บทที่ 437 มิยาโมโตะ ทาโร่ แกมันไอ้พวกเสร็จไว

บทที่ 437 มิยาโมโตะ ทาโร่ แกมันไอ้พวกเสร็จไว

"ฉันไม่ได้บอกไปแล้วเหรอ? ว่าถ้าสุ่มเจอหลิงหยุน ให้ใช้วิธีถ่วงเวลาให้เสมอ แกไม่ได้ใช้หรือไง?" อาเลียนเค้นถาม สีหน้าดำทะมึนเล็กน้อย แม่งเอ๊ย โอกาสที่จะลากหลิงหยุนลงน้ำมีแค่ไม่กี่ครั้ง พลาดแล้วก็คือพลาดเลยนะเว้ย "ผมใช้แล้ว แต่ประคองไปได้ไม่ถึงสามนาที พูดให้ชัดก็คือ สองนาทีสามสิบสองวินาที" สแตนลีย์ตอบ สิ้นเสียง อาเลียนก็แทบไม่อยากจะเชื่อ เขาพุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อของสแตนลีย์: "วอท? สองนาทีสามสิบสองวินาที แกมันขยะหรือไง? จะเป็นไปได้ยังไง?" สีหน้าของสแตนลีย์ก็ดูไม่ได้ยิ่งกว่าเพิ่งกินขยะมาเสียอีก: "ผมก็ไม่ได้อยากให้เป็นแบบนั้นหรอกนะ แต่มันคือเรื่องจริง สองนาทีสามสิบวินาที หลิงหยุนฆ่ากองทหารของผมจนเกลี้ยง ไม่เหลือแม้แต่คนเดียว ส่วนอีกสองวินาทีที่เหลือ ตัวผมก็ตายตามไป"

อาเลียนได้ยินดังนั้น รูทวารก็ถึงกับขมิบแน่น เหงื่อเย็นผุดพรายเต็มศีรษะ ภายในใจยิ่งเกิดความรู้สึกสิ้นหวังขึ้นมา สแตนลีย์เมื่ออยู่ต่อหน้าหลิงหยุน กลับยืนหยัดอยู่ได้แค่สองนาทีเศษๆ ความแข็งแกร่งของตัวเองถึงแม้จะมากกว่าสแตนลีย์ แต่ก็มากกว่ากันเพียงแค่จำกัด หากตัวเองสุ่มไปเจอหลิงหยุนเข้า ตัวเองจะยืนหยัดอยู่ได้นานแค่ไหนกัน? สามนาที ห้านาที หรือว่าสิบนาที? การจะถ่วงเวลาให้เสมอ ต้องยืนหยัดให้ครบหกสิบนาทีนะเว้ย! หากแม้แต่สิบนาทียังยืนหยัดไม่ได้ แล้วจะไปพูดถึงการยืนหยัดให้ครบหกสิบนาทีได้ยังไง? "ฟัคยู หลิงหยุนไอ้เวรตะไล นี่พวกเราไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะเสมอกับเขาเลยงั้นเหรอ?"

ทางด้านของหลิงหยุน การจับคู่นัดที่สองได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว คู่ต่อสู้คือ คิมจงโฮ จากประเทศเกาหลีใต้ หมอนี่พอเห็นหลิงหยุน สีหน้าก็ดำทะมึนขึ้นมาทันที "อาซีบัล คิดจะฆ่าฉัน มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก" "เตรียมค่ายกลถังเหล็ก" สิ้นเสียงสั่งการ กองทัพหมื่นล้านนายของคิมจงโฮก็มารวมตัวกันทั้งหมด เหมือนกับสแตนลีย์ก่อนหน้านี้ จัดตั้งค่ายกลถังเหล็กขึ้นมาโดยตรง หลิงหยุนก็ไม่ได้ใจดีกับเขาหรอกนะ กองทัพเทวทูตตกสวรรค์ บุกโจมตีเต็มกำลัง

ก็ยังคงเหมือนเดิม ระดมยิงจากกลางอากาศ ชั่วพริบตา ลูกศรนับหมื่นล้านดอก ก็ร่วงหล่นลงมาราวกับพายุฝนที่โหมกระหน่ำ ครอบคลุมลงบนค่ายกลถังเหล็กของคิมจงโฮ ตัวเลขความเสียหายเด้งขึ้นมาเป็นแถบๆ ค่ายกลถังเหล็กของคิมจงโฮกำลังพังทลาย สองนาทีเศษๆ ต่อมา ก็ตายเรียบไม่เหลือหลอ พูดให้ชัดก็คือ สองนาทีสามสิบห้าวินาที นานกว่าสแตนลีย์สามวินาที การต่อสู้สิ้นสุดลง ทั้งสองฝ่ายออกจากสนาม หลิงหยุนคว้าชัยชนะ 292 นัดรวดมาได้อย่างชื่นมื่น

ส่วนสถิติชนะรวดของคิมจงโฮ ก็ถูกหลิงหยุนหยุดเอาไว้ จนกระทั่งคิมจงโฮถูกเทเลพอร์ตกลับไปยังอาณาเขต ถึงเพิ่งจะได้สติกลับมา จากนั้นก็ยืนเก็บตัวเงียบอยู่กับที่ เริ่มตั้งข้อสงสัยกับชีวิต แม่งเอ๊ย ค่ายกลถังเหล็กของตัวเอง หายไปแบบนี้เลยเหรอ? ที่แท้กองกำลังอันน้อยนิดของตัวเอง ก็สามารถยืนหยัดต่อหน้าหลิงหยุนได้แค่สองนาทีเศษๆ เท่านั้น พระเจ้าช่วย หมอนี่มันแข็งแกร่งขนาดไหนกันเนี่ย?

ไม่นาน การจับคู่นัดที่สามก็เริ่มต้นขึ้น คู่ต่อสู้คือ มิยาโมโตะ ทาโร่ จากประเทศซากุระ หมอนี่กลับไม่ได้ใช้ค่ายกลถังเหล็ก แต่กลับกระโดดสลับไปมาอยู่บนสนามรบ รักษาสถานะการเคลื่อนที่เอาไว้ตลอดเวลา หวังว่าการทำแบบนี้จะสามารถหลบหนีจากการไล่ล่าของหลิงหยุนได้ แต่ผลลัพธ์ก็คือ เขาตายเร็วกว่าเดิม ถ้าเป็นค่ายกลถังเหล็ก หลิงหยุนยังจะทำเพื่อโชว์เทพ โดยการฆ่ากองทหารของอีกฝ่ายให้เกลี้ยงก่อน แล้วค่อยฆ่าลอร์ด

แต่สำหรับมิยาโมโตะ ทาโร่ ที่เอาแต่กระโดดไปมาเพื่อถ่วงเวลาแบบนี้ วิธีการของหลิงหยุนก็คือ เปิดประตูมิติแห่งความว่างเปล่าไปโผล่ตรงหน้ามิยาโมโตะ ทาโร่โดยตรง แล้วเริ่มปฏิบัติการเด็ดหัวทันที ดังนั้น สแตนลีย์ยืนหยัดได้สองนาทีสามสิบสองวินาที คิมจงโฮยืนหยัดได้สองนาทีสามสิบห้าวินาที แต่มิยาโมโตะ ทาโร่ เขายืนหยัดได้แค่สิบวินาทีเท่านั้น เรียกได้ว่าเป็นพวกเสร็จไวอย่างแท้จริง การต่อสู้สิ้นสุดลง ทั้งสองฝ่ายออกจากสนาม หลิงหยุนคว้าชัยชนะ 293 นัดรวดมาได้อย่างชื่นมื่น

จากนั้นก็เป็นการจับคู่นัดที่สี่ คู่ต่อสู้คือลอร์ดระดับคุมสนามที่แข็งแกร่งที่สุดของประเทศฟิลิปปินส์ ชนะไปในเวลาหนึ่งนาทีห้าสิบวินาที การจับคู่นัดที่ห้า คู่ต่อสู้คือลอร์ดระดับคุมสนามที่แข็งแกร่งที่สุดของประเทศอินเดีย ชนะไปในเวลาสามนาที นัดที่หก คู่ต่อสู้คือลอร์ดระดับคุมสนามที่แข็งแกร่งที่สุดของประเทศจิงโจ้ ชนะไปในเวลาสองนาทีห้าวินาที นัดที่เจ็ด... นัดที่แปด... เมื่อหลิงหยุนเอาชนะลอร์ดระดับคุมสนามของประเทศพันธมิตรได้มากขึ้นเรื่อยๆ กลุ่มแชตของลอร์ดระดับคุมสนามประเทศพันธมิตร ก็เดือดพล่านขึ้นมาตามๆ กัน

"อาซี อาซี หลิงหยุนมันแข็งแกร่งขนาดไหนกันแน่?" "บากะ แข่งแกร่งแค่ไหนฉันไม่รู้หรอก ฉันรู้แค่ว่าเมื่ออยู่ใต้เงื้อมมือของเขา ฉันยืนหยัดได้แค่สิบวินาทีเท่านั้น" "...สิบวิ? แกมันขยะเปียก ฉันยืนหยัดได้ตั้งสองนาทีเศษๆ" "ไอ้โง่ สองนาทีของแกมันเจ๋งนักหรือไง? สุดท้ายก็ตายเหมือนกันไม่ใช่เหรอ มีปัญญาก็เอาชนะหลิงหยุนให้ได้สิวะ!" "ช็อตโตะมัตเตะ (เดี๋ยวก่อน) พวกเราเหมือนจะมองข้ามปัญหาที่ร้ายแรงไปอย่างหนึ่งนะ นั่นก็คือกองกำลังที่หลิงหยุนส่งเข้าร่วมสงคราม ดูเหมือนจะมีแค่กองทหารชนิดเดียว ส่วนจำนวนก็ดูเหมือนจะแค่ 5,000 ล้านนายเท่านั้น"

"ฟัคยู ถ้าแกไม่พูดฉันก็เกือบลืมไปแล้ว นั่นก็หมายความว่า หลิงหยุนใช้กองทหารแค่ 5,000 ล้าน เอาชนะกองทัพหมื่นล้านนายของพวกเรางั้นสิ" "ไม่ใช่ สิ่งที่ฉันจะสื่อก็คือ 5,000 ล้านนี้เป็นเพียงแค่ส่วนหนึ่งของกองกำลังหลิงหยุนเท่านั้น เท่าที่ฉันรู้ เมื่อหนึ่งเดือนก่อน กองกำลังของหลิงหยุนก็ทะลุหมื่นล้านนายไปแล้ว" "ในช่วงหนึ่งเดือนที่ผ่านมา เขานำพาประเทศเซี่ยกลืนกินและกัดกร่อนลอร์ดเผ่าแมงป่องดำทั้งหนึ่งร้อยห้าสิบล้านคนจนหมดเกลี้ยง กองกำลังของเขาจะได้รับการยกระดับไปถึงระดับไหนแล้ว?" "ความแข็งแกร่งที่แท้จริงของหลิงหยุน มันทรงพลังขนาดไหนกันแน่?"

ทันทีที่คำพูดนี้ถูกส่งออกไป ทั้งกลุ่มแชตก็ตกอยู่ในความเงียบงัน นั่นน่ะสิ! หลิงหยุนแข็งแกร่งขนาดไหนกันแน่ เทวทูตตกสวรรค์ 5,000 ล้านนาย เป็นเพียงกองกำลังส่วนหนึ่งของเขาเท่านั้น ส่งเทวทูตตกสวรรค์ออกมาแค่ 5,000 ล้าน ก็สามารถกวาดล้างพวกเขาได้อย่างราบคาบแล้ว หากหลิงหยุนส่งกองกำลังทั้งหมดออกมาเข้าร่วมสงคราม ความแข็งแกร่งของเขา จะทรงพลังไปถึงขั้นไหน?

เมื่อคิดถึงคำถามนี้ ลอร์ดระดับคุมสนามจากแต่ละประเทศภายในกลุ่มแชต ล้วนสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึง โดยเฉพาะอาเลียน ถึงกับหน้าชาไปเลย ก่อนหน้านี้เขายังคงมีความหวังอยู่ลึกๆ ว่าจะสามารถเสมอกับหลิงหยุนได้ เมื่อดูจากตอนนี้แล้ว ทุกอย่างมันก็เป็นแค่การมโนไปเองของเขาเท่านั้น หลิงหยุนในตอนนี้ ไม่ใช่ลอร์ดในระดับเดียวกันกับเขาอีกต่อไปแล้ว การเอาชนะหลิงหยุน เป็นไปไม่ได้หรอก ต่อให้เป็นการเสมอกัน ก็เป็นไปไม่ได้เช่นกัน เป็นไปไม่ได้อย่างเด็ดขาด!