TQF:บทที่ 1  ข้ามมิติ

TQF:บทที่ 1  ข้ามมิติ

“ขโมย ขโมย ขโมย ขโมย ขโมย ฉันจะขโมย ขโมย ขโมย ขโมย ขโมยของทุกคน  1 2 3 4 ขโมย ขโมยทั้งกลางวันกลางคืน ฉันสนุกกับการขโมย ดา ดาด๊า ดา!”

หญิงสาวคนหนึ่งนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ของเธอ เธอกำลังร้องเพลงแปลกๆในขณะที่เธอคลิกเมาส์ด้วยมือขวา ดวงตากลมโตสีเข้มของเธอมองไปที่เกม QQ Farm ที่อยู่บนหน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างตั้งใจ

นิ้วเรียวของเธอกำลังคลิกไปที่ฟาร์มของเพื่อน เธอกำลังขโมยเก็บเกี่ยวผลผลิตของเพื่อนในเกม รอยยิ้มสดใสประดับอยู่บนใบหน้าสวยงามของเธอ

นับตั้งแต่เปิดตัวเกมฟาร์มนี้ หลายๆคนต่างคลั่งไคล้พวกเขาชอบที่จะขโมยผักเพื่อนระหว่างทำงานหรือแม้กระทั่งหลังเลิกงาน บางคนถึงกับตั้งนาฬิกาปลุกขึ้นมากลางดึกเพื่อที่จะขโมยผักจากผู้เล่นคนอื่น

ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมามีเกมใหม่จำนวนมากทำให้ผู้เล่นน้อยลงเรื่อยๆแต่ยังคงมีเกมบางประเภทเหล่านี้ที่ยังคงอยู่ อย่างไรก็ตาม เฉิงเสี่ยวเสี่ยว ไม่เคยยอมแพ้เกมง่ายๆแบบนี้

ทำไมน่ะหรอ?เพราะเธอกำลังคิดถึงวัยเด็กของเธอซึ่งเธอได้ใช้เวลาอยู่ในไร่นา งานเกษตรง่ายๆเช่นการดึงวัชพืชเก็บฟืน เก็บเกี่ยวข้าวสาลี ปลูกพืช เธอทำมันทุกอย่าง ตอนนี้เธอเป็นพนักงานของบริษัทสมุนไพรจีน เมื่อ 2 ปีก่อน งานของเธอค่อนข้างง่ายและเธอใช้เวลาอย่างมีความสุข เธอทำงานในเวลากลางวันในบ้าน ส่วนในตอนกลางคืนเธอจะอ่านหรือเล่นวีดีโอเกม  นั่นคือสิ่งที่สังคมเรียกว่า “เด็กเนิร์ด”

กริ็ง กริ๊ง กริ๊ง

ทันใดนั้นโทรศัพท์มือถือของเธอก็เริ่มดังขึ้น     เฉิงเสี่ยวเสี่ยว ไม่ได้ละสายตาไปจากหน้าจอคอมของเธอในขณะที่เธอเอื้อมหยิบมือถืออย่างไรก็ตามมือของเธอกระแทกกับแก้วน้ำและมันทำให้น้ำกระจายบนโทรศัพท์มือถือของเธอ แต่เธอไม่ได้ตระหนักถึงมัน ทันใดนั้นก็เกิดแสงบางอย่าง ส่อง ออกมาจากโทรศัพท์ ในที่สุด เฉิงเสี่ยวเสี่ยว ก็รู้สึกถึงความสะเพร่าของตัวเองจากนั้นเธอพยายามเอื้อมมือหยิบโทรศัพท์ของเธอ แต่ทันใดนั้นเธอก็ถูกดูดเข้าไปโดยแสงที่ส่องประกายออกมา

เฉิงเสี่ยวเสี่ยว รู้สึกว่าโลกกำลังหมุน ปั่นป่วนราวกับวิญญาณของเธอถูกดูดเข้าไปในแสง เธอหมดสติทันที

อาณาจักร ดาเฟิง มณฑลซีอาน เมืองต้นไม้ ณเชิงเขาวานอัน

“พี่ใหญ่,พี่ใหญ่ พี่ใหญ่ตื่นสิ….”

เธอได้ยินเสียงเด็กอยู่ข้างๆหูของเธอ  เฉิงเสี่ยวเสี่ยว ตัวสั่นเทาด้วยอาการปวดหัวราวกับว่าศีรษะของเธอบวมและกำลังจะระเบิดเธอพยายามยกเปลือกตาที่หนักอึ้งของเธอขึ้นมา

“ไอ้ย้า พี่ใหญ่ตื่นแล้ว!พี่ใหญ่ตื่นแล้ว! ท่านแม่!พี่ใหญ่ตื่นขึ้นมาแล้ว!”

คนที่อยู่ถัดจากเธอดูเหมือนจะสังเกตเห็นความผิดปกติของเธอน้ำเสียงของเขายังคงแสดงออกถึงความสุขข้างๆหรือของเธอเป็นอีกครั้งที่ เฉิงเสี่ยวเสี่ยว รู้สึกว่าพวกเขากำลังพูดถึงเธออยู่

แต่ทำไมมันถึงเหมือนกับว่าเธอเป็นพี่สาวของใครบางคน เธอค่อนข้างแน่ใจว่าเธอเป็นลูกคนเดียว ก่อนที่เธอจะสามารถแยกแยะว่าเกิดอะไรขึ้นก็มีเสียงเดินเข้ามาหาเธอ เธอได้ยินเสียงอ่อนโยนและวิตกกังวล

“เสี่ยวเสี่ยวตื่นขึ้นมาจริงหรอ ทำไมดวงตาของนางยังปิดอยู่ เจิ้งหยวนลูกไม่ได้โกหกแม่ใช่ไหม?”

“ท่านแม่ ข้าไม่ได้โกหก พี่ใหญ่ลืมตาขึ้นมาจริงๆ!”

เฉิงเสี่ยวเสี่ยว เพิกเฉยต่อการปวดหัวและลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้เธอค่อยๆชินกับแสงสว่างเมื่อสายตาของเธอพบกับดวงตาที่สดใส 2- 3 คู่กำลังมองเธออยู่ก็มีเสียงระเบิดขึ้นในหัวของเธอและจิตใจของเธอก็กลายเป็นว่างเปล่า

เธอกำลังตกตะลึง!

เธอตกใจจนพูดไม่ออก!

มีเด็กน้อย 3 คนและหญิงสาวยืนอยู่ข้างหน้าเธอแต่นั่นไม่ใช่เรื่องแปลก สิ่งที่น่าประหลาดใจที่สุดก็คือทำไมพวกเขาใส่ชุดโบราณ

“เสี่ยวเสี่ยว ลูกรู้สึกอย่างไรบ้าง อย่าทำให้แม่ต้องกลัว หากรู้สึกไม่ดีเจ้ารีบพูดออกมา!”

การแสดงออกที่เป็นกังวลเธอแสดงออกถึงความกังวลและจริงใจ  เฉิงเสี่ยวเสี่ยว ค่อยๆพึมพำออกมาว่า “แม่….”

“พี่ใหญ่ทำไมเจ้าถึงแกล้งตาย?ท่านแม่กลับพวกเรากลัวมาก!”เด็กชายตัวเล็กอายุประมาณ 12 ปีพูดกับเธอ ถัดออกไปมีเด็กอายุประมาณ 10 ปียืนอยู่ใกล้ๆเธอ ส่วนคนที่อายุน้อยสุดดูเหมือนจะเป็นเด็กหญิงตัวเล็กๆอายุประมาณ 7 หรือ 8 ปี ดูจากรูปลักษณ์ของพวกเขาสามารถบอกได้ว่าพวกเขาเป็นพี่น้องกัน

เกิดอะไรขึ้น?

เฉิงเสี่ยวเสี่ยว รู้สึกตกตะลึงอย่างแท้จริง

ในใจของเธอกำลังรู้สึกสับสน บางสิ่งบางอย่างไม่ถูกต้อง หรือเธอกำลังอยู่ในรายการวาไรตี้

“เสี่ยวเสี่ยวหัวของเจ้ายังเจ็บอยู่หรือไม่ เจ้าต้องการพบท่านหมอไหม?”

คำถามที่ขัดจังหวะความคิดของเธอเธอมองไปยังผู้หญิงที่ดูธรรมดาอย่างใกล้ชิด รูปลักษณ์ของเธออบอุ่น ทำให้เธออดพูดขึ้นไม่ได้ ว่า “ข้า….ข้าสบายดี”

“เจ้าแน่ใจอย่างนั้นหรอ?”นางเฉิงถามด้วยความลังเล

“แน่ใจ...ข้าไม่เป็นไรท่านแม่ ขอข้าพักผ่อนสักเล็กน้อย”

การที่เธอพูดคำว่า “ท่านแม่”ทำให้เธอค่อนข้างอึดอัด แต่นางเฉิงไม่ได้สังเกต นางคิดว่าลูกสาวคนโตของนางยังคงบาดเจ็บอยู่ดังนั้นนางจึงปลอบลูกของนางเบาๆ

“ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็พักผ่อนสักหน่อย ข้าจะมาเรียกเจ้าเมื่ออาหารพร้อมแล้ว”

“ขอบคุณท่านแม่”

“เด็กดี จงพักผ่อนเสีย ถ้ารู้สึกไม่ดีให้บอกแม่ทันที”

นางเฉิงสังเกตเห็นว่า เสี่ยวเสี่ยวไม่เป็นอะไรนางรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย แต่ก็ยังคงขมวดคิ้ว นางหันไปสั่งเด็กคนอื่น “เจิ้งหยวน เจิ้งปิน หลานหลาน ออกไปข้างนอกปล่อยให้พี่สาวของเจ้าได้พักผ่อน!”

เด็กทั้งสามคนหันหลังออกไปอย่างเชื่อฟังเพื่อให้พี่สาวของพวกเขาได้พักผ่อน เมื่อสมาชิกในครอบครัวได้ออกไปกันหมด เฉิงเสี่ยวเสี่ยว ไม่สามารถหลับตาลงได้ เธอมองไปรอบๆห้องของเธอเป็นครั้งคราวและกำลังสังเกตต่างๆ ภายในห้องนอกเหนือจากเตียงที่เธอนอนแล้วมีโต๊ะเก้าอี้และไม่มีอะไรอีกเลย ของที่อยู่ในห้องนี้ดูเก่าและโทรม เธอยังมองเห็นกำแพงที่ทำจากโคลนและใช้ฟางเป็นหลังคา  เฉิงเสี่ยวเสี่ยว พูดไม่ออก

แม้ว่าเธอไม่มีความทรงจำว่าเธอมาที่นี่ได้อย่างไร แต่สิ่งหนึ่งที่เธอมั่นใจก็คือที่นี่ไม่ใช่บ้านของเธอมันไม่ใช่ที่ที่เธอจากมา เธอได้กลายเป็นสมาชิกของบ้านยากจนแห่งนี้ในขณะที่เล่นเกม  QQ Farm

ไม่กี่วันต่อมา!

เด็กสาวอายุ 16 ปีสวมใส่เสื้อผ้าเรียบๆ คิ้วโก่งนัยน์ตาใหญ่หน้าเรียวแหลม ไม่ถึงกับสวยมากแต่ก็ไม่ธรรมดา

เฉิงเสี่ยวเสี่ยว มองดูเงาสะท้อนของเธอบนน้ำ ตอนนี้เธออายุลดลงจากเดิมเป็น 10 ปีเธอควรจะมีความสุขกับมันไหม?เธอใช้เวลา 2-3 วันสุดท้ายเธอก็ต้องยอมรับว่าเธอเป็นคนอื่น

เธอพบว่าเธออยู่ที่ไหนสักแห่งที่คล้ายกับราชวงศ์ถัง เธอค่อนข้างประหลาดใจกับยุคที่เธออยู่เนื่องจากมันไม่เคยปรากฏอยู่ในประวัติศาสตร์ อาณาจักรที่เธออยู่นั้นชื่อว่า ดาเฟิง เธออาศัยอยู่ในหมู่บ้านต้นไม้ชายแดนที่ห่างไกลของประเทศดาเฟิง

ครอบครัวของเธอไม่ได้เป็นคนของหมู่บ้านต้นไม้ เธอเพิ่งย้ายมาที่นี่เมื่อ 3 ปีก่อน เธอไม่รู้ว่าเธอมาจากไหน ความทรงจำของเธอขาดหายไป หลังจากเธอตื่นขึ้นมาต่อหน้าครอบครัวของเธอ

บ้านของพวกเขาอยู่ห่างจากหมู่บ้านต้นไม้เพียงไม่กี่ไมล์ พวกเขาสามารถมองเห็นต้นไม้ใหญ่ประตูหน้าบ้านของพวกเขา พวกเขาไม่ได้เข้าสังคมกับชาวบ้าน แต่ยังคงมีผู้อาศัยอยู่ในหมู่บ้านนี้พูดคุยกับพวกเขาเมื่อพวกเขาพบเจอกัน

ข่าวที่น่าอนาถที่สุดไม่เพียงแต่ครอบครัวนี้ยากจน พ่อของพวกเขายังถูกใครบางคนทุบตีเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา กระดูกและประสาทของเขาถูกทำลาย แต่ครอบครัวยากจนจึงไม่สามารถหาหมอรักษาเขาได้ สิ่งที่เขาทำได้คือนอนอยู่บนเตียงเป็นผักและต่อสู้เพื่อชีวิตของตัวเอง

-----------------------------