บทที่ 25: ระดมทุน!

บทที่ 25: ระดมทุน!

กินอิ่มหนำสำราญแล้ว

เจียงเทาก็ยังไม่รีบจากไปไหน

เขาจุดบุหรี่ขึ้นมาสูบพลางกดวิดีโอคอลหาภรรยาผ่าน WeChat

กริ๊งๆ กริ๊งๆ —

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นเพียงไม่กี่ครั้งก็เชื่อมต่อได้ ปรากฏร่างสูงโปร่งของสวีลี่บนหน้าจอ

ใบหน้าเรียบเนียนของเธอไม่ได้แต่งแต้มอะไรเลย มีเพียงลิปสติกสีอ่อนบางเบาเท่านั้น

เธอสวมเสื้อโค้ทขนเป็ดตัวยาวสีกาแฟ ด้านในเป็นเสื้อสีขาวเรียบๆ

รูปร่างที่สูงยาวเข่าดีของสวีลี่เข้ากับสไตล์การแต่งตัวแบบนี้ได้อย่างไร้ที่ติ

"อ้าวที่รัก ฉันกำลังเดินห้างอยู่กับแม่แล้วก็น้องสาวน่ะ แม่บอกว่าจะซื้อชุดใหม่ให้ลูกใส่ตอนปีใหม่ด้วยนะ"

"กินข้าวเสร็จยัง? กินอะไรมาล่ะ?"

ช่วงนี้สวีลี่อารมณ์ดีเป็นพิเศษ แม้แต่น้ำเสียงที่เรียกเจียงเทาว่า 'ที่รัก' ก็ยังดูหวานหูขึ้นเยอะ

สาเหตุที่เธออารมณ์ดีน่ะเหรอ...

ก็เพราะช่วงนี้เจียงเทาขยันโอนเงินเข้า WeChat ให้เธอรัวๆ เลยน่ะสิ

ถึงปีนี้อาจจะยังใช้หนี้ได้ไม่หมดร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่อย่างน้อยก็ใช้ไปได้เกินครึ่ง แถมยังมีเงินเหลือไว้ฉลองปีใหม่ด้วย

"วันนี้ผมกินแป้งทอดน่ะที่รัก เออ มีเรื่องจะปรึกษาหน่อยสิ"

พอเห็นหน้าภรรยาสุดสวย เจียงเทาก็รู้สึกมีความสุขล้นปรี่

ติดอยู่แค่อย่างเดียว ตอนนี้ทำได้แค่วิดีโอคอลคุยกันทุกวันเท่านั้นแหละ

ต้องรออีกสิบกว่าวันนู่นถึงจะได้กลับไปสวีทกันจริงๆ

"ดูท่าทางจะไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ เลย~"

สวีลี่กลอกตาไปมาอย่างล้อเลียน

คบกันมาหกปี แต่งงานกันมาเจ็ดปี พวกเขารู้ไส้รู้พุงกันหมดแล้ว

เจียงเทาจะมาไม้ไหน สวีลี่มองปร๊าดเดียวก็รู้ซึ้งถึงไส้ติ่ง

เจียงเทาหัวเราะร่วนแล้วบอกว่า "จะไม่ใช่เรื่องดีได้ไง? นี่มันข่าวใหญ่ระดับโลกเลยนะ!"

สวีลี่ถามเข้าประเด็นทันที "ว่ามาเลย จะเอาเท่าไหร่?"

เจียงเทาไม่อ้อมค้อมกับภรรยา เขาชูนิ้วห้าคนิ้วขึ้นมาตรงหน้าจอ: "ห้าหมื่น"

สวีลี่กลอกตาใส่อีกรอบ: "นั่นไง เงินที่พี่ให้ฉันมา พี่กะจะทวงคืนไปให้หมดเลยใช่มั้ย?"

เจียงเทาหัวเราะ: "ผมขอยืมแค่ไม่เกิน 10 วันเอง เดี๋ยวผมจะคืนให้คุณแสนนึงเลยเอ้า"

"จริงเหรอ?"

ตาของสวีลี่เป็นประกายวับ รู้สึกว่าดีลนี้มันน่าสนใจแฮะ!

"จริงแท้แน่นอน!"

"ถ้าพี่หลอกฉันนะ กลับบ้านไปนอนแยกห้องกันเลยคอยดู"

"ใครจะไปกล้าหลอกภรรยาสุดสวยได้ลงคอล่ะครับ!"

"พอเลย เลิกปากหวานได้แล้ว จะเอาเงินไปทำอะไรล่ะ?"

"ความลับจ้ะ บอกตอนนี้เดี๋ยวอาถรรพ์เอาเป็นว่าคุณรู้จักผมดี ถ้าไม่มีความมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ ผมไม่ทำหรอก"

"โอเคๆ ไม่บอกก็ไม่เป็นไร พี่เป็นหัวหน้าครอบครัว เงินที่พี่หามาได้ก็เป็นของพี่นั่นแหละ ไม่ว่าพี่จะทำอะไร ฉันก็พร้อมจะสนับสนุนเสมอ"

ระหว่างที่คุยกับเจียงเทา สวีลี่ก็กดโทรศัพท์โอนเงิน 56,000 หยวนให้เจียงเทาผ่าน WeChat ทันที

ยอดเงินในบัญชีของเธอวูบลงเหลือไม่ถึงพันหยวนอีกครั้งในพริบตา

"ไม่ต้องห่วงนะที่รัก จบงานนี้ นอกจากจะปลดหนี้ครอบครัวได้หมดแล้ว เราจะเหลือเงินไว้เที่ยวพักผ่อนกันยาวๆ เลย!"

"เดี๋ยวถ้าได้เงินมา ผมจะซื้อชุดใหม่ให้คุณอีกหลายๆ ชุดเลยนะ"

ได้รับการสนับสนุนแบบไร้เงื่อนไขจากภรรยาแบบนี้ เจียงเทาก็ยิ่งมีความมั่นใจพุ่งทะลุปรอท!

คราวนี้เขาต้องคว้าโอกาสนี้ไว้ให้ได้!

"อื้ม สู้ๆ นะที่รัก ฉันอยู่ข้างพี่เสมอ"

"ขอบคุณนะจ๊ะน้ำใจงามขนาดนี้ สงสัยชาติก่อนผมคงกู้โลกไว้แน่ๆ ถึงได้มีเมียดีแบบนี้"

หลังจากคุยธุระเสร็จ สองสามีภรรยาก็คุยกะหนุงกะหนิงกันต่อ จนชายโสดสองคนที่นั่งโต๊ะข้างๆ ถึงกับส่งสายตาอิจฉาปนหมั่นไส้มาให้รัวๆ!

หลังจากได้เงินจากเมียมาห้าหมื่น ตอนนี้เจียงเทาก็มีเงินในโทรศัพท์อยู่เจ็ดหมื่นกว่าๆ ยังไม่ถึงแปดหมื่นเลย

ตามราคาตลาดที่เขาไปช่วยเถ้าแก่อวี๋ขนของเมื่อเช้า ส้มน้ำตาลเกรดพรีเมียมราคาอยู่ที่กิโลละ 3.5 หยวน

ลังละ 10 กิโลก็ราคา 35 หยวน

ด้วยเงินที่เจียงเทามีตอนนี้ เขาจะค้าส่งส้มได้ประมาณ 2,000 ลัง

อ้างอิงจากระบบข่าวกรอง ราคานี้น่าจะพุ่งต่อเนื่องไปนานเป็นสัปดาห์

ต่อให้เขาลุยเดี่ยว การขายส้ม 2,000 ลังก็ไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไรเลย

แต่ถ้าจะดึงพวกเสี่ยวหลิว เสี่ยวตาน และเสี่ยวจางมาร่วมวงด้วย เงินจำนวนนี้มันแทบจะไม่พอกินเลยน่ะสิ!

คราวนี้เจียงเทากะว่าจะทุ่มเงินทั้งหมดที่มีแบบเทหน้าตักลงไปกับส้มน้ำตาลลอตนี้เลย!

โอกาสทองที่มีเพียงครั้งเดียวในชีวิตวางอยู่ตรงหน้าแล้ว

สวรรค์ประทานลาภมาให้ถึงปาก เขาต้องอ้าปากงับให้ได้คำใหญ่ที่สุด!

หลังจากจ่ายเงินค่าอาหาร เจียงเทาก็ออกจากร้านแล้วกลับไปที่รถบรรทุก

เขาลองทบทวนดูอีกครั้ง สุดท้ายเจียงเทาก็ตัดสินใจหันไปพึ่งพา "เถ้าแก่หม่า" ผ่านแอปพลิเคชันเงินกู้

เขามียอดกู้สูงสุดได้ 176,400 หยวน อัตราดอกเบี้ยรายปีอยู่ที่ 9.72%

ภายใต้แผนการชำระคืนแบบจ่ายแต่ดอกเบี้ยก่อนแล้วค่อยคืนเงินต้น ถ้ากู้สามเดือนเขาจะต้องเสียดอกเบี้ยเพิ่มอีก 4,760 หยวน

แต่เจียงเทาประเมินว่าช่วงราคาขาขึ้นของส้มน้ำตาลคงอยู่ไม่เกิน 10 วันหรอก

พอจบงาน เขาก็จะรีบเอาเงินไปคืนเถ้าแก่หม่าพร้อมดอกเบี้ย ซึ่งคงจะเสียแค่ไม่กี่ร้อยหยวนเท่านั้นเอง!

ในตอนนี้ นอกจากเถ้าแก่หม่าแล้ว ก็คงไม่มีใครยอมให้เขายืมเงินก้อนใหญ่ขนาดแสนเจ็ดได้หรอก

"รวมกับเงินที่ผมมี ตอนนี้ก็มีเงินทุนประมาณสองแสนห้าหมื่น ซึ่งก็น่าจะพอแล้ว คนเราไม่ควรโลภเกินไป"

"มีระบบข่าวกรองอยู่กับตัว อนาคตยังมีโอกาสทำเงินอีกเพียบ ไม่ต้องรีบตะกละงับคำใหญ่ทีเดียวจนติดคอก็ได้"

ระหว่างนั่งรอรับงานในรถ เจียงเทาก็ครุ่นคิดหาวิธีหว่านล้อมให้พวกเสี่ยวหลิวเข้ามาร่วมอุดมการณ์ในเย็นวันนี้

แน่นอนว่าถ้าพวกเขาไม่สนใจ เจียงเทาก็จะไม่บังคับใจใคร

เขามอบโอกาสให้แล้ว ส่วนใครจะคว้าไว้ได้หรือไม่นั่นก็ขึ้นอยู่กับดวงของแต่ละคน

ขณะที่เจียงเทากำลังคิดอะไรเพลินๆ ลูกค้าคนหนึ่งก็เดินเข้ามาหา

"พี่ชาย รับส่งเตียงสองหลังกับเก้าอี้ไปเสี่ยวซานเหอมั้ย คิดเท่าไหร่?"

"80 ครับ"

"50 ได้ป่ะ?"

"80 ครับพี่ ราคานี้มาตรฐานแล้ว ลองไปถามแถวนี้ดูได้เลย"

"โอเคๆ 80 ก็ 80"

ตกลงราคากันได้ เจียงเทาก็ขับรถพาลูกค้าเข้าไปในตลาดเพื่อเริ่มต้นงานช่วงบ่าย

บ่ายวันนี้เจียงเทาวิ่งงานไปอีก 4 รอบ ทำเงินได้ 330 หยวน

ถ้ารวมกับช่วงเช้า 240 หยวน และค่าจ้างขนของให้เถ้าแก่อวี๋อีก 600

วันนี้เจียงเทาหาเงินจากการรับจ้างได้ทั้งหมด 1,170 หยวน

ถือเป็นวันที่เขาวิ่งงานรับจ้างได้กำไรสูงสุดในรอบปีเลยทีเดียว!

แต่ก็นั่นแหละ เมื่อเทียบกับเงินแสนเงินล้านจากระบบข่าวกรอง เงินแค่นี้มันก็แค่เศษเงินเท่านั้นเอง

ห้าโมงครึ่งตอนเย็น เจียงเทาเลิกงานแล้วขับรถกลับหมู่บ้านเสี่ยวซานเหอ

เขาแวะซื้อหัวหมูต้ม ตับหมู กุ้งมังกรเล็ก คอเป็ดพะโล้ เนื้อย่างเสียบไม้ และน่องไก่ทอดจากร้านขายของชำ

แถมยังจัดไส้กรอกอีกสองเส้น เป็ดย่างอีกสามตัว และสลัดเย็นถุงเบ้อเริ่ม

ตบท้ายด้วยการไปที่ซูเปอร์มาร์เก็ตพั่งตงตง ซื้อเหล้าเก่า 10 ปีมาอีกสองขวด สไปรท์ขวดใหญ่สองขวด และบุหรี่อีกซอง

หิ้วของพะรุงพะรังเต็มสองมือ เจียงเทาก็เดินกลับห้องเช่า

ก่อนที่พวกเสี่ยวหลิวจะมาถึง เจียงเทาก็จัดการจัดเก็บบ้านช่องให้เข้าที่เข้าทางสักหน่อย

เขาหยิบโต๊ะกลมเล็กๆ มาตั้งไว้กลางห้อง

แล้วก็เอาพวกเนื้อสัตว์และกับข้าวที่ซื้อมาวางเรียงรายจนเต็มโต๊ะ

ทันทีที่เจียงเทาเตรียมของเสร็จ เขาก็ได้ยินเสียงหัวเราะเฮฮาของพวกเสี่ยวหลิวแว่วมาจากทางเดิน

เจียงเทาเดินออกไปดูก็เห็นพวกเสี่ยวหลิวและเพื่อนๆ เดินขึ้นมาถึงชั้นสองพอดี

ไม่มีใครมามือเปล่าเลยสักคน ทุกคนต่างก็หิ้วถุงพลาสติกใบโตติดมือมาด้วยกันทั้งนั้น