บทที่ 35 : ราชวงศ์เทียนหยุน

บทที่ 35 : ราชวงศ์เทียนหยุน

เวลาห้าวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ข่าวของนิกายหลางหยาเทียนจงถูกทำลายในที่สุดก็แพร่กระจายออกไป

ในตอนแรก ข่าวนี้สร้างความตกใจในหลายมณฑลใกล้กับนิกายหลางหยาเทียนจงเท่านั้น

อย่างไรก็ตาม เมื่อศิษย์ที่หลบหนีจากนิกายหลางหยาเทียนจงไปยังที่ต่างๆ ก็ทวีการแพร่กระจายข่าวออกไป

ข่าวการกวาดล้างของนิกายหลางหยาเทียนจง, ในที่สุดก็เป็นที่รู้จักของกองกำลังอื่นๆมากขึ้นเช่นกัน

มีแม้กระทั่งรายละเอียดจากศิษย์ที่หลบหนีไปหลายคน, เเละมันทำให้ชื่อของลู่ชิงซวนกับรายละเอียดของการต่อสู้เป็นที่รู้จักในกองกำลังอื่นมากขึ้นเรื่อยๆ

ในช่วงเวลาสั้นๆ ชื่อเสียงของคฤหาสน์ราชาลู่รวมถึงลู่ชิงซวนก็โด่งดังไปหลายมณฑล

อย่างที่รู้กันว่านิกายหลางหยาเทียนจงก็เป็นนิกายที่ทรงพลังในราชวงศ์เทียนหยุน แต่นิกายที่ทรงพลังเช่นนี้กลับถูกทำลายโดยผู้นำตระกูลจากคฤหาสน์อ๋องธรรมดาๆ…สิ่งนี้จะไม่ทำให้ทุกคนตกใจได้อย่างไร

"ข่าวนี้เป็นเรื่องจริงหรือ? ว่ากันว่านิกายหลางหยาเทียนจงมีผู้แข็งแกร่งในอาณาจักรหลอม​รวม​วิญญาณ​คอยดูแลอยู่ แล้วผู้นำตระกูลลู่ถึงมีพลังพอที่จะฆ่าพวกเขาได้อย่างไร?"

"ฮ่าฮ่า... ลูกพี่ลูกน้องของข้าหนีรอดมาจากนิกายหลางหยาเทียนจง เขาเห็นกับตาตัวเองว่าผู้นำตระกูลลู่ทรงพลังและเกรียงไกรดุจเทพเจ้า ผู้เชี่ยวชาญในอาณาจักรหลอม​รวม​วิญญาณ​จากนิกายหลางหยาเทียนจงถูกสังหารในพริบตา แม้แต่ผู้อาวุโสทั้งหมดก็ถูกสังหารโดยผู้นำตระกูลผู้นั้น!"

"โอ้โห... ดูเหมือนว่าคฤหาสน์ราชาลู่กำลังข้ามผ่านนิกายหลางหยาเทียนจงเพื่อขึ้นไปอยู่จุดที่สูงกว่าได้เเล้ว!"

"คฤหาสน์ราชาลู่แห่งนี้ก่อนหน้านี้มีชื่อเสียงเพียงเล็กน้อยในเมืองระดับมณฑล แต่ตอนนี้ข้าเกรงว่ามันจะโด่งดังไปทั่วราชวงศ์เทียนหยุนเสียแล้ว!"

เมื่อมีผู้ฝึกตนจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆที่พูดคุยกันเรื่อง​นี้​

ข่าวการทำลายล้างนิกายหลางหยาเทียนจงก็แพร่กระจายไปทั่วราชวงศ์เทียนหยุนราวกับติดปีก

…

ณ คฤหาสน์นายอำเภอ

หลังจากที่หยางซวนทราบข่าวว่านิกายหลางหยาเทียนจงถูกทำลายโดยลู่ชิงซวน, เขาก็แสดงสีหน้าไม่อยากจะเชื่อเช่นกัน

"ทำลายนิกายหลางหยาเทียนจงด้วยตัวคนเดียว?"

"ดูเหมือนว่าผู้นำตระกูลลู่จะไม่ธรรมดาจริงๆ"

หยางซวนเก็บแผ่นหยกข้อมูลที่เขาได้รับไว้ในมือและหรี่ตาลงเล็กน้อย

"แต่โชคดีที่คฤหาสน์​นายอำเภอของข้าไม่เคยมีความแค้นกับคฤหาสน์ราชาลู่ มิฉะนั้นคงต้องถูกชำระแค้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้!"

"ตอนนี้, ข้าไม่รู้ว่าคฤหาสน์อ๋องจิงที่มีความบาดหมางกับคฤหาสน์ราชาลู่ จะมีปฏิกิริยาอย่างไร?"

เมื่อเขานึกถึงสิ่งนี้ ดวงตาของหยางซวนก็แสดงท่าทีรอดูละครฉากใหม่อย่างนึกสนุก

…

ณ เมืองหลิงหยุน

เมืองหลวงที่เป็นที่พำนักของอ๋องจิง

อ๋องจิง, หลิงซือหยวน ก็ตกใจเช่นกันเมื่อได้ยินข่าวที่บุตรชายเพิ่งรายงานมา

"โอ้ ทำลายนิกายหลางหยาเทียนจงด้วยตัวคนเดียว!?"

"ดูเหมือนว่าผู้นำตระกูลลู่คนใหม่จะได้รับโอกาสอันยิ่งใหญ่มา!"

"มิฉะนั้น พลังของลู่ชิงซวนเพียงลำพังจะเพียงพอที่จะทำลายนิกายหลางหยาเทียนจงได้อย่างไร!"

หลังฟังการวิเคราะห์ของบิดา หลิงเฉินยืนที่อยู่ข้างๆก็พูดขึ้น​ว่า​

"ท่านพ่อ ดูเหมือนว่าก่อนที่ตระกูลใหญ่สามตระกูลในมณฑลเป่ยเหอจะถูกทำลายโดยคฤหาสน์ราชาลู่ ลู่ชิงซวนอาจจะได้รับโอกาสอันยิ่งใหญ่บางอย่างมา…มิฉะนั้น พลังของเขาจะพัฒนาได้เร็วขนาดนี้ได้อย่างไร!"

หลิงซือหยวนพยักหน้าเเละไม่ปฏิเสธความเห็นของบุตรชาย

มิฉะนั้นคงเป็นไปไม่ได้ที่จะอธิบายการผงาดขึ้นอย่างรวดเร็วของลู่ชิงซวน

"ท่านพ่อ แม้ว่าคฤหาสน์อ๋องจิงของเราจะไม่ได้ล่วงเกินคฤหาสน์ราชาลู่โดยตรง แต่ตระกูลใหญ่สามตระกูลที่เป็นของคฤหาสน์อ๋องของเราก็ได้สังหารคนในคฤหาสน์ราชาลู่ไปบ้างเเล้ใ…ข้าคิดว่าคฤหาสน์ราชาลู่คงจะผูกใจเจ็บคฤหาสน์อ๋องจิงของเราเข้าแล้ว"

"ตอนนี้คฤหาสน์ราชาลู่กำลังโด่งดัง, เราในฐานะราชวงศ์ควรจะสร้างมิตรภาพที่ดีและส่งคนไปมอบของกำนันหรือไม่..."

อย่างไรก็ตาม ก่อนที่หลิงเฉินจะพูดจบ หลิงซือหยวนก็ขัดจังหวะเสียก่อน

"ฮึ่ม มอบของขวัญให้กับคฤหาสน์ราชาลู่ เขาเป็นแค่คฤหาสน์อ๋องระดับมณฑล, เจ้าจะให้ข้าที่มีฐานะสูงกว่า​มอบของขวัญให้เขางั้นรึ!"

"เมื่อคฤหาสน์ราชาลู่สังหารตระกูลใหญ่สามตระกูล ข้าไม่ได้ตำหนิคฤหาสน์ราชาลู่เพราะ​เห็นแก่แม่นางซีเยว่…นี่ก็ถือว่าข้าเมตตาเขาแล้ว!"

"แล้วต่อให้คฤหาสน์ราชาลู่ของเขาจะเกลียดคฤหาสน์อ๋องจิงของข้า? เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าข้ากลัวคฤหาสน์ราชาลู่!?"

"ลู่ชิงซวนเติบโตอย่างรวดเร็ว ใครๆ ที่สนใจก็คงจะเดาได้ว่าเขาได้รับโอกาส​อันยิ่งใหญ่ แม้แต่ผู้เฒ่าที่ซ่อนตัวอยู่เบื้องหลังวังหลวงก็อาจจะเดาได้"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลิงเฉินก็เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย และถามอย่างสงสัย

"ท่านพ่อ ท่านกำลังพูดถึงผู้อาวุโสที่ซ่อนตัวอยู่ในภูเขาหยินหลงหรือ?"

หลิงซือหยวนพยักหน้ารับ

"ผู้เฒ่าเหล่านั้นคือผู้ยิ่งใหญ่ของราชวงศ์เทียนหยุน, แม้แต่พี่ชายของข้าก็ไม่สามารถขัดขืนความประสงค์ของพวกเขาได้"

"จากที่ข้ารู้จักเกี่ยวกับผู้เฒ่าเหล่านั้น พวกเขาจะต้องสืบสวนลู่ชิงซวนและคฤหาสน์ราชาลู่ทั้งหมดอย่างละเอียด…เราแค่รอเฉยๆก็พอ"

หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็ลุกขึ้นยืนและจากไป

…

ขณะเดียวกันในวังหลวง

ณ อาคารดวงดาว

ชายวัยกลางคนสวมชุดคลุมสีทองแขนกว้างกำลังเล่นหมากรุกกับชายชราผมขาวไว้หนวดเครา

ชายวัยกลางคนผู้นี้ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากหลิงมู่เฟิง จักรพรรดิองค์ปัจจุบันของราชวงศ์เทียนหยุน(ราชวงศ์เมฆาสวรรค์)

ส่วนชายชราที่อยู่ฝั่งตรงข้ามเขาคือ อี้เซวียนจี นักปราชญ์​แห่งหอคอยจ๋ายซิง

หลิงมู่เฟิงถือหมากรุกสีดำในมือ ก่อนที่จะวางลงแล้วพูดว่า

"ท่านอี้ ก่อนหน้านี้ท่านบอกว่าด้วยดวงดาวสีม่วงสว่างไสวทางเหนือของหลิงหยุน…มันมีโอกาสสูงที่จะเกิดอัจฉริยะมังกรที่แท้จริง ตอนนี้ท่านบอกได้ไหมว่านั่นคือลู่ชิงซวน?"

อี้เซวียนจีบีบหมากขาวด้วยมือของเขาแล้วยิ้มตอบ

"ใช่หรือไม่ใช่... ข้ามิอาจตัดสิน ฝ่าบาทต้องตัดสินด้วยตัวของท่านเอง!"

เมื่อได้ยินชายชราเล่นปริศนาคำทายกับเขาอีกครั้ง หลิงมู่เฟิงก็พอรู้ว่าชายชราจะทำแบบนี้เสมอ ดังนั้นเขาจึงไม่ถามต่อ

ก่อนหน้านี้เขาเคยฟังคำพูดของชายชราผู้นี้, เขาบอกว่ามีอัจฉริยะมังกรที่แท้จริงเกิดทางเหนือของหลิงหยุน

หากราชวงศ์ต้องการเพิ่มโชคลาภ พวกเขาสามารถส่งองค์หญิงไปเเต่งงาน​ยังดินแดนทางเหนือของหลิงหยุนได้

ด้วยวิธีนี้ ไม่เพียงแต่องค์หญิงจะได้รับโอกาสในการเปลี่ยนแปลงตัวเอง แต่ราชวงศ์เทียนหยุนก็จะมีโอกาสได้รับโชคลาภด้วยเช่นกัน

ดังนั้น หลังจากการคัดเลือก...เขาก็ได้ให้หลิงซีเยว่ไปแต่งงานกับผู้นำตระกูลลู่คนใหม่ทางเหนือของหลิงหยุน

เเละเมื่อไม่นานมานี้ เขาเพิ่งทราบข่าวเกี่ยวกับการทำลายล้างนิกายหลางหยาเทียนจงของลู่ชิงซวน ดังนั้นเขาจึงรีบมาที่นี่ทันทีเพื่อยืนยันกับชายชราฃ

ตอนนี้ แม้ว่าชายชราจะไม่พูดอะไรที่ชัดเจน แต่เขาก็ยิ่งมั่นใจในคำตอบที่อยู่ในใจมากขึ้น

ในสายตาของเขา ลู่ชิงซวนน่าจะเป็นอัจฉริยะมังกรที่แท้จริงที่ชายชรากล่าวถึง

เพราะจากข้อมูลมากมาย ลู่ชิงซวนไม่ใช่อัจฉริยะที่ผงาดขึ้นทางเหนือของหลิงหยุนอย่างกะทันหันหรอกหรือ?

เเละสิ่งนี้มันตรงกับคำพูดของชายชราพอดี

อี้เซวียนจีวางหมากขาวลง และถามว่า

"ฝ่าบาท ท่านมาที่นี่ในวันนี้ ไม่ใช่แค่ต้องการยืนยันคำตอบใช่หรือไม่?"

เมื่อหลิงมู่เฟิงได้ยินเช่นนี้ คิ้วของเขาก็ขมวดเล็กน้อย เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า

"ก่อนที่ข้าจะมาที่นี่ ข้าได้ไปที่ภูเขาหยินหลงก่อน"

"คนบนภูเขาหยินหลงดูเหมือนจะสนใจลู่ชิงซวนมาก และถามข้าเกี่ยวกับลู่ชิงซวน"

"แต่ข้ามีความรู้สึกอยู่เล็กน้อยว่าพวกเขาไม่เพียงแต่ไม่ได้ต้องการเป็นมิตรกับลู่ชิงซวน”

“แต่ยังต้องการตรวจสอบอะไรบางอย่างจากลู่ชิงซวนด้วย สิ่งนี้ตรงกันข้ามกับที่ข้าคิด ท่านคิดว่าข้าควรทำอย่างไรดี?”

หลังจากพูดอย่างนั้น หลิงมู่เฟิงก็วางหมากดำลงอีกตัว

หลังจากได้ยินเช่นนี้ สีหน้าของอี้เซวียนจีก็ไม่เปลี่ยนแปลงเลย เขามองไปที่เกมหมากรุกด้วยสายตาที่ลึกซึ้งของเขา จากนั้นก็พูดช้าๆว่า

"ฝ่าบาท ท่านเคยสูญเสียบุตรชายมาก่อน ดังนั้นท่านจึงได้เปรียบเล็กน้อย”

“หากท่านต้องการให้ข้านำราชวงศ์เทียนหยุนไปสู่ระดับที่สูงขึ้น ข้าหวังเพียงหวังว่าฝ่าบาทจะมองการณ์ไกล”

"ข้าทำได้เพียงส่งดวงชะตาให้ฝ่าบาท, หากท่านได้บางอย่าง ท่านก็ต้องสูญเสียบางอย่างเช่นกัน!"

หลังจากที่เขาพูดจบ เขาก็วางหมากขาวลง และกินหมากดำไปจำนวนมาก

หลิงมู่เฟิงหรี่ตาลงเล็กน้อยและตกอยู่ในภวังค์

……………………