บทที่ 7: คำพูดชวนอึ้งของพี่ต้าชุย

การแสดงชุดสุดท้ายช่างน่าตื่นตาตื่นใจเสียเหลือเกิน สาวๆ ปีสองหลายคนออกมาเต้นโชว์ลีลาสุดเร่าร้อน ทำเอาหวังต้าชุยถึงกับเลือดกำเดาแทบพุ่ง

หลังจากนั้น งานเลี้ยงต้อนรับน้องใหม่ก็จบลงอย่างสวยงาม หลายคนเตรียมตัวแยกย้ายกันกลับ แต่พิธีกรกลับยังไม่ยอมกล่าวปิดงานเสียที

"น้องๆ ปีหนึ่งคะ กรุณารอสักครู่นะคะ"

ทุกคนที่กำลังลุกขึ้นยืนต่างมองไปที่พิธีกรด้วยความงุนงง

การแสดงก็จบไปแล้ว ยังจะต้องรออะไรอีก? อย่าบอกนะว่าคิดว่าพวกเราอยากจะอยู่ฟังคุณกล่าวปิดงานจริงๆ น่ะ?

พิธีกรส่งยิ้มอย่างมีเลศนัย

"ความจริงแล้ว งานเลี้ยงต้อนรับน้องใหม่ของเรายังมีการแสดงที่ถูกปิดเป็นความลับ ซ่อนเอาไว้เป็นโชว์ปิดท้ายด้วยค่ะ ซึ่งนี่ก็เป็นความตั้งใจของชมรมศิลปะการแสดงมหาวิทยาลัยที่อยากจะเก็บเซอร์ไพรส์นี้ไว้ตอนท้ายสุด จึงไม่ได้ใส่ไว้ในกำหนดการ ในนามของชมรมศิลปะการแสดง ฉันต้องขออภัยด้วยนะคะ และหวังว่าทุกคนจะชอบเซอร์ไพรส์ที่เราเตรียมไว้ให้"

"ถ้าพูดถึง ม.เจียง สิ่งแรกที่ทุกคนนึกถึงก็คงหนีไม่พ้นคณะวิทยาการคอมพิวเตอร์ และถ้าพูดถึงคณะวิทยาการคอมพิวเตอร์ เราก็จะนึกถึงเธอคนนี้ค่ะ"

"ส่วนเธอจะเป็นใครนั้น ขออนุญาตอุบไว้ก่อน ให้ทุกคนลองทายกันดูเล่นๆ นะคะ"

"ลำดับต่อไป ขอเชิญพบกับแขกรับเชิญสุดพิเศษของเรา ที่จะมาร้องเพลง 'เธอจากอีกฟากฝั่ง' เพื่อเป็นการส่งท้ายงานเลี้ยงต้อนรับน้องใหม่ในค่ำคืนนี้ค่ะ"

ผู้ชมด้านล่างถึงกับอึ้งไปตามๆ กัน

เด็กปีหนึ่งบางคนเหมือนจะเดาอะไรออก จึงยอมกลับไปนั่งที่เดิมอย่างว่าง่าย ส่วนคนอื่นๆ แม้จะยังงงๆ แต่พอเห็นคนอื่นนั่งลง ก็เลยพากันนั่งลงตาม

เมื่อหลัวเย่ได้ยินดังนั้น เขาก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ หัวใจของเขาพองโตด้วยความคาดหวัง

หวังต้าชุยถามด้วยความสงสัย "ไม่มีทางน่า ถ้าพูดถึงคณะวิทยาการคอมพิวเตอร์ คนแรกที่นึกถึงก็ต้องเป็นเทพธิดาภูเขาน้ำแข็งซูไป๋โจวอยู่แล้ว แต่เขาว่ากันว่าเทพธิดาภูเขาน้ำแข็งซูไป๋โจวเนี่ยนิสัยเย็นชาหยิ่งยโสจะตาย เธอจะยอมมาขึ้นเวทีงานรับน้องแบบนี้ได้ยังไง"

"แต่ในคณะวิทย์คอม นอกจากเทพธิดาภูเขาน้ำแข็งซูไป๋โจวแล้ว ยังมีคนดังคนอื่นอีกเหรอวะ หรือว่าจะเป็นหลี่เมิ่งจากสาขาปัญญาประดิษฐ์"

หวังต้าชุยตกอยู่ในภวังค์ความคิด แน่นอนว่าเขาก็หวังให้แขกรับเชิญพิเศษคนนั้นเป็นซูไป๋โจวเหมือนกัน

ถึงแม้ซูไป๋โจวจะถูกขนานนามว่าเป็นเทพธิดาภูเขาน้ำแข็งและเข้าถึงตัวได้ยาก แต่ความสวยของเธอนั้นคือของจริง

ด้วยรูปร่างที่สง่างามราวกับราชินี ผิวพรรณขาวผ่อง ความงามที่สะกดทุกสายตา เรียวขาคู่สวยที่ทั้งยาวและได้สัดส่วน ประกอบกับใบหน้าที่งดงามไร้ที่ติแต่แฝงไปด้วยความเย็นชา และออร่าที่แผ่ซ่านออกมาว่าสามารถชื่นชมได้แต่อยู่ห่างๆ ห้ามแตะต้อง การปรากฏตัวของเธอในงานเลี้ยงต้อนรับน้องใหม่จะต้องกลายเป็นข่าวใหญ่ระดับทอล์กออฟเดอะทาวน์ของ ม.เจียง อย่างแน่นอน

พิธีกรเดินถอยกลับเข้าไปหลังเวที ไม่นานนัก ไฟก็ดับลง

สถานที่จัดงานเลี้ยงต้อนรับน้องใหม่ตกอยู่ในความมืดมิด

ทันใดนั้น เสียงดังกริ๊กก็ดังก้องกังวานไปทั่วบริเวณงานที่เงียบสงัด

เสียงรองเท้าส้นสูง ผู้หญิงงั้นเหรอ?

ไม่รู้ทำไม หลัวเย่ถึงนึกไปถึงภาพของรุ่นพี่นางฟ้าในชุดราตรีสีฟ้าคริสตัลและรองเท้าส้นสูงเมื่อคืนนี้ขึ้นมาทันที

หรือว่าจะเป็นรุ่นพี่นางฟ้าจริงๆ?

ไม่นาน เสียงรองเท้าส้นสูงก็หยุดลง ร่างที่อยู่บนเวทีหยุดยืนอยู่ตรงกลาง สถานที่จัดงานตกอยู่ในความเงียบกริบ

ลูกไม้ของชมรมศิลปะการแสดงคราวนี้เรียกความตื่นเต้นจากผู้ชมได้อยู่หมัด ทุกคนต่างจับจ้องไปที่เวทีอย่างใจจดใจจ่อ

จากนั้น เสียงดนตรีบรรเลงอันไพเราะก็ดังขึ้น พร้อมกับแสงไฟสปอตไลต์ที่สาดส่องไปตรงกลางเวที

กลางเวทีนั้น มีหญิงสาวที่งดงามราวกับนางฟ้ายืนถือไมโครโฟนอยู่

เส้นผมยาวสลวยของหญิงสาวพลิ้วไหว เธอสวมชุดราตรีสีฟ้าคริสตัลสุดหรูหรา ชุดราตรีรัดรูปเน้นให้เห็นส่วนโค้งเว้าอันเย้ายวน ขับเน้นความงามของเธอให้ดูโดดเด่นสะดุดตา

"นั่นซูไป๋โจวจากคณะวิทย์คอมจริงๆ ด้วย"

"แค่ตอนไม่แต่งหน้า ซูไป๋โจวก็สวยจนหาตัวจับยากอยู่แล้ว พอยิ่งแต่งหน้าจัดเต็มแบบนี้ เธอคือตัวเต็งอันดับหนึ่งที่จะคว้าตำแหน่งดาวมหาวิทยาลัยเจียงเฉิงไปครองแบบไม่ต้องสงสัยเลย"

เมื่อได้ยินดังนั้น คนรอบข้างก็พากันพยักหน้าเห็นด้วยอย่างพร้อมเพรียง ไม่มีใครปฏิเสธคำกล่าวอ้างนี้เลย เพราะซูไป๋โจวที่ยืนอยู่บนเวทีในตอนนี้ สวยงามเกินบรรยายจริงๆ ราวกับนางฟ้าที่ลงมาจุติบนโลกมนุษย์ แผ่ซ่านออร่าความบริสุทธิ์และสูงส่ง

เสียงปรบมือดังกึกก้องยาวนานไม่มีทีท่าว่าจะหยุด จนแทบจะกลบเสียงดนตรีประกอบไปเสียสิ้น

เมื่อมองไปที่รุ่นพี่นางฟ้าบนเวที ซึ่งถูกห้อมล้อมไปด้วยผู้คนราวกับดวงดาวที่ล้อมรอบดวงจันทร์ หลัวเย่ก็รู้สึกประหลาดใจไม่แพ้กัน

แต่ทว่า...

ความรู้สึกอึดอัดใจอย่างบอกไม่ถูกก็ตีตื้นขึ้นมาในอก

เขารู้สึกไม่ยินดีเลยสักนิด

จนถึงตอนนี้ เขาเพิ่งจะตระหนักได้ว่ารุ่นพี่นางฟ้าของเขานั้นโด่งดังในมหาวิทยาลัยแห่งนี้มากแค่ไหน

คนระดับนี้ไม่ใช่คนที่เด็กปีหนึ่งอย่างเขาจะเอื้อมถึงได้เลย แค่การได้บังเอิญพูดคุยกับเธอถึงสองครั้ง ก็ถือเป็นบุญวาสนาที่คนอื่นทำบุญมาแปดชาติก็ยังหาไม่ได้แล้ว

เขาเดาว่าเสื้อแจ็กเกตที่รุ่นพี่นางฟ้าทิ้งไว้ให้ ก็คงเป็นแค่การตอบแทนที่เขาเคยช่วยเหลือเธอไว้ก่อนหน้านี้เท่านั้นแหละ เพราะด้วยนิสัยของเธอแล้ว เธอคงไม่อยากติดหนี้บุญคุณใครแน่ๆ

"น้องเย่! ซูไป๋โจวนี่นา! ซูไป๋โจวที่สวยกว่าเทพธิดาฉินของฉันอีก!"

หวังต้าชุยตะโกนด้วยความตื่นเต้น แต่กลับพบว่าหลัวเย่ที่นั่งอยู่ข้างๆ เอาแต่นั่งซึมเศร้าไม่พูดไม่จา

"เป็นอะไรไปวะ น้องเย่"

หวังต้าชุยเริ่มงง ทันใดนั้น เขาก็เหมือนจะนึกอะไรออก เขามองหลัวเย่ด้วยสายตาแปลกๆ แล้วกระซิบถาม "น้องเย่ ทำไมนายทำหน้าเหมือนเพิ่งกินขี้มาแบบนั้นวะ อกหักเหรอ"

"ไสหัวไปเลย" หลัวเย่ด่ากลับด้วยสีหน้าดำทะมึน

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่หวังต้าชุยเดานั้นใกล้เคียงกับความจริงมาก เพียงแต่เรื่องราวของหลัวเย่มันจบลงตั้งแต่ยังไม่ทันได้เริ่มด้วยซ้ำ

สำหรับคนอย่างซูไป๋โจว เขาถูกลิขิตมาให้ทำได้แค่เฝ้ามองความเจิดจรัสของเธออยู่ห่างๆ เท่านั้น

เสียงพูดคุยในหมู่ผู้ชมค่อยๆ เงียบลง เพราะซูไป๋โจวเริ่มร้องเพลงแล้ว

น้ำเสียงอันไพเราะของเธอดังกังวานไปทั่วทุกมุมห้อง ผู้ชมต่างเงียบกริบ สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่ร่างอันงดงามราวกับนางฟ้าบนเวที

เธอไม่ได้มีดีแค่หน้าตาที่สวยราวกับเทพธิดาเท่านั้น...

แต่น้ำเสียงของเธอก็ยังไพเราะและมีมนตร์ขลัง ชวนให้เคลิบเคลิ้มหลงใหล

บางทีหลังจากคืนนี้ไป ตำแหน่งดาวมหาวิทยาลัยเจียงเฉิงคงจะตกเป็นของเธออย่างเป็นเอกฉันท์โดยไม่มีใครกล้าคัดค้าน

จะดาวคณะปีหนึ่ง หรือเทพธิดาเอกภาษาจีนอะไรนั่น...

ผู้ชมในงานต่างลงความเห็นเป็นเสียงเดียวกันว่า ในวินาทีนี้ ไม่มีใครสามารถเทียบเคียงกับรัศมีและความงามของซูไป๋โจวได้เลย

เธอสวยเกินไป สวยจนไม่น่าจะใช่คนบนโลกใบนี้

บางคนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปซูไป๋โจวบนเวที รูปภาพของเธอถูกส่งต่ออย่างบ้าคลั่งบนแพลตฟอร์มต่างๆ ทั้งเถี่ยปาและโต่วอิน

ในขณะเดียวกันนั้นเอง ยอดผู้ติดตามบัญชีส่วนตัวของซูไป๋โจวก็พุ่งกระฉูดขึ้นหลักร้อย และตัวเลขก็ยังคงเพิ่มขึ้นทุกนาทีทุกวินาที ทั้งๆ ที่เนื้อหาในบัญชีของเธอมีแต่เรื่องเจาะลึกเกี่ยวกับวิทยาการคอมพิวเตอร์เท่านั้น

การจะกลายเป็นเน็ตไอดอลหรือไม่นั้น มันก็ขึ้นอยู่กับว่าเธอจะเลือกทางไหน

ยิ่งเธอเปล่งประกายเจิดจรัสมากเท่าไหร่ หลัวเย่ก็ยิ่งสัมผัสได้ถึงระยะห่างระหว่างเขากับเธอได้ชัดเจนมากขึ้นเท่านั้น

ทว่า...

หลัวเย่เองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขารู้สึกยังไงกับรุ่นพี่นางฟ้าคนนี้กันแน่

ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันตอนหลบฝน เขาก็เริ่มรู้สึกดีกับเธอ จนกระทั่งได้กลับมาเจอกันอีกครั้งเมื่อคืนนี้

รุ่นพี่นางฟ้าเปรียบเสมือนแสงจันทร์สีขาวบริสุทธิ์ในใจของหลัวเย่

แต่หลัวเย่ก็ไม่แน่ใจว่านี่คือความรักหรือเปล่า

การจะรักใครสักคนอาจจะเป็นเรื่องยากแสนยาก หรืออาจจะเป็นเรื่องง่ายแสนง่ายก็ได้

บางทีความรู้สึกบางอย่างในเสี้ยววินาทีหนึ่งอาจจะฝังรากลึกลงไปในใจโดยที่เราไม่รู้ตัว และท้ายที่สุด หัวใจดวงนี้ก็ถูกกำหนดให้เป็นของเธอคนนั้น

เหมือนกับผู้หญิงที่เขาแอบชอบมาตลอดสามปี เขาก็ตกหลุมรักเธอไปโดยไม่รู้ตัวเหมือนกัน

แต่ความรักที่ไม่ได้เกิดจากการใช้เวลาร่วมกัน มันเรียกว่าความรักได้จริงๆ เหรอ?

มันก็แค่การรักเขาข้างเดียวเท่านั้นแหละ

เมื่อนึกถึงความงามอันไร้ที่ติของรุ่นพี่นางฟ้า หลัวเย่ก็ทำได้เพียงเฝ้ามองซูไป๋โจวบนเวทีอย่างเงียบๆ

เธอช่างงดงามเหลือเกิน

เขาทำได้เพียงชื่นชมความงามของเธอเงียบๆ จากมุมหนึ่งในฝูงชน

เช่นเดียวกับคนอื่นๆ เขาทำได้เพียงเฝ้ามองนางฟ้าองค์นั้นอยู่ห่างๆ

บางทีนี่อาจจะเป็นการรักเขาข้างเดียวจริงๆ

หวังต้าชุยสังเกตเห็นสีหน้าที่ผิดปกติของหลัวเย่ ก่อนจะหันกลับไปมองที่เวที

หลังจากเพลงจบ ซูไป๋โจวก็หันหลังเตรียมจะเดินลงจากเวที พิธีกรจึงเดินขึ้นมาบนเวทีและรับไมโครโฟนคืนจากมือของเธอ

ในวินาทีนั้นเอง!

ท่ามกลางกลุ่มผู้ชม...

เสียงแปลกๆ ก็ดังแทรกขึ้นมา

"เทพธิดาภูเขาน้ำแข็งซูไป๋โจว!"

หลัวเย่เบิกตากว้าง หันขวับไปมองหวังต้าชุยที่อยู่ข้างๆ การกระทำของหมอนี่ทำเอาเขาช็อกสุดๆ

ทำไมจู่ๆ หมอนี่ถึงลุกพรวดขึ้นมาวะเนี่ย?

คิดจะทำบ้าอะไรกันแน่?

หวังต้าชุยส่งยิ้มกริ่มชวนขนลุกให้หลัวเย่

รอยยิ้มนั้นมันเหมือนรอยยิ้มของคุณพ่อแก่ๆ ที่พยายามส่งสายตาให้กำลังใจลูกชายที่ไม่เอาถ่านของตัวเองไม่มีผิด

จากนั้น หวังต้าชุยก็ตะโกนลั่นไปทางเวทีว่า "รุ่นพี่ครับ! รุ่นพี่คิดยังไงกับเพลง 'วันฝนพรำ' ที่เด็กปีหนึ่งร้องเมื่อสองวันก่อนบ้างครับ"

พิธีกรถึงกับเหวอ นี่มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ย? ไม่มีในสคริปต์นี่นา!

ซูไป๋โจวมองมาทางหวังต้าชุย และแทบจะในทันที เธอก็สังเกตเห็นหลัวเย่ที่นั่งอยู่ข้างๆ เขา

เธอเอื้อมมือไปคว้าไมโครโฟนคืนจากมือพิธีกรอย่างเงียบๆ

"ก็เพราะดีนะ"

คำพูดสั้นๆ แค่ไม่กี่คำ แต่นี่คือคำชมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่เธอสามารถมอบให้หลัวเย่ได้ในเวลานี้

หวังต้าชุยยิ้มกว้าง ตะโกนเสียงดังกว่าเดิม "เขานั่งอยู่ข้างๆ ผมนี่แหละครับ!"

"พวกเราอยากเห็นรุ่นพี่ร้องเพลงคู่กับเขาครับ!"