TQF:บทที่ 13 ความชื่นชอบ

TQF:บทที่ 13 ความชื่นชอบ

ในตอนเช้า เฉิงเสี่ยวเสี่ยว ตื่นขึ้นมาด้วยเสียงบางอย่างที่นอกบ้านของเธอฟังดูเหมือน เจิ้งหยวน กำลังทำอะไรบางอย่าง เธอจึงอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นข้างนอก เธอดึงผ้าห่มออกและนํามันทับลงบนตัวน้องสาวก่อนที่เธอจะสวมเสื้อคลุมและออกมาด้านนอก เธอพบว่า เจิ้งหยวน กำลังฝึกท่า ม้าหมอบในสวนหลังบ้านถัดจากเขามีท่านแม่ยืนอยู่ข้างๆ

เกิดอะไรขึ้น?

เธอหยุดมองสักครู่และเดินเข้าไปหาทั้งสองคน เธอถามด้วยความงุนงงว่า

“ท่านแม่ เจิ้งหยวน กำลังฝึกทักษะการต่อสู้อย่างนั้นหรอ”

“ใช่แล้ว เจิ้งหยวน ขี้เกียจเกินไปดังนั้นข้าจึงต้องคอยดูแลเขา”นางเฉิงพูดเบาๆ

“เมื่อเจ้าตื่นขึ้นแล้วเจ้าก็มาดูเขาแทนแม่ แม่จะได้ไปเตรียมอาหารเช้า!”

“โอ้…” เฉิงเสี่ยวเสี่ยว ยังอยู่ในความสับสนด้วยความที่เธอเพิ่งตื่นนอน  เฉิงเสี่ยวเสี่ยว นั่งอยู่บนลานบ้านและขยี้ตาของเธอ เธอมองไปที่น้องชายที่นั่งยองยองในสนามโดยไม่ขยับเขยื้อนเธอค่อนข้างประทับใจ เขาดูตั้งใจต้นขาของเขากลางเป็นมุม 15 องศากว้างเท่ากับไหล่ เท้าทั้งสองข้างชี้ไปด้านหน้าห่างกัน 2-3 ฟุตแขนทั้งสองข้างแนบลำตัวเหมือนกับศิลปะการต่อสู้ในภาพยนตร์กังฟูที่เธอเคยเห็นในอดีต

เธอกำลังสงสัยเกี่ยวกับภูมิหลังของครอบครัวนี้

ชาวนาธรรมดาจะไม่สอนให้เด็กๆอ่านและฝึกฝนการต่อสู้ เธอไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับ “อดีต”ดังนั้นเธอจึงค่อนข้างสงสัยในเรื่องนี้ เธอบอกได้ว่าพ่อแม่ของเธอนั้นไม่ได้เป็นชาวบ้านธรรมดาและบรรดาน้องของเธอก็ไม่เหมือนกับพวกที่เติบโตจากหมู่บ้านที่ห่างไกล ตอนนี้เธอเห็นพ่อแม่ของเธอสอนเกี่ยวกับการอ่านและศิลปะการต่อสู้ให้กับน้องของเธอ เธอกำลังสงสัยว่าสิ่งเหล่านี้เกี่ยวข้องกับการบาดเจ็บของท่านพ่อหรือไม่?

เธอคขบคิดอยู่สักพักหนึ่งแต่ก็ไม่สามารถคิดอะไรออก

หลังจากอาหารเช้า เฉิงเสี่ยวเสี่ยว พาน้องชายของเธอ เจิ้งหยวน ขึ้นไปบนภูเขา เธอต้องการที่จะเพิ่มระดับมิติของเธอดังนั้นเธอจึงเป็นต้องค้นหาสายพันธุ์อื่นๆเข้ามาในมิติ แต่เธอไม่คาดคิดว่าจะมีแขกยืนอยู่ประตูหน้าบ้านเธอ

“เสี่ยวเสี่ยว เจ้าและ เจิ้งหยวน จะขึ้นไปบนภูเขาหรอ?”

เสียงแหบเล็กน้อยเป็นสัญญาณของความกังวลใจเจ้าของเสียงคือ หลิวดันหวาง อาศัยอยู่ในหมู่บ้านต้นไม้เขาอายุประมาณ 17 ปี ใบหน้าของเขาแสดงออกถึงความอ่อนเยาว์และซื่อสัตย์ เขามองมาที่ เฉิงเสี่ยวเสี่ยว ด้วยความหลงใหล

มุมปากของ เฉิงเสี่ยวเสี่ยว กระตุกเล็กน้อย  เธอพูดไม่ออกเห็นได้ชัดว่าเด็กชายคนนี้ชื่นชอบ เฉิงเสี่ยวเสี่ยว มานานแล้ว แต่ เฉิงเสี่ยวเสี่ยว ไม่มีความทรงจำระหว่างเขากับเธอดังนั้นเธอจึงไม่รู้สึกอะไรกับเขามากเกินไป เธอไม่ได้ตอบสนองเขาในทันที  เจิ้งหยวน ซึ่งยืนอยู่ใกล้ๆดึงแขนเสื้อของเธอและพูดว่า

“พี่สาว ถ้าพี่ชายดันหวาง ไปบนภูเขากับพวกเราพวกเราไม่ต้องกังวลเรื่องอันตราย!”

ทันใดนั้น เฉิงเสี่ยวเสี่ยว ก็นึกถึงการเผชิญหน้าครั้งก่อนระหว่างเธอกับงูสามเหลี่ยมมันทำให้ เฉิงเสี่ยวเสี่ยว พยักหน้าเล็กน้อยเห็นด้วยจากนั้นเธอจึงเริ่มเดินทาง

เจิ้งหยวน ส่งรอยยิ้มให้กับ หลิวดันหวาง และรีบตามพี่สาวของเขาไป

หลิวดันหวาง ชะงักเล็กน้อยและเกิดรอยยิ้มแห่งความสุขบนใบหน้าที่แสนธรรมดาของเขา เขารีบตาม เฉิงเสี่ยวเสี่ยว และน้องชายของเธอไป

“พี่ใหญ่วันนี้เราจะเก็บฟืนหรือสมุนไพรก่อน” เจิ้งหยวน รู้ว่าการที่พวกเขามาที่นี่ก็เพื่อรวบรวมสมุนไพรให้กับท่านพ่ออย่างนั้นเขาจึงขอให้ เฉิงเสี่ยวเสี่ยว ตัดสินใจก่อน

หลังจากเดินเข้าป่าในภูเขา เฉิงเสี่ยวเสี่ยว รู้สึกหมดแรงและนั่งพักอยู่ใต้ร่มไม้ ส่วน หลิวดันหวาง นั้นอยู่ไม่ไกลออกไปเขาไม่ได้พูดคุยกับพี่น้องทั้งสองคน  เฉิงเสี่ยวเสี่ยว เช็ดเหงื่อของเธอและมองไปรอบๆก่อนจะพูดว่า

“เรายังมีฟืนเหลืออยู่อีกนิดหน่อย ไปเก็บสมุนไพรกันก่อนเถอะ!”

“ตกลง!” เจิ้งหยวน ตอบอย่างเชื่อฟัง

หลิวดันหวาง สังเกตเห็นว่าทั้งสองคนยังคงเดินต่อไปเขาติดตามพวกเธออยู่ข้างหลังอย่างลังเลเล็กน้อย

“พี่สาวสิ่งนี้เป็นสมุนไพรหรือไม่”

“พี่สาวนี่มันคืออะไร?มันสามารถทำอะไรได้บ้าง”

“พี่สาวทำไมสมุนไพรนี้ที่มีหนาม”

“พี่สาวเราจะเก็บสมุนไพรอีกนานแค่ไหน”

ในขณะที่ เจิ้งหยวน ถามคำถามทุกประเภททั้งสองคนก็เริ่มรวบรวมสมุนไพรมากขึ้นเรื่อยๆ  หลิวดันหวาง ยังคงติดตามอยู่ใกล้ๆ แต่เขาเก็บสมุนไพรบางอย่างที่เขาจดจำได้เขาวางแผนที่จะมอบมันให้กับ เฉิงเสี่ยวเสี่ยว และน้องชายของเธอ

ทั้งสามคนยังเดินขึ้นไปเรื่อยๆ จนพวกเขาเดินผ่านภูเขามาแล้ว 3 ลูกราวกับว่าพวกเขาลืมเวลาและความเหนื่อยล้า

“พี่ใหญ่ตอนนี้ช่วงบ่ายแล้วเราควรที่จะรีบรวบรวมฟืนหรือไม่”

เจิ้งหยวน มองดวงอาทิตย์ก่อนที่จะตะโกนบอกพี่สาวของเขา

เมื่อเขาพูดดังนั้น หลิวดันหวาง ก็เดินเข้ามาใกล้พวกเขาพร้อมกับสมุนไพรจำนวนมาก  เจิ้งหยวน มองด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย

“พี่ชายดันหวาง ทำไมท่านถึงเก็บสมุนไพรจำนวนมาก?”

“สำหรับเจ้า!” หลิวดันหวาง ยิ้มอย่างอายๆและมองไปที่คนนั่งอยู่ใต้ต้นไม้

“โอ้ ขอบคุณ!” เจิ้งหยวน ยิ้มอย่างมีความสุขและตะโกนไปที่ใต้ต้นไม้

“พี่ใหญ่ข้าคิดว่าเรามีสมุนไพรมากพอแล้วหยุดเก็บสมุนไพรเถอะ!”

“สักครู่เดี๋ยวข้าไป!”

นั่นคือสิ่งที่ เฉิงเสี่ยวเสี่ยว พูดตอนนี้เธอกำลังจ้องมองสิ่งที่ดูเหมือนเห็ดที่อยู่ด้านหน้าเธออย่างตั้งใจหลังจากดมกลิ่นของมันแล้วเธอค่อนข้างมั่นใจว่ามันคล้ายกับเห็ดหลินจือ

ไม่ใช่ว่าเธอไม่สามารถบอกว่ามันเป็นเห็ดหลินจือหรือไม่ แต่ในชีวิตที่ผ่านมาของเธอเห็ดหลินจือที่เพาะเลี้ยงนั้นค่อนข้างธรรมดาสรรพคุณของมันไม่ดีเท่ากับเห็ดหลินจือป่าที่เธอเห็นในขณะนี้

เห็ดหลินจือยังรู้จักกันในชื่อ lingzhicao (TL:ขอทับศัพท์) , shenzi ,  zhicao, xiancaoและ ruicao พวกมันส่วนใหญ่มีสีแดงและสีม่วงส่วนมากเติบโตที่โคนต้นไม้หรือตอไม้

เห็ดหลินจือมีรสขมเล็กน้อย พวกมันไม่ผลเกี่ยวกับหัวใจ ปอด ตับและม้าม มันเป็นสิ่งที่ดีสำหรับประสาทหัวใจ และช่วยในการควบคุมการหายใจของปอด บำรุงตับและม้าม มันเป็นสิ่งที่เหมาะสมในการรักษาร่างกายที่อ่อนแอและยังสามารถรักษาอาการเมื่อยล้า ใจสั่น นอนไม่หลับ วิงเวียนศีรษะ และไออย่างต่อเนื่อง

เห็ดหลินจือถูกใช้เป็นสมุนไพรมานานกว่าพันปีและเป็นสมุนไพรที่มีค่ามากในบรรดาเห็ดหลินจือชนิดต่างๆสีม่วงนั้นมีค่ามากที่สุด

สิ่งที่เธอเห็นต่อหน้าในตอนนี้มันคือเห็ดหลินจือ สีดำสามัญทั่วไป แต่เธอก็ยังคิดว่าตัวเองนั้นโชคดีที่พบสมุนไพรที่มีค่าในโลกนี้นี้

เธอควรที่จะรวบรวมสิ่งนี้เข้าไปในมิติหรือไม่? หากพวกมันสามารถเพิ่มขนาดมิติได้เธอจะปล่อยให้มันเติบโตอยู่ในนั้นและในอนาคตเธอจะสามารถขายมันได้  เฉิงเสี่ยวเสี่ยว รู้สึกมีความสุขเธอรีบโยนเห็ดหลินจือลงไปในมิติอย่างรวดเร็ว เธอไม่สามารถเข้าไปและตรวจสอบสถานะในมิติได้ในทันทีเธอจะทำก็ต่อเมื่อเธอได้กลับไปถึงบ้านแล้ว หลังจากหันหลังกลับไปหาน้องชายของเธอเธอรู้สึกอึดอัดใจเมื่อเห็นว่า หลิวดันหวาง อยู่ข้างน้องชายของเธอแต่เธอก็ยังเดินไปหาพวกเขา

“พี่ใหญ่พี่ชายดันหวางเก็บสมุนไพรมาให้เราด้วย!” เจิ้งหยวน พูดด้วยรอยยิ้ม

หลิวดันหวาง เป็นคนขี้อายเกินกว่าที่จะเห็นปฏิกิริยาของ เฉิงเสี่ยวเสี่ยว ด้วยรูปลักษณ์ที่เรียบง่ายและซื่อสัตย์เขาเอือมมือไปข้างหลังและลูบศีรษะตนเอง เมื่อมองดูใบหน้าโง่เขลาของเขา  เฉิงเสี่ยวเสี่ยว พูดอะไรไม่ออก ดังนั้นเธอจึงหันไปคุยกับน้องชายของเธอแทน

“มาพักกันก่อนแล้วเราค่อยไปเก็บฟืนจากนั้นกลับบ้านได้!”

“พี่ใหญ่ข้ารู้สึกกระหายและหิว ขอหัวไชเท้าให้ข้าหน่อย!”  เจิ้งหยวน ปฏิบัติตัวราวกับว่าพี่สาวของเธอสามารถนำหัวไชเท้าออกมาเป็นของว่างได้

เฉิงเสี่ยวเสี่ยว มองดูและดุน้องชายของเธอเบาๆ

“ความคิดของเจ้ามีแต่เรื่องกิน!”

“ก็หัวไชเท้าอร่อยและสามารถดับกระหายได้ทำไมข้าจะไม่อยากกินล่ะ” เจิ้งหยวน ตอบอย่างซื่อสัตย์

“หัวไชเท้าคืออะไร?”

-----------------------------------------