีเพราะแรงกดของหนิวอี้เฉินเอง ถ้าไม่ใช่เขามือเอง ยานวดทั่วไปไม่มีทางออกฤทธิ์เร็วขนาดนี้แน่

เขาหยุดพักครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ "แค่ทานวดตัวนี้ เท้าของพี่ไม่เกินสามวันก็หายสนิทครับ"

พูดจบเขาก็เริ่มนวดคลึงที่ข้อเท้าของซุนอี้ซู่ต่อเบาๆ