บทที่ 246 เสื้อคลุม

ห้องนั่งเล่นที่คุ้นเคย

เมื่อกลับมาถึงบ้าน สิ่งแรกที่หลี่อังทำคือการกวาดสายตาสำรวจไปทั่วร่าง เพื่อยืนยันว่าไม่มีสิ่งแปลกปลอมใดๆ ติดค้างอยู่ เช่น อุปกรณ์ดักฟังขนาดจิ๋ว เมล็ดพันธุ์ หรือเชื้อรา หลังจากนั้นเขาจึงปล่อยคุณหนูไฉออกมาเพื่อให้เธอได้เล่นโทรศัพท์แก้เบื่อ

ส่วนตัวเขาเองรีบพุ่งเข้าไปในห้องน้ำ ถอดชุดเกราะกันกระสุนที่พังยับเยินยัดใส่ช่องเก็บของในกระเป๋า แล้วจัดการอาบน้ำชำระล้างร่างกาย

ในช่วงวิกฤตสุดท้ายของภารกิจ ตะปูหินที่วิลเลียมส์สร้างขึ้นแทงทะลุชุดเกราะกันกระสุนของเขาจนเกิดบาดแผลฉกรรจ์หลายแห่งลึกถึงกระดูก

ทว่าด้วยสรรพคุณของยาฟื้นฟูพลังชีวิตขนาดจิ๋ว บาดแผลเหล่านั้นจึงสมานตัวทันทีจนเรียบเนียน ไม่หลงเหลือแม้แต่รอยแผลเป็น

“เจ้านี่เอามาใช้เสริมความงามก็น่าจะรุ่งนะเนี่ย”

หลี่อังขัดถูตัวอย่างละเอียดถี่ถ้วน “น่าเสียดายที่เหลือยาฟื้นฟูพลังชีวิตขนาดจิ๋วแค่ขวดเดียวแล้ว”

หลังจากอาบน้ำเสร็จ หลี่อังพันตัวด้วยชุดคลุมอาบน้ำแล้วกลับไปที่ห้องนอน เขานอนราบลงบนเตียง หลับตาพักผ่อนพร้อมกับคำนวณสิ่งที่ได้และเสียในภารกิจครั้งนี้

[กำลังสรุปรางวัล]

[ผลงานโดยรวมของผู้เล่น: S+ ได้รับเงินเกมและค่าประสบการณ์เพิ่มขึ้นเป็น 160%]

[รางวัลภารกิจ 1: ไอเทมสุ่มคุณภาพดี * 1]

[รางวัลภารกิจ 2: ค่าประสบการณ์ 300 แต้ม]

[รางวัลภารกิจ 3: เงินเกม 600 เหรียญ]

“ความยากของภารกิจครั้งนี้อยู่ที่ว่า อวัยวะที่ผิดปกติอย่างหัวใจหรือแขนขาก่อนหน้านี้เป็นเพียงเงื่อนไขเบื้องต้น ส่วนของจริงที่ยากที่สุดคือตัวอ่อนผิดปกติที่วิลเลียมส์ควบคุมอยู่”

หลี่อังพึมพำกับตัวเอง “ตามขั้นตอนการเคลียร์เกมที่ควรจะเป็น คือต้องกวาดล้างอวัยวะผิดปกติในอาคารบนดินให้หมดก่อน เพื่อสะสมความทรงจำและสืบหาข้อมูลโลกส่วนหนึ่ง”

“จากนั้นลงไปใต้ดิน หาหัวของเลสลี่เพื่อเก็บข้อมูลให้มากพอ แล้วค่อยย้อนกลับมาบนดิน ใช้ความรู้ด้านลี้ลับค้นหาท่อส่งพลังที่วิลเลียมส์ใช้สูบพลังจากคฤหาสน์เพื่อตัดวงจรมานา หรือถ้าจะให้ล้ำกว่านั้น ก็วางยาพิษลงในท่อเพื่อขัดขวางพิธีกรรมฟื้นคืนชีพซะเลย”

หลี่อังนึกถึงสภาพเพื่อนร่วมทีมแล้วคิดในใจ “แต่น่าเสียดายที่ระดับความรู้ด้านลี้ลับของยัยเซินหลินเมา กับสือเจี้ยงมีแค่ครึ่งๆ กลางๆ คงทำแผนเหนือชั้นแบบนั้นไม่ได้”

“ที่ได้ประเมินระดับ S+ ครั้งนี้ คงเป็นเพราะเก็บรวบรวมเศษเสี้ยวความทรงจำได้ครบ ไขปริศนาโลกได้ในระดับสูง แถมยังขัดขวางพิธีกรรมฟื้นคืนชีพและกำจัดวิลเลียมส์ได้ก่อนกำหนด”

หลี่อังคิดต่อ “พิธีกรรมฟื้นคืนชีพของมันจะก้าวหน้าขึ้นเรื่อยๆ ตามเวลาที่ผ่านไป”

“หมายความว่า ยิ่งหาเบาะแสได้เร็ว ไขปริศนาโลกได้ไว และเจอตัววิลเลียมส์เร็วเท่าไหร่ ความคืบหน้าในการฟื้นคืนชีพของมันก็จะยิ่งต่ำลง ทำให้กำจัดได้ง่ายขึ้น”

คิดมาถึงตรงนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะเกาหัว “แต่ขนาดมันยังฟื้นคืนชีพไม่สมบูรณ์ยังตึงมือขนาดนี้ ถ้าฟื้นคืนชีพเต็มร้อยจะเก่งขนาดไหน? นึกถึงเถาวัลย์ที่ปกคลุมท้องฟ้ากับหอกหินนับหมื่นเล่มนั่นสิ... นั่นมันเครื่องจักรปรับแต่งภูมิประเทศเคลื่อนที่ชัดๆ”

“ช่างเถอะ ดูรางวัลภารกิจก่อนดีกว่า”

หลังจากคูณสัมประสิทธิ์ 1.6 เท่า ภารกิจคฤหาสน์กลไกมอบค่าประสบการณ์ให้หลี่อัง 480 แต้ม และเงินเกมอีก 960 เหรียญ

เดิมทีเขาเลเวล 11 (ค่าประสบการณ์ 1033/1100)

เมื่อเลือกอัปเลเวล จึงกลายเป็น เลเวล 12 (ค่าประสบการณ์ 413/1200)

เงินเกมจาก 5,446 เพิ่มเป็น 6,406 เหรียญ

หลี่อังยังไม่ได้ใช้แต้มสถานะอิสระที่ได้มาจากการอัปเลเวล แต่เลือกที่จะรอรับผลตอบแทนอื่นๆ จากภารกิจก่อน

[เนื่องจากผลงานโดยรวมของผู้เล่น ได้ปลดล็อกคุณลักษณะใหม่]

ระบบฉายภาพสามภาพขึ้นมา ภาพแรกคือหลี่อังถือมีดทางยุทธวิธีทำการเจาะคอหอยให้เซินหลินเมา ภาพที่สองคือหลี่อังเก็บเศษติ่งเนื้อจากปอดและลำคอของเซินหลินเมา และภาพสุดท้ายคือหลี่อังเอาลำไส้มาพันเอว ทำเนียนว่าเป็นเข็มขัด

[นักสะสมอวัยวะ: เพิ่มขีดจำกัดค่าสติ +50 แต้ม]

คุณลักษณะใหม่ที่เกิดจากการเก็บอวัยวะดันไปเพิ่มค่าสติเนี่ยนะ?

หลี่อังลูบคาง “หืม... ทั้งที่เป็นการกระทำแปลกๆ เหมือนกัน แต่ตอนภารกิจแดนม่านหมอกกลับไม่ยักกะปลดล็อกคุณลักษณะแฮะ ไม่รู้ระบบใช้เกณฑ์อะไรตัดสิน”

การเพิ่มขีดจำกัดค่าสติเป็นเรื่องดีอย่างไม่ต้องสงสัย นอกจากจะยืดเวลาการใช้งาน 'แม่แบบชีวภาพ' ได้แล้ว ยังเตรียมพร้อมสำหรับการใช้ไอเทมที่ต้องกินค่าสติในอนาคตด้วย

และรางวัลสุดท้ายคือ ไอเทมสุ่มคุณภาพดี

“และแล้วก็ถึงช่วงเวลาเปิดกล่องที่ทุกคนรอคอย!”

ยังไงก็เป็นไอเทมระดับคุณภาพดี คงไม่แย่ไปหรอก หลี่อังถูมือไปมา หลับตาตั้งสมาธิแล้วค่อยๆ กดเปิดกล่องรางวัล

ภายในกล่องคือผ้าคลุมที่ถักทอจากขนสัตว์สีดำชนิดหนึ่ง ปกเสื้อปักดิ้นทอง ทรงคล้าย 'ต้าฉ่าง' ในสมัยโบราณ (คอตรง สาบเสื้อผ่าหน้า ผ่าข้างใต้รักแร้ ตัวโคร่งและมีสายผูก) เพียงแต่ชายเสื้อสั้นกว่าเล็กน้อย

[ชื่อ: เสื้อคลุมราตรีสงัด]

[ประเภท: อุปกรณ์ป้องกัน]

[คุณภาพ: ดี]

[พลังป้องกัน: ปานกลาง]

[เอฟเฟกต์ 1: ราตรีเงียบ– ในสภาพแวดล้อมตอนกลางคืน จะช่วยเพิ่มความสามารถในการเร้นกายของผู้ใช้โดยอัตโนมัติ]

[เอฟเฟกต์ 2: เย็บจันทร์– ดูดซับแสงจันทร์เพื่อซ่อมแซมผ้าคลุม และเพิ่มความสามารถในการฟื้นฟูร่างกายของผู้ใช้]

[อัตราการสิ้นเปลือง: ไม่มี]

[เงื่อนไขการสวมใส่: ค่าสถานะร่างกายต้องไม่ต่ำกว่า 7 แต้ม]

[คำอธิบาย: ยามดึกสงัด ลมพัดแผ่ว ผิวน้ำเรียบดั่งไหม... เรือน้อยจากนี้ไป ฝากชีวิตที่เหลือไว้กับขุนเขาและท้องทะเล]

หลี่อังลุกขึ้นหยิบผ้าคลุมออกมาจากกระเป๋า

ผ้าคลุมผืนนี้มีน้ำหนักพอตัว ไม่รู้ว่าทำจากวัสดุอะไร แต่น้ำหนักของมันเทียบเท่ากับชุดเกราะโลหะ หนักราวๆ ยี่สิบกว่ากิโลกรัม ซึ่งสำหรับผู้เล่นแล้ว น้ำหนักแค่นี้ถือว่าจิ๊บจ๊อยมาก

ขนสัตว์สีดำด้านนอกนุ่มนวลและอบอุ่นมาก เมื่อเอามือกดลงไปจะเกิดรอยมือได้ง่ายๆ แต่พอยกมือออก รอยนั้นก็จางหายไปทันที

“พลังป้องกันปานกลางงั้นเหรอ”

หลี่อังพึมพำ พลางลองดึงผ้าคลุมสีดำนั้นด้วยมือทั้งสองข้าง เขาพบว่าต่อให้ใช้พละกำลังพื้นฐานระดับ 11 ของเขาก็ยังไม่สามารถทำให้มันฉีกขาดได้

“เหนียวขนาดนี้เลย?”

หลี่อังนำผ้าคลุมเข้าไปในตู้เลี้ยงสัตว์อัตโนมัติและทำการทดสอบหลายอย่าง

เขาพบว่าอุปกรณ์ชิ้นนี้ไม่เพียงแค่อบอุ่น นุ่ม สวมใส่สบาย และดูดีมีสไตล์ (โดยเฉพาะดิ้นทองตรงปกเสื้อนั่น มันดูแพงสุดๆ) แต่พลังป้องกันยังถือว่ายอดเยี่ยมมาก มันสามารถกันกระสุนขนาดเล็กและกลางในระยะประชิดได้สบายๆ หากเสริมด้วยพลังคลื่น เข้าไปด้วย พลังป้องกันจะพุ่งสูงขึ้นไปอีกระดับ

“ติดตรงที่เอฟเฟกต์ทั้งสองอย่างต้องรอตอนกลางคืนถึงจะทำงาน แต่ในตอนกลางวันก็ยังใส่แทนเสื้อกันกระสุนได้อยู่”

หลี่อังค่อนข้างพอใจกับรางวัลภารกิจ ภารกิจคฤหาสน์กลไกกำหนดว่าถ้าได้ระดับ S จะได้ไอเทมสุ่มคุณภาพดี ส่วนระดับ A หรือ B จะได้แค่ระดับหายาก หรือทั่วไป เท่านั้น

เขาได้ถึง S+ ส่วนเพื่อนร่วมทีมคนอื่นคงไม่ได้สูงขนาดนี้ โดยเฉพาะ 'เอ้ออู๋เนี่ยน' กับ 'ตงเฟิงพั่ว' ผู้โชคร้าย สองคนนั้นนอกจากจะไม่ได้กำจัดอวัยวะผิดปกติด้วยตัวเองแล้ว ในตอนสู้กับวิลเลียมส์ช่วงสุดท้ายก็แทบจะไม่ได้แสดงบทบาทอะไรเลย

อย่างไรก็ตาม ตามข้อมูลในบอร์ดระบุว่า ความยากของภารกิจที่ระบบปล่อยออกมาจะสูงขึ้นเรื่อยๆ ตามเวลาที่ผ่านไป ไม่ได้ขึ้นอยู่กับเลเวลของผู้เล่นโดยตรง

หมายความว่า แผนการที่จะดองเลเวลต่ำๆ ไว้เพื่อเก็บไอเทมง่ายๆ นั้นใช้ไม่ได้ผล แถมจะยิ่งซวยหนักเพราะความสามารถตามความยากของภารกิจไม่ทันจนอาจถึงแก่ชีวิตได้

หนทางรอดเดียวคือต้องทำทุกภารกิจให้สมบูรณ์แบบที่สุด เพื่อให้ความสามารถของตัวเองเหนือกว่าระดับความยากของภารกิจเสมอ

“แถมการทำให้ถึงที่สุดในภารกิจ ยังมีผลประโยชน์แฝงอีกเพียบ”

หลี่อังเปิดช่องเก็บของ ดูอวัยวะต่างๆ ที่วางเรียงรายอยู่

หัวใจ, ปอด, ไต, แขนขา, ตัวอ่อน...

อวัยวะทั้งหมดที่พิธีกรรมฟื้นคืนชีพต้องการ ถูกหลี่อังเก็บกวาดมาจนเรียบ

ความจริงเขาก็ไม่รู้หรอกว่าไอ้พวกนี้เอาไปทำอะไรได้ แต่เก็บไว้ก่อนไม่เสียหลาย เดี๋ยวค่อยเอาไปที่เตาหลอมโลหะ ดูว่าพอจะสร้างเป็นอุปกรณ์อะไรได้บ้าง

ยังดีที่ก่อนหน้านี้เขาเคลียร์ช่องเก็บของไปบ้างแล้ว โดยย้ายของที่ไม่ค่อยได้ใช้ไปไว้ในกล่องเวทมนตร์หรือตู้เลี้ยงสัตว์ ไม่อย่างนั้นช่องเก็บของคงเต็มแน่ๆ

“พอภารกิจเยอะขึ้น ของที่ต้องแบกก็ชักจะเยอะตามแฮะ”

หลี่อังคิดอย่างหนักใจ “ไม่รู้ระบบจะมีตัวเลือกให้เปย์เงินเพิ่มช่องเก็บของบ้างหรือเปล่า”

ระบบของเกมสมรภูมิโลกสังหารยังดูไม่ค่อยเป็นมิตรกับผู้เล่นเท่าไหร่ ถ้าให้เขาเป็นคนวางแผนเกมล่ะก็ รับรองว่าจะงัดกลยุทธ์ดูดเงินผู้เล่นออกมาเป็นร้อยเป็นพันวิธี ให้เปย์จนกระเป๋าฉีกแน่นอน

ไม่เติมเงิน แล้วจะเก่งได้ยังไงล่ะ จริงไหม?

..........