บทที่ 48 ใช้ 2000 หินวิญญาณ ซื้อใจซูเหยาเยว่

บทที่ 48 ใช้ 2000 หินวิญญาณ ซื้อใจซูเหยาเยว่

"ไม่ต้องหรอก เจ้าช้าเกินไป"

แม้จะรู้สึกดีกับหลี่ชวนอยู่บ้าง แต่ซูเหยาเยว่ก็ปฏิเสธอย่างไม่ลังเล

แถมยังปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยอีกด้วย

เหตุผลหลักก็คือ ตอนนี้นางได้รับบาดเจ็บภายใน จึงรีบอยากจะกลับไปรักษาตัว

หลี่ชวนที่กำลังบินเข้ามาด้วยความดีใจ หน้าเจื่อนไปทันที นึกไม่ถึงเลยว่าซูเหยาเยว่จะปฏิเสธคำของ่ายๆ แค่นี้

ทำเป็นเล่นตัวไปได้!

ความเร็วข้าช้าเกินไปงั้นรึ!

หลี่ชวนยกยิ้มมุมปาก แบบนี้ยังจะช้าอยู่อีกไหมล่ะ?

หลี่ชวนเตรียมจะโยนหินวิญญาณ 500 ก้อนไปให้ซูเหยาเยว่ตกตะลึง แต่พอนึกขึ้นได้ ในมือกลับมีหินวิญญาณโผล่มาแค่ 23 ก้อน

สีหน้าหลี่ชวนแข็งค้าง เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าช่วงนี้ใช้จ่ายมือเติบไปหน่อย หินวิญญาณที่เหลือก็หมดไปกับพวกศิษย์น้องใหม่หมดแล้ว

ส่วนพืชวิญญาณในถุงจักรวาลก็ยังไม่ได้เอาไปแลกเป็นหินวิญญาณเลย

ประมาทไปหน่อยแฮะ

และหลังจากที่ซูเหยาเยว่พูดจบ นางก็บินจากไปทันที โดยไม่ทันสังเกตเห็นท่าทางของหลี่ชวน

หลี่ชวนแทบคลั่ง

"เดี๋ยวก่อนศิษย์พี่ ข้ามีเรื่องจะคุยด้วย" เขาตะโกนเรียก

ซูเหยาเยว่หันกลับมามอง แต่ไม่ได้ลดความเร็วลง แววตาเต็มไปด้วยความสงสัย

การที่หลี่ชวนเรียกนางหลายครั้งติดๆ กันแบบนี้ มันดูผิดปกติไปหน่อย

จากนั้นนางก็ได้ยินเสียงกระซิบผ่านลมปราณของหลี่ชวน "ศิษย์พี่ ข้าอยากสานวาสนาเซียนกับท่าน"

ประโยคนี้ช่างทรงพลังนัก

แต่ใบหน้าที่ซีดเซียวของซูเหยาเยว่กลับฉายแววประหลาดใจ แทนที่จะโกรธเคือง

สมกับเป็นศิษย์พี่แห่งสำนักหยินหยางจริงๆ

ซูเหยาเยว่เอ่ยเรียบๆ "ศิษย์น้องหาผิดคนแล้ว"

หลี่ชวนทำเหมือนไม่ได้ยินคำพูดของนาง เอ่ยต่อว่า "หวังว่าศิษย์พี่จะสละเวลาสักหนึ่งวัน ข้ายินดีมอบหินวิญญาณ 1,000 ก้อนเป็นของกำนัล เพื่อช่วยให้ศิษย์พี่ฟันฝ่าอุปสรรคบนเส้นทางเซียน"

ซูเหยาเยว่ชะงักไปเล็กน้อย

แต่ยังไม่ทันที่นางจะตอบ หลี่ชวนก็ชิงพูดขึ้นมาอีกว่า "1,500 หินวิญญาณ ข้ายินดีใช้ 1,500 หินวิญญาณ ช่วยกรุยทางเซียนให้ศิษย์พี่"

เห็นได้ชัดว่าสีหน้าของซูเหยาเยว่เริ่มอ่อนโยนลง สายตาที่เคยมองหลี่ชวนก็ไร้ซึ่งรังสีอำมหิตอีกต่อไป

ราวกับมีคนกำลังประมูล หลี่ชวนไม่ปล่อยให้ตัวเองหยุดพัก พอเสนอราคาเสร็จก็เสนอต่อทันที "2,000 หินวิญญาณ ข้ายินดีใช้ 2,000 หินวิญญาณ ช่วยให้ศิษย์พี่ก้าวหน้าไปอีกขั้นบนเส้นทางเซียน"

"ความตั้งใจของศิษย์น้องที่อยากจะช่วยศิษย์พี่ ทำให้ศิษย์พี่ประหลาดใจจริงๆ" ในดวงตาของซูเหยาเยว่มีประกายระยิบระยับ

พวกแม่ทัพส่วนใหญ่มักชอบคนตรงไปตรงมา การกระทำแบบรวบรัดตัดตอนของหลี่ชวน สามารถเอาชนะใจนางได้อยู่หมัด

นางหันหลังกลับมา

แต่ก่อนจะหันหลังกลับ นางทิ้งประโยคหนึ่งไว้ให้หลี่ชวน "การที่ได้ศิษย์น้องมาช่วยเหลือ ถือเป็นโชคดีของศิษย์พี่ ช่วงนี้ศิษย์พี่จะพักอยู่ที่บ้านพัก"

ถ้าไม่ใช่เพราะตอนนี้บาดเจ็บอยู่ ด้วยความชื่นชมที่นางมีต่อหลี่ชวน นางคงยินดีอยู่ต่อแน่นอน

หลี่ชวนยิ้มกริ่ม ยิ้มจนหุบปากไม่ลง

ก้มมองหินวิญญาณ 23 ก้อนในมือ เขาโยนมันทิ้งอย่างไม่ไยดี

แค่นี้ไม่คู่ควรจะอยู่กับเขาหรอก

หลี่ชวนขี่กระบี่บินจากไป ชายชราและคนอื่นๆ ก็รีบวิ่งไปเก็บหินวิญญาณที่เขาโยนทิ้ง

แถมยังเกือบจะตีกันตายเพื่อแย่งหินวิญญาณไม่กี่ก้อน

เฮ้อ นี่หรือการฝึกเซียน ทำไมความต่างมันถึงได้มากมายขนาดนี้เนี่ย!

เมื่อกลับไปถึง พวกศิษย์น้องก็กำลังหลับสนิท

รุ่งเช้า เหล่าศิษย์น้องก็ตื่นขึ้นมาพร้อมกับถุงใต้ตาบวมเป่ง เดินตามหลี่ชวนกลับ

ด้วยความที่ศิษย์น้องเหล่านี้ยังบินไม่ได้ การเดินทางกลับจึงกินเวลาไปเกือบครึ่งวัน กว่าจะถึงสำนักพระอาทิตย์ก็ใกล้ตกดินแล้ว

หลังจากบอกลาศิษย์น้อง หลี่ชวนก็ตรงดิ่งไปที่วิหารภารกิจ

เขาตกลงแลกเปลี่ยนกับโม่เซียงหลิงไว้แล้ว จึงไม่ต้องไปหาโจวฮั่นเหอเพื่อเบิกจ่าย แต่ตรงไปยังห้องทำงานส่วนตัวของโม่เซียงหลิงเลย

ยกเว้นตอนที่ต้องออกไปลาดตระเวนหรือมีธุระอื่น ส่วนใหญ่โม่เซียงหลิงก็จะขลุกอยู่ที่นี่แหละ

โชคดีที่ตอนหลี่ชวนไปถึง โม่เซียงหลิงก็อยู่พอดี

ไม่ได้มีแค่โม่เซียงหลิงเท่านั้น หูหมิ่นก็อยู่ด้วย ไม่รู้ว่าไปหาโม่เซียงหลิงทำไม

มีสาวงามถึงสองคนอยู่ในห้อง แม้หูหมิ่นจะดูด้อยกว่านิดหน่อย แต่ก็จัดว่าเป็นสาวงามระดับแนวหน้า ช่างเป็นภาพที่เจริญหูเจริญตาเสียจริง

"ศิษย์น้องหลี่ชวน มาแล้วรึ!" โม่เซียงหลิงพอเห็นหน้าหลี่ชวนก็ยิ้มแป้น เอื้อมมือไปปลดเข็มขัดโดยอัตโนมัติ

ทำเอาหูหมิ่นที่อยู่ข้างๆ ถึงกับอ้าปากค้าง

เดี๋ยวนะ ศิษย์พี่ ข้ายังหัวโด่อยู่ตรงนี้นะ!

ไม่คิดจะเกรงใจกันบ้างเลยหรือไง?

สีหน้าหลี่ชวนถมึงทึง ดุเสียงเข้ม "ทำตัวให้มันดีๆ หน่อย นี่เวลาทำงานนะ"

ไม่ดุไม่ได้ ขืนตามใจโม่เซียงหลิงนิดเดียว นางได้พุ่งเข้ามาปรนนิบัติเขาแน่ๆ

เฮ้อ น่ารำคาญจริงๆ

โม่เซียงหลิงยกมือปิดปากหัวเราะคิกคัก

นางชอบหยอกหลี่ชวนเล่น ทั้งหื่นกาม ทั้งฝีมือไม่เอาไหน แต่ข้อดีคือรวย

แน่นอนว่า นางไม่ได้แค่แหย่เล่นๆ แบบหมาหยอกไก่หรอกนะ นางพร้อมลุยจริงเสมอ

"ศิษย์น้องหลี่ชวน" พอหลี่ชวนเดินเข้ามา หูหมิ่นก็รีบคารวะทันที

ศิษย์พี่ทำความเคารพศิษย์น้อง เรื่องกลับตาลปัตรแบบนี้ มีแค่หลี่ชวนเท่านั้นแหละที่ทำได้

"อืม" หลี่ชวนรับคำในลำคอ เดินไปนั่งบนเก้าอี้ประจำตำแหน่งของโม่เซียงหลิง แล้วตวัดสายตามองหูหมิ่น

หูหมิ่นโดนจ้องจนขนลุกซู่ ไม่รู้ว่าหลี่ชวนต้องการอะไร

หรือว่าจะทำอะไรนางอีก?

แต่ศิษย์พี่โม่ก็อยู่ตรงนี้นะ

เอาเถอะ ดูจากท่าทางของศิษย์พี่โม่เมื่อกี้ คงไม่ช่วยออกหน้าแทนนางหรอกมั้ง

ผ่านไปสักพัก หูหมิ่นถึงค่อยๆ นึกขึ้นได้ รีบคุกเข่าลงข้างๆ ต้นขาหลี่ชวน ยื่นมือไปบีบนวดให้เขาเบาๆ

หลี่ชวนถึงได้พยักหน้าอย่างพอใจ เอื้อมมือไปลูบหัวหูหมิ่นเบาๆ "ว่านอนสอนง่ายดี"

กำลังจะหยิบหินวิญญาณมาตบรางวัลให้หูหมิ่นสักหน่อย ก็นึกขึ้นได้ว่าหินวิญญาณ 23 ก้อนสุดท้ายก็โยนทิ้งไปแล้ว

ทำไมเขาถึงชอบคิดว่าตัวเองรวยล้นฟ้านักนะ ประหลาดจริงๆ

หลี่ชวนส่ายหัว หยิบพืชวิญญาณมูลค่า 10 หินวิญญาณออกมาต้นหนึ่ง ป้อนไปที่ปากหูหมิ่น

ภาพที่คุ้นเคยนี้ ทำเอาหูหมิ่นนึกถึงเรื่องราวเลวร้ายในอดีต

แต่ครั้งก่อนหลี่ชวนป้อนหญ้าธรรมดาให้ ครั้งนี้กลับป้อนพืชวิญญาณให้

นางรีบอ้าปากงับพืชวิญญาณเข้าไป

การกินพืชวิญญาณแบบนี้ เป็นการสิ้นเปลืองอย่างเปล่าประโยชน์ เพราะร่างกายไม่สามารถดูดซับปราณวิญญาณในนั้นได้เต็มที่

พืชวิญญาณราคา 10 หินวิญญาณ นางกินเข้าไปแล้วดูดซับได้แค่ 2 หินวิญญาณก็เก่งแล้ว

แต่พืชวิญญาณนี้หลี่ชวนเป็นคนป้อน นางจะกล้าบ่นอะไรได้ล่ะ