บทที่ 27: เหล้านารีแดงมูลค่ารวม 200,000 หยวน!

บทที่ 27: เหล้านารีแดงมูลค่ารวม 200,000 หยวน!

[ข่าวกรองประจำวันนี้] :

เมื่อวานนี้คุณได้ร่วมวงสังสรรค์กับหลิวจือหยวน เพื่อนร่วมหมู่บ้าน และได้รับข่าวกรองดังนี้—

มีบ้านสวนหลังหนึ่งว่างให้เช่าอยู่ติดกับตึกเช่าที่หลิวจือหยวนอาศัยอยู่

บริเวณกำแพงด้านทิศตะวันตกของสวนแห่งนั้น มีเหล้านารีแดงชั้นเลิศอายุ 20 ปี ถูกฝังอยู่ใต้ดินถึง 10 ไห!

หมายเหตุ: เหล้านี้ถูกเก็บสะสมไว้โดยอดีตผู้เช่าที่เสียชีวิตไปแล้ว และมีมูลค่าประมาณ 200,000 หยวน!

...

"เหล้านารีแดงมูลค่า 200,000 หยวน!"

เห็นข่าวกรองที่รีเฟรชขึ้นมาในวันนี้ เจียงเทาก็ตาสว่างวาบขึ้นมาทันที

ข่าวกรองมูลค่าหลักแสนอีกแล้ว!

"ประจวบเหมาะพอดีเลยที่ฉันต้องหาบ้านสวนเล็กๆ ไว้เก็บส้มน้ำตาล พรุ่งนี้ฉันจะไปเช่าที่นั่นแหละ!"

"ส่วนเหล้านารีแดง 10 ไหนั่น ฉันต้องแอบขุดมันขึ้นมาเงียบๆ ตอนดึกๆ!"

เมื่อรู้ว่าเหล้านารีแดง 10 ไหนี้เป็นของผู้เช่าที่เสียชีวิตไปแล้ว เจียงเทาก็ไม่รู้สึกติดค้างหรือหนักใจอะไรที่จะขุดมันขึ้นมา

หลังจากเช็คข่าวกรองเสร็จ เจียงเทาก็ซุกตัวลงใต้ผ้าห่มเพื่อพักผ่อน

เขาหลับยาวไปจนถึงหกโมงสี่สิบห้าของเช้าวันรุ่งขึ้น

เจียงเทาลุกขึ้นมาล้างหน้าแปรงฟัน แต่งตัว แล้วเดินลงไปข้างล่างอย่างรวดเร็ว

เมื่อคืนตอนกินเหล้า เขานัดกับพวกเสี่ยวหลิวไว้ว่าจะไปกินมื้อเช้าที่ "ร้านเฒ่ากู้" ตอนเจ็ดโมงตรง

พอเจียงเทาไปถึง ก็เห็นหลิวจือหยวนนั่งรออยู่ก่อนแล้ว

ไอ้หนุ่มนี่กำลังสูบบุหรี่พลางไถหน้าจอโทรศัพท์มือถือยิกๆ

พอรู้สึกว่ามีคนมอง หลิวจือหยวนก็เงยหน้าขึ้นเห็นเจียงเทาเดินเข้ามาในร้าน จึงฉีกยิ้มทักทาย

"พี่เจียงมาแล้วเหรอ! มาครับ นั่งก่อน"

เจียงเทานั่งลงพลางยามยิ้ม "ไถดูอะไรอยู่วะ ดูมีความสุขจังนะแก"

หลิวจือหยวนหัวเราะหึๆ "โธ่พี่เจียง พี่ไม่รู้เหรอ? ช่วงนี้ในแอปเสี่ยวหงซูมีสาวต่างชาติสวยๆ เพียบเลย ได้เปลี่ยนบรรยากาศดูของแปลกตาบ้าง ดูนี่สิ สวยกว่าพวกเน็ตไอดอลหน้าพิมพ์นิยมบ้านเราตั้งเยอะ!"

"ไอ้เจ้าชู้ แค่ดูเขามันจะไปอิ่มอะไรวะ!"

คำพูดของหลิวจือหยวนทำเอาเจียงเทาหลุดหัวเราะก๊ากออกมา

หลิวจือหยวนไม่ได้ถือสา เขายังคงขำต่อ

"ก็แค่ชื่นชมนี่พี่! นี่คืองานอดิเรกอย่างเดียวของผมเลยนะ ไม่เหมือนพี่เจียงหรอก มีเมียสวยระดับนางฟ้าแบบนั้น—ชีวิตพี่นี่มันความฝันของผู้ชายชัดๆ!"

เจียงเทาหัวเราะแล้วให้กำลังใจ "แกก็หัดพยายามหน่อยสิ ปีใหม่นี้ก็หาโอกาสทำความรู้จักคนเพิ่มบ้าง หว่านแหไปทั่วๆ เดี๋ยวก็ได้ปลาเองแหละ"

"สภาพอย่างผมเนี่ย ไม่หวังเรื่องแต่งงานแล้วล่ะพี่ อยู่ตัวคนเดียวสบายใจกว่า!"

"หาเอง ใช้เอง เหลือเก็บปีละไม่กี่พัน แก่ตัวไปก็แค่หอบสังขารเข้าบ้านพักคนชราก็จบ"

หลิวจือหยวนยิ้มแหยๆ ความหวังเรื่องชีวิตคู่ของเขาดับวูบไปนานแล้วหลังจากผ่านประสบการณ์นัดดูตัวที่ล้มเหลวซ้ำซาก

ถึงแม้เขาจะขยันทำงานหาเงินได้ปีละเจ็ดแปดหมื่นหยวน

แต่เมื่อต้องเจอกับค่าสินสอดที่พุ่งกระฉูดและข้อกำหนดที่เกินจริงของทางบ้านเกิด รายได้ของเขามันก็แค่หยิบมือเดียว

ค่าสินสอด 18,800 หยวนน่ะ พอจะกัดฟันหามาได้

รถคันละแสนห้าหมื่นกว่าหยวนก็ยังพอส่งไหว

แต่ถ้าต้องเพิ่มบ้านขนาด 100 ตารางเมตรที่จ่ายสดในอำเภอผิงเข้าไปด้วย...

นั่นมันเกินกำลังที่หนุ่มบ้านนอกอย่างหลิวจือหยวนจะแบกรับไหวจริงๆ!

ในอำเภอผิงบ้านเกิดของเจียงเทา ฐานเงินเดือนยังไม่ถึง 3,000 หยวนเลยด้วยซ้ำ แถมไม่มีบริษัทใหญ่ๆ มาลงทุน

แต่ราคาบ้านกลับสูงลิ่วจนน่าขนลุก

แม้แต่ห้องแถวมือสองเก่าๆ โทรมๆ ยังเฉลี่ยตารางเมตรละกว่า 4,000 หยวน

ส่วนพวกอพาร์ตเมนต์สูงๆ ที่สร้างไม่ถึง 10 ปี ราคาพุ่งไปถึง 7,000 หยวนต่อตารางเมตรเลยทีเดียว!

การที่เจียงเทาสามารถแต่งงานกับสวีลี่ได้ทั้งที่ตอนนั้นไม่มีทั้งรถและบ้าน ถือเป็นโชคลาภมหาศาลของเขาจริงๆ

ทุกปีในช่วงตรุษจีน เขามักจะได้ยินแม่ยายพูดจาเหน็บแนมเปรียบเปรยเรื่องที่เธอมองเห็นเพชรในตัวลูกสาว (และยอมให้แต่งกับเขา) อยู่บ่อยๆ

"แกยังหนุ่ม ยังมีโอกาสอีกเยอะน่า"

เจียงเทาตบไหล่หลิวจือหยวนเบาๆ อย่างเห็นใจ เรื่องแต่งงานมันเป็นเรื่องที่เขาให้คำแนะนำไม่ได้จริงๆ

จะแต่งหรือไม่แต่งก็เป็นทางเลือกส่วนบุคคล—มันคือทัศนคติที่แตกต่างกันต่อชีวิต ไม่มีใครถูกใครผิด

เจียงเทาเปลี่ยนเรื่องถามว่า "เสี่ยวหลิว เรื่องที่คุยกันเมื่อคืนแกคิดดูหรือยัง? สนใจจะแจมด้วยกันมั้ย? ถ้าโปรเจกต์นี้ผ่าน เราอาจจะพอได้กำไรติดมือบ้างนะ"

"พี่เจียง ผมคิดดูแล้ว ผมรู้สึกว่ามันมีความเสี่ยงอยู่เหมือนกันนะ"

"เพราะงั้น... ผมลงได้เต็มที่แค่ 50,000 หยวนครับ มากกว่านี้มันเกินขีดจำกัดที่ผมจะรับความเสี่ยงไหว"

หลิวจือหยวนตอบอย่างตรงไปตรงมา เพราะรู้ดีว่าเงิน 50,000 หยวนคือเงินออมก้อนใหญ่สำหรับเขา

"โอเค 50,000 ก็ 50,000 ลงเท่าที่แกสบายใจเถอะ"

เจียงเทาไม่ได้ซีเรียสเรื่องจำนวนเงินลงทุนของคนอื่นอยู่แล้ว

เขาแค่ต้องการดึงทุกคนมาร่วมวง เพื่อที่พวกเขาจะได้ช่วยเขาขายส้มน้ำตาลอย่างเต็มที่

ลำพังตัวเขาคนเดียว ไม่มีทางระบายส้มมูลค่า 250,000 หยวนได้หมดภายในสัปดาห์เดียวแน่

ระบบข่าวกรองบอกชัดเจนว่าช่วงราคาสูงจะคงอยู่แค่สัปดาห์เดียวเท่านั้น

หลังจากนั้นราคาก็จะร่วงลง กำไรก็จะหดหาย

เพราะฉะนั้น การระบายสินค้าให้เร็วที่สุดจึงเป็นหัวใจสำคัญในการโกยกำไรภายในหนึ่งสัปดาห์

ในเมื่อเขามีเนื้อให้กิน ก็ต้องให้พี่น้องได้ซดน้ำซุปบ้าง

ไม่อย่างนั้น พวกเขาอาจจะรู้สึกไม่เป็นธรรมและทำงานกันอย่างไม่เต็มประสิทธิภาพ

หลังจากคุยกับหลิวจือหยวนได้พักหนึ่ง ชานอวี่เฟยและจางเชาก็มาถึง ครบทีมพอดี

พวกเขาสั่งเกี๊ยวนึ่งมาสี่เข่ง พร้อมกับน้ำเต้าหู้และโจ๊กเกี๊ยวน้ำมาซดร้อนๆ

ทั้งสี่คนนั่งกินไปคุยไป ชานอวี่เฟยเองก็ตัดสินใจลงเงิน 50,000 หยวนเท่ากับหลิวจือหยวน

ส่วนจางเชาบอกว่าเขาไม่มีเงินสดติดตัวเลย แต่พร้อมจะช่วยลงแรงขายส้มอย่างเต็มที่

สรุปคือ เจียงเทาลงเงินเอง 250,000 หยวน ส่วนหลิวจือหยวนและชานอวี่เฟยลงคนละ 50,000 รวมเป็นเงินทุนทั้งหมด 350,000 หยวน

เจียงเทาถือหุ้น 71% ส่วนหลิวจือหยวนและชานอวี่เฟยถือคนละ 14%

อีก 1% ที่เหลือถูกกันไว้เป็นค่าอาหารและค่าน้ำมัน

ถ้าโปรเจกต์นี้สำเร็จ พวกเขาตั้งใจจะจัดงานเลี้ยงฉลองครั้งใหญ่กันแน่นอน

เมื่ออิ่มท้องแล้ว เจียงเทาและเพื่อนๆ ก็ขับรถบรรทุกสี่คันมุ่งหน้าไปยังตลาดค้าส่งผลไม้เมื่อวาน

หลิวจือหยวนและคนอื่นๆ เป็นลูกค้าประจำที่นี่ จึงรู้จักกับเถ้าแก่หลายคน

ในที่สุดพวกเขาก็ตัดสินใจดีลกับเถ้าแก่ที่ชื่อหลิว

เถ้าแก่คนนี้มีชื่อว่า หลิวเยว่ อายุ 35 ปี สูงประมาณ 160 ซม. ผิวขาว และหน้าตาค่อนข้างดี

หลิวเยว่ทำธุรกิจอยู่ในตลาดค้าส่งผลไม้มานานกว่าสิบปี มีชื่อเสียงด้านความน่าเชื่อถือและความสามารถที่เก่งกาจ

สำหรับเธอ ส้มน้ำตาลมูลค่า 350,000 หยวนไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรเลย

หลังจากเจียงเทาและเพื่อนๆ ช่วยกันต่อรองราคา ในที่สุดพวกเขาก็ได้ส่วนลดเพิ่มอีกลังละ 2 หยวน จบที่ลังละ 33 หยวน

รวมทั้งหมดได้ส้มน้ำตาล 10,606 ลัง ประหยัดเงินต้นไปได้กว่า 20,000 หยวนตั้งแต่ขั้นตอนการซื้อ

นี่แหละข้อดีของการรวมกลุ่มซื้อในปริมาณมาก

เพื่อที่จะขายให้หมดภายใน 7 วัน พวกเขาต้องระบายของให้ได้เฉลี่ยวันละประมาณ 1,500 ลัง

ต่อให้เก่งแค่ไหน เจียงเทาก็ทำคนเดียวไม่ไหวแน่ๆ

แต่เมื่อมีสี่คนช่วยกัน ความยากก็ลดลงถึงสี่เท่า

ถ้าแต่ละคนขายได้วันละ 378 ลัง ก็จะถึงเป้าหมายได้ไม่ยาก

หลิวเยว่มีของพร้อมส่งวันนี้ 3,000 ลัง ส่วนอีก 7,606 ลังที่เหลือจะพร้อมส่งในวันรุ่งขึ้น

ตามข้อมูลจากระบบ ราคาจะเริ่มพุ่งในมะรืนนี้

ดังนั้นการรับของในวันพรุ่งนี้จึงไม่มีปัญหาอะไร

รถบรรทุกสี่คันบรรทุกของจนเต็มอัตราศึก ขนส้มกลับไปหมู่บ้านเสี่ยวซานเหอคันละ 300 ลัง

เจียงเทาประสบความสำเร็จในการเช่าบ้านสวนหลังติดกับหลิวจือหยวน โดยทำสัญญาเช่าระยะสั้นในราคาเดือนละ 2,300 หยวน

บ้านสวนหลังนี้กว้างขวาง มีพื้นที่ลานกลางแจ้งประมาณเจ็ดสิบถึงแปดสิบตารางเมตร ซึ่งเหมาะมากสำหรับการใช้เก็บส้มน้ำตาล

เมื่อได้สถานที่แล้ว พวกเขาก็ช่วยกันขนส้มลงไว้ที่ลานสวน แล้วขับรถไปรับของที่ตลาดสลับกันไปมาหลายรอบ

หลังจากวิ่งไปสามเที่ยว พวกเขาก็ขนส้ม 3,000 ลังของวันแรกมาได้จนหมด

ส้มน้ำตาลทั้งหมดถูกวางเรียงซ้อนกันอย่างเป็นระเบียบในลานบ้านสวน และถูกคลุมทับด้วยผ้าใบผืนใหญ่