บทที่ 434 หวนคืนสู่ดาวเคราะห์สีน้ำเงิน ทริปปุบปับรับโชค

บทที่ 434 หวนคืนสู่ดาวเคราะห์สีน้ำเงิน ทริปปุบปับรับโชค

หลิวเยียนหรานไปทำอาหารเช้าสไตล์ประเทศเซี่ยบนดาวเคราะห์สีน้ำเงินให้กับหลิงหยุน หลังจากทั้งสองกินอาหารเช้าเสร็จ การจับคู่นัดที่สองก็เริ่มต้นขึ้น

"การจับคู่สงครามจำลองนัดที่สองเริ่มต้นขึ้น กำลังเลือกคู่ต่อสู้ให้กับคุณ" "จับคู่สำเร็จ คู่ต่อสู้ของคุณในครั้งนี้คือลอร์ดประเทศเซี่ย [หลี่หลิง]"

หลิงหยุนได้ยินดังนั้นก็ถึงกับพูดไม่ออก เชี่ยเอ๊ย สุ่มเจอลอร์ดประเทศเซี่ยอีกแล้วเหรอเนี่ย เขาไม่อยากฆ่าฟันกันเอง เขาอยากจะฆ่าลอร์ดต่างชาติโว้ย!

ไม่นาน ทั้งสองฝ่ายก็ถูกเทเลพอร์ตเข้าสู่สนาม เช่นเดียวกับจางลี่ลี่ก่อนหน้านี้ หลังจากหลี่หลิงรู้ว่าคู่ต่อสู้ที่ตัวเองสุ่มเจอคือหลิงหยุน สิ่งที่คิดอยู่ในใจก็ไม่ใช่การต่อสู้ แต่เป็นการได้พบหน้าหลิงหยุน และขอถ่ายรูปคู่ หลังจากถ่ายรูปคู่เสร็จ หลี่หลิงก็ขอยอมแพ้และออกจากสนามไปเอง หลิงหยุนชนะโดยไม่ต้องออกแรง คว้ามาได้อีกหนึ่งคะแนนอย่างชื่นมื่น

เพิ่งจะออกมาจากสมรภูมิจำลอง หลิงหยุนก็ถูกดึงดูดความสนใจโดยช่องแชตประเทศเซี่ย "พวกเธอ ฉันได้ถ่ายรูปคู่กับบิ๊กบอสหลิงหยุนด้วยล่ะ โชคดีสุดๆ ไปเลย" [แนบรูปภาพ] "พระเจ้าช่วย อิจฉาตาร้อนสุดๆ ไปเลย!" "ฉันก็อยากถ่ายรูปคู่กับบิ๊กบอสหลิงหยุนบ้าง ฉันก็อยากจะแนบชิดกับบิ๊กบอสหลิงหยุนบ้าง" "ขอสิ่งศักดิ์สิทธิ์จงคุ้มครอง ขอให้ฉันสุ่มเจอบิ๊กบอสหลิงหยุนด้วยเถอะ!" "บิ๊กบอสหลิงหยุนถึงกับยอมถ่ายรูปคู่กับพวกเราด้วย พระเจ้าช่างเป็นกันเองอะไรขนาดนี้!"

ข้อความทำนองนี้ถูกส่งต่อกันจนข้อความไหลเป็นน้ำ ดึงดูดให้ลอร์ดหญิงระดับหลายร้อยล้านคนของประเทศเซี่ยพากันกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง หลิงหยุนก็ถึงกับพูดไม่ออก ให้ตายเถอะ ตัวเขาดันกลายเป็นขวัญใจสาวๆ ไปซะแล้วโดยไม่รู้ตัว

เขาแอบปรายตามองหลิวเยียนหรานแวบหนึ่ง ดูเหมือนเธอจะไม่ได้รู้สึกรังเกียจกับสถานการณ์แบบนี้เลย ไม่เพียงแต่ไม่รังเกียจ เธอยังยิ้มกรุ้มกริ่มราวกับคุณป้าเห็นหลานชายได้ดีตลอดเวลาอีกด้วย ขวัญใจสาวๆ ก็ดีสิ! เป็นขวัญใจสาวๆ ก็แปลว่าไม่ขาดแคลนแฟนสาว ไม่ขาดแคลนแฟนสาว ภารกิจที่จะให้หลิงหยุนมีลูกเต็มบ้านมีหลานเต็มเมือง ทำให้ตระกูลหลิงแตกกิ่งก้านสาขาเจริญรุ่งเรืองก็สามารถสำเร็จได้ง่ายขึ้น

ห้าสิบกว่านาทีต่อมา การจับคู่นัดที่สามก็เริ่มต้นขึ้น "จับคู่สำเร็จ คู่ต่อสู้ของคุณในครั้งนี้คือ [โอกาโมโตะ จูโรคุ] จากประเทศซากุระ" สิ้นเสียงแจ้งเตือน ทั้งสองฝ่ายก็ถูกเทเลพอร์ตเข้าสู่สนาม

หลังจากเข้าสู่สมรภูมิ หลิงหยุนไม่พูดพร่ำทำเพลง เปิดฉากโจมตีทันที โอกาโมโตะ จูโรคุ ยังไม่ทันจะได้ตั้งตัว ก็ถูกกองทัพเทวทูตตกสวรรค์โอบล้อมเอาไว้แล้ว ระดมยิงเพียงระลอกเดียว การต่อสู้ก็สิ้นสุดลง "คุณเอาชนะลอร์ดประเทศซากุระ [โอกาโมโตะ จูโรคุ] ได้รับชัยชนะในการต่อสู้ครั้งนี้ คะแนน +1 คะแนนปัจจุบันคือ 3" สิ้นเสียงแจ้งเตือน ทั้งสองฝ่ายก็ถูกเทเลพอร์ตออกจากสนาม ก็ถือว่าใช้ได้ ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งนาที การต่อสู้ก็จบลง

เวลาที่เหลือหลังจากนั้น หลิงหยุนก็นวดบ่าและนวดศีรษะให้กับหลิวเยียนหราน ทั่วทั้งอาณาเขตดินแดนอันเดด ไม่สิ ควรจะบอกว่าทั่วทั้งโลกลอร์ดต่างหาก มีเพียงหลิวเยียนหรานคนเดียวเท่านั้น ที่สามารถเพลิดเพลินไปกับการปรนนิบัตินี้ได้ อย่าถามว่าทำไม! ถ้าถามก็คือหลิวเยียนหรานคือน้าหลิวสุดที่รักของหลิงหยุนไงล่ะ

หลังจากปล่อยให้หลิวเยียนหรานได้ผ่อนคลายอย่างเต็มที่แล้ว การจับคู่นัดที่สี่ก็เริ่มต้นขึ้น คู่ต่อสู้คือลอร์ดประเทศหมีขาว จบการต่อสู้ในหนึ่งนาที คะแนน +1 การจับคู่นัดที่ห้า คู่ต่อสู้เป็นลอร์ดประเทศเกาหลีใต้ จบการต่อสู้ในหนึ่งนาที คะแนน +1 การจับคู่นัดที่หก คู่ต่อสู้เป็นลอร์ดประเทศช้างเผือก จบการต่อสู้ในหนึ่งนาที คะแนน +1 นัดที่เจ็ด นัดที่แปด... ไปจนถึงนัดที่สิบ เหมือนกับที่หลิงหยุนคาดการณ์เอาไว้ไม่มีผิดเพี้ยน

เทวทูตตกสวรรค์ 5,000 ล้านนาย สามารถกวาดล้างได้อย่างราบคาบจริงๆ ไม่มีความกดดันเลยแม้แต่น้อย นอกเหนือจากการต่อสู้สามนัดที่ต้องถ่ายรูปคู่แล้ว อีกเจ็ดนัดที่เหลือ ล้วนจบการต่อสู้ได้ภายในหนึ่งนาทีทั้งหมด หลิงหยุนก็คว้าชัยชนะสิบนัดรวดมาได้อย่างชื่นมื่น

แน่นอนว่า ชัยชนะสิบนัดรวดนี้ไม่ได้มีคุณค่าอะไรมากมายนัก ลอร์ดหลายคนที่มีความแข็งแกร่งอยู่บ้าง และดวงดีหน่อย ก็สามารถคว้าชัยชนะสิบนัดรวดในวันแรกได้เช่นกัน เป้าหมายของหลิงหยุนก็คือ ชัยชนะสามร้อยนัดรวดในท้ายที่สุดต่างหาก ตามนิสัยของโลกลอร์ดแล้ว หากคว้าชัยชนะสามร้อยนัดรวดมาได้ จะต้องได้รับรางวัลพิเศษอย่างงามแน่นอน นั่นแหละคือสิ่งที่หลิงหยุนต้องการอย่างแท้จริง

ในขณะนี้ ม่านราตรีได้ทิ้งตัวลงมาแล้ว ภายในอาณาเขตดินแดนอันเดดสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ "ฉันจะไปเตรียมอาหารเย็น เจ้าหนูอยากกินอะไรล่ะ?" หลิวเยียนหรานเอ่ยถาม แต่หลิงหยุนกลับคว้าตัวหลิวเยียนหรานเอาไว้: "น้าหลิว เวลายังเช้าอยู่เลย เอาเป็นว่าพวกเรา... กลับไปที่โลกหลักสักรอบดีไหม!"

หลิวเยียนหรานได้ยินดังนั้นก็ชะงักไป หลายวินาทีต่อมาถึงเพิ่งจะได้สติกลับมา: "โลกหลักเหรอ? กลับดาวเคราะห์สีน้ำเงินน่ะเหรอ?" หลิงหยุนพยักหน้า "แต่ตอนนี้มันอยู่ในช่วงสงครามจำลองของลอร์ดนะ ถ้าพวกเรากลับไป แล้วสงครามจำลองล่ะจะทำยังไง?" หลิวเยียนหรานเอ่ยถาม เธออยากจะกลับไปมากๆ แต่เธอก็ไม่อยากจะทำให้สงครามจำลองของหลิงหยุนต้องเสียการเสียงานไปมากกว่า ขืนเสียการเสียงานขึ้นมา มันจะได้ไม่คุ้มเสียเอา

แต่หลิงหยุนกลับไม่ได้กังวลเลยแม้แต่น้อย เขาช้อนตัวอุ้มหลิวเยียนหรานขึ้นมา: "พวกเราก็แค่รีบกลับมาก่อนแปดโมงเช้าของวันพรุ่งนี้ก็พอแล้วนี่" พูดจบ หลิงหยุนก็หยิบป้ายออกมาสองอัน เตรียมที่จะเปิดประตูเทเลพอร์ต การที่เขาต้องการกลับดาวเคราะห์สีน้ำเงิน ไม่ใช่ความคิดที่เพิ่งจะผุดขึ้นมาแบบปุบปับ แต่เป็นเพราะหลิวเยียนหราน ถึงแม้หลิวเยียนหรานจะไม่เคยพูดออกมา แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าหลิวเยียนหรานจะไม่อยากกลับ ที่เธอไม่พูด ก็แค่ไม่อยากจะทำให้หลิงหยุนต้องเสียเวลาไปก็เท่านั้นเอง

พอดีเลย ในช่วงสงครามจำลองของลอร์ด ตอนกลางคืนล้วนมีเวลาว่าง ขอเพียงแค่หลิวเยียนหรานต้องการ หลิงหยุนถึงขั้นสามารถกลับไปนอนพักผ่อนที่ดาวเคราะห์สีน้ำเงินได้ทุกคืนเลยด้วยซ้ำ แล้วเช้าวันรุ่งขึ้นค่อยรีบกลับมาเข้าร่วมสงครามจำลอง ขอเพียงแค่จัดสรรเวลาให้ดี เรื่องนี้ก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ ส่วนเรื่องป้ายไปกลับนั้น หลิงหยุนกว้านซื้อสำรองมาจากตลาดหลายร้อยอันตั้งนานแล้ว ใช้ได้ตามสบาย เอามาจุดบุหรี่ยังได้เลย

เมื่อเห็นหลิวเยียนหรานยังมีท่าทีลังเล หลิงหยุนก็บีบป้าย "ไปกันเถอะน้าหลิว มาออกทริปปุบปับรับโชคกันสักรอบดีกว่า" สิ้นเสียง ประตูเทเลพอร์ตก็ก่อตัวขึ้น หลิงหยุนจูงมือหลิวเยียนหรานเดินหายเข้าไปในนั้น เมื่อปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง ทั้งสองก็กลับมาถึงวิลล่าหลังเล็กของหลิวเยียนหรานเป็นที่เรียบร้อยแล้ว