บทที่ 471 ฉันอยากจะควักลูกตาของมันออกมาเหยียบเล่นให้แตกดังเป๊าะ

บทที่ 471 ฉันอยากจะควักลูกตาของมันออกมาเหยียบเล่นให้แตกดังเป๊าะ

ลาเดนตาเป็นประกาย มองไปยังชายร่างกำยำที่เปลือยท่อนบนอยู่ภายในตำหนัก

"ออคก้า แกเป็นคนไปจัดการก็แล้วกัน! จับผู้หญิงพวกนั้นกลับมาให้หมด ถึงเวลาฉันจะให้แกเลือกก่อนเลย"

ออคก้าได้ยินดังนั้น น้ำลายก็แทบจะไหลย้อยออกมา

เขารีบกล่าวขอบคุณอย่างต่อเนื่อง: "ขอบคุณลูกพี่ ผมรับรองว่าจะทำภารกิจให้สำเร็จ"

พูดจบ ออคก้าก็กวาดสายตามองคนอื่นๆ: "ไปล่ะทุกคน รอฟังข่าวดีจากฉันได้เลย"

ลอร์ดเผ่าจันทร์สีเงินคนอื่นๆ ได้ยินดังนั้น ต่างก็เผยสีหน้าดูถูกเหยียดหยาม พร้อมกับด่าทอออคก้าอยู่ในใจ

"ไอ้คนประจบสอพลอเอ๊ย งานหมูๆ โดนมันแย่งไปอีกแล้ว"

ตัดภาพกลับมาทางด้านหลิงหยุน

พวกหญิงสาวเห็นว่าเผ่าจันทร์สีเงินยังไม่ปรากฏตัวออกมาเสียที ก็พากันขมวดคิ้ว

"ท่านลอร์ด คนของเผ่าจันทร์สีเงินล่ะคะ? พวกเราคงไม่ได้มาผิดที่หรอกนะ!"

หลิงหยุนส่ายหน้า พร้อมกับแชร์แผนที่ดวงตาเทพให้กับทุกคน

"จุดสีแดงเล็กๆ บนนั้น ก็คือลอร์ดเผ่าจันทร์สีเงิน พวกเขาใช้วิธีการพิเศษบางอย่างซ่อนตัวอยู่"

พวกหญิงสาวพอมองดูก็พบว่าเป็นเช่นนั้นจริงๆ แต่ละคนต่างก็รู้สึกฮึกเหิมอยากจะลองของกันเต็มแก่

"แล้วจะสู้ยังไงดีคะ? ทำตามขั้นตอน หรือว่าจะฆ่าเลยดี?"

"ฆ่าเลยเถอะ ฆ่าไม่เว้น ไม่ให้เหลือรอดแม้แต่คนเดียว"

"เดี๋ยว ดูเหมือนจะมีคนกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้นะ แถมยังเป็นคนที่แข็งแกร่งไม่เบาเลยด้วย กองกำลังน่าจะเกินหมื่นล้าน"

สิ้นเสียง หลิงหยุนก็มองตามทิศทางที่วิเวียนชี้ไป

ก็เห็นจริงๆ ด้วยว่า มีจุดสีแดงเล็กๆ กลุ่มใหญ่รวมตัวเข้าด้วยกัน และกำลังแห่กรูกันมาทางนี้

เมื่อตรวจสอบข้อมูลโดยละเอียดก็รู้ได้ว่า คนที่นำหน้ามามีชื่อว่าออคก้า เป็นลอร์ดผู้ทรงพลังที่มีกองกำลังใต้สังกัดทะลุหมื่นล้านนาย

ภายใต้การเรียกขานของเขา ลอร์ดเผ่าจันทร์สีเงินคนอื่นๆ ที่เดิมทีซ่อนตัวอยู่ตามจุดต่างๆ ทั่วเมืองยักษ์ ต่างก็พากันเดินออกมาจากที่ซ่อน

แห่กรูกันมาจากทุกสารทิศ เพื่อโอบล้อมเข้ามายังตำแหน่งที่พวกหลิงหยุนอยู่

ดูเหมือนว่า พวกเขาจะค้นพบการปรากฏตัวของพวกหลิงหยุนที่นี่แล้ว

และเริ่มลงมือ โดยเตรียมที่จะจัดการกินรวบพวกหลิงหยุนให้เรียบ

ถึงได้เป็นฝ่ายริเริ่มออกมาจากที่ซ่อน เพื่อล้อมกรอบพวกหลิงหยุน

แต่แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน หลิงหยุนจะได้ไม่ต้องเสียเวลาไปตามหาทีละคนให้ยุ่งยาก

แต่ก็มีปัญหาหนึ่งที่ต้องระวังเอาไว้ นั่นก็คือประเด็นที่ว่า พอเริ่มต่อสู้กันแล้ว เผ่าจันทร์สีเงินจะหนีไปหรือไม่

เป้าหมายของหลิงหยุนคือ สังหารลอร์ดเผ่าจันทร์สีเงินที่อยู่ที่นี่ให้หมดเกลี้ยง ไม่ให้เหลือรอดแม้แต่คนเดียว

แต่จำนวนลอร์ดเผ่าจันทร์สีเงินนั้นมีมากกว่าหนึ่งล้านคน ในขณะที่หลิงหยุนมีเพียงคนเดียว

ถึงแม้กองกำลังที่สามารถระดมได้จะสูงถึงสองแสนกว่าล้านนาย

แต่ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะเอากองกำลังสองแสนกว่าล้านนาย ไปล้อมกรอบลอร์ดนับล้านคนของอีกฝ่ายได้!

ต้องรู้ก่อนนะว่า ลอร์ดเผ่าจันทร์สีเงินแต่ละคน ต่างก็มีกองกำลังใต้สังกัดอยู่ไม่ใช่น้อยๆ เลยนะ!

ลอร์ดนับล้านคน จะมีกองกำลังทั้งหมดเท่าไหร่กัน? มันเป็นตัวเลขมหาศาลระดับดาราศาสตร์ไปแล้ว

ถึงเวลานั้น หากเผ่าจันทร์สีเงินคิดจะหนีล่ะจะทำยังไง? หลิงหยุนหยุดพวกมันไว้ไม่ได้แน่!

หรือว่าจะต้องใช้ม้วนคัมภีร์กรงขังมิติอีกงั้นเหรอ? แบบนั้นมันสิ้นเปลืองเกินไปแล้ว

ในขณะที่กำลังคิดอยู่นั้น จู่ๆ หลิงหยุนก็ตาเป็นประกาย รีบตรวจสอบแผนที่ดวงตาเทพอีกครั้ง

ไม่นานก็ยืนยันได้ว่า โบราณสถานในมิติอื่นแห่งนี้ มีทางเข้าออกเพียงทางเดียวเท่านั้น

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ มันก็ง่ายแล้ว

แค่ไปปิดทางเข้าออกที่เหลือเพียงทางเดียวเอาไว้ แล้วจับตะพาบในไห แบบนั้นมันก็สิ้นเรื่องแล้วไม่ใช่หรือไง?

พอดีเลย ทางเข้าออกนั้นก็อยู่ตรงตำแหน่งด้านหลังของพวกหลิงหยุนนี่เอง

เมื่อคิดได้ดังนี้ หลิงหยุนจึงเอ่ยขึ้น: "ศึกครั้งนี้ ลอร์ดเผ่าจันทร์สีเงินทั้งหมดที่อยู่ภายในมิตินี้ จะต้องตาย และเพื่อป้องกันไม่ให้พวกมันหนีไปได้ พวกเราจะต้องเฝ้าทางเข้าออกเอาไว้ให้แน่นหนา"

"โอเดน ภารกิจนี้ฉันขอมอบหมายให้นาย ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น นายและกองทัพอัศวินมังกรอันเดดของนาย ห้ามก้าวเท้าออกจากทางเข้าออกแม้แต่ก้าวเดียว"

โอเดนได้ยินดังนั้น ก็กระชับหอกอัศวินในมือแน่น: "รับรองว่าจะทำภารกิจให้สำเร็จ นอกเสียจากข้าจะตาย มิฉะนั้นจะไม่มีทางปล่อยให้ลอร์ดเผ่าจันทร์สีเงินคนไหนหนีรอดออกไปได้เด็ดขาด"

หลิงหยุนพยักหน้า ก่อนจะกล่าวต่อ: "เดี๋ยวพอเริ่มสู้กัน คนอื่นๆ ก็อย่าอยู่ห่างจากทางเข้าออกมากเกินไปนัก ในยามจำเป็น ให้ใช้ค่ายกลโม่บดเนื้อล้อมรอบทางเข้าออกเอาไว้"

"รับทราบ!"

เหล่าฮีโร่ต่างพากันตอบรับอย่างพร้อมเพรียง

ตัดมาทางด้านนี้ ออคก้าก็นำพาลอร์ดเผ่าจันทร์สีเงินจำนวนมหาศาลมาถึงแล้วเช่นกัน

รวมตัวกันจากทุกสารทิศ โอบล้อมพวกหลิงหยุนเอาไว้

ออคก้าเบียดเสียดออกมาจากฝูงชน นัยน์ตาเล็กหยีของมันกวาดตามองพวกหลิงหยุนอย่างไม่หยุดหย่อน

เมื่อได้เห็นใบหน้าอันงดงามของหลิวเยียนหราน, วิเวียน และบาร์บาร่าแล้ว ออคก้าก็กลืนน้ำลายลงคออย่างอดไม่ได้

"สวยเหลือเกิน สวยงามเกินไปแล้ว ไม่ได้การแล้ว ฉันจะต้องจับพวกเธอกลับไปให้ได้ จะย่ำยีทุกวี่ทุกวัน ร่วมรักทุกค่ำคืน ฮ่าๆ" ทางด้านหลิงหยุน เมื่อพวกหญิงสาวเห็นสายตาของออคก้า ต่างก็พากันขมวดคิ้ว

"ท่านลอร์ด สายตาของไอ้หมอนี่น่าขยะแขยงชะมัดเลยค่ะ!"

"ฉันอยากจะควักลูกตาของมันออกมาเหยียบเล่นให้แตกดังเป๊าะเลย"

"ถ้าไม่ติดว่ากำลังรีบอยู่ล่ะก็ ไอ้หมอนี่จะต้องโดนสับเป็นหมื่นๆ ชิ้นแน่"

โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลิวเยียนหราน บนใบหน้าอันงดงามของเธอ ได้ปรากฏสีหน้าเย็นชาดุจน้ำแข็งขึ้นมาแล้ว

ออคก้าคือหนึ่งในขุนพลใหญ่ภายใต้สังกัดของลาเดน

เธอพอจะจำได้ลางๆ ว่า ในบรรดาลอร์ดเผ่าจันทร์สีเงินที่ทำลายพันธมิตรแดนเทพในตอนนั้น ก็มีไอ้หมอนี่อยู่ด้วย

เวลาผ่านไปสิบปี ได้พบกับศัตรูคู่อาฆาตอีกครั้ง เปลวเพลิงแห่งความโกรธแค้นของหลิวเยียนหรานก็ถูกจุดประกายขึ้น หากเป็นไปได้ เธอแทบจะอดใจรอไม่ไหวที่จะสับออคก้าให้แหลกละเอียดเป็นผุยผง

แต่ในตอนนี้ เธอยังคงต้องเห็นแก่ภาพรวมเป็นหลัก และรอคำสั่งของหลิงหยุน

แต่ยังไม่ทันที่หลิงหยุนจะออกคำสั่ง

ออคก้าที่อยู่ฝั่งตรงข้าม ก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป มันตะโกนใส่หลิงหยุน

"เฮ้ย ไอ้หน้าจืด พวกแกถูกกองทัพเผ่าจันทร์สีเงินของพวกเราล้อมเอาไว้หมดแล้ว ส่งผู้หญิงที่อยู่ข้างหลังแกมาให้ฉันซะ บางทีฉันอาจจะให้แกได้ตายอย่างศพสวยๆ หน่อยก็ได้"