บทที่ 80 - สัมผัสแสงสุดโกง

บทที่ 80 - สัมผัสแสงสุดโกง

ทัศนวิสัยของสวีหยางในตอนนี้เปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง

มันไม่ใช่น้ำทะเลสีฟ้าใสอีกต่อไป คลื่นน้ำรอบกายราวกับกลายเป็นฉากรับภาพสีเขียว ส่วนสิ่งมีชีวิตในทะเลที่แหวกว่ายไปมาก็กลายสภาพโปร่งแสง

สิ่งมีชีวิตในทะเลระดับผู้ฝึกหัดต่างเปล่งแสงสีขาวจางๆ ออกมาทั่วร่าง มองดูแทบจะประกอบขึ้นจากจุดแสงสีขาวทั้งหมด

"นี่คือโลกภายใต้การรับรู้ของ 'สัมผัสแสง' สินะ"

สวีหยางใช้พลังต้นกำเนิดจับกุ้งก้ามกรามยักษ์ความยาวกว่าสามเมตรมาตัวหนึ่ง ทันทีที่กุ้งก้ามกรามยักษ์ถูกดึงมาอยู่ตรงหน้าสวีหยาง มันก็ดีดตัวอย่างแรง ดิ้นรนสุดชีวิต จุดแสงสีขาวทั่วร่างของมันก็ยิ่งสว่างวาบเจิดจ้าขึ้นตามไปด้วย

"ระดับผู้ฝึกหัดดูไม่ออกถึงความลึกล้ำเท่าไหร่ ต้องหาพวกระดับดาวเคราะห์ที่ควบแน่นดวงดาวจำลองได้แล้วถึงจะเห็นผล"

หลังจากจับกุ้งก้ามกรามมาเขย่าเล่นสองสามที สวีหยางก็โยนมันทิ้งไปอย่างผิดหวัง

ฟุ่บ!

สวีหยางตวัดหาง พุ่งตัวออกจากรอยแยกใต้ทะเลดุจตอร์ปิโดความเร็วเหนือเสียง แหวกว่ายไปตามแนวปะการังที่มืดมิดเพื่อค้นหาเป้าหมาย ปกติแล้วดงปะการังแบบนี้มักจะมีสัตว์อสูรระดับจ้าวถิ่นยึดครองอยู่

ในสายตาของเขา สิ่งมีชีวิตใต้ทะเลที่เกิดจากจุดแสงสีขาวแหวกว่ายไปมาไม่หยุดหย่อน ราวกับศิลปินเอกได้ตวัดพู่กันเพียงไม่กี่เส้นเพื่อจำลองโลกใต้ทะเลให้ออกมาเป็นภาพสเก็ตช์ที่เรียบง่ายที่สุด

"เจอตัวแล้ว!"

สวีหยางหันซ้ายหันขวาสอดส่องไปทั่วก้นสมุทร และในที่สุด ที่ปลายสุดสายตาเขาก็พบเข้ากับกลุ่มก้อนแสงสีขาวที่สว่างไสวบาดตา!

ตู้ม!

สวีหยางทะลวงผ่านม่านน้ำพุ่งตรงเข้าไปหากลุ่มแสงสีขาวนั้นราวกับเทพเจ้าจุติ

นี่คือหอยกาบยักษ์ที่ปิดฝาสนิทอยู่ เส้นผ่านศูนย์กลางใหญ่สุดยาวกว่าสิบเมตร ผิวของมันมีสีสันที่กลมกลืนกับสภาพแวดล้อมอย่างยอดเยี่ยม ประกอบกับการที่มันฝังตัวลงไปในทรายครึ่งหนึ่ง ทำให้ยากต่อการสังเกตเห็นสุดๆ

ก๊อก ก๊อก!

"มีใครอยู่ไหม"

สวีหยางค่อยๆ ยื่นกรงเล็บหมาป่าออกไปเคาะเบาๆ ที่ฝาหอย เขาไม่กล้าออกแรงมากนัก เพราะสำหรับเขาแล้วเปลือกหอยกาบระดับดาวเคราะห์นั้นเปราะบางเกินไป ขืนออกแรงนิดเดียวมีหวังแทงทะลุแน่นอน

พ่น พ่น

หอยกาบยักษ์ที่ปิดเปลือกนอนหลับอยู่ถูกสวีหยางกวนจนตื่น เดิมทีมันตั้งใจจะเปิดเปลือกออกมาสั่งสอนผู้บุกรุกไร้มารยาทสักหน่อย แต่กลิ่นอายความน่าสะพรึงกลัวที่เล็ดลอดเข้ามาตามรอยแยกของเปลือกหอยกลับทำให้มันใจสั่นรัว รีบหุบเปลือกให้แน่นกว่าเดิมแล้วมุดหนีลงทรายไปสองสามก้าว

ถึงแม้เปลือกหอยจะไม่ได้เปิดออก แต่สวีหยางก็เห็นในสิ่งที่เขาต้องการเห็นแล้ว

หอยกาบยักษ์มีเส้นผ่านศูนย์กลางกว่าสิบเมตร แต่ในสายตาของเขา กลุ่มแสงสีขาวนั้นกลับมีขนาดเพียงหนึ่งเมตร ส่วนอื่นๆ ของหอยกาบดูราวกับไร้ตัวตน... ทว่าหลังจากที่สวีหยางเคาะเปลือกหอย กลุ่มแสงสีขาวก็พลันสว่างจ้า สายธารแสงสีขาวสายเล็กสายน้อยนับร้อยสายแผ่กระจายออกไปอย่างรวดเร็วราวกับใยแมงมุม ดูจากรูปร่างสุดท้ายของเครือข่ายสายธารแสงแล้ว มันช่างดูคล้ายกับเส้นชีพจรไม่มีผิด และเมื่อเส้นชีพจรเหล่านั้นขยายตัวออกไป กลิ่นอายพลังต้นกำเนิดบนตัวของหอยกาบยักษ์ก็เข้มข้นขึ้นตามไปด้วย

"เป็นอย่างที่คิดไว้จริงๆ ฉันสามารถมองเห็นเส้นทางการไหลเวียนของพลังต้นกำเนิดในร่างกายของสิ่งมีชีวิตอื่นได้!" สวีหยางคำรามต่ำด้วยความตื่นเต้น คลื่นเสียงอันทรงพลังซัดสาดจนเกิดเป็นม่านหมอกน้ำขนาดใหญ่

ก๊อก ก๊อก!

ก๊อก ก๊อก!

หอยกาบยักษ์ผู้โชคร้ายกลายมาเป็นของเล่นชิ้นใหม่ของสวีหยาง มันถูกเขาก่อกวนและใช้เป็นหนูทดลองครั้งแล้วครั้งเล่า ในสายตาของสวีหยาง กลุ่มก้อนแสงสีขาวนั้นดูราวกับลูกโป่ง... ที่เดี๋ยวพอง เดี๋ยวแฟบ เดี๋ยวพอง เดี๋ยวแฟบ เครือข่ายใยแมงมุมรอบๆ ก็กะพริบวิบวับตามไปด้วย

จนกระทั่งในที่สุด กลุ่มแสงสีขาวของหอยกาบยักษ์ก็หม่นแสงลง พลังต้นกำเนิดแทบจะเหือดแห้ง สวีหยางถึงได้ยอมหยุดมือ

"เป็นทักษะที่ล้ำค่าจริงๆ" สวีหยางยอมปล่อยหอยกาบผู้ทำคุณประโยชน์ตัวนี้ไป แล้วหันหลังว่ายกลับไปยังรอยแยกใต้ทะเลแห่งเดิม "ใช้เป็นสกิลสอดแนมก็ได้ หรือจะเอาไปใช้ตอนต่อสู้ก็ดี"

ลองคิดดูสิ ในระหว่างการต่อสู้เสี้ยววินาทีเป็นตาย หากเขาสามารถมองเห็นเส้นทางการไหลเวียนพลังต้นกำเนิดของศัตรูได้ เขาก็ย่อมรู้ล่วงหน้าว่าการโจมตีครั้งต่อไปของศัตรูจะเตะหรือจะตะปบ แค่คิดก็น่ากลัวแล้ว รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง!

"ต้องเพิ่มความเร็วในการตอบสนองของระบบประสาทให้มากกว่านี้ ถึงจะเอามาใช้จริงในการต่อสู้ได้ ไม่งั้นก็จบเห่กันพอดี"

จุดอ่อนของทักษะนี้ก็ชัดเจนมากเช่นกัน นั่นคือหากศัตรูมีพลังเหนือกว่าเขามาก และมีความเร็วในการตอบสนองของระบบประสาทไวกว่าเขาแบบเทียบไม่ติด กว่าเขาจะมองเห็นเส้นทางการไหลเวียนพลังต้นกำเนิดและเตรียมตัวรับมือ ศัตรูก็คงปล่อยท่าต่อไปออกมาแล้ว และทิศทางการไหลเวียนของพลังต้นกำเนิดก็คงเปลี่ยนไปแล้วด้วย

ถ้าเป็นแบบนั้น ผลลัพธ์ของเคล็ดวิชา 'สัมผัสแสง' ก็จะเปลี่ยนจาก 'ฉันเดาท่าต่อไปของแกออก' กลายเป็น 'ฉันเห็นท่าที่แล้วของแกนะ' แทน

ฟ้ากับเหวชัดๆ

ฟุ่บ!

เมื่อปิด 'สัมผัสแสง' ทัศนวิสัยของสวีหยางก็กลับมาเป็นภาพใต้ทะเลตามปกติ มองดูด้วยสายตาปกติแบบนี้สบายตากว่าตั้งเยอะ

สวีหยางค่อยๆ ทิ้งตัวลงสู่ก้นรอยแยก เริ่มต้นการนอนหลับพักผ่อนของวันนี้

...

ดวงอาทิตย์โผล่พ้นขอบฟ้าทิศตะวันออก

วันใหม่เริ่มต้นขึ้นพร้อมกับแสงแดดที่สาดส่องลงบนผิวน้ำของทะเลไร้น้ำแข็ง นาฬิกาชีวภาพของสวีหยางปลุกเขาให้ตื่นขึ้นตรงเวลาเป๊ะ ความจริงด้วยพลังระดับจักรวาลของเขาในตอนนี้ ต่อให้ไม่นอนเป็นวันเป็นเดือนก็ยังไหว แต่สวีหยางก็ยังคงรักษากิจวัตรประจำวันแบบเดิมเอาไว้

ซ่า!

สวีหยางพุ่งพรวดขึ้นเหนือน้ำ สูดอากาศที่มีกลิ่นอายความเค็มของทะเลเข้าปอดอย่างเต็มอิ่ม

"สบายจังเลย การนอนก้นทะเลนี่เหมือนได้ทำสปาเลยแฮะ" สวีหยางอ้าปากกว้าง หาวหวอดอย่างเกียจคร้าน การได้นอนหลับจนตื่นเองตามธรรมชาตินี่มันช่างมีความสุขเสียเหลือเกิน

อึก อึก

สวีหยางซดน้ำทะเลรวดเดียวหลายพันลูกบาศก์เมตร ก่อนจะเรอออกมาด้วยความพึงพอใจ

น้ำทะเลน่ะเหรอ

สำหรับเขาแล้ว มันก็แค่น้ำที่เค็มกว่าปกตินิดหน่อยเท่านั้น ปริมาณเกลือในนั้นยังไม่พอให้เขาสูญเสียพลังงานในแต่ละวันด้วยซ้ำไป จนถึงตอนนี้ พลังงานที่เขาใช้ไปในแต่ละวันส่วนใหญ่มาจากการที่หลุมดำทั้งห้าในช่องท้องดูดกลืนพลังงานจักรวาลเข้ามา หากจะหวังพึ่งแค่การล่าเหยื่ออย่างเดียว คงไม่มีทางเติมเต็มพลังงานได้เพียงพอแน่ๆ

"มิน่าล่ะ พอเข้าสู่ระดับจักรวาล สิ่งมีชีวิตส่วนใหญ่ถึงมีความเร็วในการบ่มเพาะช้าลง แค่พลังงานที่ต้องใช้หล่อเลี้ยงร่างกายในแต่ละวันก็มหาศาลแล้ว ที่เหลือถึงจะเอาไปใช้บ่มเพาะได้" สวีหยางรำพึงรำพันขณะว่ายน้ำเล่น

ไม่ใช่ว่าสิ่งมีชีวิตทุกตัวจะได้รับการสนับสนุนจากขุมกำลังขนาดใหญ่ อย่างในนิยายต้นฉบับ สมาชิกหลักของห้าขุมกำลังยักษ์ใหญ่แห่งเผ่ามนุษย์สามารถใช้ตู้บ่มเพาะสารอาหารเพื่อข้ามขั้นตอนการสะสมพลังงานอันน่าเบื่อหน่ายไปได้เลย แล้วเอาเวลาไปตั้งหน้าตั้งตาทำความเข้าใจกฎเกณฑ์อย่างเดียว... ซึ่งวิธีการแบบนี้ถือว่าหรูหราหมาเห่าสุดๆ ในจักรวาลดั้งเดิม มีเพียงขุมกำลังระดับยักษ์ใหญ่เท่านั้นที่มีปัญญาทุ่มเททรัพยากรบ่มเพาะศิษย์ด้วยวิธีนี้

สำหรับพวกผู้ฝึกยุทธ์อิสระหรือขุมกำลังขนาดเล็กแล้ว การสะสมพลังงานก็มีความสำคัญเทียบเท่ากับการทำความเข้าใจกฎเกณฑ์เลยทีเดียว!

ถ้าเปรียบการฝึกยุทธ์เป็นการเล่นเกม สมาชิกของขุมกำลังใหญ่ก็แค่เดินตามเส้นทางอัปเลเวลสายเดียว แต่พวกผู้ฝึกยุทธ์อิสระต้องอัปสองสายควบคู่กันไป... ด้วยอายุขัยที่เท่ากัน แต่ต้องเสียเวลาและแรงกายไปครึ่งหนึ่งเพื่อสะสมพลังงาน จึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่พวกผู้ฝึกยุทธ์อิสระจะลืมตาอ้าปากได้ยาก

"โชคดีที่ฉันมีระบบ ถึงเผ่าอสูรจะไม่มีระบบการเพาะบ่มที่ชัดเจน ฉันก็ยังสามารถหาทางก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดได้อยู่ดี" สวีหยางคิดในใจ สีหน้าเปี่ยมไปด้วยความยินดีและโล่งอก

ตอนที่ยังไม่ได้ก้าวเข้าสู่เส้นทางการฝึกยุทธ์ ก็เอาแต่เฝ้าฝันว่าถ้าได้เป็นผู้ฝึกยุทธ์ก็คงจะดี

พอก้าวเข้ามาแล้ว ก็หวังว่าถ้าทะลวงสู่ระดับดาวเคราะห์ได้ก็คงโชคดีสุดๆ

พอถึงระดับดาวเคราะห์ ก็สวดมนต์ขอให้ก้าวขึ้นสู่ระดับดาวฤกษ์ให้จงได้

พอถึงระดับดาวฤกษ์ ก็อยากจะ...

นี่แหละคือความปรารถนาของสิ่งมีชีวิตทุกตัวที่สามารถฝึกยุทธ์ได้ เส้นทางการฝึกยุทธ์ก็คือเส้นทางที่คอยกระตุ้นตัณหาความทะเยอทะยานของคนให้พุ่งสูงขึ้นไปเรื่อยๆ อย่างไม่มีที่สิ้นสุด

บนเส้นทางสายนี้ มีคนล้มตายไปนับไม่ถ้วน และก็มีคนหน้าใหม่ก้าวเข้ามานับไม่ถ้วนเช่นกัน... หมุนเวียนเปลี่ยนผ่าน เป็นวัฏจักรที่ไม่มีวันสิ้นสุด