ตอนที่ 12 แต้มบุญพุ่งทะยาน

ตอนที่ 12 แต้มบุญพุ่งทะยาน

ผู้อาวุโสสามตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งหลังจากได้ยินคำพูดของฉีเหิง แต่เขาก็ตอบตกลงอย่างรวดเร็วพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้า

เป็นเรื่องยากที่จะหาปรมาจารย์ที่สามารถหลอมศพได้ และทักษะทางการแพทย์ของฉีเหิงก็น่าทึ่งมากเช่นกัน มันจะเป็นพรกับตระกูลลู่อย่างไม่ต้องสงสัย

ในอีกหลายวันข้างหน้า ฉีเหิงก็ตั้งรกรากอยู่ในตระกูลลู่ แม้ว่าเขาจะอยู่ในตำแหน่งผู้อาวุโสรับเชิญเท่านั้น แต่ตระกูลลู่ก็ปฏิบัติต่อเขาด้วยความสุภาพอย่างยิ่ง ซึ่งทำให้เขาพึงพอใจมาก

ฉีเหิงยังได้เลือกศิษย์ในตระกูลลู่โดยตั้งใจให้อีกฝ่ายสืบทอดเสื้อคลุมของเขา

“ผู้อาวุโสฉี สถานการณ์ของบรรพบุรุษเป็นอย่างไรบ้าง” ลู่ซวนถามฉีเหิงด้วยความรู้สึกกังวลเป็นอย่างมาก

“สถานการณ์ย่ำแย่มากจริงๆ อาการของบรรพบุรุษของเจ้านั่นร้ายแรงกว่าที่ข้าคิดไว้มาก ร่างกายของเขาใกล้จะเน่าเปื่อย หากไม่ได้รับการดูแล มันคงจะสลายไปอย่างสมบูรณ์ภายในเวลาสามเดือน” ฉีเหิงถอนหายใจลึกๆ แล้วค่อยพูด

"นี่..." แม้ว่าลู่ซวนจะเตรียมใจไว้แล้ว แต่เขาก็ยังพบว่ามันยากมากที่จะยอมรับ

“นายน้อย ท่านไม่ต้องกังวลมากเกินไป แม้ว่าสถานการณ์ในตอนนี้จะยุ่งยากเล็กน้อย แต่ข้ายังสามารถชดเชยด้วยวิชาที่ข้าได้เรียนรู้มาได้” ฉีเหิงยิ้มให้ลู่ซวน

“ถ้าอย่างนั้น ข้าก็ต้องขอรบกวนท่านแล้ว” ลู่ซวนโค้งคำนับไปทางฉีเหิงเล็กน้อย แล้วพูดด้วยท่าทางดีใจ

ในอีกหลายวันข้างหน้า ฉีเหิงแทบจะไม่ได้นอนเลย โดยมุ่งความสนใจไปที่ร่างของลู่ซุน

เขาได้ใช้สมบัติฟ้าดินส่วนใหญ่ที่ได้ปล้นชิงมาจากศาลาซิงหยู่ และแม้กระทั่งนำสมบัติส่วนตัวออกมาบางส่วนด้วย

อย่างไรก็ตาม ผลลัพธ์ที่ได้ก็น่าพึงพอใจมากเช่นกัน อาการของลู่ซุนดีขึ้นมาก พลังในร่างกายของเขาค่อยๆ พื้นฟูอย่างช้าๆ และร่างกายของเขาก็ไม่เสื่อมสลายอีกต่อไป

“นายน้อย ร่างกายของบรรพบุรุษนั้นแข็งแกร่งเกินไป แม้ว่าข้าจะพยายามอย่างเต็มที่ ข้าก็ทำได้เพียงชะลอเวลาเสื่อมสลายลงได้เท่านั้น หากไม่ได้รับสมบัติล้ำค่าหรือโอสถชั้นยอดภายในหนึ่งปี สถานการณ์ก็จะย่ำแย่ลงยิ่งกว่านี้” ฉีเหิงถอนหายใจลึกๆ และเช็ดเหงื่อออกจากหน้าผากของตน

ฉีเหิงตกตะลึงมาก นี่คือผู้เชี่ยวชาญระดับใดกันแน่?

แม้แต่ภิกษุที่ทรงพลังมากในตอนนั้นก็ยังน้อยกว่าหนึ่งในหมื่นของความแข็งแกร่งของบรรพบุรุษตระกูลลู่ ความแข็งแกร่งทางกายภาพของบรรพบุรุษคนนี้สามารถทำลายอาวุธวิเศษเกือบทุกชิ้นในโลกได้ เขาคิดไม่ออกจริงๆ ว่าตอนที่อีกฝ่ายยังชีวิตอยู่จะแข็งแกร่งถึงขนาดไหน

โดยเฉพาะอย่างยิ่งหมอกพลังอมตะในร่างกายของบรรพบุรุษ มันทำให้ฉีเหิงรู้สึกขนลุก

ต้องรู้ว่าแม้ว่าฉีเหิงจะสูญเสียการบ่มเพาะไปจนหมดแล้ว แต่ครั้งหนึ่งเขาเคยเป็นผู้เชี่ยวชาญที่ทรงพลัง! แต่ถึงกระนั้นเขาก็ยังรู้สึกว่าแม้แต่อมตะในตำนานก็อาจไม่สามารถแข่งขันกับบรรพบุรุษคนนี้ได้

“ภายในหนึ่งปี?” หลังจากที่ลู่ซวนได้ยินคำพูดของฉีเหิง เขาก็พึมพำกับตัวเองแล้วกำหมัดแน่น

คืนนั้น หลังจากที่ลู่ซวนเสร็จสิ้นภารกิจทางการบางอย่างแล้ว เขาก็หลับสนิท

ในหมอกควัน ลู่ซวนดูเหมือนจะฝันถึงร่างๆ หนึ่ง

นั่นคือ ชายที่มีแสงอมตะสาดส่องไปทั่วร่าง แม้จะยืนอยู่ที่นั่นอย่างเงียบๆ และออร่าเต๋านับอนันต์ก็ยังแผ่กระจายออกมาอย่างไม่หยุดยั้ง

เมื่อลู่ซวนเห็นใบหน้าของชายคนนั้น เขาก็ตัวสั่น และล้มลงคุกเข่าพร้อมกับเสียงดังก้อง

"บรรพบุรุษ!"

“ลุกขึ้น” ลู่ซุนพูดเบาๆ

“ขอรับ!” ลู่ซวนรู้สึกประหม่ามาก แต่เขาก็ยังคงยืนขึ้นตามคำสั่ง

“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป สมาชิกทุกคนในตระกูลลู่จะต้องไปสักการะต่อหน้าป้ายวิญญาณของข้า” ลู่ซุนพูดช้าๆ

"ขอรับ!" แม้ว่าลู่ซวนจะตกใจ แต่เขาไม่กล้าขัดคำสั่งของบรรพบุรุษ

“เนื่องจากเจ้าเป็นเด็กดี ข้าจะให้รางวัลแก่เจ้า” ลู่ซุนยิ้มให้ลู่ซวน จากนั้นสะบัดนิ้วออกไป และโอสถขนาดเท่าเนตรมังกรก็พุ่งเข้าไปในปากของลู่ซวน

หลังจากทำสิ่งนี้แล้ว ร่างกายของลู่ซุนก็ค่อยๆ หายไปจากจุดนั้น

ลู่ซวนลืมตาขึ้นมาในทันที เขาหายใจแรง และหน้าผากของเขาก็เต็มไปด้วยเหงื่อเย็น

แรงกดดันที่บรรพบุรุษแผ่ออกมานั้นน่าสะพรึงกลัวมากแม้แต่จะอยู่ในความฝัน มันทำให้เขารู้สึกเครียดมากยิ่งขึ้น

“ข้าแค่ฝันไปหรือเปล่า?” ลู่ซวนพึมพำกับตัวเอง และเช็ดเหงื่อออกจากหน้าผาก

แต่ในขณะนี้ กลิ่นเหม็นรุนแรงพวยพุ่งเข้าจมูกของลู่ซวน ทำให้สีหน้าของเขาเปลี่ยนไป และเขาเกือบจะอาเจียนอาหารเย็นออกมา

ลู่ซวนยื่นมือออกมาเพื่อปิดจมูกของตน หายใจไม่ออกสองครั้ง แต่เขาก็ยังรู้สึกอึดอัดไปทั่วทั้งร่าง และมีกลิ่นเหม็นเล็ดลอดออกมา

ลู่ซวนระงับความรู้สึกไม่สบายในใจ และรีบวิ่งออกจากห้องนอน

การกระทำของลู่ซวนทำให้ลู่เหยาซึ่งอาศัยอยู่ข้างๆ เขาตื่นขึ้น เธอเปิดประตู และเดินออกจากห้อง แต่ขณะนั้นเอง เธอได้กลิ่นเหม็นที่น่าตกใจ

ปัง!

ลู่เหยาปิดประตูโดยไม่ลังเล ใบหน้าสีชมพูของเธอเต็มไปด้วยความสงสัย

“หรือพี่ชายของข้าจะฉี่ราดในตอนกลางคืน?” ความคิดหนึ่งปรากฏในใจของเธอ แต่เธอก็รีบสลัดมันออกไป

ในอีกด้านหนึ่ง ลู่ซวนล้างร่างกายของตนอย่างระมัดระวัง เมื่อเขาแน่ใจว่าไม่มีกลิ่นเหม็นหลงเหลืออยู่บนร่างกาย เขาก็ถอนหายใจยาว

ตอนนี้ ลู่ซวนรู้สึกได้ว่าร่างกายของเขาสดชื่นขึ้นมาก แม้แต่ก้าวเดินก็เร็วขึ้นนิดหน่อย และความคิดของเขาก็กระจ่างชัดมากยิ่งขึ้น

วินาทีต่อมา พลังวิญญาณจำนวนนับไม่ถ้วนพุ่งเข้าสู่ร่างกายของลู่ซวน ทำให้ฐานพลังยุทธ์ของเขาเติบโตอย่างรวดเร็ว

ในเวลาเพียงไม่กี่นาที ลู่ซวนก็ทะลวงผ่านไปสู่ขอบเขตแก่นทองคำขั้นสูงสุดด้วยรากฐานที่มั่นคงมากยิ่งขึ้น

"นี่..." เมื่อลู่ซวนรู้สึกได้ถึงการเปลี่ยนแปลงในร่างกาย สีหน้าของเขาก็ว่างเปล่า สติของเขาหลุดลอยไปเป็นเวลานาน

หลังจากนั้นไม่นาน ลู่ซวนก็รู้สึกตัว เขาคุกเข่าลงบนพื้นพร้อมกับกราบหลายครั้งไปยังจุดที่ป้ายวิญญาณของลู่ซุนตั้งอยู่

"ขอบคุณบรรพบุรุษ!" ลู่ซวนคิดว่านี่จะต้องเป็นการสำแดงพลังของบรรพบุรุษของเขา และเขาก็จดจำสิ่งที่บรรพบุรุษได้บอกเอาไว้อย่างขึ้นใจ

หลังจากที่ลู่ซุนเห็นสิ่งนี้ เขาก็ยิ้ม และพยักหน้า ดูเหมือนว่าหนึ่งพันแต้มบุญที่ใช้ไปจะไม่สูญเปล่า

น่าเสียดายที่ระยะเวลาเข้าฝันนั้นสั้นเกินไป เขาจึงทำได้เพียงพูดไม่กี่คำแล้วรีบจากไป

เช้าวันรุ่งขึ้น ลู่ซวนเรียกผู้อาวุโส และประกาศใช้กฎตระกูลใหม่ให้พวกเขาฟัง

จากนี้ไป สมาชิกทุกคนในตระกูลลู่จะต้องสักการะต่อหน้าป้ายวิญญาณของบรรพบุรุษในทุกๆ วัน และพวกเขาจะต้องให้ความเคารพอย่างยิ่ง ห้ามทีใครละเลยเป็นอันขาด

นี่เป็นกฎตระกูลข้อแรกที่ประกาศใช้โดยลู่ซวน หลังจากที่เขากลายเป็นผู้นำตระกูล ทุกคนไม่คัดค้านในเรื่องนี้ เพราะกลัวว่าลู่ซวนจะลงโทษพวกเขา

สักการะป้ายวิญญาณของบรรพบุรุษ นั้นก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไร

นี่เป็นผลให้ลู่ซุนได้รับแต้มบุญเป็นจำนวนมากทุกวัน

“ติ๊ง ผู้นำตระกูลลู่ ลู่ซวนแสดงความเคารพต่อโฮสต์ แต้มบุญ +500”

“ติ๊ง ผู้อาวุโสสอง ลู่ซานแสดงความเคารพต่อโฮสต์ แต้มบุญ +100”

“ติ๊ง ผู้อาวุโส ลู่เฟิงได้แสดงความเคารพต่อโฮสต์ แต้มบุญ +200”

“ติ๊ง สมาชิกตระกูลลู่ ลู่เหลียงแสดงความเคารพต่อโฮสต์ แต้มบุญ +150”

“ติ๊ง สมาชิกตระกูลลู่ ลู่ฉงแสดงความเคารพต่อโฮสต์ แต้มบุญ +200”

สมาชิกตระกูลลู่มีจำนวนไม่น้อยย แม้ว่าแต้มบุญที่พวกเขามอบให้จะแตกต่างกันออกไป แต่เมื่อรวมกันแล้ว มันถือเป็นแต้มบุญจำนวนมาก

แต้มบุญที่ลู่ซุนได้รับต่อวันคือ ประมาณ 30,000 แต้ม!