บทที่ 34: เผด็จศึกอู๋เสี่ยวลี่

บทที่ 34: เผด็จศึกอู๋เสี่ยวลี่

เหลือเพียงคนสองคนอยู่ภายในบ้าน

อู๋เสี่ยวลี่รู้สึกทำตัวไม่ถูก วันนี้เธอมัดผมหางม้าและคาดผมด้วยที่คาดผมสีม่วง เสื้อสายเดี่ยวสีดำโผล่พ้นผ้ากันเปื้อนสีขาวออกมา เผยให้เห็นเนินอกที่อวบอิ่มชวนมอง เพียงพริบตาเดียว เธอก็กลายร่างเป็นสาวใช้ในครัวแสนน่ารักน่าชัง

เมื่อเห็นซุนต้าเซิ่งจ้องมองเธออย่างไม่วางตา หูของเธอก็แดงก่ำ เธอรีบเบือนหน้าหนีทันที

"ฉันทำซุปหูหนูขาวต้มเม็ดบัวไว้ในครัวด้วยนะ เดี๋ยวฉันไปตักมาให้ชามนึงนะ"

พูดจบ เธอก็รีบจ้ำอ้าวเข้าไปในครัว ฝีเท้าของเธอเบาหวิว เอวคอดกิ่วของเธอบิดพริ้วราวกับงูสีเงินที่กำลังร่ายรำ และการส่ายสะโพกของเธอก็ทำเอาซุนต้าเซิ่งใจเต้นรัว

เขาเดินตามเธอเข้าไป เธอ ยืนอยู่หน้าเตา มือข้างหนึ่งเปิดฝาหม้อซุป ส่วนอีกข้างก็ตักน้ำซุปขึ้นมาชิม ริมฝีปากอวบอิ่มของเธอจิบน้ำซุปเบาๆ คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ราวกับว่ามันเค็มไปนิด

"ว้าย!"

เธอไม่ได้รู้ตัวเลยว่ามีคนย่องเข้ามาข้างหลัง จนกระทั่งวงแขนแข็งแกร่งคู่หนึ่งสวมกอดรอบเอวของเธอ ร่างกายของเขาทาบทับลงมาจนแนบชิด ด้วยความตกใจ เธอแทบจะทำของในมือหล่นหมด

จากนั้น เสียงทุ้มนุ่มนวลก็ดังขึ้นจากด้านหลัง "ไม่ต้องกลัว ฉันเอง"

เธอหยุดขัดขืน รอยแดงที่ใบหูค่อยๆ ลามลงมาถึงลำคอราวกับแสงอาทิตย์ยามเย็นที่แต่งแต้มท้องฟ้า

"ทำต่อไปสิ ไม่ต้องสนใจฉันหรอก"

ถึงเขาจะพูดแบบนั้น แต่มือซุกซนของเขากลับไม่ยอมหยุดพัก แถมยังล่วงเกินเธอหนักขึ้นเรื่อยๆ เธอพยายามข่มความอาย แล้วตักซุปใส่ชาม

เธอยื่นชามซุปไปข้างหลัง "ฉันเผลอใส่เกลือเยอะไปหน่อย มันเลยเค็มไปนิดนึงนะ"

"ไม่เป็นไรหรอก ขอแค่เธอเป็นคนทำ ฉันก็ชอบหมดแหละ"

แขนของเธอเริ่มเมื่อยเพราะถือชามค้างไว้นาน แต่เขาก็ยังไม่ยอมรับไปสักที

"เลิกลูบคลำฉันได้แล้วน่า กินซุปของนายไปซะทีสิ" เธอเริ่มหมดความอดทน

เมื่อเห็นใบหน้าสวยๆ ของเธององ้ำ ซุนต้าเซิ่งก็ยิ่งรู้สึกสนุก เขาเอาคางเกยไหล่เธอ "ป้อนฉันหน่อยสิ"

อู๋เสี่ยวลี่รู้สึกชาวาบไปทั้งตัวกับคำพูดของเขา แต่เธอจะทำอะไรได้ล่ะ? เขาเพิ่งจะช่วยแก้ปัญหาใหญ่ระดับชาติให้ครอบครัวเธอเชียวนะ เธอจำต้องทนข่มความไม่พอใจ ถือช้อนแล้วบิดตัวไปป้อนเขาทีละคำๆ

หลังจากเขากินซุปจนหมด เธอก็ผละออกจากอ้อมกอดเขาแล้วเอาชามกับช้อนไปล้าง แต่ไอ้คนฉวยโอกาสก็เข้ามากอดเธอจากข้างหลังอีกครั้ง คราวนี้เขาหน้าด้านกว่าเดิม เขาเริ่มดึงกางเกงตัวเอง เตรียมพร้อมจะเผด็จศึกเธอ

อู๋เสี่ยวลี่จับมือเขาไว้แน่น ไม่ยอมให้เขาทำตามอำเภอใจ

"เธอไม่อยากทวงความยุติธรรมให้น้องชายเธอเหรอ?" ซุนต้าเซิ่งถาม

"นายหมายความว่าไง?" อู๋เสี่ยวลี่หยุดดิ้นรน ดวงตากลมโตจ้องมองเขา

ซุนต้าเซิ่งปล่อยมือข้างหนึ่ง หยิบโทรศัพท์สำรองออกมา แล้วเปิดไฟล์บันทึกเสียงการเจรจาในห้องนั่งเล่นให้เธอฟัง "ถ้ามีเจ้านี่ ไม่ใช่แค่น้องชายเธอจะได้เงินคืนครบทุกบาททุกสตางค์นะ แต่เธอยังส่งพวกมิจฉาชีพต่ำช้านั่นเข้าคุกได้ด้วย"

"เอามาให้ฉันนะ!" อู๋เสี่ยวลี่พุ่งตัวเข้าแย่งโทรศัพท์

แต่ความเร็วของเธอเทียบซุนต้าเซิ่งไม่ได้เลย เธอคว้าได้แต่อากาศธาตุ

เมื่อเห็นรอยยิ้มหยอกล้อของเขา อู๋เสี่ยวลี่ก็กัดริมฝีปากแล้วพูดว่า "ไปที่ห้องนอนกันเถอะ"

เมื่อได้รับสัญญาณไฟเขียว ซุนต้าเซิ่งก็เริ่มปฏิบัติการทันที แต่เขาไม่สนใจข้อเสนอของเธอหรอก

จะไปห้องนอนทำไมล่ะ? ในครัวสนุกกว่าตั้งเยอะ

เธอใช้มือยันเคาน์เตอร์ครัวไว้ กัดฟันแน่น มหาสงครามได้เปิดฉากขึ้น ณ ตรงนั้นเอง

ซุนต้าเซิ่งสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงในร่างกายของตัวเอง เขาสามารถหลั่งได้หลายครั้ง หรือว่าการอัปเกรดระบบเป็นเลเวล 3 มันจะไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไรภายนอก แต่มันกลับช่วยเสริมความแข็งแกร่งจากภายในอย่างแนบเนียนกันนะ? เมื่อก่อนฉันเคยมีพลังระดับ 'หนึ่งไต' แต่ตอนนี้ฉันมีพลังระดับ 'สามไต' เป็นอย่างน้อยเลยล่ะ พละกำลังของเขาพุ่งพล่านอย่างมหาศาล ซึ่งทำให้เขาตื่นเต้นสุดๆ

พวกเขาทิ้งร่องรอยไว้ทั่วทุกที่: ทั้งในห้องครัว, บนโซฟาในห้องนั่งเล่น, ในห้องน้ำ, และที่ระเบียงห้องนอนชั้นบน พวกเขาบรรเลงเพลงรักกันตั้งแต่เที่ยงวันยันค่ำมืด ในที่สุด อู๋เสี่ยวลี่ก็หมดเรี่ยวหมดแรงและหลับสนิทไปบนเตียง

ในตอนนั้นเอง ซุนต้าเซิ่งก็ได้รับโทรศัพท์

"พี่ พี่อยู่บ้านป่าว?" เสียงของอู๋เสี่ยวจุนดังมาจากปลายสาย

"อืม มีอะไรเหรอ?"

"รีบออกมาเร็วเข้า! ผมอยู่หน้าหมู่บ้านเนี่ย เพิ่งเห็นแม่ของหวังเจี้ยตงเดินเข้ามา"

ซุนต้าเซิ่งรีบจัดแจงเสื้อผ้าแล้วรีบออกจากบ้านทันที อู๋เสี่ยวจุนกำลังยืนพิงรถอยู่

เขาทำหน้าตาล้อเลียนแล้วพูดว่า "พี่ พี่สาวผมนี่สุดยอดไปเลยใช่ไหมล่ะ?"

ที่แท้ไอ้เด็กนี่ก็มาคอยดูต้นทางให้ฉันนี่เอง ไม่เลวๆ มีแววรุ่งแน่ๆ

จากนั้นเขาก็ขับรถออกไป

คำคมของ จางอ้ายหลิง นี่มันช่างถูกต้องจริงๆ ตอนแรกเธอก็ขัดขืน จากนั้นก็เล่นตัว แล้วในที่สุดก็ยอมจำนนแต่โดยดี เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้เอาชนะได้แค่ร่างกายของเธอ แต่ยังได้ครอบครองหัวใจของเธอด้วย เธอยังถึงกับอธิบายตอนอยู่บนเตียงเลยว่า "ฉันแยกกันอยู่กับสามีมานานแล้ว และในอนาคตฉันก็จะไม่ยอมให้เขาแตะต้องตัวฉันอีก" นี่มันคำสารภาพรักชัดๆ ไม่ใช่หรือไง?

เมื่อกลับมาถึงบ้าน หญิงสาวทั้งสามคนกำลังนั่งดูทีวีอยู่บนโซฟา ซุนต้าเซิ่งไม่ได้เข้าไปกวนพวกเธอ เขาแค่อาบน้ำแล้วล้มตัวลงนอนบนเตียง และหลับสนิทไปอย่างรวดเร็ว วันนี้มันเหนื่อยสายตัวแทบขาดจริงๆ

「เช้าวันรุ่งขึ้น」

เขาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่า อาการปวดเมื่อยหลังจากการทำศึกรักกลายเป็นอดีตไปแล้ว

"คุณอาคะ รีบไปบริษัทกันเถอะค่ะ" หลี่ซือลี่เร่งเร้า

ดูเหมือนหลี่ซือลี่จะกระตือรือร้นเรื่องบริษัทมากกว่าเขาที่เป็นเจ้านายซะอีก เธอคงจะตื่นเต้นกับการเป็นเน็ตไอดอลครั้งแรกแน่ๆ

"ไม่ต้องรีบหรอกน่า กินข้าวเช้าก่อนค่อยไปก็ได้ ออฟฟิศเปิดตั้งเก้าโมง นี่เพิ่งจะเจ็ดโมงกว่าเอง"

ซุนต้าเซิ่งออกไปซื้ออาหารเช้ามาให้ทุกคน พวกเขากินข้าวและพูดคุยกันอย่างสบายใจ ราวกับไม่มีเรื่องเครียดใดๆ ในโลกนี้

「เก้าโมงเช้า ซินลี่ มีเดีย」

ออฟฟิศยังคงโล่งๆ อยู่ เน็ตไอดอลที่ทำงานตอนกลางวันมีน้อยมาก ซุนต้าเซิ่งตั้งกฎเวลาทำงานไว้แปดชั่วโมง แต่ก็ยืดหยุ่นเวลาเข้าออกได้ ก็แน่ล่ะ ทราฟฟิกคนดูมันพุ่งสูงสุดช่วงเย็นนี่นา

ซุนต้าเฉิงเป็นคนขยันมาก เขามารอที่หน้าบริษัทตั้งแต่เช้าตรู่ เมื่อเห็นซุนต้าเซิ่งเดินมาพร้อมกับสาวสวยทั้งสามคน เขาก็รีบเข้าไปทักทายทันที

"ท่านผู้อำนวยการซุน อรุณสวัสดิ์ครับ"

"กินข้าวมาหรือยังล่ะ?" ซุนต้าเซิ่งถาม

"เรียบร้อยแล้วครับ อาหารเช้าที่เซี่ยงไฮ้นี่แพงหูฉี่เลยนะครับ บะหมี่ชามนึงตั้งยี่สิบกว่าหยวน แพงกว่าที่บ้านตั้งเยอะ" ซุนต้าเฉิงบ่น

"ก็เมืองใหญ่นี่นา!"

พูดจบ ทั้งกลุ่มก็เดินเข้าไปในห้องทำงานของซุนต้าเฉิง

"ว่าไงล่ะ เล่ามาซิ เมื่อวานแคมเปญดึงทราฟฟิกคนดูได้ผลเป็นไงบ้าง?" ซุนต้าเซิ่งถามอย่างสบายๆ

หลี่ซือลี่ตัวเกร็ง หูผึ่งรอฟังคำตอบ

เมื่อได้ยินคำถาม ซุนต้าเฉิงก็หยิบแผ่นข้อมูลออกมา รายงานด้วยสีหน้ายิ้มแย้มเบิกบาน "เมื่อวานเราทุ่มเงินไปแสนนึงซื้อโฆษณา Dou+ สำหรับคลิปวิดีโอนั้นครับ ตัวเลขออกมาสวยหรูมาก—คนกดไลก์ทะลุแสน, คอมเมนต์เป็นหมื่น, แถมยอดแชร์ก็หลายพันเลยครับ"

"วิสัยทัศน์และกลยุทธ์ของท่านผู้อำนวยการซุนนี่มันยอดเยี่ยมจริงๆ ครับ เราอัปโหลดวิดีโอระดับ 2K ซึ่งเป็นคุณภาพสูงสุดของแพลตฟอร์ม แล้วคนดูก็ชอบมันมากๆ เลย พวกเขาคอมเมนต์ขอให้เราทำคลิปแนวนี้ออกมาอีกเยอะๆ ด้วยครับ" เขาพูด ปากหวานเลียแข้งเลียขาเจ้านายสุดๆ

"ว้าว! คุณอาคะ พวกเราทำสำเร็จแล้ว!" หลี่ซือลี่อุทานพลางกระโดดลงจากโซฟา เธอกระโดดโลดเต้นเข้าไปหาเขา คว้าแขนเขามาเขย่าด้วยความตื่นเต้นดีใจ

เขาทำได้จริงๆ เหรอเนี่ย?

ซุนต้าเซิ่งยิ้มแล้วถามต่อ "แล้วยอดผู้ติดตามล่ะ เพิ่มขึ้นเท่าไหร่?"

"ไม่เลวเลยครับ เราได้ผู้ติดตามมาตั้งหลายหมื่นคนแน่ะ" ซุนต้าเฉิงพูดอย่างภาคภูมิใจ ความรู้สึกถึงความสำเร็จพุ่งพล่านอยู่ในใจ การทำช่องวิดีโอสั้นนี่มันก็ไม่ได้ยากอย่างที่คิดนี่นา รู้งี้ฉันมาทำวงการนี้ตั้งหลายปีแล้ว ป่านนี้คงรวยเละไปแล้วล่ะ

"แล้วแอคเคานต์ของหลี่ซือลี่ล่ะ?" ซุนต้าเซิ่งถามเจาะจง

เป้าหมายของการสร้างแอคเคานต์หลัก ก็เพื่อดึงดูดผู้ติดตามให้เข้าไปดูแอคเคานต์ส่วนตัวของสตรีมเมอร์ นี่คือแผนการที่ซุนต้าเซิ่งจงใจวางไว้ จริงๆ แล้ว การอัปโหลดคลิปคลายเครียดลงในแอคเคานต์ของหลี่ซือลี่โดยตรงก็สามารถทำได้ไม่ยากเลย

"เอ่อ... อันนั้นดูจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่ครับ เราเปลี่ยนผู้ติดตามจากคลิปให้มาตามเธอได้ไม่ถึงพันคนเลยครับ" น้ำเสียงของซุนต้าเฉิงแผ่วลง

"โธ่..." ริมฝีปากบางๆ ของหลี่ซือลี่ยื่นออก เผยให้เห็นความไม่พอใจอย่างชัดเจน

"เราเอาเธอไปแทนที่ช่างตัดกีบเท้าคนเก่าได้นะครับ ถ้าเธอเป็นคนลงมือเอง มันจะทำให้คนดูจำเธอได้แม่นกว่า และน่าจะดึงคนให้มาติดตามเธอได้เยอะกว่านี้แน่ๆ" ซุนต้าเฉิงเสนอ "มันอาจจะเหนื่อยสำหรับเธอไปหน่อยนะครับ"

"คุณอาคะ หนูทำได้ค่ะ! หนูไม่กลัวเหนื่อยหรอกนะคะ" หลี่ซือลี่อ้อนวอน พลางกอดแขนเขาอย่างออดอ้อน

เห็นได้ชัดว่า ข้อเสนอของซุนต้าเฉิงตรงกับใจเธอเป๊ะเลย