บทที่ 296 สุนัขดำผู้กร่าง

บทที่ 296 สุนัขดำผู้กร่าง

“ไม่เพียงแค่นั้น ลูกชายของเขายังแข็งแรงและเป็นปกติมากกว่าเดิมเสียอีก ภรรยาของผมเคยบอกว่าเมื่อก่อนลูกชายของหัวหน้าเผ่าค่อนข้างจะปัญญาอ่อน แต่หลังจากที่ฟื้นจากความตายครั้งนั้น เขาก็กลับกลายเป็นคนปกติธรรมดา ตอนนี้เท่าที่เห็นก็ไม่ต่างอะไรจากคนทั่วไป ไม่เหลือเค้าของคนปัญญาอ่อนคนเดิมอีกเลย”

“เรื่องนี้ทำให้หัวหน้าเผ่าดีใจมาก หลังจากนั้นเขาก็อาศัยอยู่ที่หมู่บ้านแห่งนี้มาตลอด แถมยังสร้างบ้านอยู่ข้างๆ บ้านของหัวหน้าเผ่าอีกต่างหาก ลูกชายของหัวหน้าเผ่าถึงกับรับเขาเป็นพ่อบุญธรรม ส่วนเรื่องความสามารถของเขา คนในหมู่บ้านต่างก็รู้กันดีและให้ความเคารพเขาเป็นอย่างยิ่ง”

“ไม่ว่าเด็กหรือผู้ใหญ่ต่างก็เคารพเขาทั้งนั้น ผมเคยเจอเขาหลายครั้ง รู้สึกว่าเขาเป็นคนใจดี ท่าทางดูมีเมตตา ทำไมตอนนี้ถึงได้ดูแปลกไป”

“แล้วเขามาทำอะไรที่ถ้ำจอมอสูร? หรือว่าเขามาเพื่อจัดการกับผีในถ้ำจอมอสูรกันแน่?”

พอได้ฟังการคาดเดาของเขา ผมก็รู้สึกพูดอะไรไม่ออกกับหยางผิง

เจ้าหมอนี่ยังคงไร้เดียงสาเกินไป สถานการณ์มาถึงขั้นนี้แล้ว พอได้ยินคำพูดของคนพวกนั้น เขายังคิดไปในแง่ดีได้อีก ทำให้ผมรู้สึกจนปัญญาจริงๆ

แต่คำพูดของเขาเมื่อครู่กลับทำให้ผมสนใจ ตามที่เขาพูด ลูกชายของหัวหน้าเผ่าควรจะเป็นคนปัญญาอ่อน คล้ายกับผู้เฝ้าหมู่บ้าน

แต่หลังจากป่วยตายแล้วฟื้นขึ้นมา เขากลับกลายเป็นคนปกติ

เรื่องแบบนี้ไม่มีทางเป็นไปได้ เพราะคนที่เกิดมามีหุนหรือพั่วไม่ครบบริบูรณ์ เป็นเพราะพวกเขาต้องสูญเสียหุนหรือพั่วดวงนั้นไปเพื่อชดใช้กรรม

คนอย่างพวกเราไม่มีทางตามหาหุนหรือพั่วดวงนั้นกลับคืนมาให้พวกเขาได้ เพราะนี่คือร่างกายโดยกำเนิดของพวกเขา เราไม่สามารถเข้าไปแทรกแซงได้

แม้จะใช้วิธีการยืมวิญญาณ ก็ไม่สามารถทำได้ เพราะร่างกายของพวกเขาไม่มีที่ว่างสำหรับหุนหรือพั่วดวงอื่นอีกแล้ว

ส่วนคนที่สามารถกลายเป็นปกติได้นั้น ความเป็นไปได้มากที่สุดก็คือ เขาตายไปแล้วจริงๆ และมีวิญญาณดวงอื่นมาอาศัยร่างกายของเขาเพื่อฟื้นคืนชีพขึ้นมาใหม่

ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง เกรงว่าการคาดเดาของผมคงจะถูกต้อง

พวกเขากำลังใช้ร่างกายของคนอื่นเพื่อฟื้นคืนชีพให้วิญญาณอีกดวงหนึ่ง เพื่อบรรลุความลับในการคงความเยาว์วัยของใครบางคน

เมื่อคิดถึงตรงนี้ หัวใจของผมก็เต้นระรัว!

แต่ผมไม่ได้พูดอะไรออกมา เพียงแค่มองหยางผิงแวบหนึ่ง ผมก็ยังคงตัดสินใจปล่อยให้เขาได้เห็นด้วยตาของตัวเอง

ในขณะนั้น คุณหลิวก็เดินมาถึงหน้าหยางคนบ้า เมื่อหยางคนบ้าเห็นเขา ก็มีท่าทีตื่นเต้นอย่างผิดปกติ ตะโกนใส่เขาเสียงดังพลางดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง ท่าทางเหมือนอยากจะพุ่งเข้าไปทำร้าย

แต่ชายฉกรรจ์สามคนที่อยู่ข้างๆ กลับใช้ท่อนไม้ทุบตีหยางคนบ้าอย่างแรง เสียงท่อนไม้กระทบร่างของเขาดังตุ้บตั้บจนผมฟังแล้วยังรู้สึกเจ็บแทน

ผมอยากจะเข้าไปช่วยหยางคนบ้า แต่โอกาสยังไม่มาถึง จึงต้องอดทนไว้ก่อน

หลังจากถูกทุบตีอย่างหนัก หยางคนบ้าก็หยุดดิ้นรน นอนหอบหายใจอยู่บนพื้น

คุณหลิวเห็นดังนั้นก็หัวเราะเยาะอย่างเย็นชา จากนั้นจึงเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าหยางคนบ้า มองเขาอย่างเลือดเย็นแล้วพูดว่า “แค่แกน่ะเหรอ? ยังคิดจะมาทำร้ายฉันอีก?”

เขาหันหน้ามาทางพวกเรา เราจึงเห็นใบหน้าที่บ้าคลั่งของคุณหลิวได้อย่างชัดเจน

ผมหันไปมองหยางผิงที่อยู่ข้างๆ บนใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึง

“ถุย!” คุณหลิวถ่มน้ำลายใส่ร่างของหยางคนบ้า

จากนั้น เขาก็เงยหน้ามองไปรอบๆ แล้วพูดว่า “จัดการให้เรียบร้อย พยายามอย่าให้มีรอยมีดอะไรเหลือไว้ล่ะ แล้วก็ระวังหมาของมันด้วย หมาของมันน่ารำคาญมาก”

พูดจบ เขาก็หันหลังกลับ เตรียมจะเข้าไปในถ้ำจอมอสูรอีกครั้ง

ส่วนชายสามคนนั้นเมื่อได้รับคำสั่ง ก็สบตากัน จากนั้นใบหน้าก็ปรากฏไอสังหารขึ้นมา

เห็นได้ชัดว่าพวกเขาจะฆ่าปิดปากจริงๆ

ครั้งนี้ ผมจะนิ่งดูดายไม่ได้แล้ว

ถ้าปล่อยให้หยางคนบ้าถูกตีตายอย่างนี้ เขาก็มาถึงที่นี่ได้เพราะคำพูดของผม ถ้าอย่างนั้นผมก็เท่ากับฆ่าคนทางอ้อม

ผมจึงเตรียมจะพุ่งออกไป แต่ในขณะที่พวกเขากำลังจะยกท่อนไม้ขึ้นมาฟาดหยางคนบ้าให้ตาย ทันใดนั้น ไม่รู้ว่ามาจากไหนก็มีสุนัขดำตัวใหญ่หลายตัววิ่งออกมา

สุนัขดำตัวใหญ่เหล่านี้วิ่งออกมาแล้วก็กระโจนเข้าใส่ชายฉกรรจ์เหล่านั้นทันที เมื่อชายเหล่านั้นเห็นดังนั้น ก็เข้าต่อสู้กับฝูงสุนัขดำอยู่พักหนึ่ง

ผมถึงได้เห็นว่าสุนัขดำตัวใหญ่พวกนั้นดุร้ายเพียงใด พวกมันอ้าปากกว้างเข้าขย้ำฉีกทึ้งชายเหล่านั้นเป็นพัลวัน แม้จะถูกท่อนไม้ในมือของพวกเขาฟาดใส่ ก็ไม่ร้องออกมาสักแอะ

กลับเป็นชายเหล่านั้นที่ถูกสุนัขดำตัวใหญ่กัดจนร้องโหยหวน!

ตอนนี้แหละ! ผมไม่ลังเลอีกต่อไป ลุกขึ้นยืนทันที

แต่ผมก็ยังใจเย็นอยู่บ้าง หันไปมองหยางผิงแล้วพูดว่า “หยางผิง รีบกลับไปที่หมู่บ้าน เรียกคนมาที่นี่”

“แต่ว่า...”

“หยางผิง ช่วยฉันหน่อย!” ผมพูดอย่างจริงจัง หยางผิงพยักหน้าอย่างหนักแน่นแล้วหันหลังวิ่งลงเขาไป

ผมมองไปที่หยางคนบ้าที่นอนอยู่บนพื้น ศีรษะของเขาแตก เลือดไหลออกมาเปื้อนเส้นผมที่พันกันยุ่งเหยิงอยู่แล้วจนยิ่งดูสกปรกขึ้นไปอีก

ทั้งตัวของเขาดูเหมือนจะหายใจรวยริน ผมรีบเข้าไปพยุงเขาขึ้นมา แล้วถามว่า “คุณเป็นยังไงบ้าง? ไม่เป็นไรใช่ไหม?”

ผมถึงได้เห็นใบหน้าของเขาอย่างชัดเจน เขาอายุราวสามสิบสี่สิบปี ไม่ได้แก่เลย น่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นในตอนหนุ่มๆ ถึงได้ทำให้ตัวเองกลายเป็นแบบนี้

เขาหรี่ตามองผม บนใบหน้าพลันปรากฏรอยยิ้มที่ยากจะหยั่งถึงขึ้นมา จากนั้นก็สลบไป

ผมตรวจสอบร่างกายของเขาดูแล้ว แขนน่าจะหัก แต่อวัยวะภายในยังคงดีอยู่

ผมรีบเงยหน้าขึ้นมอง เห็นสุนัขดำกัดชายฉกรรจ์ที่ถือท่อนไม้ล้มลงกับพื้นแล้ว บนตัวของทุกคนต่างอาบไปด้วยเลือด ขณะนี้กำลังนอนดิ้นทุรนทุรายอยู่บนพื้นด้วยความเจ็บปวด

สุนัขดำเหล่านั้นก็ได้รับบาดเจ็บไม่น้อย แต่พวกมันกลับไม่ยอมถอย ยังคงกัดชายเหล่านั้นไม่ยอมปล่อย

ผมไม่เคยเห็นสุนัขแบบนี้มาก่อน ทั้งบ้าคลั่งและกร่างอย่างยิ่ง!

ยิ่งไปกว่านั้น พวกมันยังดูไม่ธรรมดาอีกด้วย

เฮือก!

เดี๋ยวก่อน!

ผมเหมือนจะพบอะไรบางอย่าง

สุนัขเหล่านี้หลังจากกัดชายเหล่านั้นจนนอนร้องโหยหวนอยู่บนพื้นด้วยความเจ็บปวดแล้ว ก็พากันถอยออกมาเอง ไม่ได้โจมตีต่อ!

และตำแหน่งที่พวกมันถอยไปยืนนั้น กลับเป็นตำแหน่งตามค่ายกลธาตุทั้งห้าพอดี พวกมันยืนตามทิศของธาตุทอง ไม้ น้ำ ไฟ ดิน และทิศทางที่พวกมันหันหน้าเข้าหาก็คือปากถ้ำ

นี่เป็นเรื่องบังเอิญ หรือว่าผมตาฝาดไป?

ผมยังไม่ทันได้คิดอะไร ชายชราที่ถูกเรียกว่าคุณหลิวก็เดินออกมาจากถ้ำอีกครั้ง

หลังจากที่เขาเดินออกมา ผมเห็นสุนัขทั้งห้าตัวนั้นถึงกับตกใจจนถอยหลังไปหลายก้าว แม้จะยังทำท่าเตรียมโจมตีอยู่ แต่เห็นได้ชัดว่าถูกแรงกดดันของคุณหลิวข่มขวัญจนอยู่หมัด

คุณหลิวเดินออกมา เมื่อเห็นพื้นดินที่เต็มไปด้วยความวุ่นวาย คิ้วของเขาก็ขมวดเข้าหากัน

จากนั้น เขาก็เงยหน้ามองมาที่ผมแล้วถามว่า “แกเป็นใคร?”