ตอนที่ 680 : เลี้ยงข้าวสักมื้อ

ตอนที่ 680 : เลี้ยงข้าวสักมื้อ

“พี่หลี่ มีคนมาหาข้างนอกค่ะ!”

ในขณะที่หลี่ซิ่วหลานกำลังถอนหายใจ จู่ๆ เธอก็ได้ยินบุคลากรคนหนึ่งในแปลงเพาะปลูกวิ่งเข้ามาแจ้งข่าว

มีคนมาหา?

หรือว่าจะเป็นเขาอีกแล้ว?

ในใจของหลี่ซิ่วหลานก็เกิดความรู้สึกบางอย่าง

เธอวางเครื่องมือการเกษตรในมือลงแล้วล้างมือล้างเท้าเล็กน้อยก่อนจะเดินไปที่ประตู

ไม่นาน เมื่อมาถึงหน้าประตูแปลงเพาะปลูก เธอก็เห็นผู้ชายคนหนึ่ง

เป็นเขาจริงๆ

“เกาเฉียง คุณมาอีกแล้วเหรอ”

ใช่แล้ว

คนที่มาหาหลี่ซิ่วหลานก็คือเกาเฉียงจากทีมต่อสู้!

ผู้ชายที่สูญเสียน้องชายของตัวเองไปและได้รับตำแหน่งที่สำคัญอย่างนักสอบสวนของฐานลวี่หยวน!

“ใช่....เพิ่งจะทำงานเสร็จ ก็เลยแวะมาหาคุณหน่อย...นี่....เครื่องดื่มกับอาหารเสริมเวย์โปรตีน คุณเอาไปให้เจียฝูนะ”

เกาเฉียงใช้เสียงที่แหบพร่าอันเป็นเอกลักษณ์ของเขาพูดกับหญิงวัยกลางคนตรงหน้า

พร้อมกับยกมือทั้งสองข้างยื่นถุงใบหนึ่งให้หลี่ซิ่วหลาน

ผู้ชายที่ทำให้คนเกือบทั้งฐานต้องหวาดกลัวคนนี้ ในตอนนี้เขากลับไม่มีความดุร้ายเลยแม้แต่น้อย แถมยังมีความเขินอายเล็กน้อยด้วย......?

“......”

ฝ่ายหลังก็เงียบไปครู่หนึ่ง

หลี่ซิ่วหลานกำลังจะอ้าปากปฏิเสธ แต่เกาเฉียงที่เตรียมตัวมาอย่างดีก็รีบพูดดักคอเธอไว้ทันที

“เจียฝูต้องการของพวกนี้!”

“ช่วงนี้เธอฝึกหนักเกินไป ถ้าไม่มีสารอาหารที่เพียงพอ ร่างกายของเธอจะทรุดโทรมเอาได้!”

เขาพูดสองประโยคนี้ออกมาด้วยความไหลลื่น ราวกับว่าเขานั้นได้ฝึกพูดมาแล้วล่วงหน้า

“......”

หลี่ซิ่วหลานก็เงียบลงไปอีกครั้ง

แต่มือทั้งสองข้างของเธอก็เปิดเผยสิ่งที่คิดอยู่ในใจแล้วค่อยๆ ยื่นไปทางเกาเฉียงด้วยความลังเล

จริงด้วย

เจียฝูที่อายุยังไม่มากเพื่อที่จะปรับตัวให้เข้ากับการฝึกที่มีความเข้มข้นสูงมากของทีมสนับสนุนภายนอกได้ เธอก็ต้องใช้แรงไปมากจริงๆ

และนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่เกาเฉียงเอาอาหารเสริมมาให้เธอ

หลายเดือนมานี้เขาน่าจะมาได้หลายครั้งแล้ว

ในตอนแรก ผู้ชายคนนี้ที่เคยช่วยชีวิตของเธอในบ้านหลังนั้นไว้จู่ๆ ก็มาปรากฏตัวขึ้นและบอกกับเธอว่า เขาเอาอาหารเสริมที่จะช่วยบำรุงร่างกายลูกสาวของเธอมาให้ ไม่อย่างนั้นเจียฝูจะทนการฝึกที่มีความเข้มข้นสูงไม่ได้

พูดตามตรง

ครั้งแรกที่เธอรับของจากเกาเฉียง หลี่ซิ่วหลานก็เตรียมใจที่จะมอบร่างกายของเธอให้เขาแล้ว

ในวันสิ้นโลกแบบนี้

ผู้หญิงที่ไม่มีทักษะอะไรอย่างเธอ นอกจากรูปร่างหน้าตาที่พอไปวัดไปวาได้แล้ว เธอจะมีอะไรให้ผู้ชายคนอื่นสนใจได้อีกล่ะ?

อย่างน้อยเธอเองก็ดูออกว่าเกาเฉียงนั้นไม่ได้สนใจเจียฝู ไม่อย่างนั้นเขาก็คงจะไม่มาหาเธอโดยตรง แต่ไปหาลูกสาวของเธอนานแล้ว

แต่ผลลัพธ์นั้นกลับผิดคาด!

เพราะหลังจากที่เกาเฉียงให้ของกับเธอแล้ว เขาก็หันหลังเดินจากไปทันทีเลย!!

???

ตอนนั้นหลี่ซิ่วหลานถึงกับงงไปเลย เธอที่เตรียมใจจะมอบร่างกายนี้ให้เขาไปแล้วก็ถูกสิ่งที่เห็นตรงหน้าพลิกผันจนทำอะไรไม่ถูก เธอได้แต่มองเกาเฉียงเดินจากไปทั้งแบบนั้น

จากไปแล้ว...

เธอถืออาหารเสริมเหล่านั้นและรอคอยอย่างกระวนกระวายใจอยู่หลายวัน ผลก็คือผู้ชายคนนี้ไม่ได้กลับมาปรากฏตัวอีกเลย

ดูเหมือนว่า

เขาจะไม่ได้เอาอาหารเสริมพวกนี้มาให้เพื่อจุดประสงค์อะไรบางอย่างจริงๆ?

ในฐานะบุคลากรระดับ 3 ธรรมดาคนหนึ่งในฐานย่อย เธอจะมีอำนาจและคุณสมบัติอะไรไปขอพบกับเกาเฉียงที่อาศัยอยู่ในฐานหลักและเป็นบุคลากรระดับสูงได้ล่ะ!?

หลังจากรอไปได้สักพักและไม่เห็นทีท่าว่าเกาเฉียงจะกลับมา เธอก็เลยจำใจเอาอาหารเสริมพวกนี้ไปให้ลูกสาว

และบอกกับเจียฝูไปว่า ของพวกนี้เป็นพี่สาวจ้าวหลิงคนนั้นที่จัดหามาให้เธอเป็นพิเศษเพราะเห็นว่าพวกเธอสองแม่ลูกนั้นน่าสงสาร

นั่นจึงทำให้เจียฝูยิ่งเคารพและซาบซึ้งในตัวของจ้าวหลิงมากยิ่งขึ้น จนกลายเป็นแฟนคลับหมายเลขหนึ่งของผู้จัดการจ้าวหลิงแห่งฝ่ายชีวิตความเป็นอยู่ไปเลย

วันเวลาหลังจากนั้นก็ผ่านไปอย่างเรียบง่าย เจียฝูที่ได้รับสารอาหารเสริมก็พอจะทนการฝึกที่มีความเข้มข้นสูงของทีมสนับสนุนภายนอกได้แล้ว

แต่หนึ่งเดือนต่อมา

เกาเฉียงก็มาอีก

เขามาปรากฏตัวต่อหน้าเธอพร้อมกับถุงใส่อาหารเสริมอีกครั้ง

ตอนนั้นหลี่ซิ่วหลานเคยถามเกาเฉียงว่าทำไมเขาถึงทำแบบนี้ แต่คำตอบที่ได้คือ

“ลูกสาวของคุณต้องการของพวกนี้”

ง่ายๆ แค่นี้แหละ

แต่มันก็เป็นความจริง

เจียฝูต้องการมันจริงๆ

เด็กที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะอย่างเธอ ถ้าแม้แต่ข้าวก็ยังไม่ได้กินอิ่ม ก็ไม่มีทางที่จะทนการฝึกเหล่านั้นได้เลย

เพื่อลูกสาว หลี่ซิ่วหลานจึงรับของที่เกาเฉียงให้มา

โดยไม่มีอะไรจะตอบแทน

จนถึงวันนี้

นี่ก็น่าจะเป็นครั้งที่สี่ได้แล้วมั้งที่เขาเอาอาหารเสริมมาให้?

เมื่อฟังเสียงที่แหบพร่าของเขา ถ้าเป็นยุคก่อนวันสิ้นโลก เสียงแบบนี้อาจจะทำให้คนที่ได้ฟังรู้สึกไม่ดีอยู่บ้าง

แต่ตอนนี้มันเป็นวันสิ้นโลกแล้ว ไม่มีใครมาสนใจเรื่องพวกนี้ ทุกคนสนใจแค่ว่าใครจะสามารถให้ความปลอดภัยและความอิ่มท้องให้กับตัวเองได้

และในที่สุดหลี่ซิ่วหลานก็ยื่นมือออกไปรับพวกมัน

ใบหน้าของเกาเฉียงก็ปรากฏรอยยิ้มที่ไม่ค่อยชัดเจนนัก ซึ่งนับว่าหาดูได้ยาก

รับไปก็ดีแล้ว

“ขอบคุณนะ!”

มีคำพูดมากมาย แต่สุดท้ายหลี่ซิ่วหลานก็พูดได้เพียงสามคำนี้เพื่อตอบแทนความช่วยเหลือของเกาเฉียง

เกาเฉียงก็พยักหน้าเล็กน้อย ราวกับเขาทำภารกิจของตัวเองเสร็จแล้วและเตรียมจะหันหลังกลับไป

เขาไม่ได้ตั้งใจจะขอให้สองแม่ลูกคู่นี้ตอบแทนอะไรจริงๆ

เขาที่สูญเสียครอบครัวไปและมีคะแนนผลงานอยู่ในมือไม่น้อย แถมปกติแล้วก็ไม่ชอบกิจกรรมบันเทิงที่วุ่นวายอะไร

นอกจากทำภารกิจของฐานแล้ว โดยปกติแล้วเขาก็จะนั่งอยู่แต่ในหอพักเพื่ออ่านหนังสือหรือไม่ก็ทำความสะอาดชุดไขควงที่น้องชายทิ้งไว้

หรือให้อาหารปลาในสระของฐานหลักเท่านั้น

ช่วงนี้ฐานก็เพิ่งจะทำลายฐานความหวังใหม่ไปและจับศัตรูมาได้ไม่น้อย แถมยังจับพวกผู้รอดชีวิตที่ซุ่มอยู่ข้างนอกและไม่ค่อยจะเป็นมิตรกับฐานลวี่หยวนกลับมาได้บ้าง

เชลยบางส่วนก็จะถูกพามาที่ฝ่ายสอบสวนที่เขารับผิดชอบเพื่อรวบรวมข้อมูล

เช้าวันนี้เขาที่เพิ่งจะทำงานเสร็จก็เลยหาเวลาไปแลกอาหารเสริมที่คลังของฐานหลักเพื่อนำมาให้หลี่ซิ่วหลาน

พวกเธอคือผู้รอดชีวิตที่ตกทุกข์ได้ยากคู่หนึ่งที่พบเห็นได้ทั่วไปในวันสิ้นโลก

ไม่ได้พิเศษอะไรมากมาย

แม้แต่ข้างนอกเขาก็สามารถหาคู่แม่กับลูกสาว แม่กับลูกชาย พ่อกับลูกสาวหรือพ่อกับลูกชายแบบนี้ได้อย่างง่ายดาย

แต่

เกาเฉียงก็แค่อยากจะช่วยพวกเธอสักหน่อย

อาจจะเป็นเพราะโชคชะตาก็ได้

เพราะคนที่พยายามใช้ชีวิตก็สมควรที่จะได้รับการปฏิบัติที่ดี

โดยเฉพาะในคืนที่เจียฝูเสี่ยงตายบุกมาขอความช่วยเหลือที่ฐานหลัก สถานการณ์ในตอนที่พบหลี่ซิ่วหลานในบ้านข้างนอกในวันรุ่งขึ้น ก็ทำให้เขาสะเทือนใจเล็กน้อย

เขาเองก็ไม่เคยคาดหวังให้ผู้หญิงคนนี้ตอบแทนอะไรเขา

เพราะในมุมมองของเขา มันก็เป็นแค่เรื่องเล็กน้อยๆ ธรรมดาเรื่องหนึ่งเท่านั้น

โดยไม่ได้พูดอะไรอีก เกาเฉียงก็หันหลังและเตรียมจะเดินจากไป

ช่วงนี้ฐานมีงานให้ทำเยอะมาก แม้เขาจะทำงานสอบสวนเสร็จแล้วเขาก็ยังต้องตามหัวหน้าหลี่ปั๋วเหวินไปทำงานข้างนอกอีก

และได้ยินมาว่าครั้งนี้พวกเขาจะต้องไปไกลถึงมณฑลกานหนาน?

เอาเถอะ

ยังไงก็ฟังหัวหน้าทีมก็แล้วกัน

เขาที่มีจิตวิญญาณที่แตกสลายไปแล้วครึ่งหนึ่งย่อมไม่คิดอะไรมากอีกแล้ว แค่ตั้งใจทำงานให้ฐานก็พอ

แต่ในขณะที่เขาหันหลังแล้วเดินออกไปได้แค่สองสามก้าว ข้างหลังเขาก็มีเสียงที่ร้อนรนเล็กน้อยดังขึ้น

“เอ่อ...”

“ขอบคุณมากนะที่ช่วยพวกเรา!”

“ถ้าเป็นไปได้ รอให้ฉันเก็บคะแนนผลงานได้สักหน่อยแล้วฉันจะไปขอแลกผักมาจากฐาน เพื่อเอามาทำอาหารให้คุณสักมื้อนะ!!”

หลี่ซิ่วหลานมองเกาเฉียงที่เดินห่างออกไปอย่างร้อนใจและตะโกนสิ่งที่เธอเคยคิดไว้ก่อนหน้านี้ออกมาให้เขาฟัง

ในฐานะบุคลากรระดับ 3 ตัวเธอและเจียฝู หลังจากทำภารกิจที่ฐานมอบหมายให้เสร็จแล้ว ถ้าได้รับการประเมินว่าทำได้ดีเยี่ยมพวกเธอก็มีโอกาสที่จะได้รับคะแนนผลงานจำนวนหนึ่ง ซึ่งสามารถนำไปแลกเปลี่ยนเป็นวัตถุดิบทำอาหารได้

ถือว่าเป็นการตอบแทนเล็กๆ น้อยๆ ให้กับผู้ชายคนนี้ก็แล้วกัน!

เกาเฉียงหันกลับมามองหลี่ซิ่วหลานที่กำลังคาดหวัง

ใบหน้าที่แข็งทื่อมาตลอดทั้งปีของเขาก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย และเผยให้เห็นรอยยิ้มที่ไม่รู้ว่าจะเรียกว่ารอยยิ้มได้หรือไม่ออกมา

“อืม”