บทที่ 446 ข้อตกลงระหว่างหลิงหยุนและหลิวเยียนหราน, เผ่าจันทร์สีเงิน

บทที่ 446 ข้อตกลงระหว่างหลิงหยุนและหลิวเยียนหราน, เผ่าจันทร์สีเงิน

กองทหารระดับสิบสอง 30,000 ล้านนาย โบนัสคุณสมบัติทั้งหมด 4000% ขีดจำกัดเลเวล 330 เลเวล โบนัสจากสุดยอดสิ่งประดิษฐ์ระดับเทพสิบชิ้น, อุปกรณ์กองทหารระดับเทพนิยายนับสิบชิ้น, และสกิลอันแข็งแกร่งอีกนับสิบสกิล มีฮีโร่ระดับเทพนิยายอีกสิบกว่าคน ไพ่ตายอย่างสิ่งก่อสร้างระดับเทพนิยายอีกหลายแห่ง เมื่อนำปัจจัยทั้งหมดมารวมเข้าด้วยกัน ลองจินตนาการดูสิว่า ความแข็งแกร่งของหลิงหยุนในตอนนี้ จะทรงพลังขนาดไหน! และด้วยเหตุนี้เอง หลิงหยุนจึงมีความมั่นใจต่อหอคอยทะลวงฟ้าในเดือนหน้าเป็นอย่างมาก เรื่องผ่านด่านนั้นรับรองว่าผ่านได้อย่างแน่นอน ปัญหาเพียงอย่างเดียวก็คือเรื่องของเวลา ต้องยิ่งเร็วยิ่งดี

ถึงตรงนี้ ทรัพยากรทั้งหมดที่มีอยู่ในมือก็ถูกย่อยสลายจัดการไปจนเกือบหมดแล้ว หลิงหยุนขยับร่างกายยืดเส้นยืดสายเล็กน้อย กระดูกทั่วร่างลั่นกรอบแกรบราวกับเสียงถั่วแตก จากนั้น เขาก็มองไปทางหลิวเยียนหราน ภายในดวงตาอันลึกล้ำ ฉายแววประหลาดใจวาบหนึ่ง หลิวเยียนหรานดูเหมือนจะเดาออกว่าหลิงหยุนต้องการจะทำอะไร สายตาจึงหลบเลี่ยงอยู่บ้าง "น้าหลิว ข้อตกลงของเราเมื่อสี่เดือนก่อน ถึงเวลาที่ต้องทำตามสัญญาแล้วมั้ง!"

หลิวเยียนหรานได้ยินดังนั้น ริมฝีปากแดงระเรื่อก็เผยอขึ้นเล็กน้อย คล้ายอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็หยุดไป เมื่อสี่เดือนก่อน หลิวเยียนหรานเพิ่งจะกลับคืนสู่โลกแห่งลอร์ด ในตอนนั้นหลิงหยุนเคยซักไซ้ไล่เลียงหลิวเยียนหราน ถามเธอว่าคนที่ฆ่าเธอจนต้องออกจากโลกแห่งลอร์ดในตอนนั้น และศัตรูที่ฆ่าพ่อแม่ของหลิงหยุน ตกลงแล้วเป็นใครกันแน่? ส่วนหลิวเยียนหราน เพื่อเป็นการปกป้องหลิงหยุน เพื่อไม่ให้เขาต้องไปแกว่งเท้าหาเสี้ยน จนส่งผลกระทบต่อการเริ่มต้นที่สมบูรณ์แบบราวกับจับวางของเขา หลิวเยียนหรานจึงเลือกที่จะปิดบังเอาไว้ ในขณะเดียวกันก็ทำข้อตกลงกับหลิงหยุนไว้ รอให้หลิงหยุนกลายเป็นผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในสมรภูมิระดับสองของดาวเคราะห์สีน้ำเงินเมื่อไหร่ หลิวเยียนหรานก็จะบอกทุกสิ่งทุกอย่างให้เขารู้ทั้งหมด

ในตอนนั้น สิ่งที่หลิวเยียนหรานคิดก็คือแผนประวิงเวลา เธอรู้สึกว่า ต่อให้พรสวรรค์ของหลิงหยุนจะดีแค่ไหน การจะกลายเป็นผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในสมรภูมิระดับสองได้ ก็ต้องใช้เวลาสักสองหรือสามปีล่ะน่า! แต่ให้ตายเถอะ ผลลัพธ์คืออะไรล่ะ? นี่ยังไม่ถึงครึ่งปีเลยด้วยซ้ำ ถ้าจะพูดให้ชัดเจนก็คือ ผ่านไปเพียงแค่สี่เดือนเท่านั้น หลิงหยุนก็สามารถกดข่มทุกคน และก้าวขึ้นสู่บัลลังก์อันดับหนึ่งในสงครามจำลองของลอร์ดได้แล้ว กลายเป็นผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในสมรภูมิระดับสองของดาวเคราะห์สีน้ำเงินไปแล้ว นั่นก็หมายความว่า ตามข้อตกลง หลิวเยียนหรานจำเป็นต้องบอกเรื่องราวเหล่านั้นให้หลิงหยุนรู้ทั้งหมด ส่วนหลิงหยุน จุดประสงค์ที่ต้องการรู้เรื่องราวเหล่านั้นก็มีเพียงอย่างเดียว นั่นก็คือ... การแก้แค้น!

งั้นปัญหาก็มาถึงแล้ว หลิวเยียนหรานจำเป็นต้องทำตามข้อตกลง และบอกเรื่องราวเหล่านั้นให้หลิงหยุนรู้หรือไม่? นี่คือจุดที่ทำให้หลิวเยียนหรานรู้สึกลังเล เธอเกรงว่าหลิงหยุนจะหุนหันพลันแล่น จนทำให้พลาดท่าตกม้าตายได้ แต่ถ้าหากไม่พูด ก็จะถือเป็นการผิดสัญญาที่ให้ไว้กับหลิงหยุน ชั่วขณะนั้น หลิวเยียนหรานจึงตกอยู่ในสถานการณ์ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก ส่วนหลิงหยุน เขาเข้าใจเยียนหรานเป็นอย่างดี  ในตอนนี้เพียงแค่มองแวบเดียว เขาก็ดูออกถึงความกังวลในใจของหลิวเยียนหรานแล้ว

"น้าหลิว น้ากลัวว่าผมจะหุนหันพลันแล่น ไปทำเรื่องจนพลาดท่าตกม้าตายอย่างนั้นเหรอ?" หลิวเยียนหรานได้ยินดังนั้น ก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วพยักหน้า ขณะที่กำลังจะเอ่ยปาก ก็ถูกหลิงหยุนพูดแทรกขึ้นมา: "แต่ผมหลิงหยุนเป็นพวกบ้าบิ่นไร้สมองแบบนั้นเหรอ?" "ผมยังคงยืนยันคำเดิม ผมไม่เคยทำเรื่องที่ไม่มีความมั่นใจ ผมมีการเริ่มต้นที่สมบูรณ์แบบ ผมยังมีผู้หญิงสวยๆ อีกมากมาย และผมยังมีน้าหลิว ดังนั้นผมจึงกลัวตายมากกว่าใครทั้งหมด"

"ตอนนี้ ผมเพียงแค่อยากรู้ความจริง ให้ผมได้รู้ว่าศัตรูคือใครกันแน่ หากมีความมั่นใจ พรุ่งนี้ผมก็จะไปฆ่าพวกมัน หากไม่มีความมั่นใจ งั้นก็รอให้ผมแข็งแกร่งขึ้นก่อน หากความแค้นนี้ไม่ได้ชำระ ผมขอสาบานว่าจะไม่ขอเกิดเป็นคนอีก"

เมื่อฟังคำพูดของหลิงหยุนจบ หลิวเยียนหรานก็ตกอยู่ในห้วงความคิด พูดกันตามตรง สิ่งที่หลิงหยุนพูดก็มีเหตุผลจริงๆ นั่นแหละ ข้อแรก เขามีสิทธิ์ที่จะรู้เรื่องราวเหล่านี้ ข้อสอง นี่คือข้อตกลงระหว่างตัวเองกับเขา ถ้าตอนนี้มาผิดสัญญามันจะหมายความว่ายังไง? ข้อสาม และเป็นจุดที่สำคัญที่สุด หลิงหยุนไม่ใช่พวกบ้าบิ่นไร้สมองอย่างแน่นอน จุดนี้ สามารถดูออกได้จากการกระทำของเขาในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา ข้อสี่ ความแข็งแกร่งของหลิงหยุน ถือว่าแข็งแกร่งมากพอแล้ว ต่อให้สู้ไม่ได้ แต่เรื่องการรักษาชีวิตรอดนั้นไม่มีปัญหาอย่างแน่นอน เมื่อคิดได้ดังนี้ หลิวเยียนหรานก็เม้มริมฝีปากแดงระเรื่อ แล้วเริ่มเล่าถึงอดีตที่เธอไม่อยากจะมองย้อนกลับไป

เมื่อสิบกว่าปีก่อน หลิวเยียนหรานและพ่อแม่ของหลิงหยุน เป็นเพื่อนที่สนิทสนมกันมาก ความแข็งแกร่งของทั้งสามคนถือว่าใช้ได้เลย แม้จะนับไม่ได้ว่าเป็นลอร์ดระดับท็อป แต่ก็ไม่ได้อ่อนแออย่างแน่นอน ดังนั้น ทั้งสามคนจึงร่วมกันก่อตั้งพันธมิตรขนาดเล็กที่ชื่อว่า ดินแดนเทพขึ้นมา ในช่วงที่รุ่งเรืองที่สุด พันธมิตรดินแดนเทพมีสมาชิกมากถึงแสนกว่าคน ต่อมาในวันหนึ่ง พ่อของหลิงหยุน ซึ่งก็คือ หลิงเทียนหมิง ผู้นำพันธมิตรดินแดนเทพ ได้ซื้อพิกัดหนึ่งมาจากพ่อค้าข่าวกรอง

พิกัดนี้ คือทางเข้าของขุมทรัพย์แห่งความว่างเปล่า หลังจากได้พิกัดมา หลิงเทียนหมิง, หลิวเยียนหราน และ หงอิง แม่ของหลิงหยุน ทั้งสามคนก็ได้ปรึกษาหารือกัน แล้วตัดสินใจที่จะไปสำรวจดูสักหน่อย ดังนั้น พวกเขาจึงนำลอร์ดกว่าแสนคนของพันธมิตรดินแดนเทพออกเดินทาง แต่เมื่อไปถึงที่นั่นแล้วถึงได้รู้ คนที่รู้พิกัดนี้ไม่ได้มีแค่พวกเขา แต่ยังมีพันธมิตรขนาดเล็กอื่นๆ ของประเทศเซี่ย, ประเทศหมีขาว, ประเทศปาเถี่ย และประเทศอื่นๆ อีกมากมาย

เมื่อพวกลอร์ดเหล่านี้เห็นสถานการณ์นี้ ก็รู้สึกทันทีว่าถูกพ่อค้าข่าวกรองหลอกเข้าให้แล้ว แต่พวกเขาก็ไม่ได้มีข้อขัดแย้งอะไรกัน ผู้นำพันธมิตรทุกคนมารวมตัวปรึกษาหารือกัน แล้วตัดสินใจที่จะร่วมกันสำรวจขุมทรัพย์แห่งความว่างเปล่าแห่งนี้ อย่างมากทุกคนก็แค่ได้กำไรน้อยลงหน่อย แต่ก็ไม่ถึงกับต้องกลับไปมือเปล่า ผลปรากฏว่า เรื่องราวมันก็เกิดขึ้นภายในขุมทรัพย์แห่งความว่างเปล่าแห่งนี้นี่แหละ ที่นั่นคือขุมทรัพย์แห่งความว่างเปล่าจริงๆ แต่มันถูกขนย้ายออกไปจนหมดเกลี้ยงตั้งนานแล้ว ซ้ำยังถูกออกแบบให้กลายเป็นกับดักอีกด้วย และคนที่ออกแบบกับดักนี้ ก็คือ เผ่าจันทร์สีเงิน พวกเขาสมรู้ร่วมคิดกับกลุ่มประเทศพันธมิตร จงใจปล่อยให้พ่อค้าข่าวกรองของกลุ่มประเทศพันธมิตรปล่อยข่าวออกไป เพื่อดึงดูดพันธมิตรขนาดเล็กของประเทศอื่นๆ ที่ไม่ใช่กลุ่มประเทศพันธมิตรให้เข้าไปในขุมทรัพย์แห่งความว่างเปล่าแห่งนี้