ตอนที่ 8 ปืนพก

ตอนที่ 8 ปืนพก

หลิวอวี่จวินยืนอยู่หน้าห้องกิจกรรมด้วยความรู้สึกตึงเครียด

หม่าเอินไม่ได้เอาใบยินยอมไปวางไว้บนโต๊ะของเธอ แม้จะคาดการณ์ไว้แล้ว แต่หลิวอวี่จวินก็ยังรู้สึกประหม่ากับสิ่งที่จะทำต่อไปอยู่ดี

การตัดชื่อหม่าเอินออกจากกลุ่มไม่น่าจะเป็นเรื่องยาก ตามหลักการแล้ว เธอแค่ต้องไปบอกสวี่เหวินสักคำ

และทำตามขั้นตอนปกติ คือแบ่งเงินสามล้านที่ตัวเองยักยอกมาให้กับหมอคนอื่นบ้าง

อย่าว่าแต่เธอไม่มีทางให้ถอยกลับเลย ต่อให้มี หลิวอวี่จวินก็ไม่มีวันยอมยืนดูโอกาสพันปีกรั้งหนึ่งหลุดลอยไปจากมือเด็ดขาด

วินาทีที่รู้ข่าวการตายของหมอหลี่ ความปีติยินดีก็ท่วมท้นไปทั่วร่างของเธอทันที

ถ้าเขาตายเร็วกว่านี้ งานชิ้นนี้อาจจะไม่ตกถึงมือเธอ หรือถ้าเขาตายช้ากว่านี้ ข่าวที่หมอหลี่รับงานนี้ก็คงแพร่ออกไปแล้ว

และมีเพียงแพทย์ระดับหัวหน้าผู้ "ทรงคุณธรรมและบารมี" อย่างเขาเท่านั้นที่มีคุณสมบัติพอจะฮุบงานระดับนี้ไว้คนเดียวได้ และเธอก็ดันเป็นคนสนิทของหมอเฒ่าคนนี้พอดี บวกกับผู้อำนวยการคนใหม่เพิ่งเข้ามารับตำแหน่งไม่นาน ทำให้เธอมีความกล้าที่จะโกหก

ความบังเอิญมากมายขนาดนี้ ทำให้หลิวอวี่จวินรู้สึกรางๆ ว่านี่คือของขวัญที่โชคชะตาลิขิตมาให้เธอ

แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังนอนพลิกตัวไปมาทุกคืน ข่มตานอนไม่หลับเพราะความกลัวว่าความลับจะแตก แต่ทุกครั้งที่คิดจะล้มเลิก เธอก็จะนึกถึงภาพ...

สภาพศพตายตาไม่หลับของหมอหลี่

ต่อให้เธอทนทำงานต่อไปอีกหลายสิบปี ก็อาจจะไม่มีวันขึ้นไปถึงตำแหน่งที่หมอหลี่เคยอยู่

ขนาดคนระดับเขายังตายแบบหาสาเหตุไม่ได้ขนาดนั้น

ถ้าเธอยังเป็นแบบนี้ต่อไป ผลลัพธ์ที่โชคดีที่สุดก็คงแค่ได้เป็นหมอหลี่คนต่อไป หรือไม่ชาตินี้เธอก็อาจจะไม่มีวันเก็บเงินได้ถึงสามล้านเหรียญสหพันธ์

เธอจะถอยได้ยังไง

หมอหลิวกัดฟันแน่น ผลักประตูเดินเข้าไป

หลี่อี้เต๋อกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ จ้องมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างตั้งอกตั้งใจ หลิวอวี่จวินมองตามสายตาเขาไป แต่สิ่งที่เห็นมีเพียงกิ่งไม้แห้งเหี่ยว

เธอเดินไปที่ตำแหน่งของตัวเอง มองดูเด็กหนุ่มอย่างเงียบงัน

"เป็นยังไงบ้าง?" หลี่อี้เต๋อถามโดยตายังจับจ้องที่ท้องฟ้า

เธอกลืนน้ำลายอย่างระมัดระวัง:

"เขาปฏิเสธ

"เท่าที่ฉันรู้ หม่าเอินจ่ายเงินให้หมอสวี่เพื่อเข้ามาที่นี่ จุดประสงค์คือต้องการเข้าหาเด็กสาวที่ชื่อหนิงฉางคง"

หลี่อี้เต๋อถามด้วยความสงสัย:

"พวกคุณเปลี่ยนตัวเขาออกไม่ได้เหรอ?"

หลิวอวี่จวินอธิบาย:

"มันซับซ้อนค่ะ เขาจ่ายเงินไปแล้ว ถ้าเขาไม่ยินยอม เราก็ย้ายเขาออกไปไม่ได้"

เด็กหนุ่มขมวดคิ้ว:

"เขารู้ผลที่จะตามมาจากการทำแบบนี้ไหม?"

เธอรีบตอบทันที:

"ฐานะทางบ้านของหม่าเอินธรรมดามาก เขาเป็นเด็กกำพร้า ผู้ปกครองคือพี่สาวบุญธรรมที่ไม่มีความเกี่ยวข้องทางสายเลือดชื่อเฉินอวิ๋น พวกเขาไม่เข้าใจหรอกว่าสังคมนี้มันหมุนไปยังไง..."

หลี่อี้เต๋อเลิกคิ้ว:

"พี่สาวของเขา?"

หมอหลิวชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกัดฟันพูดต่อ:

"ฉันเคยเจอเฉินอวิ๋นสองสามครั้ง เธอเป็นนักบวชของคริสตจักร แถมยังหน้าตาดีมาก แทบจะเป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดที่ฉันเคยเห็นมาเลย"

ถ้ามัวแต่ปิดบังหรือโกหก สักวันเธอต้องเผยพิรุธแน่ แต่ถ้าสามารถเบนความสนใจของหลี่อี้เต๋อไปที่อื่นได้ บางทีเขาอาจจะมองข้ามสิ่งที่อยู่ใกล้ตัวไป

บนใบหน้าของเด็กหนุ่มพลันปรากฏรอยยิ้มไร้เดียงสา ดวงตาหยีลงด้วยความดีใจขณะมองหลิวอวี่จวิน:

"โอ้ น่าสนใจดีนี่"

เธอก้มหน้าลง หลบสายตาของหลี่อี้เต๋อ

เธอกำลังใช้ชีวิตเป็นเดิมพันในการพนันครั้งนี้ ถ้าพิจารณาโอกาสชนะและความเสี่ยงให้ดี สิ่งที่เธอควรทำคือหยุดมือซะตั้งแต่ตอนนี้

แต่ไม่ว่าเหตุผลจะคัดค้านแค่ไหน เธอก็ไม่อาจต้านทานความคิดลึกๆ ในใจได้:

ถ้าชนะพนันล่ะ?

ขอแค่ทำสำเร็จ เธอก็ไม่ต้องกังวลและดิ้นรนไปตลอดชีวิตที่เหลือ ไม่ต้องทำงานเสี่ยงอันตรายแบบนี้ ไม่ต้องคอยก้มหัวให้คนรวยพวกนี้อีก

เสียงฝีเท้าดังมาจากทางเดิน

เธอยืนตัวตรงด้วยท่าทางลนลานเล็กน้อย ส่วนหลี่อี้เต๋อก็นั่งตัวตรง มองไปทางประตูด้วยสายตาคาดหวัง

แกร๊ก

เฉาเยี่ยนเดินถือหนังสือเข้ามา ตรงไปนั่งที่ประจำของตัวเอง แล้วก้มหน้าอ่านหนังสือที่มีรูปวงเวทบนปก

ผ่านไปไม่กี่วินาที หม่าเอินและหนิงฉางคงก็เดินตามเข้ามา

ตอนที่เดินเข้ามา เขามองไปทางหมอหลิว

แต่เธอกลับไม่ยอมสบตากับหม่าเอิน และไม่มีปฏิกิริยาใดๆ ต่อการปรากฏตัวของเขา ราวกับไม่สนใจเลยว่าเขาจะอยู่ที่นี่ เหมือนกับว่าคนที่ไปหาเขาเมื่อไม่กี่วันก่อนไม่ใช่เธอ

ยังไม่ทันที่เธอจะเริ่มดำเนินการประชุม หลี่อี้เต๋อก็นั่งไขว่ห้าง กวาดตามองคนอื่นๆ อย่างสนใจ:

"ทุกท่านครับ ผมมีเรื่องกลุ้มใจอยากจะระบาย"

หนิงฉางคงมองเขาอย่างงุนงง เฉาเยี่ยนยังคงศึกษารูปแบบโบราณในมือ ส่วนหลิวอวี่จวินเงียบไปอย่างประหลาด

"จู่ๆ ผมก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ กฎหมายสหพันธรัฐตัดสินว่าคนที่ก่ออาชญากรรมคือบุคลิกที่สองของผม ผมไม่ต้องรับผิดชอบทางกฎหมาย ถ้าอย่างนั้นในมุมมองของเขา ผมก็คือ 'ป้ายละเว้นโทษตาย' ของเขาใช่ไหมครับ?"

ทุกคนหันมามองเขาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด แม้แต่เฉาเยี่ยนที่กำลังพลิกหน้าหนังสือก็ยังแปลกใจ

"ขอแนะนำตัวหน่อย ผมคือหลี่อี้ คนที่ฆ่าแฟนสาวของเขา" เขายิ้มอย่างลำพองใจ "เรามาคุยกันหน่อยเถอะ"

ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ หนิงฉางคงก็ลุกขึ้น หันขวับเตรียมก้าวเท้าไปทางประตู...

แล้วร่างกายของเธอก็แข็งทื่อในทันที

ปากกระบอกปืนสีดำสนิทจ่อเล็งไปที่ด้านข้างใบหน้าของเธอ

หลี่อี้เต๋อโบกปืนในมือไปมา:

"นั่งลง"

เด็กสาวถอยหลังกลับไปสองก้าวอย่างว่าง่าย แล้วนั่งลงที่เดิมเงียบๆ

"ไม่ต้องกลัว" เขาพูดพร้อมรอยยิ้ม สายตาไล่กวาดมองทีละคนราวกับกำลังพิจารณาสินค้า "ผมยังพูดไม่จบเลย จริงสิ ผมคือบุคลิกที่สองของหลี่เต๋อ พวกคุณรู้ไหมว่าทำไมผมถึงฆ่าแฟนของเขา?

"เพราะตอนนั้นจู่ๆ ผมก็นึกขึ้นได้ว่า ถึงผมจะไม่ใช่บุคลิกหลักของร่างนี้ แต่ดูเหมือนว่าฆ่าคนแล้วจะไม่ต้องชดใช้ด้วยชีวิต

"ผมก็เลยลองดู

"นั่นหมายความว่า ต่อให้ตอนนี้ผมฆ่าพวกคุณทิ้งให้หมด ทนายที่พ่อผมจ้างมาก็จะรับประกันว่าผมจะได้เข้ามานอนในโรงพยาบาลบ้า และนี่ต้องขอบคุณคุณวิกเตอร์ ศูนย์บำบัดที่เขาสร้างขึ้นมันคือสวรรค์บนดินชัดๆ

"ดูสิ ผมถึงขนาดเอาปืนเข้ามาได้เลยนะเนี่ย"

พูดถึงตรงนี้ สายตาของเขาก็หยุดอยู่ที่หม่าเอิน:

"และผมได้ยินมาว่า ในโรงพยาบาลมีกาฝากตัวหนึ่งที่ผลาญเงินเดือนอันน้อยนิดที่พี่สาวผู้น่าสงสารหามาได้อย่างยากลำบาก เพื่อดันทุรังเข้ามาอยู่ในสถานบำบัดแห่งนี้ ใช่ไหม?"

เด็กหนุ่มผู้กำลังลำพองใจหันปากกระบอกปืนไปทางหม่าเอิน มุมปากยกยิ้มขึ้น

เขาไม่เคยเห็นสามัญชนคนนี้อยู่ในสายตา จุดประสงค์ของ "ละครฉากนี้" ไม่ใช่เพื่อฆ่าเขา

สิ่งที่เด็กหนุ่มอยากเห็นคือสีหน้าหวาดกลัวของสาวสวยทั้งหลาย เมื่อได้เห็นกะโหลกศีรษะของหม่าเอินถูกกระสุนระเบิดกระจุย

ดอกไม้ที่ค่อยๆ ถูกฉีกทึ้ง

หม่าเอินเกร็งตัวไปทั้งร่าง จ้องมองเขาอย่างตั้งใจ

เขาไม่เข้าใจว่าทำไมหลี่อี้เต๋อต้องทำแบบนี้ และไม่รู้ว่าหลังจากเรื่องนี้หม่าเอินจะต้องเจอกับอะไร แต่เขาไม่มีเจตนาจะมานั่งเดาใจคนบ้า

ต้องไม่ปล่อยให้เขายิง

เมื่อกี้ตอนที่หลี่อี้เต๋อชักปืนออกมา ท่วงท่าของเขาคล่องแคล่วว่องไวมาก ถ้าเขายิงโดนหม่าเอินจริงๆ ล่ะก็...

เรื่องที่หม่าเอินไม่กลัวกระสุนก็จะถูกเปิดเผย

ถ้าอย่างนั้น...

ต้องทำให้เขา "ตายโดยอุบัติเหตุ" ไหม?