ตอนที่ 13 : หนึ่งวันทะลุขีดจำกัด

ณ วิหารเทพสวรรค์

"คุณชาย โปรดดื่มชาเถิดเจ้าค่ะ"

ชิงลวนชงชาหอมให้เจียงหยุนเฮา

น้ำชาใช้น้ำศักดิ์สิทธิ์จากหุบเขาราชาสมุนไพร ใบชาเป็นใบชารู้แจ้งที่ตระกูลเจียงเก็บสะสมไว้

คนธรรมดาทั่วไปชั่วชีวิตนี้ แม้แต่ได้กลิ่นสักครั้งก็เป็นเรื่องเกินความฝัน

แต่เจียงหยุนเฮากลับได้ดื่มทุกวัน วันละหนึ่งกา

อีกทั้งยังมีสาวใช้น้อยที่ว่านอนสอนง่ายคอยปรนนิบัติ

ต้องบอกว่า การปฏิบัตินี้ ทำให้คนอื่นอิจฉาตาร้อนเลยทีเดียว

เจียงหยุนเฮาดื่มชารู้แจ้งเข้าไปคำหนึ่ง หลับตาลงเล็กน้อย ซึมซับความรู้สึกอย่างละเอียด

"เพียงแค่หนึ่งวัน ก็จะทะลุถึงขั้นฝึกวิญญาณแล้ว"

"ความเร็วในการฝึกฝนนี้ เมื่อมองทั่วทั้งเก้าอาณาเขตตะวันออกอันรกร้าง ก็นับว่าไม่ช้าเลยทีเดียว"

ณ ขณะนี้ จิตวิญญาณของเจียงหยุนเฮาได้ถึงจุดสูงสุดแล้ว!

"ไม่รู้ว่าการเช็คอินครั้งต่อไปจะมาเมื่อไหร่"

เจียงหยุนเฮาเริ่มตื่นเต้นกับการอัปเดตสถานที่เช็คอินครั้งต่อไปแล้ว

เพราะโอกาสและโชคลาภนี้ดีจริงๆ!

"ติ๊ง! สถานที่เช็คอินอัปเดตแล้ว!"

"สถานที่: การแข่งขันชิงตำแหน่งราชันแห่งอาณาเขตหลิงซวี บนแท่นบัวเขียวแห่งความโกลาหล"

เอ๋? พูดถึงอะไรก็มาอันนั้นจริงๆ~

เจียงหยุนเฮารู้จักการแข่งขันชิงตำแหน่งราชันแห่งอาณาเขตหลิงซวีนี้

เพราะบรรพบุรุษรุ่นที่ 4 เคยเล่าให้ฟัง

ข่าวที่เขาได้รับการยกย่องให้เป็นโอรสจักรพรรดิของตระกูลเจียง ตอนนี้ยังไม่ได้ประกาศต่อสาธารณะ

ตามคำพูดของบรรพบุรุษรุ่นที่ 4 โอรสจักรพรรดิของตระกูลเจียงมีความหมายอันยิ่งใหญ่ จำเป็นต้องทำให้ถึงขั้นที่ว่า ถ้าไม่ออกโรง ก็ไม่ออกโรง แต่พอออกโรงแล้วต้องสร้างความตื่นตะลึง!

ไม่สู้ถือโอกาสที่การแข่งขันชิงตำแหน่งราชันกำลังจะจัดขึ้น ซึ่งในเวลานั้นสายตาของผู้คนทั้งหมดจะจับจ้องมา บรรดาคนเก่งทั่วหล้าจะมารวมตัวกัน

ถึงเวลานั้น ตระกูลเจียงก็จะส่งลูกหลานหนุ่มสาวเข้าร่วมอย่างเป็นธรรมชาติ

เมื่อถึงตอนนั้น การประกาศให้เจียงหยุนเฮาเป็นโอรสจักรพรรดิของตระกูลเจียง ย่อมจะมีอิทธิพลดียิ่งขึ้น และยังทำให้การออกโรงครั้งแรกของเจียงหยุนเฮาเป็นที่ประจักษ์อย่างสมบูรณ์แบบ

แน่นอนว่า เจียงหยุนเฮาก็เข้าใจดี

การแข่งขันชิงตำแหน่งราชันแห่งอาณาเขตหลิงซวีนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย เป็นการแข่งขันเพื่อคัดเลือกอันดับหนึ่งในหมู่คนรุ่นใหม่ของอาณาเขตหลิงซวี

ผู้ฝึกฝนที่อายุต่ำกว่าหนึ่งพันปีล้วนถือว่าเป็นคนรุ่นใหม่ ในนั้นมีอัจฉริยะปีศาจมากมายเพียงใด ยังเป็นปริศนาอยู่

แต่เจียงหยุนเฮาก็มีความมั่นใจในตัวเอง

เขาไม่กลัวการแข่งขัน เกิดในยุคสมัยเช่นนี้ ไม่แข่งก็เท่ากับนั่งรอความตาย!

ในขณะนั้น ชิงลวนที่อยู่ด้านหลังพลันเอ่ยเสียงเบาว่า: "คุณชาย มีคนมาแล้วเจ้าค่ะ เป็นกลิ่นอายของท่านน้อยหลิงเซียว"

โอ้? เจียงหลิงเซียวมาแล้วหรือ?

สายตาของเจียงหยุนเฮาสว่างขึ้นเล็กน้อย จิตใจพลันตื่นตัว

เจียงหยุนเฮาที่เพิ่งเรียนรู้วิชาดาบฟันฟ้า กำลังอยากจะลองดาบของตัวเองพอดี

"น้องชายร่วมตระกูลหยุนเฮา พี่ปิดด่านมานาน ไม่ได้มาเยี่ยมเยียนเจ้ามานานแล้ว"

พร้อมกับเสียงหัวเราะ เจียงหลิงเซียวก้าวเข้ามาในวิหารเทพสวรรค์ ตามหลังมาด้วยหลิวรูเยียนที่มีสีหน้าซีดขาว ท่าทางหวาดกลัว

"เอ๋?" เจียงหยุนเฮาหรี่ตาลงเล็กน้อย รู้สึกว่าบรรยากาศนี้ดูแปลกๆ

"เจ้าผู้หญิงคนนี้ รีบคุกเข่าขอตายต่อน้องชายร่วมตระกูลของข้าเร็วเข้า!"

เจียงหลิงเซียวกลับไม่อ้อมค้อม ตวาดออกมา

ปัง!

ร่างงามของหลิวรูเยียนสั่นเทิ้ม อับอายจนอยากตาย

แต่นางก็ยังคุกเข่าลง ก้มหน้าจนแนบพื้น หดตัวเป็นก้อนกลมเล็กๆ

ก้มหน้าต่ำลึก เค้นเสียงออกมาจากไรฟัน: "หลิว...หลิวรูเยียนแห่งตระกูลหลิว ขอ...ขอพบท่านน้อยหยุนเฮา......"

เกลียด! อับอาย!

หลิวรูเยียนอยากจะขุดหลุมฝังตัวเองตรงนั้นเลย

เมื่อก่อน เจียงหยุนเฮาเคยคุกเข่าขอให้นางยกโทษให้ ขอความเมตตาจากนางหลายครั้ง

แต่ตอนนี้สถานการณ์กลับตาลปัตร ทำให้หลิวรูเยียนรู้สึกเหมือนฝันไป แทบไม่กล้าเชื่อสายตาตัวเอง

นอกวิหารเทพสวรรค์ ลูกหลานตระกูลเจียงที่แอบมองอยู่ก็งงไปหมด

ดีจริง ไม่ได้มาหาเรื่องท่านน้อยหยุนเฮา แต่มาส่งหัวให้!

พระเจ้า ท่านน้อยหลิงเซียวถึงกับเกรงกลัวท่านน้อยหยุนเฮาขนาดนี้เลยหรือ?

ลูกหลานตระกูลเจียงรู้สึกประหลาดใจมาก

แต่ก็มีคนฉลาดที่เข้าใจได้อย่างรวดเร็ว

"ใช่แล้วๆ บรรพบุรุษรุ่นที่ 4 ยังปรากฏตัวด้วยตนเอง นี่มีความหมายต่างกันนะ!"

"ดูเหมือนท่านน้อยหลิงเซียวจะไม่โง่นะ"

"ถุย ๆ ๆ ท่านน้อยตระกูลเจียงของเรา ไม่ว่าใครก็ล้วนเป็นมังกรในหมู่มนุษย์ เป็นผู้มีความคิดอันแหลมคม จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะโง่ลง!"

"ท่านน้อยหยุนเฮาแตกต่างจริงๆ แน่นอนว่าต้องมีคุณสมบัติพอที่จะแข่งขันชิงตำแหน่งโอรสจักรพรรดิของตระกูลเจียงเราแล้ว!"

คนภายนอกพูดกระซิบกระซาบกันเบาๆ

แต่พวกเขายังไม่รู้ว่า เจียงหยุนเฮาไม่จำเป็นต้องแข่งขันชิงตำแหน่งโอรสจักรพรรดิอีกต่อไป ตอนนี้เขาคือโอรสจักรพรรดิเพียงผู้เดียวของตระกูลเจียง!

เจียงหยุนเฮารู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เงียบไม่พูดอะไร

ภาพนี้ตกอยู่ในสายตาของเจียงหลิงเซีย เขารู้สึกขมขื่นในใจ

ตัวเองช่างได้รับเคราะห์กรรมโดยไม่รู้ตัวจริงๆ หากรู้เช่นนี้แต่แรก ก็คงไม่ไปคบหากับหลิวรูเยียนผู้นี้ ช่างเป็นตัวอัปรีย์จริงๆ!

เจียงหลิงเซียวคิดว่าเจียงหยุนเฮาไม่พอใจ

เขาไม่อยากสร้างความบาดหมางกับเจียงหยุนเฮา ผู้ซึ่งสามารถได้รับความโปรดปรานจากบรรพบุรุษรุ่นที่ 4 เจียงเฉิน

ในช่วงถัดมา เจียงหลิงเซียวกัดฟัน หยิบสิ่งหนึ่งออกมาจากถุงเก็บของ

"น้องชายร่วมตระกูล เจ้าก็รู้ว่า การแข่งขันชิงตำแหน่งราชันแห่งอาณาเขตหลิงซวีของพวกเรากำลังจะเริ่มขึ้น สถานที่จัดงานคือแท่นบัวเขียวแห่งความโกลาหล ที่จักรพรรดิบัวเขียวแห่งยุคโบราณทิ้งไว้เมื่อหนึ่งหมื่นปีก่อน"

"แท่นบัวเขียวแห่งความโกลาหลนั้นไม่ธรรมดาเลย มีโอกาสและโชคลาภมากมายมหาศาล"

"ข้าเคยเข้าร่วมมาครั้งหนึ่ง ได้อันดับในสิบอันดับแรก ได้รับรางวัลเป็นกุญแจวิหารสวรรค์สองดอก ตามตำนานว่ากันว่าผู้ถือกุญแจนี้จะสามารถเข้าสู่มิติลับแห่งวิหารสวรรค์ได้ พอดีข้ามีเกินมาหนึ่งดอก จึงขอมอบให้เจ้า"

กุญแจที่สามารถเข้าสู่มิติลับแห่งวิหารสวรรค์?!

มิติลับแห่งวิหารสวรรค์ ในเก้าอาณาเขตตะวันออกอันรกร้างนั้น ไม่มีใครไม่รู้จัก

ตามตำนานเล่าว่า เป็นสถานที่ที่ผู้แข็งแกร่งมากมายล้มตายในเหตุการณ์มหันตภัยครั้งหนึ่งในยุคโบราณ

แม้แต่จักรพรรดินีผู้ไม่มีวันดับสูญในยุคโบราณ ก็มีข่าวลือว่าถูกฝังอยู่ที่นั่น

ในมิติลับแห่งวิหารสวรรค์มีความลับมากมาย มีโอกาสและโชคลาภมากมาย

เพียงแค่รอให้มิติลับแห่งวิหารสวรรค์ปรากฏ ก็สามารถใช้กุญแจนี้เข้าไปได้

ลองคิดดูว่า กุญแจวิหารสวรรค์นี้มีค่ามากเพียงใด

หากแพร่ออกไปสู่โลกภายนอก ย่อมจะก่อให้เกิดสงครามนองเลือด ทำให้ผู้คนมากมายแย่งชิงกันอย่างบ้าคลั่ง

เจียงหยุนเฮาไม่คิดเลยว่า เจียงหลิงเซียวจะมีของดีเช่นนี้

"ติ๊ง! ผู้ใช้ได้รับข้อมูลเกี่ยวกับมิติลับแห่งวิหารสวรรค์ สถานที่เช็คอินอัปเดตแล้ว!"

"สถานที่: มิติลับแห่งวิหารสวรรค์"

ระบบถึงกับอัปเดตสถานที่ออกมาอีกที่หนึ่ง!

หัวใจของเจียงหยุนเฮาสั่นไหวเล็กน้อย เข้าใจกฎเกณฑ์ของระบบของตัวเองแล้ว

ระบบสามารถมีสถานที่เช็คอินหลายแห่งพร้อมกันได้ และเมื่อข้าได้รับข่าวสารเกี่ยวกับโอกาสอันน่าตื่นตะลึงบางอย่าง ก็สามารถอัปเดตสถานที่เช็คอินได้!

เช่นตอนนี้ พอข้าได้รับข่าวเกี่ยวกับมิติลับแห่งวิหารสวรรค์ สถานที่เช็คอินก็อัปเดตทันที

"ฟังก์ชันที่ดีทีเดียว ต่อไปไม่ต้องกังวลว่าจะพลาดโอกาสใดๆ อีกแล้ว"

ในช่วงถัดมา เจียงหยุนเฮามองไปที่เจียงหลิงเซียว

"ของสิ่งนี้ล้ำค่าเหลือเกิน พี่ชายร่วมตระกูลช่างมีน้ำใจจริงๆ"

พูดพลางเจียงหยุนเฮาก็ยื่นมือรับกุญแจวิหารสวรรค์นั้นมา

มุมปากของเจียงหลิงเซียวกระตุกเล็กน้อย

เจียงหยุนเฮาพลันกล่าวอีกว่า: "พี่ชายร่วมตระกูล การแข่งขันชิงตำแหน่งราชันกำลังจะเริ่มขึ้น ก่อนหน้านั้น ข้าอยากลองฝีมือกับผู้เก่งกาจสักหน่อย เพื่อทดสอบความสามารถของตัวเอง ไม่ทราบว่าพี่ชายร่วมตระกูลจะยินดีประลองกับข้าสักยกไหม"

เจียงหลิงเซียวอึ้งไปชั่วขณะ: "หากข้าดูไม่ผิด น้องชายร่วมตระกูลเจ้ายังอยู่ในขั้นชำระกระดูกใช่หรือไม่? ความแตกต่างระหว่างเจ้ากับข้าคงจะมากเกินไป ไม่เหมาะที่จะลงมือจริงๆ"

นี่ก็เป็นเพราะเจียงหลิงเซียวคำนึงถึงหน้าตาของเจียงหยุนเฮา จึงพูดจาสุภาพ

แต่ทันใดนั้น ทางด้านเจียงหยุนเฮาก็มีความเคลื่อนไหว......

(จบตอนที่ 13)