บทที่ 685 สกิลปีนป่ายแอร์คอมเพรสเซอร์

บทที่ 685 สกิลปีนป่ายแอร์คอมเพรสเซอร์

คุณแม่โจวหมิ่นและหลิวหรูเยียนคุยกันถูกคอราวกับมีเรื่องให้เม้าท์ไม่รู้จบ ประกอบกับหลิวหรูเยียนเอง หลังจากตั้งสติได้ เธอก็งัดเอาทักษะการเข้าสังคมขั้นเทพออกมาใช้ เอาอกเอาใจคุณแม่โจวหมิ่นซะจนอยู่หมัด

หลินโม่แอบคิดในใจเลยว่า ถ้าหลิวหรูเยียนตั้งใจจะหลอกเอาเงินบำนาญของแม่เขาในอนาคตล่ะก็ แม่เขาคงยอมโอนให้หมดหน้าตักแบบไม่เหลือหลอแน่ๆ

แต่ส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะหลิวหรูเยียนยอมลดอีโก้ของตัวเองลง แล้วทำตัวเป็นผู้ฟังที่ดี คอยเออออห่อหมกไปกับบทสนทนาของคุณแม่โจวหมิ่นอย่างเป็นธรรมชาติ ทำให้การพูดคุยเป็นไปอย่างลื่นไหลและสนุกสนาน

เมื่อถึงเวลาสามทุ่ม สองตายายก็เห็นว่าเด็กทั้งสองคนคงจะเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางตั้งแต่เช้าตรู่ จึงเอ่ยปากไล่ให้ไปพักผ่อน

"ลูกชาย... ไปรองน้ำอุ่นมาให้หรูเยียนแช่เท้าหน่อยสิลูก!"

"โห... แม่... ไม่ต้องถึงขนาดนั้นมั้งครับ"

"ฉันสั่งให้ไปก็รีบไปสิยะ มัวแต่เถียงอยู่ได้ น่ารำคาญจริงๆ!"

หลินโม่: "..."

หลินโม่ยกกะละมังใส่น้ำอุ่นเดินเข้ามาในห้องนอน หลิวหรูเยียนกำลังนั่งรออยู่บนเตียงหนานุ่ม พอเห็นเขาเดินเข้ามา เธอก็ขยิบตาให้เขาอย่างเจ้าเล่ห์ พลางกระซิบว่า "มาเร็วๆ สิยะ รีบๆ ล้างเท้าให้พี่สาวคนนี้หน่อย!"

"เฮ้ๆ! นี่มันเกินไปแล้วนะ ตอนที่ผมไปเยี่ยมบ้านพี่ ผมไม่เคยทำตัวข่มเหงพี่แบบนี้เลยนะเว้ย พี่จะมาเนรคุณตอบแทนความดีผมด้วยการกดขี่ผมแบบนี้ไม่ได้นะ!" หลินโม่โวยวาย

หลิวหรูเยียนยิ้มมุมปาก "ถ้านายไม่ยอมล้าง ฉันจะฟ้องคุณน้าล่ะนะ จะบอกว่านายดุฉัน!"

พูดจบ เธอก็ทำท่าจะป้องปากตะโกน "คุณน้าขะ—"

"ล้างครับๆ ล้างให้เดี๋ยวนี้แหละ ยอมแล้วครับ!" หลินโม่รีบยอมจำนนแต่โดยดี

เมื่อเห็นว่าปราบแฟนหนุ่มพยศได้สำเร็จ หลิวหรูเยียนก็ยิ้มกริ่มอย่างพอใจ เธอเพิ่งจะค้นพบวิธีปราบหลินโม่ให้อยู่หมัดแล้ว นั่นก็คือ การรังแกเขาต่อหน้าแม่ของเขาไงล่ะ รับรองว่าเขาไม่กล้าหือแน่ๆ

"นี่... กะละมังแช่เท้าใบนี้ คุณน้าก็เพิ่งซื้อมาใหม่เหมือนกันใช่ไหมเนี่ย" หลิวหรูเยียนแช่เท้าในน้ำอุ่นอย่างสบายอารมณ์ พลางก้มลงมองกะละมังแล้วเอ่ยถาม

จากการสังเกตตลอดทั้งวัน เธอรู้ดีว่าบ้านหลังนี้ผ่านการรีโนเวทครั้งใหญ่เพื่อต้อนรับการมาเยือนของเธอ ข้าวของเครื่องใช้หลายอย่างก็ถูกเปลี่ยนใหม่หมด

หลินโม่ค้อนขวับ "ไม่ใช่ซะหน่อย นี่มันกะละมังล้างหน้าของผมต่างหาก!"

หลิวหรูเยียน: "???"

"กะละมังล้างหน้า? แล้วถ้านายเอากะละมังล้างหน้ามาให้ฉันแช่เท้า แล้วนายจะใช้อะไรล้างหน้าล่ะ"

"ก็ใช้กะละมังใบนี้นี่แหละครับ แม่ผมอุตส่าห์ซื้อกะละมังใหม่เอี่ยมมาเตรียมไว้ให้พี่ตั้งหลายใบ แต่กลับไม่ยอมแบ่งให้ผมใช้เลยสักใบเดียว โชคดีนะที่ผมไม่เรื่องมาก ล้างหน้ากับก๊อกน้ำโดยตรงก็ได้ ไม่เห็นต้องง้อกะละมังเลย" หลินโม่ตอบด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ

หลิวหรูเยียนได้ยินดังนั้นก็หัวเราะลั่น รู้สึกว่าแฟนหนุ่มของเธอที่อุตส่าห์พาเธอมาเปิดตัวที่บ้าน กลับต้องมาตกที่นั่งลำบาก กลายเป็นกระสอบทรายให้คนในบ้านรังแกซะงั้น

"เยียนเยียนจ๊ะ... รีบนอนพักผ่อนนะลูก วันนี้เดินทางมาเหนื่อยๆ พรุ่งนี้อยากกินอะไรเป็นพิเศษไหมจ๊ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าน้าจะไปตลาดซื้อมาทำให้กิน"

จู่ๆ คุณแม่โจวหมิ่นก็เดินมาหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้องนอน เอ่ยถามด้วยรอยยิ้มเอ็นดู หลิวหรูเยียนรีบหันไปตอบ "รับทราบค่ะคุณน้า คุณน้าก็รีบไปพักผ่อนเถอะค่ะ วันนี้เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว พรุ่งนี้ไม่ต้องทำเมนูอะไรพิเศษหรอกนะคะ ทานง่ายๆ ก็พอแล้วค่ะ!"

"ทำแบบนั้นได้ยังไงกันล่ะจ๊ะ น้าต้องทำของอร่อยๆ บำรุงหนูหน่อยสิ ดูสิลูก ผอมบางร่างน้อยขนาดนี้ รีบนอนได้แล้วนะลูก!" พูดจบ คุณแม่โจวหมิ่นก็โบกมือลา แล้วเดินกลับเข้าห้องนอนของตัวเอง ปล่อยให้คู่รักหนุ่มสาวได้อยู่ด้วยกันตามลำพัง

ไม่นานนัก หลินโม่ก็ล้างเท้าให้หลิวหรูเยียนเสร็จสรรพ จัดการนำน้ำไปเททิ้ง แล้วกลับมาล้างหน้าแปรงฟันเตรียมตัวเข้านอน

แต่เขากลับไม่ได้ล้มตัวลงนอนในทันที เขายืนนิ่งอยู่ข้างเตียง จ้องมองภาพตรงหน้าตาไม่กระพริบ

หลิวหรูเยียนในชุดนอนผ้าฝ้ายบางเบา กำลังนอนซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา โผล่มาให้เห็นแค่ครึ่งท่อนบน ดวงตาคู่สวยทอประกายหวานซึ้ง แฝงไปด้วยความขวยเขินนิดๆ ราวกับเจ้าสาวป้ายแดงที่กำลังรอคอยการเข้าหอ

ถึงแม้ทั้งคู่จะย้ายมาอยู่ด้วยกันนานแล้ว แต่สำหรับที่นี่... บ้านของหลินโม่ มันกลับให้ความรู้สึกที่แตกต่างออกไป เตียงใหม่เอี่ยม ผ้าปูที่นอนผืนใหม่ ทุกสิ่งทุกอย่างดูใหม่สดใสไปหมด บรรยากาศมันช่างเหมือนกับค่ำคืนวันเข้าหอจริงๆ!

"มัวยืนเหม่ออะไรอยู่ล่ะยะ ไม่หนาวหรือไง รีบๆ เข้ามาซุกในผ้าห่มเร็วเข้า!" หลิวหรูเยียนเอ็ดเบาๆ

หลินโม่ถอนหายใจยาว "ชาตินี้ผมไม่เคยคิดเลยนะว่าจะได้นอนเตียงนุ่มๆ สบายๆ แบบนี้ในบ้านของตัวเองเลย"

"จะบอกความจริงให้ฟังนะ ตอนกลางวันผมแอบเข้ามาด้อมๆ มองๆ ในห้องนี้ตั้งหลายรอบ แต่ไม่กล้าแม้แต่จะหย่อนก้นนั่งลงบนเตียงเลยนะ พี่เป็นคนแรกเลยนะที่ได้นอนบนเตียงใหม่เอี่ยมเตียงนี้ ผมชักจะเริ่มสงสัยแล้วสิว่าผมไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของพ่อกับแม่หรือเปล่าเนี่ย!"

"ไปตายซะไป๊! เลิกพูดจาไร้สาระได้แล้ว รีบๆ มุดเข้ามาเร็ว เท้าฉันเย็นเฉียบไปหมดแล้วเนี่ย" หลิวหรูเยียนเร่งเร้า

หลินโม่ตอบกลับด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ตกลงกันก่อนนะ นอนกอดกันเฉยๆ ห้ามทำเรื่องอย่างอื่นเด็ดขาด!"

หลิวหรูเยียนตวาดแหว "ถุย! ไอ้คนหลงตัวเอง ใครเขาอยากจะทำอะไรนายยะ ฉันไม่ใช่คนหน้าไม่อายซะหน่อยนะ!"

"โอ้โห... นี่พี่ก็รู้จักคำว่ายางอายกับเขาด้วยเหรอ เมื่อวานยังอ้างเหตุผลสารพัดว่าจะรีบกลับเข้าเมืองเพื่อหนีหน้าพี่หยวนหยวนอยู่เลย สุดท้ายความจริงก็คือ พี่แค่อยากจะหาเรื่องอยู่ใกล้ชิดผมเท่านั้นแหละ!" หลินโม่เหล่ตามองอย่างรู้ทัน

หลิวหรูเยียนได้ยินดังนั้นก็รีบเลิกผ้าห่มขึ้น เอื้อมมือไปปิดปากหลินโม่ไว้แน่น แล้วดึงตัวเขาให้ล้มลงมานอนบนเตียง ก่อนจะยกนิ้วชี้แตะริมฝีปากตัวเองเบาๆ "ชู่ววว... ห้ามพูดเรื่องนี้นะยะ!"

"อ้าว... นี่พี่ก็เขินเป็นเหมือนกันเหรอเนี่ย!"

"แน่นอนสิยะ ฉันต้องสวมบทเป็นสาวน้อยเรียบร้อยแสนดีต่อหน้าคุณลุงคุณน้าตั้งสองวันเลยนะยะ!"

หลินโม่: "..."

จริงอย่างที่คาดไว้ หลิวหรูเยียนก็ยังคงเป็นหลิวหรูเยียนคนเดิม เธอไม่ได้ปิดบังแผนการของเธอเลยสักนิด ยอมรับหน้าตาเฉยว่าทั้งหมดนี่คือการแสดงล้วนๆ สงสัยเธอเองก็คงรู้ตัวดีแหละมั้งว่าธาตุแท้ของเธอเป็นคนยังไง!

ตอนนี้ยังถือว่าโชคดีนะที่เธอเพิ่งจะได้เจอกับพ่อแม่ของเขาเป็นครั้งแรก เลยยังต้องรักษาภาพพจน์สาวน้อยแสนดีเอาไว้ ถ้าขืนปล่อยให้เธอคุ้นเคยกับครอบครัวเขามากกว่านี้ล่ะก็ เธอคงจะเผยธาตุแท้ความป่วนออกมาจนหมดเปลือกแน่ๆ ลองจินตนาการดูสิว่ามันจะน่าสะพรึงกลัวขนาดไหน!

เตียงนอนบุนวมใหม่เอี่ยม ชุดเครื่องนอนนุ่มลื่นส่งกลิ่นหอมสะอาดสดชื่นของแสงแดด หลิวหรูเยียนหลับสนิทอย่างมีความสุข ส่วนหลินโม่น่ะเหรอ... พลิกตัวไปมาทั้งคืน เพราะเตียงมันนุ่มเกินไปจนเขารู้สึกเหมือนร่างของเขาจมลึกลงไปในฟูก

พอตื่นมาตอนเช้า เขาก็สรุปความรู้สึกของการนอนเตียงนุ่มๆ ได้คำเดียวสั้นๆ ว่า 'หวิวๆ'

ใช่แล้ว... มันรู้สึกหวิวๆ เหมือนคนนอนไม่หลับ เหมือนร่างของเขาลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศ จะพลิกตัวแต่ละทีก็โคลงเคลงไปมา ไม่มั่นคงเอาซะเลย เล่นเอาเขานอนไม่ค่อยหลับทั้งคืน

เช้าวันรุ่งขึ้น เวลาประมาณ 7 โมงเช้า หลินโม่ก็ลุกจากเตียง เดินสำรวจดูรอบๆ บ้าน ก็พบว่าพ่อกับแม่ของเขาไม่อยู่บ้านแล้ว เดาว่าพวกท่านคงจะออกไปทำธุระแต่เช้า เขาจึงไม่ได้ปลุกหลิวหรูเยียน ค่อยๆ ย่องออกจากห้องอย่างเงียบเชียบ เพื่อจะไปออกกำลังกายยามเช้า

พอเดินลงมาถึงชั้นล่าง เขาก็สังเกตเห็นว่าถนนหนทางตั้งแต่ใต้ตึกไปจนถึงหน้าประตูหมู่บ้าน ถูกปัดกวาดเช็ดถูจนสะอาดเอี่ยมอ่องราวกับมีคนมาขัดสีฉวีวรรณให้ใหม่ แม้กระทั่งถังขยะก็ยังถูกเช็ดจนเงาวับ ไม่มีขยะหลงเหลืออยู่เลยสักชิ้นเดียว

เดาไม่ยากเลยว่านี่คงเป็นฝีมือของพ่อเขาแน่ๆ พ่อคงจะเอาขยะในถังไปทิ้งที่อื่นจนหมดเกลี้ยง ก็แน่ล่ะ... เวลาที่แม่ของเขาให้ความสำคัญกับอะไรสักอย่าง พ่อเขาก็ต้องรับบทเป็นกรรมกรจำเป็น ทำตามคำสั่งอย่างเคร่งครัด

หลินโม่เริ่มวิ่งเหยาะๆ มุ่งหน้าไปทางสวนสาธารณะ วิ่งไปได้สักพัก ร่างกายก็เริ่มอบอุ่นและคลายความตึงเครียดลง

ระหว่างนั้น เขาก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเช็กรายการสินค้าในระบบของวันนี้

[เครื่องบินขับไล่ Tejas Light Combat Aircraft (LCA) : ผลิตภัณฑ์คุณภาพจากประเทศอินเดีย เครื่องบิน 1 ลำ แลกกับชีวิตนักบิน 1 คน : ราคา 333 หยวน]

[สกิล 'ปีนป่ายแอร์คอมเพรสเซอร์' : สุดยอดวิชาตัวเบาสไตล์เฉินหลง เพียงแค่ดูภาพยนตร์เรื่อง 'Rob-B-Hood' 1 รอบ และใช้มือลูบคลำแอร์คอมเพรสเซอร์ที่ติดอยู่ด้านนอกอาคารเป็นเวลา 10 นาที คุณก็สามารถวิ่งกระโดดไปตามแอร์คอมเพรสเซอร์ได้อย่างคล่องแคล่วราวกับเดินบนพื้นราบ ไม่ว่าตึกจะสูงลิบลิ่วแค่ไหน ขอแค่มีแอร์คอมเพรสเซอร์ คุณก็สามารถกระโดดลงมาได้อย่างปลอดภัยหายห่วง ด้วยสกิลนี้ คุณแม่ก็ไม่ต้องกังวลอีกต่อไปว่าคุณจะถูกจับได้ตอนแอบไปเป็นชู้กับเมียชาวบ้าน : ราคา 14.29 หยวน]

[คุกกี้สอดไส้ช็อกโกแลต ฟาริซ (Fariz) 1 ลัง : ราคา 0.01 หยวน]

[คุกกี้ช็อกโกแลตชิป ตราทูโต้ (Tudo) 1 กล่อง : รับประทานแล้วจะได้รับสกิลพิเศษ 'โรยช็อกโกแลตชิปลงบนคุกกี้ทูโต้' โดยอัตโนมัติ : ราคา 3.14 หยวน]

พอเห็นรายการสินค้า หลินโม่ก็ถึงกับหน้ามืด นี่ฉันเพิ่งจะพาแฟนกลับมาเปิดตัวที่บ้าน ระบบแกก็หาเรื่องให้ฉันเตรียมตัวเป็นชู้กับเมียชาวบ้านแล้วงั้นเหรอ