บทที่ 19 ภารกิจสำเร็จ รางวัลคือโรงแรมว่านห้าว

บทที่ 19 ภารกิจสำเร็จ รางวัลคือโรงแรมว่านห้าว

จ้าวเหวิน...

มันคือความรู้สึกตื้นตันใจต่างหากล่ะ

พักเรื่องเงินเดือนสองเท่าไว้ก่อน แค่ได้ให้บริการคุณผู้หญิงท่านนี้หรือครอบครัวของเธอเพียงอย่างเดียว มันก็เป็นอะไรที่น่าพึงพอใจกว่ามากแล้ว

คุณก็รู้ใช่ไหมล่ะว่าไม่ใช่ทุกคนที่เข้าพักในห้องเพรสซิเดนเชียลสวีทจะเป็นคนง่ายๆ สบายๆ เธอเกลียดที่สุดเวลาเจอพวกเศรษฐีใหม่วัยกลางคน พวกเขามีข้อเรียกร้องไม่รู้จักจบจักสิ้น ทำห้องรกจนแทบดูไม่ได้ แถมยังทำตัวน่ารังเกียจสุดๆ เป็นอะไรที่เหลือเชื่อจริงๆ

อันดับสองที่น่ารำคาญรองลงมาก็คือพวกคุณชายทายาทเศรษฐีใหม่รุ่นสอง พวกเขามักจะไม่ค่อยจู้จี้เรื่องอะไรเป็นพิเศษ แต่มีรสนิยมแปลกประหลาด และให้บริการยากมาก

คำเรียกขานว่า 'คุณผู้หญิง' เป็นเพียงสิ่งที่ทางโรงแรมกำหนดให้พวกเธอใช้เรียกผู้หญิงในวัยนี้เท่านั้น ในความเป็นจริงแล้ว คุณผู้หญิงซูเฉียงท่านนี้ไม่มีมาดของคุณหนูเลยแม้แต่น้อย

เธอได้ยินจากน้องชายว่าครอบครัวของคุณผู้หญิงซูเฉียงก็ใจดีมากเช่นกัน

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการได้เข้าไปดูแลคฤหาสน์อย่างอวิ๋นติ่งซิตี้ แน่นอนว่าเธอต้องหวั่นไหวอยู่แล้ว แต่ทว่า...

"ขอประทานโทษนะคะคุณผู้หญิง พวกเราได้รับการฝึกอบรมและบริหารจัดการโดยทางโรงแรม และได้เซ็นสัญญากับทางโรงแรมไว้ หากพวกเราลาออกก่อนครบกำหนดระยะเวลาการให้บริการที่ระบุไว้ พวกเราจะต้องชำระค่าปรับกรณีผิดสัญญาเป็นจำนวนเงินก้อนโตตามแต่สถานการณ์ค่ะ นอกจากนี้ ดิฉันยังมีเหตุผลส่วนตัวอีกอย่างหนึ่ง คือดิฉันเหลือสมาชิกครอบครัวเพียงคนเดียว ดิฉันจึงอยากทำงานอยู่ในเมืองเดียวกันกับน้องชายค่ะ"

"น้องชายของคุณคือใครคะ"

"เขาคือคนขับรถของคุณ เสี่ยวจ้าวไงคะ"

ซูเฉียงเบิกตากว้าง แบบนี้มันยิ่งน่าสนเข้าไปใหญ่ไม่ใช่หรือไง

เสี่ยวจ้าวขับรถได้นิ่มนวลมาก แถมยังต่อสู้เป็นอีกด้วย เขาเป็นคนที่พึ่งพาได้จริงๆ ในยามจำเป็น

【ติ๊ง เปิดใช้งานภารกิจสุ่ม ว่าจ้างสองพี่น้องตระกูลจ้าว】

【ถ้าโฮสต์สนใจ ก็ต้องลงมือทำเลย ความถูกใจของพี่สาวนั้นประเมินค่าไม่ได้ แค่ค่าปรับผิดสัญญาจิ๊บจ๊อยแค่นี้จะเป็นไรไป】

【รางวัลเมื่อทำภารกิจสำเร็จ โรงแรมว่านห้าวสาขาเมืองหนิง ไม่มีบทลงโทษหากทำภารกิจล้มเหลว】

ซี้ด

ซูเฉียงลอบสูดหายใจเข้าลึกๆ

เธอแค่จะซื้อตัวพนักงานโรงแรมสองคน แต่ถงถงกลับเล่นใหญ่ยกลงแรมให้เธอเลยเนี่ยนะ

ภารกิจง่ายๆ แบบนี้มันก็ไม่ต่างอะไรกับการได้ของมาฟรีๆ เลยนี่นา

【แค่เรื่องพื้นฐานน่า จิ๊บๆ ก็แค่โรงแรมห้าดาวเอง โรงแรมนี้ไม่ได้บริหารงานโดยแมริออท อินเตอร์เนชั่นแนล กรุ๊ป โดยตรงหรอกนะ เป็นแค่แฟรนไชส์เท่านั้นแหละ เดิมทีมันเป็นของลวี่สุ่ยกรุ๊ป แค่เอาข้อบังคับการจัดการของแมริออท อินเตอร์เนชั่นแนลมาใช้ก็เท่านั้นเอง รีบไปทำภารกิจให้สำเร็จเร็วเข้า】

ภารกิจนี้ต้องสำเร็จให้ได้

แน่นอนว่าไม่ใช่แค่เพราะรางวัลหรอกนะ

ถงถงสมกับเป็นถงถง สิ่งที่มันพูดมานั้นมีเหตุผลสุดๆ

ตอนนี้พี่สาวเป็นคนรวยแล้ว การใช้เงินเพื่อซื้อตัวคนเก่งๆ สองคนมันจะไปยากอะไร

ต่อให้ไม่มีภารกิจ เธอก็ต้องซื้อตัวพวกเขามาให้ได้อยู่ดี

"คุณไม่ต้องกังวลเรื่องค่าปรับผิดสัญญาหรอกค่ะ แค่บอกมาว่าคุณเต็มใจจะเป็นพ่อบ้านส่วนตัวให้ฉัน และให้น้องชายของคุณมาเป็นคนขับรถและบอดี้การ์ดส่วนตัวให้ฉันหรือเปล่าก็พอ ฉันจะจ่ายเงินเดือนให้พวกคุณทั้งสองคนเป็นสองเท่าเลย"

จ้าวเหวินพยายามอย่างหนักที่จะระงับความตื่นเต้นเอาไว้ "ดิฉันเต็มใจค่ะ น้องชายของดิฉันก็เต็มใจเช่นกันค่ะ"

"โอเคค่ะ ถ้าอย่างนั้นเรามาคุยเรื่อง..."

จ้าวเหวินอดไม่ได้ที่จะพูดแทรกขึ้นมา "คุณผู้หญิงคะ ให้ดิฉันอธิบายสถานการณ์ของดิฉันให้ฟังก่อนนะคะ คุณสามารถทานอาหารไปพลางๆ ระหว่างที่ลองพิจารณาดูได้ค่ะ ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวอาหารจะเย็นชืดและเสียรสชาติ แถมยังไม่ดีต่อกระเพาะอาหารของคุณด้วยนะคะ"

ซูเฉียงกินข้าวเสร็จพร้อมกับคุยธุระกับจ้าวเหวินจนเรียบร้อย เธอโอนเงินค่าปรับผิดสัญญาและเงินเดือนล่วงหน้าหนึ่งเดือนของทั้งสองคนให้จ้าวเหวินโดยตรง

เธอสั่งให้จ้าวเหวินยื่นใบลาออกทันทีและรีบย้ายออกให้เร็วที่สุด

เธอยังรอให้จ้าวเหวินไปช่วยจัดการซื้อของใช้จำเป็นในชีวิตประจำวันสำหรับบ้านพักตากอากาศ เพื่อที่เธอจะได้หิ้วกระเป๋าเข้าไปอยู่ได้เลย

หลังจากทานอาหารเย็นเสร็จ ซูเฉียงก็เริ่มลงมือจัดของ

ของที่เธอซื้อให้พ่อกับแม่ เธอจะเอากลับไปให้ด้วยตัวเอง ส่วนของที่ซื้อให้ซูฮ่าว เธอจะจัดส่งไปให้เขาที่เซี่ยงไฮ้โดยตรง

เมื่อนึกถึงซูฮ่าว ซูเฉียงก็อยากจะทำให้พี่ชายของเธอดูหล่อเหลาขึ้นมาบ้าง

ตอนเด็กๆ เธอยังพอเรียกได้ว่าน่ารัก แต่พอโตขึ้นเธอกลับดูขี้เหร่ลง ในขณะที่ซูฮ่าวนั้นหล่อเหลามาตั้งแต่เด็กจนโต

เมื่อก่อนซูเฉียงเคยคิดว่าตัวเองไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของพ่อแม่เสียอีก และเพิ่งจะมาตระหนักได้ตอนที่โตขึ้นและเริ่มมีรสนิยมความงามเป็นของตัวเอง

ซูฮ่าวได้ข้อดีของพ่อกับแม่มาหมดเลย ในขณะที่เธอรับเอาข้อด้อยของพวกท่านมาเต็มๆ

ซูฮ่าวสูง 183 เซนติเมตรและมีรูปร่างที่ดี แต่แนวไรผมของเขากลับร่นถอยร่นหลังจากถูกการทำงานแบบ 996 ทรมานมาอย่างยาวนาน

ส่วนเรื่องใบหน้า โครงหน้าของเขาถือว่าดูดี แต่เขามักจะเป็นสิวและดูโทรม เพราะปกติแล้วเขาไม่ค่อยดูแลตัวเองเท่าไหร่นัก

แน่นอนว่าแค่พูดปากเปล่าคงไม่ได้ผลหรอก ต่อให้ซูฮ่าวจะรับปาก แต่เขาก็คงไม่ยอมทำตามอยู่ดี

เธอต้องติดต่อไปที่คลินิกเสริมความงามโดยตรงและจัดการจ่ายเงินให้เสร็จสรรพ

สมัยนี้มีคลินิกเสริมความงามผุดขึ้นเป็นดอกเห็ด หาคลินิกที่มีชื่อเสียงดีๆ สักแห่ง แอดวีแชตไปจองแพ็กเกจเสริมความงาม แล้วก็โอนเงินไปเลย

สุดท้ายก็แค่เอาประวัติการแชตไปให้ซูฮ่าวดู แล้วให้เขาไปติดต่อกับทางคลินิกเอง

และเธอก็ไม่ลืมที่จะเตือนให้เขาเช่าที่พักดีๆ ในเซี่ยงไฮ้ และดูแลตัวเองให้ดีด้วย

ไม่อย่างนั้นล่ะก็ เธอไม่รับประกันหรอกนะว่าจะไม่ทำอะไรบ้าๆ ลงไป

กว่าจะจัดของเสร็จก็ปาเข้าไปสองทุ่มกว่าแล้ว ซูเฉียงหยิบชุดนอนชาเนลออกมาเตรียมตัวจะไปอาบน้ำ

ทันใดนั้น เธอก็ตระหนักได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง

จ้าวเหวินบอกว่าจะมีผู้จัดการเข้าเวรอย่างน้อยหนึ่งคนไม่ใช่เหรอ นี่ก็ผ่านมาตั้งนานแล้ว ทำไมเรื่องใบลาออกถึงยังไม่เรียบร้อยอีกล่ะ

เดี๋ยวเธอลองโทรไปถามดูดีกว่า

"คุณผู้หญิงคะ ผู้จัดการที่เข้าเวรวันนี้คือผู้จัดการหลี่ เขา... เอ่อ เอาเป็นว่าเราค่อยยื่นเรื่องตอนกลางวันพรุ่งนี้ดีกว่าค่ะ ผู้จัดการซุนคุยง่ายกว่าเยอะเลย"

ซูเฉียงขมวดคิ้ว

เธอทำตามกฎทุกอย่าง แถมยังเตรียมเงินค่าปรับผิดสัญญาไว้ให้แล้วด้วย ทำไมถึงต้องรอให้ผู้จัดการที่คุยง่ายกว่ามาเป็นคนอนุมัติใบลาออกอีกล่ะ

ไม่ได้สิ พรุ่งนี้เธอมีธุระต้องทำตั้งหลายอย่าง เธอต้องจัดการเรื่องโรงแรมให้ได้ภายในคืนนี้ก่อน

"ผู้จัดการหลี่เหรอ เขาอยู่ที่ไหน"

"ห้องทำงานของผู้จัดการอยู่บนชั้น 3 ค่ะ"

"โอเค ไปรอฉันที่ชั้น 3 นะ"

ซูเฉียงขึ้นลิฟต์ส่วนตัวตรงไปยังชั้น 3 ทันที จ้าวเหวินและจ้าวอู่มารออยู่ก่อนแล้ว

"คุณผู้หญิง" เสี่ยวจ้าวกล่าวทักทาย

พี่สาวของเขาบอกเขาแล้วว่า ต่อไปนี้พวกเขาจะคอยรับใช้คุณผู้หญิงซูเฉียงเพียงคนเดียว และพวกเขาก็จะยังคงเรียกเธอว่าคุณผู้หญิงต่อไป

ซูเฉียงพยักหน้ารับเล็กน้อย "นำทางไปเลย"

จ้าวเหวินอธิบายว่าชั้น 3 ทั้งชั้นเป็นพื้นที่สำนักงาน พนักงานของเครือโรงแรมทำงานอยู่บนชั้นนี้ และห้องทำงานของผู้จัดการก็อยู่ที่นี่ด้วย

ตอนนี้เป็นเวลาค่ำแล้ว แต่ก็ยังมีพนักงานบางส่วนทำงานล่วงเวลาอยู่

ผู้จัดการหลี่เป็นรองผู้จัดการฝ่ายบริหาร ว่ากันว่าเขามีเส้นสายกับผู้บริหารระดับสูงของลวี่สุ่ยกรุ๊ป เขาจึงมักจะพูดจาวางก้ามใส่ผู้จัดการทั่วไปอยู่เสมอ

จ้าวเหวินเคาะประตูแล้วเดินนำเข้าไปก่อน

เมื่อผู้จัดการหลี่เห็นเธออีกครั้ง เขาก็ดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที "จ้าวเหวิน เธอคิดดูดีแล้วเหรอ ถ้าเธอลาออกตอนนี้ เธอจะไม่ได้โบนัสผลประกอบการของทั้งไตรมาสและค่าคอมมิชชันของเดือนที่แล้วเลยนะ"

ในที่สุดซูเฉียงก็เข้าใจแล้วว่าทำไมจ้าวเหวินถึงอยากรอให้ถึงพรุ่งนี้ค่อยลาออก

ต่างจากเสี่ยวจ้าวที่เป็นแค่คนขับรถและอย่างมากก็ได้แค่เบี้ยเลี้ยงเดินทาง เงินเดือนอันสูงลิ่วของจ้าวเหวินนั้นมาจากค่าคอมมิชชันและโบนัสผลประกอบการ

ยิ่งเธอรับแขกมากเท่าไหร่และให้บริการพวกเขาดีแค่ไหน เงินเดือนของเธอก็จะยิ่งสูงขึ้นเท่านั้น

ผู้จัดการหลี่เหลือบไปเห็นซูเฉียงที่สวมใส่เสื้อผ้าแบรนด์เนมตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างรวดเร็ว เขาก็ไม่กล้าพูดจาพล่อยๆ อีกต่อไป "นี่ใครกันครับ"

ซูเฉียงนั่งลงบนโซฟา "ฉันมาซื้อตัวจ้าวเหวินกับจ้าวอู่ค่ะ"

ใบหน้าของผู้จัดการหลี่แข็งค้าง และเขาก็กรีดร้องอยู่ในใจ

นี่คือวิธีการทำงานของพวกคนรวยงั้นเหรอ ฉันก็แค่เล่นตัวไปงั้นแหละ ทำเป็นวางมาด กดดันนิดหน่อย คนระดับบิ๊กเบิ้มอย่างคุณมาหาคนตัวเล็กๆ อย่างฉันได้ยังไงกัน

ก็แค่พ่อบ้านกับคนขับรถ ทำไมต้องจริงจังขนาดนี้ด้วย

เขาไม่มีปัญญาไปล่วงเกินคนรวยที่สามารถเข้าพักในห้องเพรสซิเดนเชียลสวีทชั้นบนสุดได้เป็นสัปดาห์ คนรวยที่สามารถเหมาของแบรนด์เนมได้มากมายขนาดนั้นในคราวเดียวหรอกนะ

รอยยิ้มอันอบอุ่นปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา "คุณมาได้ยังไงครับเนี่ย พูดตามตรงนะ ผมทำใจปล่อยสองพี่น้องคู่นี้ไปไม่ได้จริงๆ ครับ พวกเขาโดดเด่นและมีความสามารถมาก ผมตัดใจไม่ได้จริงๆ คุณก็รู้ใช่ไหมครับว่ากว่าเราจะฝึกพนักงานบริการที่ยอดเยี่ยมแบบนี้มาได้มันยากลำบากแค่ไหน พวกเรา..."